Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 25 : คนสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 423 ครั้ง
    13 ธ.ค. 61

ผมตื่นมาตอน 10 โมงเช้า

เดินงัวเงียลงจากห้องนอน
ก็ได้ยินเสียงไอ้เจ้ากุชชี่  

เหมือนกำลังเล่นอยู่กับใครที่หน้าบ้าน


"ไอติณณ์ มึงมาทำไมแต่เช้า"
ทันทีที่เห็นว่าแขกผู้มาเยือนเป็นใคร
ผมถึงกับต้องถอนหายใจทันที

"ก็ฉันเห็นว่าวันนี้นายบอกว่าจะไปเตะบอล ก็เลยจะมารับ"
มันหันมาตอบผมหน้าตาเฉย

" ใครขอมึงวะ " ผมถามกลับ

"ไม่มี...แต่ฉันอยากทำ ไม่ได้หรอ"
" ฉันก็แค่ จะทำให้คนที่มีฐานะพิเศษมากกว่าเพื่อน"

ไม่พูดเปล่า
แต่มันหันมาส่งยิ้มให้ผม ทำเอาผมถึงกับไปไม่เป็น

พักหลังๆมานี้ ไอติณณ์ทำผมเสียอาการเป็นหลายครั้ง
ทั้งคำพูดคำจา 

และท่าทางเจ้าเล่ห์ของมันที่ดูมีเยอะขึ้นเรื่อยๆ 

ทำเอาผมเก็บอาการไม่ค่อยอยู่


ถ้าใครมาบอกกับผมตอนนี้ว่าไอ้ติณณ์เป็นผู้ชายเย็นชา ผมขอเถียงหัวชนฝาเลยคอยดู


"ไม่มีอย่างอื่นไปทำรึไง มารอรับกูเนี้ย" ผมถามกลับ


"ก็เนี้ยแหละ สำคัญที่สุดดละ นายไม่รู้เหรอ"

 ผมจะบ้าตายกับไอ้ท่าทางเจ้าเล่ห์แบบนั้น


"งั้นก็ตามใจมึงก็แล้วกัน แต่รอกูแป๊บนึงกูขอขึ้นไปอาบน้ำก่อน รอไม่ได้มึงก็กลับไปได้เลย"
ผมขี้เกียจเถียง (เถียงไปก็แพ้อยู่ดี)

มันอยากจะทำอะไรก็ปล่อยให้มันทำ
ดีซะอีกได้นั่งสบายๆ  บนรถเปิดแอร์เย็นๆ

แถมมีคนขับส่วนตัวอีกต่างหาก


" ให้ฉันไปช่วยอาบไหม เผื่อจะไม่ต้องไปดตะบอลให้ร้อน" เสียงตะโกนไล่หลังดังมา

"เพื่อนเล่นมึงหรอ" ผมหันไปชี้หน้า
ก่อนวิ่งขึ้นบ้านไป 


ช่วยอาบบ้าอะไรละ 

จู่ๆผมก็รู้สึกร้อนๆที่หน้า


ไอ้ติณณ์ไอ้เวร....ใจคอจะไม่ให้พักหายใจเลยรึไง



"นายหิวหรือเปล่า"
ตอนนี้เราสองคนนั่งอยู่บนรถกำลังตรงไปที่มหาลัย

ผมนัดกับพวกพี่โนและก็ไอ้เอ้

ว่าจะไปเตะบอลแก้เครียดซะหน่อย

ปิดเทอมมาตั้งหลายวันไม่ได้เจอพวกมันเลยคิดถึง


" ไม่หิว ทำม่ะมึงหิวหรอ" ผมถามกลับ

"เปล่าก็ปกติฉันเห็นนายหิวตลอดเวลา อีกอย่างเมื่อเช้านายก็ไม่ได้กินข้าวที่บ้านมาก็เลยลองถามดู"
ผมว่าคำถามมันทำแปลกๆนะ

สรุปมันถามว่ามันเป็นห่วงผมเลยตั้งใจจะกวนผมกันแน่

" กูก็ไม่ได้เห็นแก่กินขนาดนั้นไหมมึง แล้วมึงนะไอ้ติณณ์ชอบกวนกูนะเดี๋ยวนี้ กินยาผิดซองมาหรือไง"

" เมื่อก่อนทำหน้าเหมือนกับคนอมทุกข์"

"พอมาเดี๋ยวนี้พูดมากกกกเชียว"


ผมแกล้งล้อเลียน

"ก็ฉันกำลังจะมีแฟนเป็นคนที่พูดเก่ง ฉันก็ต้องหัดพูดให้มันเก่งๆไม่งั้นเดี๋ยวจะคุยกับ แฟน ไม่รู้เรื่อง"
เหมือนไอ้ติณณ์มันจะจงใจเน้นคำว่าแฟนกับผม 


"ว่าแต่ นายชอบแบบไหนอะ นิ่งๆเงียบๆ หรือว่าพูดเก่งแถมทำอย่างอื่นก็เก่งนะ ลองม่ะ" 


เพี้ยะ!!!!! ผมตีเข้าที่แขนมันเต็มแรงทันทีที่มันพูดจบประโยค


"ขับรถไปเลยมึงไอ้ติณณ์ ไอ้คนบ้า ไอ้คนกวนประสาท"


แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ผมรู้สึกว่าผม แพ้มันอีกแล้ว


ทำไมผมต้องรู้สึกเขินจนพูดอะไรไม่ออกทุกที 

ที่ได้ยินไอ้ติณณ์มาพูดอะไรแบบนี้ให้ฟัง


แล้วไอ้บ้านี่ก็เหมือนจะรู้จุดอ่อนของผมดีซะด้วย


"ที่อมยิ้ม คือชอบใช่ม่ะ แคนตาลูป" ยังๆมันยังกวนไม่เลิก


"มึงขับไปเลยยยย กูนอนแล้ว!!!"

 วิธีตัดปัญหาของผมคือหนีไปนอน 


ไม่รู้ว่าเรียกว่ามีความสุขมั้ย

แต่ตอนนี้ ผมหุบยิ้มไม่ได้จริงๆ


ผมมองออกไปที่หน้าบ้าน เห็นไอ้ติณณ์เล่นกับไอ้กุชชี่

เวลามันยิ้ม มันก็น่ารักดีนะแต่ทำไมชอบทำหน้าเหมือนอมทุกข์แบบนั้น


"มึงยิ้มแบบนั้นบ่อยๆนะติณณ์ ยิ้มให้กูคนเดียวก็ได้"


ผมพูดลอยๆคนเดียว ก่อนจะเดินกลับขึ้นห้องไปอาบน้ำ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 423 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #194 pukpik03 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 21:32

    อ่านไปฟินไปทุกตอนจ้า

    #194
    0
  2. #192 manggabei (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 18:27
    ชอบมาก สนุกดี
    #192
    0