Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 3 : ไกลออกไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,323
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 446 ครั้ง
    17 พ.ย. 61

วันรุ่งขึ้น

"เห้ยยยยยย กุชชี่ แคนนนน แคนนนน แคนตาลูปปปป"

"โอ้ยยย แม่ก็บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกชื่อเต็มอะ"
แม่นี่พูดยากจัง แคนตาลูปอะไรละ ชื่อน่าอายชะมัด

"ก็แม่เรียกเราตั้งนาน เราไม่ขานรับเอง" แม่หันมาทำหน้าดุใส่

"ก็มาแล้วนี้ไง แม่เรียกแคนมีอะไรละ" ผมขี้เกียจจะเถียง

เพราะเถียงไปก็ไม่เคยจะชนะ

"ก็นู้นไงงง ลูกสุดที่รักแกน่ะ ไปทำอะไรมาไม่รู้ ตัวเปื้อนโคลนเต็มเลย" แม่ชี้มือไปที่ไอ้หมาจอมซนประจำบ้าน

กุชชี่

หมาตัวน้อย (ตรงไหน)ที่แสนน่ารัก ของผม 

แต่ตอนนี้ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่นะ


ตัวมันเปื้อนเต็มไปด้วยโคลน
บางที่โคลนก็แข็งตัวจับเป็นก้อนๆบนตัวของมัน
จนขนของมันที่เคยสวยๆ ติดกันเป็นก้อนแข็งๆ

ใครทำลูกผมเนี้ยยยยยย

"กุชชี่ นี่แกไปทำอะไรมา ไอ้หมาซน" ผมรีบวิ่งไปหามัน

 ด้วยความเป็นห่วง


ใจก็อยากจะเข้าไปกอดอ่ะนะ 


แต่...จากสภาพมัน

ผมห่วงอยู่ห่างๆดีกว่า

"พามันไปร้านอาบน้ำเลย ไม่งั้นได้โกนขนทิ้งแน่ ซนเหมือนเจ้าของไม่มีผิด" แม่บ่นอีกตามเคย

"แม่ก็มาเอารถออกซิ แคนจะได้พามันขึ้นรถ" 

ผมหันไปมองแม่ที มองเจ้ากุชชี่ที


"ไม่ได้ เดี๋ยวแม่ต้องออกไปทำธุระ นัดเค้าไว้แล้ว แกหารถมาพามันไปเอง" แม่บ่นพึมพำ แล้วก็เดินขึ้นบ้านไป

ทิ้งผมยืนอึนอยู่หน้าบ้าน

"เล ไอ้เล มาช่วยพี่หน่อย" ผมตะโกนเรียกหาน้องสาว 


หวังจะมีคนมาช่วยพากุชชี่ไปอาบน้ำที่ร้านเป็นเพื่อนผม


กุชชี่มันเป็นหมาที่ค่อนข้างดื้อ 

ผมกลัวว่าถ้าผมพาไปคนเดียว น่าจะเอาไม่อยู่


"ไอ้เล ไปบ้านเพื่อน ไม่ต้องเรียกหา หนวกหู" แม่ชะโงกหน้าลงจากบันได มาตอบผม แล้วเดินกลับขึ้นไป

นี่สรุปผมต้องพาไอ้หมาซนนี้ไปอาบน้ำตัดขนเองเหรอ

ร้านใกล้บ้านก็ไม่ค่อยจะมี

ชีวิตไอ้แคนทำไมมันน่าสงสารแบบนี้ว่ะ


กว่าผมจะหารถที่ยอมให้ไอ้หมาคลุกโคลนตัวนี้

ขึ้นมาส่งที่ร้านได้ ก็เล่นเอาหอบทั้งคนทั้งหมา


คราวหน้าจะล่ามไว้อย่างดี 

ไม่ปล่อยให้ออกมาซนเลยคอยดู


"งั้นผมฝากกุชชี่ด้วยนะครับ"


