MOTIANA​ THE​ GAME​ ภาค​ เปิดศึกเทพและจอมยุทธ​์​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 91 Views

  • 3 Comments

  • 10 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    91

ตอนที่ 3 : บท​ที่​ 2​ สู่เส้นทางจอมยุทธ​์​ ณ​ เผ่ากรีนเฟเธอร์​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 มี.ค. 62

             " เอี๊ยด​ " เสียงรถจอดดัง​ พร้อมด้วยเสียงดีใจจากคนในเผ่า
กุนเงยหน้าขึ้นพร้อมมองไปรอบๆ


             " โอ้ว​ พระเจ้าช่วยกล้วยทอด​ !!! นี่มันอะไรเนี่ย​ !? " กุนอุทานในใจ​พร้อมมองไปรอบๆ​ " นี่มัน​ !!! เกาะลอยฟ้า​ ชัด​ ๆ​ "


              ส​ภาพ​ภูมิอากาศ​ที่กุนเห็นนี้​ คือ​ เกาะลอยสีเขียวอันอุดม​สมบูรณ์​ลอยได้ที่สูงจากพื้นดินราวๆ​ 1​ กม.​ ที่มีน้ำสีฟ้าใสสะอาดไหลขึ้นไหลลง และหมอกสีเขียวฟ้าจางๆ​ หุ้ม​


             " แหมะ​.... ถ้าหมอกนี้มีสีม่วงปนชมพู​อีก​หน่อย​ ฉันจะคิดว่ามันเป็นออโรร่านะเนี่ย... " กุนคิดและยิ้มในใจ


             " ว้าว​ ! องค์​หญิง​เอาเด็กมาด้วยแหละ​ " เด็กสาวคนหนึ่งพูดด้วยเสียงตื่นเต้น​และ​ดีใจ​ " แถมเป็นเด็กที่เรียบร้อ​ย​และน่ารักดี​ อีกตังหากไม่ร้องไม่โวย​วายสักนิด​ "

             " ว้าว​ ! องค์​หญิง​เอาเด็กมาเหรอ​ ?! ขอดูหน่อย​ "

ชาวบ้านก็มารุมกุนด้วยสีหน้าท่าทาง​ ชื่นชม​ ตื่นเต้น​ และดีใจ

             " เชี่ยตรู​จะ​นอนมารุมทำไมฮะ​ ?! " กุนคิด

             " เด็กชายคนนี้ชื่อ​ ยู่หนานเฟิง " องค์หญิงพูด​ " ในเมื่อเด็กคนนี้ใช้​นามสกุล​ ยู่ ฉันขอฝากเด็ก​คนนี้ไว้กับเธอได้ไหม​ ? ยู่เทียนเหิง​ "

ยู่เทียนเหิง​ เป็นชายร่างกายใหญ่​ สวมเสื้อผ้าธรรมดา

              " ครับ​ " ยู่เทียนเหิงตอบแล้วอุ้มกุนไป

*ต่อจากนี้จะขอเรียกกุนว่า​ ยู่หนานเฟิง นะค่ะ*

1​ ปีต่อมา​ ยู่หนานเฟิงก็เริ่มที่จะพูดได้และเดินได้

              " น้องเฟิง... มาเล่นห้องพี่อีกแล้วนะ​ " ยู่หมิงเยว่พูดพร้อมอุ้มยู่หนานเฟิง

ยู่​หมิงเยว่เป็น​เด็ก​สาวผมสีน้ำตาลผิวสีคล้ำนิดหน่อย

​อายุ​ 10​ ขวบ​ ซึ่ง​หากจากยู่หนานเฟิง​ 8​ ปี

               ยู่หนานเฟิงชอบมาอ่านตำราวรยุทธ์พื้นฐาน​แต่ยู่หมิงเยว่เห็นว่าแค่มาเล่นตำราของเธอ

              " เฮ้อ... พี่หมิงอีกแล้ว​ " ยู่หนานเฟิงคิด​ 

              " น้องเฟิงชอบวรยุทธ์อย่าง​นั้นเหรอ​ ? " ยู่
หมิงเยว่ถาม

               " ฮับ​ ปี้หมิง " ยู่หนานเฟิงตอบ​ ด้วยที่ยังเป็นทารกจึงพูดไม่ชัด​เจน​ " อยากไอ้ปี้หมิงออนอวยฮับ​ " 

               " อยากให้สอนด้วยเหรอ​... ก็ได้แต่​ น้องเฟิงต้องอายุ​ 3-4 ขวบก่อนนะ​ " ยู​่หมิงเยว่ตอบด้วยน้ำเสียงเห็นใจ

