Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 29 : ห้าม.....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 354 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61

หลายวันของการทำงานทุกอย่างก็ดูราบรื่นดี
ช่วงเวลาว่างๆ ผมก็ไปดูหนังที่บ้านไอ้ติณณ์บ้าง
ไปซ้อมบอลบ้าง

เรียกว่า ผมกับไอ้ติณณ์แทบจะอยู่ด้วยกันเกือบตลอด
ผมว่าเราสองคนกำลังไปกันได้ดี

"พอดีวันนี้ฉันมีธุระด่วนนิดหน่อยยังไงนายเข้าร้านไปก่อนละกันนะ เดี๋ยวเลิกงานเจอกัน"

วันนี้ก็เหมือนทุกๆวัน ผมมาที่ร้านพร้อมไอ้ติณณ์

"อื้ม ได้ดิ ความจริงมึงไม่ต้องมารับ-ส่งกูทุกวันก็ได้ งานที่ร้านก็หนักมากพอละ ต้องขับรถอ้อมไปส่งกูอีก บ้านมึงกับบ้านกูก็คนละทาง"ผมเคยบอกกับมันเรื่องนี้ไปแล้วครั้งนึง

แต่ไอ้ติณณ์ก็ยังดื้อด้าน ขออาสาไปรับ - ส่ง ผมเองอยู่ดี

"เถอะน่า งั้นไว้เจอกัน" เห็นม่ะ มันยอมผมซะที่ไหน

ผมก้าวลงจากรถหรูก่อนปิดประตู

"แคน...ติณณ์ละ ไม่มาด้วยกันหรอ"
จู่ๆวันนี้ทามก็มาถามหาไอติณณ์กับผม
ปกติไม่เห็นจะใส่ใจ

"เห็นว่ามีธุระอะ ไม่รู้ว่าจะกลับมารึเปล่า" ผมตอบ

"เยี่ยม จะได้เริ่มแผน" สีหน้าทามดูตื่นเต้นแปลกๆ

"แผน แผนอะไร" ผมถามกลับด้วยความสงสัย

"นี่นายไม่รู้เหรอ วันนี้วันเกิดติณณ์นะ นี่พวกเด็กๆในร้านกำลังเตรียมเซอร์ไพรส์ เพราะรู้ว่าติณณ์มีธุระช่วงห้วค่ำ นี่กำลังเตรียมงานเลย" ผมมองไปด้านใน ดูทุกคนกำลังยุ่งๆ อย่างที่ทามบอก

"ฉันไม่รู้เลยนะเนี้ย"
ผมไม่เคยถามเรื่องอะไรพวกนี้กับไอ้ติณณ์เลย

"ดีเลย ตอนนี้ฉันขาดของ 2-3อย่าง นายไปซื้อเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ" ทามไม่รอฟังคำตอบ แต่ลากผมไปขึ้นรถ ทันที

"ฉันเลือกของไม่เก่งนะนายน่าจะชวนคนอื่น"
ผมพยายามปฏิเสธ

"ฉันว่านายน่านะเป็นคนที่รู้ใจติณณ์ที่สุดนะ หรือว่าไม่จริง"
ทาม พูดราวกับว่ารู้เรื่องของผมกับติณณ์

"นี่นาย.."


"ฉันรู้ว่านายสองคนไม่ใช่แค่เพื่อนกัน ฉันดูออก"
จริงอย่างที่ผมคิด ทามรู้เรื่องผมกับไอ้ติณณ์

ทำเอาผมทำหน้าไม่ถูกเหมือนกัน

"นายไม่ชอบติณณ์ใช่มั้ย เพราะเรื่องหนี้ของนาย"
ผมลองถามออกไปตามตรง

เพราะเห็นหลายครั้งที่ไอ้ติณณ์มักมีปัญหากับทามตลอด

"จะว่าไม่ชอบคงไม่ใช่ มีลูกหนี้คนไหนชอบขี้หน้าเจ้าหนี้ตัวเองละ แต่ถ้ามองในมุมเพื่อน ติณณ์กับฉันก็เป็นเพื่อนกันมานาน ฉันต้องขอบคุณมันที่ไม่ขายร้านพ่อฉัน แล้วเลือกให้ฉันใช้หนี้ด้วยวิธีนี้แทน" ทามหันมามองหน้าผม

