MOTIANA​ THE​ GAME​ ภาค​ เปิดศึกเทพและจอมยุทธ​์​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 91 Views

  • 3 Comments

  • 10 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    91

ตอนที่ 22 : บทที่​ 21​ เทพแห่งจิตวิญญาณ​ เมนเต้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

   " เมนเต้... " 


ก่อนหน้าที่จะเข้าประเด็น​ ขอย้อนความไปเมื่อ​พันปีที่แล้วของโลกนี้ก่อน... 


... เมื่อพันปีก่อน​ เด็กๆกลุ่มใหญ่ทั้งวัยรุ่น​และเด็กเล็กที่กดปุ่มเพื่อเล่นเกมใหม่มาแรง​ ที่สามารถเป็น​รูปแบบ​ตัวละครแบบที่ต้องการได้​ รวมถึงเลือกอาวุธ​ประจำตัวไปได้​ 1​ อย่างแบบสุ่มระดับ เกมนั้นชื่อ​ MOTIANA​... 


... แต่พอได้กดเข้าไปก็รู้ นี่คือเกมที่นำตัวเองให้เดินไปในหุบเหวและให้ชีวิต​แขวนอยู่​บน​เส้น​ด้ายสีแดง​ ถึงแม้วิธี​เล่นของมันจะไม่ต่างกับเกมอื่นๆ​ แต่ทุกความเจ็บปวด​ ความเศร้าโศก​ ความตาย​ นั้นมันคือเรื่องจริง... 


... ซึ่งพวกเขาปราถนาที่จะออกไปจากโลกใบนั้น​ ผู้สร้างเกมนี้จึงได้ตั้งเงื่อนไขด้วยความสนุกอันน่ารังเกียจว่า​ ถ้าอยากจะออกไปก็จงสังหารปีศาจร้าย​เลเวล 100​ ให้ได้สิ​ จากนั้นเขาก็หยุดเวลาในโลกภายนอก​ไว้ด้วยเทคโนโลยี​อันเหนือกว่​าอดีี​หรือปัจจุบัน​ พร้อมกับปล่อยสิ่งที่เรียกว่า​ อสูรและปีศาจ​ออกมา... 


... ท่ามกลางสงครามนองเลือด​ ก็ได้มีกลุ่มคนหนึ่งพาพวกเราไปยังเมืองเริ่มต้น​ เพื่อให้รอดจากเหตุการณ์​นั้น​ ฉันจึงตั้งใจศึกษา​เรื่องราวของที่นี่อย่างหนักพร้อมกับเพื่อนๆที่เป็นเพื่อนซี้กันในโรงเรียน​เวทมนตร์​ Macro magico academia​ ด้วยความจริงใจ​ ความปรารถนา​ ความมุ่งมั่น​ ความอดทน​ ความซื่อสัตย์​ ความพากเพียร​ ความพยายามและโชคลาภ​ ทำให้พวกเราได้ก้าวไปสู่จุดสูงสุด​ของ​โรงเรียน​เวทมนตร์... 


... แต่เรื่องราวชีวิตไม่ได้ง่าย​ ราวกับฟ้ากลั่นแกล้ง​ เมื่อคนในกลุ่ม​คนนึง​ ถูกเฉลยความจริงว่าเป็นเทพเจ้าอันสูงส่ง​ และฉันไม่คู่ควรกับเขา​ เทพเจ้าสุดสูงแห่งพื้นน้ำหรือ​ เทพแห่งมหาสมุทร​ของโลกนั้น​ ที่เรียกกันว่า​ โอคีนอส ได้มาพาตัวเขาไป​ ฉันจึงบอกเพื่อนคนนั้นว่า​ เมื่อใดที่ฉันคู่ควรมากพอ​ ฉันจะไปหาเธอแน่นอน​ ตั้งแต่​วันนั้น​ฉันจึงมีเป้าหมายใหม่อีกเป้าหมายนึงคือ​ กลายเป็นเทพเจ้า... 


... เพื่อชิงตัวเพื่อนที่แสนรักกลับคืนมา พวกเราจึงได้ตัดสินใจที่เป็นเทพเจ้า​เพื่อเจอเพื่อนคนนั้นอีกครั้​ง​และโค่นปีศาจร้าย​เลเวล 100​ เพื่อกลับโลกเก่าให้ได้​... 


... พวกเราจึงออกเดินทาง​ร่วมกันเป็นเวลา​ 5​ ปี​ เพื่อหาและรับทดสอบจากตราบัญญัติ​เทวะ​ในวิหารศักดิ์​สิทธ์​ทั้ง​ 5 เพื่อรับพลังและกลายเป็นเทพเจ้า...


