Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 2 : ไกลออกไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 478 ครั้ง
    16 พ.ย. 61

{Line} ไม่มีสมาชิกในห้องแชท

ตู้ดๆๆ☏

ผมกลับมาถึงบ้าน พยายามติดต่อกลับหาติณณ์ ทุกช่องทาง
แต่ก็ติดต่อไม่ได้

"พี่แคนนนนนนนนนน" น้องสาวตัวป่วน บุกเข้ามาในห้องผมโดยที่ไม่เคยคิดจะขออนุญาต

"อะไรของแกว่ะไอ้เล ใจคอจะวิ่งเข้าวิ่งออกไม่เกรงใจเจ้าของห้องเลยรึไง" ปกติผมก็ไม่เคยบ่นมันหรอกนะเรื่องเข้าออกห้อง

แต่วันนี้ทำไม อะไรๆดูขวางหูขวางตา

"บ่นอะไร"

"คือเล จะมาถาม ว่าพี่ติณณ์เค้าเป็นอะไรอะ"

เป็นคำถามที่มีชื่อที่สะกิดใจผมได้เป็นอย่างดี

"มันจะเป็นอะไรของมัน แกจะอะไรกับมันนักหนา"
ผมเหวี่ยงใส่

แกล้งก้มหน้ากดมือถือไม่สนใจ

"โหยยยพี่แคน ก็จู่ๆเฟส ทวิตเตอร์ ไอจี ของพี่ติณณ์ก็หายไปเฉยๆ อะ เลก็อุตส่าเอาไว้ส่องบ้างไรบ้าง เนี้ยยย หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ตอนเช้ายังเห็นลงรูปไปมหาลัยอยู่เลย แถมลงแคปชั่น ด้วยนะ ว่า วันนี้ผมจะต้องเป็นแฟนกับเค้าให้ได้"
เลม่อน น้องสาวตัวแสบทำหน้างอ

พร้อมยืนโทรศัพท์
ที่มันพยายามกดหาโซเชียลช่องทางต่างๆ ของติณณ์

"ต้องไปขอพี่พีทเป็นแฟนแน่ๆ แต่เนี้ยยย พี่ดูดิพี่แคน หายไปเฉยๆอะ เสิร์ชหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ โอ้ยยยย อยากเผือก พี่ไปถามพี่ติณณ์ให้หน่อยน้าาา ว่าสรุปได้ขอพี่พีทเป็นแฟนมั้ย"
เลม่อนเขย่าแขนผม



"ไม่รู้เว้ยยย เรื่องของมันไม่เกี่ยวกับพี่ซะหน่อย ออกไปได้แล้วพี่จะนอนไป" ผมหงุดหงิดใส่เลม่อน พร้อมกับไล่ให้เธอออกจากห้องไป

"อะไรอะพี่แคน ถามแค่นี้ต้องไล่น้องด้วย" เล ยังคงโวยวายไปหยุด

ผมไม่ฟังอะไร แต่รีบดันหลังให้น้องสาวออกจากห้องนอนผมไป ก่อนจะปิดประตูล็อคกลอน

ผมเปิดดูมือถือของตัวเอง
ทุกอย่างของติณณ์ หายไปจากหน้าโซเชียล
อย่างที่เลม่อนมันบอกจริงๆ

"ถามแค่นี้ต้องโมโหด้วย ไอ้พี่บ้า ข้าวไม่ต้องกินแล้ว เลจะเอาเทให้กุชชี่กินให้หมด"
เสียงเอะอะโวยวายของเลม่อนดังมาจากหน้าประตู

ถ้าเป็นวันอื่นๆผมคงรีบเปิดประตูไปเกาะแขนเกาะขา
ไม่ให้มันทิ้งข้าวเย็นของผม

แต่วันนี้ผมไม่อยากทำอะไรเลย
ในหัวผมมีแต่เรื่องไอ้ติณณ์ ไอ้เวรนั่น

ภาพตอนที่ผมเห็นตาคู่นั้นมันกำลังสั่นไหว
ตอนที่ผมขอให้มันกับผมยอมเป็นเพื่อนกัน

ภาพที่ผมเห็นน้ำใสๆที่คลออยู่ที่ดวงตาของมัน

ภาพตอนที่มันแกะมือผมออก

ภาพตอนที่มันหันกลับมามองผม มองเหมือนกำลังจะบอกลา...

ผมลองกดเบอโทรออกไปหามันอีกครั้ง
ตู้ดดๆๆๆๆ

"โธ่เว้ยยยยยย" ปลายสายไม่มีสัญญาณตอบรับ

"ไอ้ติณณ์ นี่มึงจะเป็นแบบนี้จริงๆใช่มั้ย ไหนว่าชอบกูไง ไม่พยายามว่ะ....เว้ยยยย เอออ กูไม่แคร์อยู่แล้ว เว้ยยยยยยเป็นอะไรว่ะเนี้ยกู"

ผมทึ้งผมตัวเอง นอนดิ้นไปมาอยู่บนที่นอน

ไม่รู้จะเรียบเรียงความรู้สึกตัวเองยังไง

แต่เอาจริงๆ ผมไม่ชอบตัวเองตอนนี้เลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 478 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #62 gene_pa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 09:46
    เลิกสับสนได้แล้วว
    #62
    0
  2. #29 คนติดตาม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 06:38

    ต่อๆ ติดตาม

    #29
    0
  3. #4 Ninewzee1996 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 00:18

    ง้อกันเร็วๆนะตัวเทอเราค้างคาใจตั้งแต่ในซีรี่ย์​แล้วอ่ะ​ เรารักและเชียร์​คู่​เทอมาตลอดเลยนร้าาา❤️❤️❤️
    #4
    0