จริงแล้ว ผมอาจจะคิดมากไปเองจริงๆ
ดูท่าทาง ทามก็ไม่ได้เกลียดอะไรไอ้ติณณ์ขนาดนั้น
เพราะถ้าเกลียด คงไม่มาลงมือจัดงานเซอร์ไพรส์วันเกิด
ให้ไอ้ติณณ์แบบนี้

"เดี๋ยสขอแวะปั๊มแปปนะ อยากได้กาแฟสักแก้ว นายเอาอะไรมั้ย" ทาม บอกก่อนจะเลี้ยวรถเข้าปั๊มริมถนน

"น้ำเปล่าละกัน ขอบใจนะ" ผมบอก

ทามปิดประตู แล้วเดินลงไปจากรถ
ผมได้แต่นั่งมองอะไรเรื่อยเปื่อย ฆ่าเวลา



"รถเยอะชะมัด" ตอนนี้เราออกจากปั๊มมาแล้ว
และขับมาได้สักพักก็มาจอดนิ่งสนิทที่แยกใหญ่นี้
มาเกือบๆจะ 20 นาที

"ใจเย็น กทม ก็แบบนี้แหละ" ผมหันไปบอก
ก่อนจะมองออกไปนอกรถ

แล้วทุกอย่างก็มืดดับลง


-------------------------------

ติณณ์เสร็จจากธุระข้างนอกก็ตรงกลับเข้าที่ร้าน

เค้าส่งข้อความหาแคน แต่แคนยังไม่เปิดอ่าน
โทรไปก็ไม่รับ สงสัยลูกค้าจะเยอะ

"ลูกค้าเยอะเหรอ" ติณณ์ถามการ์ดตรงทางเข้า

"ไม่นะครับ ลูกค้าเพิ่งเริ่มทยอยเข้า"
การ์ดด้านหน้าหันมาตอบติณณ์ก่อนจะกลับไปทำหน้าที่ต่อ

ติณณ์ยกข้อมือ ดูเวลาที่หน้าปัดนาฬิกาแล้วหยิบมือถือมาเปิดข้อความที่ส่งหาแคนอีกครั้ง

ยังไร้วี่แววกดอ่าน

"หายไปไหนของเค้า"

ติณณ์เดินเข้าไปในร้าน แล้วสอดสายตามองหาแคนแต่ไม่พบ

"แคนละ" เค้าเดินเข้าไปถามพนักงานคนนึง

"ไม่เห็นนะคะ"

พนักงาน 3-4 คนที่ติณณ์เข้าไปถาม
ตอบเป็นเสียงเดียวกัน
ว่ายังไม่เห็นแคนเข้ามาที่ร้าน

ติณณ์เริ่มรู้สึกแปลกๆ เลยรีบกดเบอร์โทรหาแคน
แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะรับ


--------------------------------


"จุ๊ๆๆๆๆ ไม่ต้องห่วงนะ.. เดี๋ยวแกจะได้คุยกับที่รักแกแน่ๆ"

"ฉันไม่ปล่อยให้แกรอนานหรอก"

"เดี๋ยวจะขาดใจตายซะก่อน"

รถเก๋งสีดำ ขับด้วยความเร็ว ฝ่าความมืดมุ่งสู่เส้นชานเมือง



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 354 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #267 aoh19 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 22:32

    ติณณ์ช่วยแคนดี้ด้วย ????????????????

    #267
    0
  2. #242 bask28 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 20:18

    ตายๆๆๆๆ ตื่นเต้น

    #242
    0