เจ้าหน้าที่บอกผม ว่าต้องใช้เวลาสักพัก

 เพราะโคลนเริ่มแข็งตัว 


กลัวว่าถ้าอาบทำความสะอาดไม่ดี 

ขนมันจะขาด หรืออาจจะต้องตัดขนทิ้ง


ผมก็เลยทิ้งเจ้ากุชชี่ไว้ที่ร้าน แล้วออกมาเดินหาอะไรกิน


"นั่นมันไอ้พีทนี่หว่า...มาทำอะไรแถวนี้ว่ะ"


ผมเหลือบไปเห็นรถหรูสีขาว

เลี้ยวเข้าไปจอดในร้านอาหารริมถนน


"ดีเลย จะได้ให้ไอ้พีทเลี้ยงข้าว" ผมเดินยิ้มกริ่มเข้าไป 

ด้านในร้านอาหาร


 กวาดสายตามองหาไอ้พีท ที่เพิ่งเดินเข้ามาได้ไม่นาน


"คุณลูกค้าจองไว้รึเปล่าคะ"

 พนักงานเห็นท่าทางเก้ๆกังๆของผม 

ที่กำลังมองหาไอ้พีท 


เลยเดินมาถาม


"พอดีผมมากับเพื่อนอะครับที่เพิ่งเดินเข้ามาเมื่อกี้ ตัวสูงๆขาวๆหล่อๆ" ผมตอบพนักงานโดยไม่ได้มองหน้า


ยังคงสอดสายตาหาไอ้พีทไปรอบๆร้านเรื่อยๆ


"หมายถึงคนนั้นรึเปล่าคะ คุณพีท" 

พนักงานชี้ไปทางมุมนึงของร้าน


โซนนั้น ค่อนข้างเป็นมุมส่วนตัว 

ถ้าพนักงานไม่ชี้ไป ผมคงไม่เห็น


"อ๋อใช่ๆ ไอ้พีท เพื่อนผม" ผมรีบตอบรับ


"ตอนแรกเห็นคุณพีทจองไว้ 2 ที่ ไม่คิดว่าจะมีเพื่อนมาเพิ่ม เชิญคะ" พนักงานเดินนำผมไปที่โต๊ะด้วยท่าทีสุภาพ


"2คน ก็ไอ้เอ้ ไปทะเลกับเพื่อนสมัยมัธยมไม่ใช่หรอว่ะ แล้วไอ้พีทมากับใคร"


"รึว่าไอ้พีทแอบมีกิ๊ก ไอ้พีทนอกใจไอ้เอ้"


ผมรีก้าวเท้าไวขึ้นทันทีที่สมองมันพาลคิดไปว่า

ไอ้พีทกำลังนอกใจเพื่อนรักผม


"ไอ้พีทแกมา...." ผมเดินเข้าไปจนถึงตัวไอ้พีทที่นั่งหันหลังอยู่


ก่อนจะ เอามือแตะไหล่มัน 


ไอ้พีทเงยหน้าหน้าขึ้นมามองที่ผม


แต่ทันทีที่ผมเห็นว่าคนที่มากับไอ้พีทคือใคร

ผมถึงกับกลืนคำพูดตัวเองลงคอ


"ไอ้ติณณ์..." ติณณ์เงยมองหน้าผม 

ด้วยสายตาที่ผมไม่ชอบเลย


สายตาที่ว่างเปล่า...


ไอ้ติณณ์เงยหน้าแค่เพียงชั่ววิ 

แล้วก็ก้มลงกินข้าวต่อ 

ราวกับผมไม่มีตัวตน


"อ้าว แคน มาได้ไงครับ" 

เป็นไอ้พีท ที่เป็นฝ่ายถามผมขึ้นมาก่อน


"แคนครับ แคน" ผมถึงกับสะดุ้ง

 เพราะเสียงเรียกของมัน

สงสัยผมคงแค่ตกใจที่เห็นคนที่มากับไอ้พีทคือไอ้ติณณ์


"ห๊ะ ไอ้พีท มึงว่าอะไรนะ" ผมให้ไอ้พีทถามซ้ำอีกครั้ง


"เราถามแคนว่า แคนมาได้ยังไงครับ" 

