Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 31 : ห้าม......

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 366 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

"รอแปปนึงนะ ที่รักนายกำลังมา"
ทามเดินเข้ามาพร้อมน้ำสองขวดในมือ

"กินน้ำหน่อยมั้ย" ทามส่งขวดน้ำมาให้

แต่ผมส่ายหัวปฏิเสธ

"คิดดีแล้วจริงๆเหรอ มันคุ้มเหรอแลกกับคนที่เค้าไม่ได้รักเราอะ" สายตาทามสั่นไหวเล็กน้อยตอนผมพูดจบประโยค


ตุ๊บบบบบบ ทามเขวี้ยงขวดน้ำทิ้งลงกับพื้น

"พูดได้ซิ ก็แกเป็นคนที่มันเลือกไง แกจะมาเข้าใจอะไร"
"การที่เรารักเค้า เค้าไม่รักเราตอบก็แย่พอละ"
"แต่นี่ฉันต้องมาทนฟังคำพูดดูถูก คำพูดแย่ๆของมันอีก"
"ไหนจะชีวิตฉันที่ต้องมาเจอกับเรื่องแย่ๆก็เพราะมัน"

ทามดูโกรธแค้นไอ้ติณณ์มาก

"ฉันว่านายต่างหากที่กำลังสร้างเรื่องแย่ๆให้กับชีวิตนายเอง"
ผมหันไปมองหน้าทาม

จริงๆแล้วทามอาจจะไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร
แต่เป็นเพราะความรัก ความผิดหวัง หรืออะไรสักอย่าง
ที่ทำให้ทามตัดสินใจแบบนี้

"นายไม่ต้องพยายามพูดอะไรหรอกแคน ไว้รอไอ้ติณณ์มันมาถึง นายได้พูดแน่"
"คนอย่างไอ้ติณณ์ มันเคยรักใครจริงหรอ...นั่นคงเป็นเรื่องที่ตลกที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ"

ดวงตาของทามที่มองมา
ยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่าลึกๆแล้วทามไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร


เสียงรถ ขับเข้ามาจอด ไอ้ติณณ์คงมาถึงแล้ว
ทามหันมามองหน้าผม
ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กในกระเป๋า
มามัดปิดปากผมไว้

"อยู่เงียบๆไปก่อนนะ" แล้วทามก็ทิ้งผมไว้คนเดียวอีกครั้ง


ผมพยายามลองดิ้นดู แต่ไอ้เชือกบ้านี่ยิ่งรัดแน่นไปกันใหญ่


"เดินไปดิ๊....นู้นไง ที่รักของแกน่ะ" 

เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากหน้าห้อง


ก่อนที่ผมจะเห็นไอ้ติณณ์ เดินมาพร้อมกับ ทาม


"แคน" ไอ้ติณณ์ทำท่าจะวิ่งมาหาผม


"หยุดเลยมึง" ไอ้ติณณ์ถึงกับต้องหยุดชะงัก


เมื่อทามยกปืนหันมาทางผม


"นายต้องการอะไร บอกมา" 

ไอ้ติณณ์หันไปมองหน้าทามแล้วกำหมัดจนแน่น


"ร้านนายเหรอ ฉันจะเซ็นต์คืนให้ แล้วไปๆให้พ้น ไม่งั้นนายจะมาว่า ว่าฉันใจร้ายไม่ได้" ไอ้ติณณ์กดเสียงต่ำ


ทามเดินอ้อมมายืนด้านหลังผม 

โดยที่ยังไม่ได้ลดระดับปืนลง


"ร้านหรอ อันนั้นถือว่าผลพลอยได้ แต่ฉันอยากให้แกเจ็บ แบบที่ฉันเคยเจ็บ คนอย่างแก มันจะยอมทำอะไรเพื่อใครได้จริงๆเหรอติณณ์ ขนาดน้องสาวฉัน วันที่เค้ากำลังจะตาย แกยังไม่สนใจเลย" 


น้องสาว....นี่เค้าสองคนพูดเรื่องอะไรกัน 

น้องสาวทามตายเพราะไอ้ติณณ์งั้นหรอ


"เรื่องมินิท ถึงฉันจะฝืนคบไปต่อ สุดท้ายมันก็ต้องจบลงอยู่ดี ฉันเองก็ไม่ได้อยากให้เรื่องมันจบแบบนั้น แต่ถ้าฝืนต่อ น้องนายก็เจ็บอยู่ดี" 

ไอ้ติณณ์ดูลำบากใจที่จะพูดเรื่องน้องสาวทาม


"ก็ที่แกไปคบกับน้องฉัน ก็เพราะแกต้องการให้ฉันเลิกยุ่งกับแก แกใช้น้องฉันเป็นเครื่องมือ คนอย่างแกมันจะไปรักใครจริงว่ะติณณ์ แม้แต่คนตรงหน้าแกตอนนี้ก็เถอะ" 