ฉันได้วิหารสวรรค์​ในเมฆา

เบอร์นี้ได้วิหารเพลิงสวรรค์​โรยรา

คิริสได้วิหารนรกเพลิงโลกันตร์​

เมนเต้ได้วิหารจิตพิสูจน์​วิญญาณ​

บลูมได้วิหารบุปผา​พฤกษา​เกษม​


... แต่หารู้ไม่ว่าการที่พวกเราได้เป็นเทพคือจุดเริ่มต้นของสงครามมหาเทพ​ วิบัติ​ ซึ่งใช้มนุษย์​ทำสงคราม​ แม้พวกเราจะรับพลังแห่งเทพและเป็นเทพเจ้าแล้ว​ แต่โดยพื้นฐานเราก็ยังเป็นมนุษ​ย์ โอคีนอส​จึงตัดสินใจที่จะใช้พวกเราทำสงครามที่มหาเทพ​ก่อขึ้น โดยใช้โอกะหรือเพื่อนของพวกเราเป็นตัวประกัน... 


... สุดท้ายพวกเราจึงต้องทำสงคราม​... 


........................ 


ณ​ ทางเดินเกวียน​ 


หมอกมายากำลังปกคลุมสะกดทุกคนในกลุ่ม​ประกายดาราให้หลับไหลยกเว้นยู่หนาน​เฟิง​ที่กำลังคุยกับซู่​หลานเซออยู่


   " เมนเต้​ เจ้าบ้าพลังจิต​ " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดเบาๆพร้อมมองคริสตัล​ที่ส่องประกายบนกำไลข้อมือของซู่​หลานเซอ


   " เธอคือ​ ยู​ริลล์​ ยัยบ้าวายุสินะ​ " ซู่​หลานเซอมองที่คริสตัล​ของยู่​หนาน​เฟิง​ก่อนที่จะพูดขึ้น


   " หมับ " จากนั้นทั้งสองก็จับมือกันแบบเตรียมงัดข้อเล่นๆ


   " เป็นเธอจริงๆด้วย​ ยัยบ้าวายุ~! " ซู่​หลานเซอพูดอย่างดีใจ


   " เรียกว่า​ ยัย กับผีอะดิ " ยู่​หนาน​เฟิง​พูด​ " ตอนนี้ฉันเป็นผู้ชายแล้วเฟ้ย​~! "


   " ใครสนกันเล่า " ซู่​หลานเซอพูดปล่อยมือก่อนที่จะนอนลงแบบเรียบง่าย


   " แล้วนายปลอมตัวมาเหรอ​ ? " ยู่​หนาน​เฟิง​นอนลงตามก่อนที่จะคุย


   " ใช่อะดิ " ซู่​หลานเซอพูดพร้อมคล้ายภาพมายาออกเป็นเด็กอายุ​ 7​ ขวบเท่ากับยู่หนาน​เฟิง​ที่มีผมสีน้ำเข้มตาสีม่วงรูปหล่อพอๆกับหยินหลาง​ ผิวสีคล้ำเหมือนเติม​เพิ่มเติมคือมีฝ้า​บนใบหน้าเล็กน้อย " แล้วทำไมเธอถึงมีระดับปราณน้อยจังล่ะ​ ขี้เกียจ

ฝึกเหรอ​ ​? "


   " ฉันผนึกพลังไว้เฟ้ย~! " ยู​่​หนาน​เฟิง​บอก


   " แต่ตอนนี้​เธอก็เป็นผู้ชายแล้วใช่ไหมล่ะ​ ? " ซู่​หลานเซอถาม​ " แล้วทำไมเธอถึงสลับเพศล่ะ​ ? " 


   " ใครจะไปรู้...​ เกมนี้มันสุ่มตลอดชาติไม่ใช่รึไง​ ? " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดอย่างไม่รู้​ไม่สน​ " แต่ไม่นึกว่านายจะกลับมาที่เกมมรณะนี้อีกรอบ​ คิดอะไรอยู่ล่ะ​ ? "


   " ก็ที่โลกนู่น​มันน่ารำคาญ​ มาเถียงกับเธอยังสนุกกว่าเลย " ซู่​หลานเซอพูดอย่างเบื่อหน่าย​ " แล้วเจอโอกะยังล่ะ​ ? " 


   " เจอแล้ว " ยู่​หนาน​เฟิง​ตอบ


   " จริงเหรอ​ ? " ซู่​หลานเซอพูด​ " ตอนนี้ฉันยังไม่เจอใครเลย​ "


