Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 37 : ความเข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,713
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 306 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61



ผมลงมาเล่นกับกุชชี่อยู่หน้าบ้าน
มันรู้สึกสบายใจจนบอกไม่ถูก

หลายวันที่ผ่านมา
ที่ผมพยายามลืมทุกเรื่องของผมกับไอ้ติณณ์
ผมยอมรับว่า ไม่เคยลืมได้

ผมเชื่อที่ไอ้พีทมันบอกผมแล้วแหละ

ว่าสักวันนึง แม่เค้าต้องเข้าใจ


ครืนนนนนน

เสียงฟ้าร้องดังลั่น ทำเอากุชชี่ตกใจ

"กุชชี่!!! โอ้ยยยยย"
คงเพราะมันตกใจมาก
พอผมพยายามจับเพื่อไม่ให้มันวิ่งหนี
มันเลยหันมางับมือผมแทน

ดีที่ว่ามันงับไม่แรงมาก

ก่อนที่ไอ้หมาแสบจะวิ่งหนีกลับไปทางหลังบ้าน

"เป็นอะไรรึเปล่า"
ไอ้ติณณ์ที่นั่งอยู่หน้าบ้านวิ่งมาดูผมแทบจะทันที

"ไม่เป็นไร กุชชี่มันคงตกใจอะ"
ผมลูบหลังมือตัวเองไปมา

ไอ้กุชชี่มันไม่ได้ตั้งใจ
แต่ก็ทำเอาผมได้รอยถลอกมานิดหน่อย

"ไปล้างแผลหน่อยดีกว่ามันสกปรก"
ไอ้ติณณ์คว้ามือข้างที่เป็นแผลไปดู

"รู้แล้วน่าาา" ผมรีบดึงมือกลับ

มันรู้สึกเขินๆ แปลกๆ

ตั้งแต่บนห้องที่ผมดันโป๊ะแตกสารภาพรักมันไป
จนถึงตอนนี้ ผมยังไม่กล้าสบตามันเลย

ปากผมมันไวจริง..
แทนที่จะฟังมันพูดให้จบซะก่อน



ว่าแล้วผมก็รีบเดินหนีมันเข้าบ้าน

ซู่วววววววววววว


ยังไม่ทันเดินถึงตัวบ้านดี
ฝนที่ทำท่าจะตก ก็เทกระหน่ำลงมา
ชนิดที่ไม่ลืมหูลืมตา

(ประเทศไทยมีกี่ฤดูกันแน่ฟร่ะ)


ผมกับไอ้ติณณ์รีบวิ่งเข้าบ้านกันยกใหญ่
แต่ก็เล่นเอาเปียกไปตามๆกัน

"แบบนี้แม่นายจะขับรถกลับมาไงเนี้ย"

"ฝนตกหนักขนาดนี้"


กริ๊งงงงงงง

ไม่ทันขาดคำ เสียงโทรศัพท์ในบ้านก็ดังขึ้น

ผมหันมองหน้าไอ้ติณณ์
ก่อนจะเดินไปรับสาย

"ฮัลโหล"

"พี่แคนนนน แม่กับเล ติดฝน อาจจะถึงบ้านช้าหน่อย ฝากพี่แคนปิดบ้านด้วยนะเดี๋ยวฝนสาด แล้วเดี๋ยวฝนหยุด เลกับแม่จะรีบกลับ"

ตู้ดๆๆๆๆ

ปลายสายไม่รอแม้แต่จะฟังอะไรทั้งนั้น
ทันทีที่พูดจบ ไอ้เลม่อน น้องสาวสุดป่วนของผม ก็วางสายทันที

"มีอะไรรึเปล่า"
ไอ้ติณณ์เดินเข้ามาถามผม
คงเห็นว่าผมรับโทรศัพท์แล้วเอาแต่ยืนนิ่ง

"ไม่มีอะ.......ไร" ผมหันกลับมาตอบคำถาม

แต่ก็ทำเอาผมแทบพูดไม่ออก

ตอนเปียกน้ำ ทำไมมันดูดีชะมัด
ผมยอมรับ
ว่าไอ้ติณณ์เป็นคนที่ดูดีมากคนนึง

แต่ตอนนี้...มันเป็นเพราะเมื่อกี้เราวิ่งตากฝนเข้าบ้านมา
ทั้งผมและไอ้ติณณ์ก็เปียกพอกัน

ประเด็นคือ....

ไอ้ติณณ์มันดันใส่เสื้อสีขาวนี่ซิ

พอเสื้อเปียกน้ำ
มันก็พาลให้เห็นไปถึงอะไรๆข้างในเสื้อตัวนั้น

เสื้อที่แนบไปกับลำตัวจนเห็นหน้าท้อง
ที่มีซิคแพคเรียงตัวอย่างสวยงาม
บ่งบอกว่ามันดูแลตัวเองดีขนาดไหน

หยดน้ำที่เกาะอยู่บนเส้นผม
ค่อยๆไหลลงมาที่ใบหน้าเนียนๆของมันอีก


นี่ผมกำลังคิดอะไรอยู่วะเนี้ยยยยยย

ผมพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว


"แคนนน แคนนนตาลูปป สรุปมีอะไร"


ไอ้ติณณ์ตรงเข้ามาเขย่าตัวผม
จนผมสะดุ้งหลุดจากภวังค์

"อ๋อเปล่าๆๆ"

"ไอ้เลแค่โทรมาบอกว่าติดฝนอาจจะกลับช้าหน่อย"
ผมรีบก้มหน้าหลบสายตา

เผลอคิดบ้าอะไรว่ะเนี้ยยย

"อ๋อ โอเค"

"ว่าแต่นายพอจะมีชุดอะไรให้ฉันเปลี่ยนม่ะ"

"ฉันเปียกหมดล่ะ"
ไอ้ติณณ์พูดพร้อมยกมือขึ้นเสยผมที่เปียกชุ่ม

คนบ้าอะไรว่ะ เปียกยังดูดีได้ขนาดนี้


"มึงพูดเฉยๆก็พอ เลิกทำท่าทางแบบนั้นได้ม่ะ"
ผมเผลอคิดดังไปหน่อย จนหลุดปากพูดออกมา

"นายว่าอะไรนะ"
ไอ้ติณณ์คงได้ยินไม่ถนัด

ก็ถือว่าเป็นโชคดีของผมไปละกันที่มันไม่ได้ยิน


"เออๆๆ มึงรอกูอยู่นี่ละกัน เดี๋ยวกูไปดูให้"
ผมเปลี่ยนเรื่องแล้วดันต้วมันให้หลีกทาง

ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นข้างบนทันที

ปังงงงงง

ตึกๆๆๆ

ผมถึงกับต้องยกมือกุมหน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง

"เหมือนมันจะทะลุออกมาเลยอะ"

"เป็นอะไรของมึงว่ะไอ้แคน"

"มึงอย่าเสียอาการ ไม่งั้นไอ้ติณณ์มันต้องหัวเราะเยาะแน่ๆ"

"สูดลมหายใจเข้า ลึก ลึ๊กกกกกก"

ผมบอกกับตัวเอง

พรึ่บบบบบ

ฉิบ

หาย


ไฟดับ!!!!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 306 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น