ทันทีที่ทามพูดจบประโยค ไอ้ติณณ์หันมาสบตาผมพอดี


"แกกับแคนเป็นแฟนกันมานานแล้วใช่ม่ะ แอบคบกันหรอ พ่อแม่แกรู้คงจะดีใจนะ ที่ลูกชายมีแฟนเป็นผู้ชาย" 



"ฉันกับแคน ไม่ได้เป็นอะไรกัน" ไอ้ติณณ์หันมาสบตาผม


ทำไมผมรู้สึกจุก ที่ได้ยินคำนี้จากปากมัน

ทั้งๆที่ผมเป็นคนบอกกับมันเองว่าเรายังไม่ได้เป็นแฟนกัน


"เหรอ แต่เท่าที่ฉันดูมันไม่ใช่นะ" ทามยังคงไม่เชื่อ


"ถ้านายจะไม่เชื่อก็เรื่องของนาย ตอนนี้นายรีบๆพูดมาดีกว่า ว่าจะเอายังไง จะได้จบๆสักที" ไอ้ติณณ์วกกลับเข้าเรื่อง


"โอเค งั้นคุกเข่าลงแล้วคลานมา ขอร้องให้ฉันแก้มัดแฟนนาย อ่อ แต่ต้องหลังจากที่นายเซ็นต์คืนร้านให้ฉันก่อนนะ"

ทามหยิบซองเอกสารใกล้มือ โยนให้ไอ้ติณณ์


ไอ้ติณณ์ก้มลงหยิบเอกสารพร้อมแกะออกเพื่อจะเซ็นต์


"อ่ะ!!มีอะไรจะพูดกับที่รักของนายเหรอแคน" 

ผมพยายามดิ้นส่งเสียง 


ก่อนที่ทามมันจะแกะผ้าที่ปิดปากผมออก



"มึงไม่จำเป็นต้องทำก็ได้นะ ยังไงมึงกับกูก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้ามึงไม่ทำตาม ทามมันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี" 

ผมพูดรัวๆจนแทบหายใจไม่ทัน


"ถึงฉันกับนายไม่ได้เป็นอะไรกัน ฉันก็ไม่อยากให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนเพราะเรื่องของฉัน" 

เหมือนจี้จุดบางอย่างทันทีที่ไอ้ติณณ์มันใช้คำว่าคนอื่น

นี่ผมเป็นคนอื่นงั้นเหรอ


"ถ้ากูเป็คนอื่น มึงจะมาสนใจทำไม" ผมตะโกนเสียงดัง


"โอ๊ะๆๆๆ อย่าทะเลาะกันซิ รักกันให้มากๆ ให้คุ้มค่ากับที่อุตส่าห์มีความสำคัญกับคนที่ไม่มีความรู้สึกอย่างมัน" 

ทามหัวเราะออกมาเบาๆ


"ฉันเซ็นต์เสร็จแล้ว ทีนี้นายก็ปล่อยแคนได้ละ" 

ไอ้ติณณ์โยนซองเอกสารให้ทาม


"ลืมอะไรรึเปล่า คลานมา คลานมาขอร้องฉัน ให้ปล่อยแคนซิ ทำได้ไหม รึศักดิ์ศรีมันค้ำคอ" 


"มึงไม่ต้องทำ ทาม แกก็ได้เอกสารร้านแล้วจะทำอะไรแบบนี้ไปเพื่ออะไร เพื่อความสะใจเหรอ แกอยากได้แบบนั้นจริงๆเหรอ"


"ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าพวกแกสองคนเคยมีเรื่องอะไรกันมา แต่มันคุ้มค่าเหรอว่ะ ที่ทำอยู่อะ แกบอกน้องแกตาย แกทำแบบนี้แล้วน้องแกจะฟื้นรึไง"


พลั่กกกกกก ยังไม่ทันที่ผมจะพูดจบประโยค 

ก็ถูกด้ามปืนในมือทามตบเข้าที่หน้าเต็มแรง


ไอ้ติณณ์ทำท่าจะวิ่งมาช่วย แต่ช้าไป 

ทามยกปืนขึ้นมาจ่อซะก่อน 

ทำให้ไอ้ติณณ์ต้องหยุดชะงัก


"คนไม่สูญเสีย จะพูดยังไงก็ได้" 

"ยังไง สรุป จะคลานมามั้ย"

ทามหันไปตะโกนใส่หน้าไอ้ติณณ์อีกครั้ง


ผมเห็นไอ้ติณณ์กำหมัดแน่น ด้วยความโกรธจัด


ฟึ่บบบบบบ

ก่อนที่มันจะคุกเข่าลงตามที่ทามสั่ง


"คลานมาาา" ทามออกคำสั่งอีกครั้ง 

พร้อมกับเอามือข้างนึง ล้วงมือถือออกมาถ่ายคลิป


"ขอร้องกู" 