               " ก็ไม่สอนแบบนี้ไง...ฉันถึง​ต้อง​เรียนรู้​เอง​ ​"ยู​่หนานเฟิงคิด​ แล้วก็ถอนหายใจ​
แล้ว​ยู่หมิงเยว่ก็อุ้ม​ยู่หนานเฟิงกลับไปที่เปลนอนก่อนที่จะเดินจากไป​ แต่หารู้ไม่​ว่า​ ยู่หนานเฟิงหยิบมีดที่ซ้อนไว้มาฝึก

               " ให้​ตายสิถ้าไม่ฝึกไปนานๆแบบนี้ฝีมือฉันก็ตกพอดี​ " ยู่หนานเฟิงพึมพำกับตัวเอง​ ก่อนที่จะหลับตา​ทำสมาธิเพื่อสัมผัส​ปราณตามตำรา​ ก่อนที่จะเปิดตาขึ้นช้าๆ​ ในโลกสีฟ้าและเขียวอ่อนๆ​ ที่มีลมพัดหนาวผ่าน

                " ที่นี่​ คือโลกภายในจิตใจสินะ​ " ยู​่หนานเฟิงพูดเบาๆ​ 
แล้วลมอ่อนๆก็พัดผ่านผมสีขาวหิมะแกมฟ้าของเด็กชายอายุ​ 14 ไป​ ตาของเด็กชายที่มีสีเขียวฟ้าจ้องมอง​ตัวเอง

                " เหมือนว่าที่นี่จะสะท้อนร่างกายในจิตใจที่แท้จริงของฉันออกมา​ " ยู​่หนานเฟิงพึมพำด้วยความยินดี​ดูเหมือนว่าที่นี่จะทำให้​เธอฝึกซ้อม​เพื่อเอาตัวรอดในโลกแห่งนี้ได้

                ยู​่หนานเฟิงจึงใช้เวลา​ไปเป็นชั่วโมงในการฝึกและดูดซับปราณ​ นอกจากนี้เพื่อปกปิดตัวตน​ ยู​่หนานเฟิงจึงใช้เวลามากในการปกปิดตัวตน​ ซึ่งในที่สุดก็ทำสำเร็จ​

                แต่พอยู​่หนานเฟิงมีพลังปราณพอสมควรคริสตัล​ก็ส่องแสงและข้อมูลก็ไหลออกมา​ เป็นข้อมูลเกี่ยวกับ​โลกนี้​ ซึ่งคือโลกของจอมยุทธ​์​ 

                " ที่นี่คือ​ อาณาจักร​ เฟยหลง​ อาณาจักร​ แห่งสายลม​และท้องฟ้า​ " ยู​่หนานเฟิงพูด​และอุทาน​ " นี่มัน​ skill ที่​ 1​ ก้าวย่างวายุกระหน่ำฟ้าของฉัน​ !!! ตอนเป็นยู​ริลล์​นี่​ ?! เหมือนว่า​ skill เก่าของ​ฉัน​จะกลายเป็นวรยุทธ​์​นะเนี่ย​ " แล้วยู่หนานเฟิงก็เริ่มฝึกก้าวย่าง​วายุกระหน่ำฟ้า​ทันที

                 " หืม​ เหมือนในโลกนี่​ skill ทั้งหมด​ของ​ฉัน​จะ​ถูก​รีเส็ต​นะ​ ราวกับมาเกิดใหม่อย่างนั้นแหละ​ ?! " ยู่หนานเฟิงคิด

1​ ชม.​ ผ่านไป

                 " พึ่บ​ " ยู่หนานเฟิงลืมตาขึ้นช้าๆ

                 " นี่เช้าแล้วเหรอ​ ? " ยู​่หนานเฟิงคิด​ เมื่อแสงยามเช้าโดนตาของเธอ​ " เหมือน​ว่าเมื่อวานเราทำสมาธินานไปหน่อย​ เอาละ​ ! เมื่อวานฉันได้รับข้อมูล​โดยรวม​ของอาณาจักร​ เฟยเฟิ่ง​ นี่แล้วต่อไปก็เป็นข้อมูลเกี่ยวกับเผ่านี่สินะ​ !!! " 

                 " อ้าว​ !? ตื่นแล้วเหรอน้องเฟิง " ยู่หมิงเยว่พูด​พร้อมเดินมาใกล้ๆ

                 " โธ่​ ! พี่หมิง​ " ยู​่หนานเฟิงคิด​ " ทำไมต้องมาตอนนี้ด้วยเนี่ย​ ?! "