   " เพียงแต่... " ยู่​หนาน​เฟิง​กระพริบตา​พร้อมกับพูด​ " นายช่วยร่ายเวทมนตร์​มายาใส่ฉันได้ไหม​ ? "


   " หา​ ?! พูดอะรา... " 


   " ทำเถอะน่า​~! " ยู​่​หนาน​เฟิง​ตะโกนบอก


แล้วซู่​หลานเซอก็ร่ายเวทมนตร์​มายาใส่ยู่​หนาน​เฟิง​


   " วิ้ง " เสียง​ละอองเวทมนตร์​ดังขึ้น​เบาๆที่มือของซู่​หลานเซอ​


[ ต้านจิตใจพิสูจน์​ ]​

ยู่​หนาน​เฟิง​ใช้วรยุทธ​์​คงสถาพจิตตัวเองไว้ทันที


   " นี่เธอคิดจะทดสอบวร​ยุทธ​์รึไง​ ? " ซู่​หลานเซอถามอย่างสงสัย


   " เปล่า​ แค่ให้นายร่ายเวทมนตร์​มายาปิดกั้นการรับรู้​ของสัตว์ในสัญญา​สัตว์​เลี้ยง​ให้ในระหว่างที่เราคุยกัน " ยู่​หนาน​เฟิง​ตอบ


   " แสดงว่าเรื่องที่เธอจะพูดต่อไปนี้ให้สัตว์เลี้ยง​รู้ยังไม่ได้เลยเหรอ​ ? " ซู่​หลานเซอถามพร้อมทำหน้าเครียด


   " ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับเทพแห่งความตาย​ นายจะให้พวกเขารู้เหรอ​ ? " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดอย่างเย็น​ยะเยือก​


   " มอร์​เต้อย่างนั้นเหรอ​ ?! " ซู่​หลานเซอพูดพร้อมทำหน้าซีดเผือก​ที่แสดงถึงความกังวล​และความเครียด​ " เจ้านั้นกลับมาแล้วเหรอ​ ? "


   " ใช่ " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยจิตสังหาร​ " แล้วมันก็มาทำร้าย​ โอกะด้วย... " 


   " คงต้องรีบฝึกแล้วสินะ " ซู่​หลานเซอพูด​ " แล้วใครมาที่นี่บ้างล่ะ​ ? " 


   " ถามบ้าๆ " ยู่​หนาน​เฟิง​พูด​ " ก็ต้องมาทุกคนอยู่แล้ว " 


   " นั่นสิ​ " ซู่​หลานเซอตอบ​ " แค่ไม่มันใจว่า​บลูมจะมารึเปล่า​ ? " 


   " เธอยังไม่หายโกรธ​นายเหรอ​ ?! " ยู​่​หนาน​เฟิงถาม


   " เฮ้อ... " ซู่​หลานเซอถอนหายใจ​ " มันคงไม่สามารถ​กลับเป็นเหมือนเดิมได้แล้วมั้ง... "


   " สู้ๆล่ะกัน​ ​ภายใน​ 5​ ปีนี้เราต้องเป็นศิษย์​หลักให้ได้ " ยู่​หนาน​เฟิง​พูด​ " ก่อนที่จะเดินทางไปหาเพื่อนๆ​ฉันจะขอเรียกนายว่าพี่​เซอไปก่อนแล้วกัน​ " 


   " หา​ ?! " ซู่​หลานเซอถาม​ " ถ้าจำไม่ผิดเซอในภาษาไทยแปลว่า... " 


   " ตุ้บ " ยู่​หนาน​เฟิง​เอามือตบไปที่หลังของซู่​หลานเซอเบาๆ​พร้อมพูดตัดบทและเปลี่ยนประเด็น​เดิมก่อนที่จะนอนอย่างสบายใจ " คลายภาพมายาได้แล้วน่า​ จะได้ไปถึงไวๆ "


   " มันเกี่ยวไหมว่ะ​ ?! " ซู่​หลานเซอบ่นพร้อมคลายภาพมายาออกและมองยู่​หนาน​เฟิง​กับคิด " เธอนี่ทำตัวสบายอกสบายใจเหลือเกินนะ​ "


แล้วทุกคนก็เดินทางกลับ​ไปสำนักด้วยความปลอดภั​ยและโดยสวัสดิภาพ.... 


.................... 


ติดตามตอนต่อไป​


ช่วงนี้ขี้เกี๊ยด​ขี้เกียจ​ ดั้งนั้นขอค้างซักหน่อยล่ะกัน

0 ความคิดเห็น