ไอ้ติณณ์คลานมาหยุดตรงหน้าผม 


"ปล่อยแคนไปเถอะ ฉันขอร้อง" ไอ้ติณณ์กดเสียงต่ำ

มันคงกำลังโกรธจัด


"ไหนมึงลองบอกมาซิ ว่าทำไมมึงถึงรักมัน ในเมื่อตอนที่ฉันไปสารภาพกับแกว่าฉันชอบแก แกถึงบอกว่าแกไม่ได้ชอบผู้ชายและไม่มีวัน ฉันมันน่ารังเกียจ น่าขยะแขยง แกจำที่แกพูดได้ม่ะ แล้วนี่คืออะไร"


"ฉันทำตามที่นายบอกแล้ว นายปล่อนแคนได้แล้ว"

ไอ้ติณณ์ไม่ยอมตอบคำถาม


"ฉันบอกให้พูดดด" แต่ดูท่าทางทามจะไม่ยอมง่ายๆ


"เพราะมันไม่เหมือนกัน" ไอ้ติณณ์ตอบสั้นๆ


ตอนนี้ผมได้แต่มองไอ้ติณณ์ที่นั่งคุกเข่าก้มหน้าอยู่ไม่ไกล

ด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก


"ไม่เหมือนกันยังไง แกลองว่ามาซิ" 


"ฉันยังยืนยันคำเดิม ว่าฉันไม่ได้ชอบผู้ชายและไม่มีวันชอบผู้ชาย แคนกับฉันไม่ได้เป็นแฟนกัน" 

คำตอบของไอ้ติณณ์

 ทำเอาผมรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกที่ลำคอ


ผมพยายามไม่มองหน้ามัน เพราะกลัวจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว


"ให้ฉันอธิบายกับนายไปตอนนี้ นายก็คงไม่เข้าใจ"


"เอาเป็นว่าที่ฉันยอมทำแบบนี้ เพราะไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนกับสิ่งที่ฉันเคยทำ"


"สำหรับเรื่องน้องนาย ฉันขอโทษ ฉันไม่เคยขอโทษนายเรื่องนี้เลย เพราะฉันยังไม่มีโอกาส ฉันขอโทษจริงๆ แต่เชื่อฉันเถอะ ว่าไม่มีใครอยากให้เรื่องมันเลวร้ายแบบนั้น การที่ฉันตัดสินใจบอกเลิก มินิท เพราะฉันรู้ตัวว่าฉันไม่ได้รักเค้าขนาดนั้น ถ้าฝืนคบต่อ เค้าเองก็จะเสียเวลาที่จะได้ไปเจอคนดีๆ"


"ส่วนไอ้ตอนที่นายมาสารภาพรักกับฉัน ฉันอาจจะพูดแรงไป ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันขอโทษ แต่นายเป็นเพื่อนที่ดีนะ และฉันก็เชื่อว่าถ้านายได้ร้านคืนไปนายจะบริหารงานได้ดี ความจริงที่พ่อนายตัดสินใจยกร้านให้ฉัน แล้วให้นายมาทำงาน เพราะเค้าอยากให้นายเรียนรู้งานที่ร้านแบบจริงจัง พอวันนึงที่นายได้ร้านคืนไป พ่อนายเค้าจะได้หมดห่วง"


ไอ้ติณณ์หันไปบอกกับทาม


ดูท่าทางทามจะอึ้งเล็กน้อย เค้าค่อยๆลดปืนลงช้าๆ

มือที่ถือปืนสั่นไหวเล็กน้อย 


"เมื่อก่อนฉันอาจจะเป็นคนที่ดูไม่แคร์อะไร ฉันรู้ว่ามันทำให้คนรอบข้างรู้สึกแย่ ฉันขอโทษ" 


ทามทรุดตัวลงกับพื้น


"ออกไป"


"ฉันบอกให้ออกไป!!!!"


ทามตะโกนไล่เราสองสองคน 

ไอ้ติณณ์ลุกขึ้นมาแกะเชือกที่มัดผมไว้


"ทาม" ผมรู้สึกเป็นห่วงทาม เพราะดูท่าทางไม่โอเค


"ฉันขออยู่ที่นี้คนเดียวสักพัก พวกนายไปให้พ้น" 

ทามเอ่ยปากไล่พวกเราอีกรอบ


"ที่นี่เป็นบ้านเก่าของทาม นายไม่ต้องห่วงหรอกแคน ปล่อยเค้าไว้คนเดียวสักพัก" ไอ้ติณณ์หันมาพูดกับผม


"แคนฉันขอโทษ" ทามพูดเสียงสั่น 


เค้าคงรู้สึกผิดกับเรื่องที่ทำ


ไอ้ติณณ์พาผมเดินออกมา

แต่ว่าตอนนี้ผมไม่อยากแม้แต่จะมองหน้ามันด้วยซ้ำ

ประโยคคำพูดของมัน ยังดังก้องในหูผม


สรุป ที่ผ่านมา เรื่องของผมกับมัน คืออะไรกันแน่

มันแค่นึกสนุกงั้นเหรอ...


ผมควรมองหน้ามันยังไง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 366 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #282 aoh19 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 18:01

    ตตกลงติณจะเอายังไงกัันแน่ สงสารแคนอ่ะ ????????????

    #282
    0