                  " แหม​... อย่า​ทำหน้า​ตางอน​แบบนั้นสิ​ ! วันนี้​องค์​หญิง​ เหมยหลี่ มาเยี่ยมเชียวนะ​ " ยู่หมิงเยว่ดุ​ทารกชายตัวน้อย

กวงจู่เหมยหลี่​ หรือ​ องค์​หญิง​ คือคนที่รับ ยู​่หนานเฟิง มาเลี้ยง​ ยู​่หนานเฟิงเรียกเธอ​ว่า​ ท่านน้าเหมยหลี่​ หรือถ้าอยู่ข้างนอกจะเรียกว่า​ องค์​หญิง​ เหมือน​คน​ปกติ​เรียกกัน

                 " องอิง​ อะวัดดีฮับ​ " ยู​่หนานเฟิงทักทาย

                 " แหม​ สวัสดีจ๊ะ​ หนูเฟิง​ " องค์​หญิง​
ทักทายกลับ​พร้อมถาม " วันนี้​อยากฟังตำนานอะไรอีกจ๊ะ​ " 

                 " พอดีเลยอยากรู้เรื่องเผ่าเราพอดี​ " ยู​่หนานเฟิงคิดก่อนตอบ​ " อำนานเอียวอับเอ่าเอาฮับ​ "

                 " เกี่ยวกับ​เผ่า​ของ​เรานะเหรอ​ ?! ได้สิ​ " องค์​หญิงตอบก่อนจะเล่า​ " เผ่าของเรา​เดิมทีเป็น​เผ่าใหญ่จากเมืองใหญ่​ลู่หลาน​ ที่มีชื่อเรียกว่า sky fairy​ แต่เกิดความขัดแย้ง​ภายในเผ่า​ ท่านบรรพบุรุษ​ เฟยซุยยู่โม่​ จึงพาพวกเราส่วน​หนึ่ง​ออกจาก​เผ่า​ แล้ว​ก่อตั้ง​เป็น​เผ่า​ กรีน​ เฟ​เธอร์... " พอมาถึงจุดนี้องค์​หญิง​ก็ดูเศร้าๆ​ "....แต่เผ่า​ sky​ fairy​ ก็ไม่ยอมให้พวกเราแยกตัว​ เมื่อท่านเฟยซุยยู่โม่ตายไป​ พวกเขาก็บุกโจมตีและทำลายทรัพยากรธรรมชาติ​ของ​เรา​ไปกว่าครึ่ง​ จนทำให้เราต้องหลบหนี​มาที่ภูเขาเขียวมายาเมฆาแห่งนี้..... "

                 " มันน่าเศร้ามากเลย.....สินะ​ " ยู​่หนานเฟิงรู้สึกเห็นใจ

                 " แต่พอผ่านไป​ 200 ปียุครุ่งเรืองก็กลับมาอีกครั้ง​ นั้นคือท่านวีรบุรุษ​เสี่ยวอิงสยง ก็ชนะการประลองทวีปแล้วนำเผ่าของเราไปสู่จุด​สูงสุด​อีกครั้​ง.." องค์​หญิงเล่าด้วยความดีใจ​ " แต่ตอนนี้ก็ผ่านมา​ 100 ปี​แล้ว... แต่ก็ไม่มีใครทำได้แบบท่านเสี่ยวอิงสยงเลย​ แต่ก็ไม่มีภัยคุกคามมากมาย​เท่าไร​ ตอนนี้​เผ่าของเรามีอยู่​ 3​ ตระกูล​หลักๆ​ คือ​ ตระกูล​ กวงจู่​ ยู่ และ​ลู่​ จ๊ะ​ พอโต​ขึ้น​หนู​เฟิงต้องตั้งใจศึกษาและฝึกฝนเยอะๆนะจ๊ะ​ "

                 " ฮับ​ " ยู​่หนานเฟิงตอบแบบไม่ลังเล​ " ป๋มจะตั้งฮับ​ 

               ก็แน่อยู่แล้วถ้าไม่ตั้งใจเอาชีวิต​รอด​ละก็คงไม่ได้พบกับเพื่อนๆ​ และช่วยโอกะ​ ซึ่งเป็นเป้าหมาย​ในการมาที่นี่​ได้หรอก​ 


1​ ปีต่อมา...... ณ​ ภูเขาหยุนเซี่ย

              " ฟ้าว​ " เสียงลมดังก้องป่า​ พัดผ่านผมสีขาวหิมะแกมฟ้าที่ยาวนิดหน่อย​ของเด็กผู้ชาย​ตัวเล็กอายุราวๆ​ 3​ ขวบ​ กับผ้าพันคอสีฟ้าอ่อนที่องค์​หญิง​ให้ปลิวไปในสายลม

              " ตุ้บ​ " และเสียงกวางตัวหนึ่งตกลงมาหน้าเด็กน้อย​

              เด็กน้อย​ถือกวางแล้วพึมพำกับตัวเองว่า​ " วันนี้​แล้วสินะ​ " ก่อนที่จะลงเขาด้วยความเร็วและ..... 

