MOTIANA​ THE​ GAME​ ภาค​ เปิดศึกเทพและจอมยุทธ​์​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 91 Views

  • 3 Comments

  • 10 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    91

ตอนที่ 24 : บทที่​ 23​ ล่าสมุนไพร​ใน​ป่าสุสาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 มี.ค. 62

ณ​ ป่ากงมู่เซินหลิน


ทำไมบรรยากาศของป่ามันอบอวลไปด้วยกินคาวเลือดกับกลิ่นอาย​แห่งความตายแบบนี้ว่ะ​ ?! โคตรอยากอ้วกเลย​ มันจะเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า​ ? นี้คือสิ่งที่ฉันคิดกับตัวเองตั้งแต่ยืนรอเด็กในสำนักคนอื่นๆที่มาล่าสมุนไพร​ จากที่สังเกตุ​สีหน้าของรุ่นพี่และคนที่มารอ​ ก็รู้ว่าคงจะคิดเหมือนกันหมดนั่นแหละ​ แต่ปัญหาคือ... 


เมื่อไหร่​ผู้​อาวุโส​จะมาว่ะ​ ?! ให้รอมาจนจะเที่ยงแล้วเนี่ย​ ?! 


   " มาแล้ว " เด็กคนนึงกระซิบ​ " ผู้​อาวุโส​กับเจ้าสำนัก " 


   " เอาล่ะ... " เจ้าสำนักกล่าวเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณ​นั้น " ... เนื่องจากมีการเสนอจากสภาผู้อาวุโส​ ในการล่าสมุนไพร​ครั้งนี้​ ให้เิ่มเวลาอยู่ในป่าและหาสมุนไพร​เป็น​ 3​ วัน​ 2​ คืน หากใครรอดออกมาจากป่าแห่งนี้และหาสมุนไพร​ระดับ​ต่ำมา​ 5​ ชิ้นได้​ เราจะให้สิทธิ​พิเศษ​เข้ารอบที่​ 2​ ของเทศกาล​ประลองชมจันทร์​ที่จะจัดอีกครึ่งปีได้​ ถ้าใค​​รไม่พร้อมที่จะเข้าป่าสุสานล่ะก็เชิญออกไปได้เลย " 


   " ว้าว​ เจ๋ง "


   " ดีจริงๆ "


   " ท่านเจ้าสำนักช่างเมตตา "


หลังจากเจ้าสำนักพูดจบ​ เด็กเกือบทุกคนในสำนักก็พูดยินดีและสรรเสริญเยินยอ​เจ้าสำนักกับเหล่าผู้อาวุโส​ รวมถึงรุ่นพี่​เซี่ยเสี่ยด้วย แต่ฉันไม่คิดอย่างนั้น​ ในนี้ต้องมีใครทำอะไรบางอย่างไว้​ ระดับ​ที่ต้องเสี่ยงชีวิต​แน่นอน​ ดูจากสีหน้าท่าทางกังวล​ใจนั้น​ รุ่นพี่​หลางก็คงจะรู้สึก​ได้​สินะ​ ขอลองเชิงหน่อยดีกว่า


   " รุ่นพี่หลาง​ เป็น​อะไรเหรอครับ​ ? สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย " ฉันถามออกไป


   " ข้าแค่สังหรณ์​ใจไม่ดีนะ " หยินหลางตอบแต่สีหน้ายังดูกังวลใจ​ " สัญชาตญาณ​ของข้าบอกว่า​ อย่าไปที่ใจกลางป่าเด็ดขาด​ " 


   " งั้นเหรอครับ​ ? " เหมือนว่าจะอันตราย​จริงๆด้วย​ มีอะไรอยู่ในป่านี้กันนะ​ ? 