พีทเงยมองหน้าผม สลับกับมองหน้าไอ้ติณณ์


"เอ่อออ กูพากุชชี่มันมาอาบน้ำร้านข้างๆอะ เห็นรถมึงเลี้ยวเข้ามาในนี้ แล้วนี่ทำไมมึงมากินข้าวกับไอ้ติณณ์ได้อะ ไอ้เอ้รู้เรื่องนี้รึเปล่า" ผมถามกลับบ้าง


ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก ที่เห็นไอ้พีทมากับมัน 

ผมกลัวว่าถ้าไอ้เอ้รู้มันคงไม่พอใจ

 เพราะไอ้เอ้เกลียดขี้หน้าไอ้ติณณ์จะตาย 


และก็ไม่ชอบเวลาไอ้ติณณ์มันมาอยู่ใกล้ไอ้พีทแฟนมัน


ผมแอบเหลือบมองไอ้ติณณ์ ตอนที่ผมถามไอ้พีท

แต่ดูท่าทางมันไม่สนใจสักนิด


"เรา..บอกเอ้ละครับ พอดีติณณ์เค้ามีเรื่องปรึกษา..."


"ฉันกลับก่อนนะพีท ยังไงก็ขอบคุณมาก"


"เดี๋ยวซิครับ ติณณ์ ติณณ์"


ไอ้ติณณ์วางเงินลงบนโต๊ะอาหาร 

ก่อนจะเดินผ่านผมกลับออกไป 

โดยไม่แยแส อะไรสักนิด 


แม้แต่ไอ้พีทที่พยายามร้องเรียก ไอ้ติณณ์ก็ไม่สนใจ


พีทเองมองตามหลังไอ้ติณณ์ที่เปิดประตูออกไปนอกร้าน 


"เอ่ออออ สงสัยติณณ์คงมีธุระต่อ แคนมาทานข้าวด้วยกันไหมครับ" พีทหันมาถามผม


"กูขอไปดูกุชชี่ก่อนละกัน โทษทีนะไอ้พีท" ผมพูดรัวๆใส่พีท ก่อนจะวิ่งตามไอ้ติณณ์ไปทางลานจอดรถหน้าร้าน



ขอให้ทันด้วยเหอะ ผมต้องคุยกับมันให้รู้เรื่อง


ไอ้ติณณ์กำลังจะเปิดประตูขึ้นไปบนรถ 

ผมรีบวิ่งสุดแรง


แต่ก็ไม่ทัน ไอ้ติณณ์ถอยรถ แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว


"โธ่เว้ยยยยย"


"มึงจะเย็นชาใส่กูแบบนี้ไม่ได้นะไอ้ติณณ์"


"ค่าโทรศัพท์ละ กูเป็นหนี้มึงอยู่ไม่ใช่หรอ"


"มึง ...ไอ้ติณณ์ แม่งงงเอ้ยยยยยยย"


ผมได้แต่ยืนเตะหิน เตะลมอยู่ลานจอดรถอยู่คนเดียว

มันรู้สึกหงุดหงิดกับท่าที่เฉยชาของมันที่มีกับผม





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 446 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #250 aoh19 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 16:27

    แคนจะง้อติณณ์ด้วยวิธีไหนนะ ????????

    #250
    0
  2. #30 คนติดตาม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 06:42

    อ่ายยาวๆไป

    #30
    0
  3. #5 Ninewzee1996 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 00:26

    โอ๊ยยย... งานใหญ่เลยเนี้ยแคนตาลูป.. ง้อผัวให้สำเร็จ​นะเราเป็​นกำลัง​ใจให้สู้ๆ
    #5
    0
  4. #3 catlovetm55 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 18:07
    ชอบมาก เลย พรุ่งนี้ ลงต่อน่ะ
    #3
    0