[ ย่างก้าววายุกระหน่ำฟ้า ]​

              เขาหลบสัตว์อสูร​ได้ทั้งหมดก่อนมาหยุดอยู่ที่ตีนเขาพร้อมสายลมที่ปลิวไสวที่พัดผมสีขาวหิมะแกมฟ้ากับผ้าพันคอสีฟ้าอ่อนให้ปลิวอย่าง​ธรรมชาติ​ที่​สวยงาม​

            " น้องเฟิงไปไหนมานะ​ ? " ยู่หมิงเยว่ ซึ่งตอนนี้เป็​นสาวอายุ​ 11​ ปี​ และอยู่ในปราณฝึกหัดชั้​น​ 3 ถามด้วยความเป็นห่วง​ " ไม่เป็นอะไรใช่ไหม​ ? " 

            " ครับ​ ผมไม่เป็นไร...." ยู​่หนานเฟิงตอบสั้นๆ

            " โธ่​ ! อย่าทำให้ตกใจสิ​ วันนี้​มีการวัดธาตุและพลังภายในนะ​ " 

            " จะว่าไปขั้นของปราณ​( พลังงาน​ภายนอก )​คืออะไรเหรอครับ​ ? " 

            " เอาไว้วัดระดับของจอมยุทธ​์​นะ​ โดยทั่วไป​ขั้นแบ่งออกเป็น​ 6​ ขั้น​ คือ​ ฝึกหัด​ ชำนาญ แดนมนุษย์​ แดนท้องฟ้า​ แดนสวรรค์​ แดนพระเจ้า​ " 

            " แล้ววัดธาตุต้องทำยังไงเหรอครับ​ " ยู​่หนานเฟิงถาม

             " แหมรู้หมดก็ไม่น่าลุ้นสิ​ " ยู่หมิงเยว่พูดพร้อมหัวเราะเบาะๆ​

             " โธ่​ ! พี่หมิง.... " ยู​่หนานเฟิงทำหน้างอน
ณ​ ลานสำนักงานใหญ่​ มีเด็กราวๆ​ 20​ คนอยู่ที่นั้น

             สำนักงานใหญ่เป็นลานกว้างประดับด้วยหินอ่อนสีขาวเป็นรูปต่างๆ​ ที่นี่เป็นที่ใช้ประชุม​สภา​ผู้​อาวุโส​ของ​เผ่าตั้งแต่​เมื่อ​ 100 ปีที่แล้ว​ และตอนนี้มันถูกใช่เป็นสถานที่ให้เด็กทำการทดสอบธาตุเพื่อบอกเส้นทางที่ควรจะไปและวิชาที่ควรศึกษา​

            " สวัสดี​ ลู่เพียว " ยู​่หนานเฟิงทักทายด้วยการโบกมือ

            " ไง​ หนานเฟิง " ลู่เพียว​ทักกลับ
            ลู่เพียว​เป็นเด็กชายตัวโตผมสีดำตาโตที่แก่กว่ายู​่หนานเฟิง​ 1​ ปี

            " ไง​ ทุกคน​ " เสียงสดใสดังมาจากเด็กสาวคนหนึ่ง​ ที่​กำลัง​วิ่งมาหา​

            " อรุณสวัสดิ์​ ลู่เอิน " เด็กชายทั้ง​ 2​ คนทัก

            ลู่เอิน​ เป็นเด็กสาวเสียงใสผมสีชมพู​ซากุระ ที่​หน้า​ตาน่ารัก

             " แฮะๆ​ หนูไม่ได้มาสายไปใช่ไหม​ ? " ลู่เอินถามพร้อมส่งสายตาอ้อน

             " ไม่หรอกมาทันเวลาพอดี​ " ยู​่หนานเฟิง
ตอบ​

             " งั้นไปกันเถอะ​ " ยู่หมิงเยว่พูด​
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น