   " ไปกันเถอะครับ​ ยังไงเราก็ต้องไปหาสมุนไพรสำหรับฝึกอยู่ดี​ " ฉันพูดเพื่อเรียกสติของหยินหลางที่กำ​ลัง​ตกอยู่ในภวังค์​แห่งความกลัวและความกังวล​จากสัญชาตญาณ​ล่ะมั้ง


   " อืม " ตอบสั้นๆง่ายๆจังนะแล้วค่อยๆพาเดินเข้าไป


แล้วเรื่องจากนี้ก็ไม่มีอะไรมากเพียงแค่... มีกระแสลมเฮงซวย​กระแสนึง มาพัดผ้าพันคอสีฟ้าอ่อนที่ปิดหน้าฉันออก... 


   " เฮ้ย~! น้องคนนั้นหน้าโคตรแจ่มเลยว่ะ " 


   " สวยวุย " 


   " เขาจะไปแล้วนะรีบไปขอที่อยู่​เร็ว " 


   " ขอเตรียมกล้องก่อน " 


ป.ล.​ กล้องพึ่งเป็นเทคโนโลยี​ที่​ออกมาใหม่ๆในโลกนี้แต่ภารกิจที่แล้วลืมเอามา


ทีนี้ล่ะครับ​ เปลี่ยนจากพยุงเป็นแบกทันทีแล้ววิ่ง​  แบบ​ ​4×100​ รับรองถ้าถูกตามไปเรื่อยคงจะได้เป็น​ the​ flash​ ก่อนเจอเพื่อนครบทุกคนแน่ๆ


   " แฮก​ แฮ้ก​ แฮก " 


   " รอด้วยน้องเฟิง~~ " รุ่นพี่เซี่ยเสี่ย​พูด​ แต่ใครจะไปรอล่ะคร้าบ​ ไอ้พวกข้างหลังมันตามติดยิ่งกว่า​ปลิงอีก​ น่ากลัว~~


" ฮิฮิ~~ สนุกไหมล่ะ~~ "


มาแล้วอีวิญญาณ​ดาบจอมกวนตรีน​


   " สนุกกับผีบ้านเองอะดิ​ " ฉันบ่นในใจแต่เหมือนแก้วจะเดาถูก


" เสียใจด้วยนะแต่ฉันไม่มีบ้านหรอก​ มีแค่มีดดาบ~~ เป็นที่อยู่แล้วก็อยู่คนเดียวด้วยล่ะ~~ "


   " ... " นั่นไงคำถามเดียว​ตอบซ่ะครบ​ จนไปไม่เป็นเลย ไอ้แก้ว​ XXX


" ไปต่อไม่เป็นอ่ะดิ​~~ "


ไอ้... ( พูดไม่ออก )​

ฉันไม่รู้จะพูดอะไรเลยรีบตัดสัญญาณ​การสื่อสารกับแก้วทันที​ บอกตามตรงถ้าหนีรอดเมื่อไหร่จะด่าให้เป็นชุดเลย คอยดูนะ~! 


47​ นาทีผ่านไป... 


   " แฮก​ แฮ้ก​ แฮก " ทั้งฉันและรุ่นพี่เซี่ยเสี่ยหอบกันอย่างแรง​ ขณะที่ซ้อนตัวอยู่บนต้นไม้ที่มีกิ่งก้านและใบไม้เยอะๆ จะบอกว่าไอ้พวกที่ตามมันอึดกันชิบ... 


เฮ้อ~! ไม่มีอะไรจะบ่นแล้ว ตอนนี้รุ่นพี่หลางก็ดีขึ้นหน่อยแล้วสิ​ แต่ยังไม่หายสนิทน่ะ เมื่อพักมาซักนิดฉันเลยถามกลับไป


   " พวกเราจะเริ่มหาสมุนไพรจากไหนดีครับ ? " 


   " จะตรงไหนก็แล้วแต่เจ้า​ ขอแค่อย่าไปตรงใจกลางป่านี้ก็พอ ข้ารู้สึก​ไม่ดี " อ้าว​~! รุ่นพี่หลางตัวสั่นอีกแล้วคงจะกลัวจริงๆสินะ


   " งั้นพวกเรารีบหากันเถอะ​ เดี๋ยวจะมืด " รุ่นพี่เซี่ย​เสี่ย​เสนอความคิด


จากนั้นพวกเราก็เริ่มออกไปหาสมุนไพร... 


