Love Is Me รักนี้ไม่มีบังเอิญ

ตอนที่ 1 : ไกลออกไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 522 ครั้ง
    15 พ.ย. 61

"เป็นเพื่อนกันไม่ได้เหรอว่ะมึง" ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมพูดออกไปแบบนั้น

ผมสับสน ผมลังเล สีหน้าของ ไอ้'ติณณ์' บ่งบอกให้รู้ว่ามันกำลังเจ็บ แต่ผมยอมรับ ว่าผมกำลังกลัว

"เป็นเพื่อนกันแบบที่ว่า ตอนมึงว่างมึงก็มาหากู ตอนกูว่างกูก็ไม่หามึง ไปเดินเล่น กินข้าว ดูหนังด้วยกัน แค่นั้นมันยังไม่พออีกหรอ...ห๊ะ ไอ้ติณณ์" ผมบีบไหล่มันเบาๆ ผมอยากให้มันเข้าใจ

"ฉันไม่ต้องการ"

" การเป็นเพื่อนจากนาย" ไอ้ติณณ์มองผมด้วยสีหน้าผิดหวัง

มันแกะมือผมที่จับไหล่ของมันออก ผมสัมผัสได้ถึงความสั่นเบาๆตอนที่มือเราสัมผัสกัน

ใช่ ผมกำลังทำมันเสียใจ ผมไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้มาก่อน

ติณณ์ทำท่าจะเดินหนีผมขึ้นรถ แต่ผมคว้ามือมันเอาไว้

"แต่กูอยากเป็นเพื่อนกับมึงอยู่นะเว้ยไอ้ติณณ์" ถึงผมจะไม่กล้ายอมรับได้เต็มปากเต็มคำ ว่าผมชอบมัน

แต่ผมก็ไม่อยากที่จะต้องเสียมันไป

ทำไมผมกำลังรู้สึกว่าตัวเองกำลังเห็นแก่ตัว

"แต่ฉัน..ไม่อยากเป็นแค่เพื่อน"
ติณณ์ย้ำทุกคำที่พูด อย่างชัดเจน

มันแกะมือผมออก แล้วเดินขึ้นรถขับออกไป

ผมได้แต่ตะโกนเรียกชื่อมันตามหลัง สุดท้าย ผมก็ทำได้แค่มองไฟสีแดงจากท้ายรถหรูขับออกไปจนสุดสายตา

"แม่งเอ้ยยยยยย ทำไมว่ะไอ้ติณณ์ ทำไมเป็นเพื่อนกันไม่ได้ว่ะ กูไม่ใช่ไม่ชอบมึง......."

"กูก็แค่ยังไม่พร้อมมมมม โธ่เว้ยยยยยย!!!"
ผมยืนตะโกนตามหลัง

ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีทางได้ยิน

"ไอ้แคน มึงมายืนตะโกนอะไรตรงนี้ว๊าาา"
เสียงยานขนาดนี้คงไม่มีใครนอกจากไอ้กู๊ด
เพื่อนจอมเฉื่อยของผมเอง

"ไม่มีอะไรหรอกมึง วันนี้กูขอกลับบ้านก่อนนะ เหมือนจะไม่สบายว่ะ" ผมมองไปตามทางที่รถหรูคันสีดำขับออกไป

แอบหวังเล็กๆว่าติณณ์มันจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ
เหมือนหลายๆครั้งที่ผ่านมา

แต่เหมือนกับว่า ผมเข้าใจคำว่าหวังลมๆแล้งๆ ก็วันนี้

"เอออ งั้นมึงกลับไปนอนนะ กูก็จะกลับหอแล้วเหมือนกัน" ไอ้กู๊ด พูดจาเนิบนาบตามสไตล์ ก่อนจะเลิกลากขาออกไป

บางทีผมก็แอบสงสัย ว่าที่มันทำนู้นทำนี้เชื่องช้า
เป็นเพราะมันขี้เกียจ หรือเพราะสมองมันสั่งการช้ากันแน่

เห้ออออออ ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ ใความรู้สึกจุกๆแปลกๆเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกที่ลำคอ เป็นความรู้สึก ที่ตัวผมเองอธิบายไม่ได้ และหาสาเหตุไม่เจอ

ตอนนี้สิ่งที่ผมรู้...ผมอยากอยู่คนเดียว ตามลำพัง สักพัก

ผมตัดสินใจตรงกลับบ้าน ไม่แวะเล่นซนเหมือนทุกครั้ง
วันนี้ทำไมคิดถึงบ้านจัง....

นี่ผมกำลังเป็นอะไรกันแน่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 522 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

505 ความคิดเห็น

  1. #61 gene_pa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 09:44
    สงสารติณณ์​
    #61
    0
  2. #28 คนติดตาม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 06:33

    รอค่ะ ดูซีรีท์ไปแล้วยังไม่อิ่ม

    #28
    0
  3. #1 mornnut1125 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 23:16
    รีบเขียนต่อนะค่ะไรท์รอติดตามค่ะ
    #1
    0