... ตอนนี้พวกเราเดินมานาน​เก็ยสมุนไพรได้นิดหน่อยประมาณคนล่ะ​ 2, 3​ ต้น รู้ตัวอีกทีก็อยู่ตรงน้ำตกแล้วล่ะ​ รุ่นพี่เลยฝากให้ฉันถ่ายรูปแอ๊บแบ๊ว​ นิดหน่อย​เพราะตรงนี้มันอยู่รอบนอกก็เลยไม่ค่อยได้กลิ่นเลือด​ แถมน้ำตกก็เป็นสีม่วงชมพูใส​ มีหมอกสีออโรร่านิดหน่อยแต่อากาศ​โคตรดี​... 


... แต่เหตุการณ์​ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น​ ไม่รู้ว่าดีหรือร้ายแต่... 


   " พรืด " ช่วงเสี้ยววินาที​ที่​รุ่นพี่เซี่ยเสี่ยเลือนล้มและกำลังจะตกหน้าผาข้างๆน้ำตก... 


ราวกับเห็นภาพสโลว์โมชั่น​ ภาพของเด็กผู้ชายที่มี​ปอยผมสีเงิน​ยาวถึงคาง ดวงตาสีแดงทัปทิมผิวสีขาว​ แก้มสีชมพูอ่อนเกือบซีด​ กำลังเอาตัวมารองรับเด็กผู้หญิงที่มีผมสีฟ้าอ่อนยาวถึงเอว​ ที่ไว้ผมหน้าม้าและรวดผมไว้ข้างหลัง​ ผิวสีขาวราวกับหิมะ​ ริมฝีปาก​สีชมพู​อ่อน​ ดวงตาสีฟ้าไพลิน​ และรอบๆก็ได้มีละอองน้ำสีม่วงชมพู​ใสกับหมอกออโรร่าของน้ำตกมาเป็น​ black​ground เด็กผู้ชายคนนั้นได้โอบกอดเด็กผู้หญิง​เอาไว้​ ( และเกือบจะ​ปากแต่ปากด้วยนะ... )​ และตกลงไปพร้อมกัน​ เพราะก่อนหน้า​นั้น​เด็กผู้ชาย​ยื่นมือไปไม่ทัน​ เลยตัดสินใจที่จะตกลงไปด้วยกัน... 


... อยากประกาศ​ให้​เมนเต้... เอ้ย... หัวหน้ารู้~~ ณ​ บัดนี้คู่จิ้นใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว~~~~


    " ตู้​ม " อ้าวเชี่ย~! มัวแต่ฟินกับฉากหวานๆและจินตนาการ​ไป​ไกล​ รุ่นพี่ตกน้ำแล้วนี่หว่า​ ต้องรีบไปช่วย​ แต่ไม่ขอเปียกน้ำอีกคนนะคร้าบ


23​ นาทีผ่านไป


ตอนนี้สภาพจิตใจของรุ่นพี่​เซี่ย​เสี่ย​ เค้าแย่น่าดูหลังจากโดนรุ่นพี่หลางกอดตอนตกหน้าผาข้างน้ำตก​ ( และเกือบจูบกัน​ )​ และหลังจากตบตีรุ่นพี่หลางไป​ 100​ กว่าทีจนทำให้สภาพของรุ่นพี่หลางตอนนี้นอนเดี้ยงไม่เป็นท่า​อยู่บนต้นไม้


   " รุ่นพี่ไม่เป็นไร​ใช่ไหมครับ​ ? " ฉันถาม


   " ถ้าข้าไม่เป็นไรก็เจ้าบรรลัย​แล้วล่ะ​ น้องเฟิงจำไว้ห้ามไปทำแบบนี้กับสตรีที่ไหนโดนที่เขาเผลอเด็ดขาดนะ " รุ่นพี่​เซี่ย​เสี่ย​พูดแบบเน้นย้ำตรงประโยคสุดท้าย​ก่อนที่จะหันหน้ามาพร้อมกับร้อยยิ้มที่น่ากลัว​และสยองมากๆ " เข้าใจไหมจ๊ะ​ ?! " 


เฮือก~! น่ากลัวชิบ... 


   " ครับ​ " ฉันตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้​ นี่หรือคือเวลาผู้หญิงโกรธแล้วแผ่ออร่าโหดๆออกมา​ สยองมากกก​ เริ่มจะเข้าใจพวกผู้ชายขึ้นมานิดนึงล่ะ​ ว่าทำไมปอดแหกเวลาเจอผู้หญิง​และยอมโดนแกล้งบ่อย​ กับ​ ทำไมสามีต้องกลัวภรรยา


   " ถ้าเจ้าเข้าใจก็ดีแล้วล่ะ​ น้องเฟิง " รุ่นพี่พูดและกลับมาทำสีหน้าปกติ​ ก่อนที่จะยิ้ม" แต่พูดตามตรงเท่าที่เห็นใบหน้าและกิริยาอาการของน้องเฟิง​ ข้าเองก็ยังไม่เชื่อเต็มร้อยหรอกนะ​ ว่าเจ้าเป็นผู้ชาย​ " ก็ตรูเคยเป็นผู้หญิงมาก่อนโว้ย~! 


   " งั้นเหรอครับ " 


   " นี่​ น้องเฟิง "


   " มีอะไรเหรอครับ​ ? "


   " คือข้าอยากให้เจ้าเรียกข้าว่าพี่ก็พอนะ " รุ่นพี่​เซี่ย​เสี่ย​พูด​ " ได้รึเปล่า​ ? "


   " ได้ครับ " ฉันตอบพร้อมกับยิ้มนิดหน่อยทำให้พี่เค้าหน้าแดงนิดๆ


   " อึก " ทันใดนั้นรุ่นพี่หลางก็ปีนเข้ามาตรงต้นไม้ที่ฉันกับรุ่นพี่เซี่ย​เสี่ย​


   " เกิดอะไรขึ้นเหรอ​ ?! รุ่นพี่หลาง​ " ฉันถามก่อนจะสัมผัส​ได้ถึงจิตมุ่งร้ายที่แสนจะรุนแรง​และกลิ่นค่าวเลือดอันน่าสะอิดสะเอียน​ คิดได้อย่างเดียวไม่ดีแน่~! 


   " รีบหนีไปบางสิ่งที่น่ากลัวกำลังมา " รุ่นพี่​หลางพูดก่อนที่จะแบกพี่เซี่ย​เสี่ยที่โว้ยวาย​แล้วคว้ามือของฉันให้วิ่งตามมา


   " ตุ้บ​ ตึง​ ครืน​ แคว้ง ฉัวะ​ ฉูด​ " เสียงประหลาดจาการต่อสู้ค่อยดังขึ้นเรื่อยจนมาอยู่ในระยะที่สามารถมองเห็นได้ พี่เซี่ย​เสี่ย​ที่กำลังบ่นอยู่ก็เงียบแบบรึดซิบลงในบัดดล​ เมื่อเห็นสิ่งที่กำลังตามมา


สิ่งที่เต็มไปด้วยเลือดของสัตว์อสูรสีแดงฉาน​ มันเป็นรูปร่างมนุษย์​ และมีโซ่สีเงินติดอยู่ที่มือ​ มันมีตาสีแดง​ และ​บรรยากาศ​น่าสยดสยอง​ สะอิดสะเอียน​รอบๆตัวอยู่​ตลอดเวลา​


ราวกับพวกเราตกอยู่ในภวังค์​ เมื่อได้ยินคำๆนึงออกมาจากปากที่มีริมฝีปากสีชมพู​อ่อนของพี่เซี่ย​เสี่ย​ที่เป็นผู้เห็นสิ่งมีชีวิตตรงหน้า​ ขณะโดนรุ่นพี่หลางที่กำลังวิ่งอยู่แบก


   " ปะ... ปะ... ปีศาจ... " 


......................... 


ติดตาม​ตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น