MOTIANA​ THE​ GAME​ ภาค​ เปิดศึกเทพและจอมยุทธ​์​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 91 Views

  • 3 Comments

  • 10 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    91

ตอนที่ 16 : บทที่​ 15​ เรื่องวุ่น​ๆในวันเดินทางกลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 มี.ค. 62

   " การทดสอบจากมีดดาบด้วยคำพูดและเจตจำนงงั้นเหรอ​ ?! น่าตลกเนอะเจ้าดาบ​ " เด็กชาย​พูดและหัวเราะ​เบาๆ


" เธอ... รู้ไหมว่าฉัน... " 


   " มีดดาบที่ใช้ไม่ได้ก็ไม่มีใครต้องการหรอก​ โลก​นี้มันก็เป็นแบบนี้แหละ​ ระวังจะกลายเป็นเศษเหล็ก​ล่ะ​ ขอเตือนด้วยหวังดี​ แก้ว​ " เด็กชาย​พูดเบาๆ


" นี่​ รู้ชื่อฉันได้ไง​ ? "


   " เธอตังหากที่จำฉันไม่ได้​ แค่พูดสวนหน่อยก็ลืมแล้วเหรอ​ ?! "


" อ๋อ~! ยู​ริลล์​เองเหรอ​ ?! บอกแล้วไงว่าอย่ากลับมา​ "


   " ฉันมาเพื่อโอกะตังหากเล่า​ "


" งั้นเหรอ​ ? แสดงว่ามอร์เต้กลับมาแล้วสินะ... สงครามเทพ... จะเกิดขึ​้นอีกครั้งแล้วเหรอ​ ?! เวลาพักนี่น้อยเหลือเกิน​ "


   " พักมาเป็นพันปีแล้วนี่​ เธอขี้เกียจขึ้นนะ... "


" นั่นมันเรื่องของฉันอย่ามาเผือก... "


   " แต่ตอนนี้​เราต้องหาเพื่อนๆก่อน​ " 


" เบอร์นี่​ กับ​ คิริส ก็มาด้วยเหรอ​ ? "


   " อืม " เด็กชายตอบสั้นๆ


" ดูถ้าสงครามจะหนักกว่าที่ผ่านมานะ​ "


   " งั้นฉันนอนต่อล่ะ​ บาย... "


" เดี๋ยว​สิ~! "

" เฮ้อ~~ ไปซะแล้ว... เอาล่ะราวก็ฝึกจิตของเราบ้าง​ดีกว่า​ "

" วืด​~~ วิ้ง​ "


   " เฮ้อ~~ ในโลกนี้ขนาดดาบยังฝึกได้ไม่เปลี่ยนแปลง​เล้ย~! "


วันรุ่งขึ้น... 


   " ตุ้บ​ ตับ​ " เสียงฝีเท้าที่วิ่งสุดแรงเกิดดังขึ้นไปทั่วทางเดินตั้งแต่หน้าบ้านยู่เทียนเหิงจนถึงชายแดนของเผ่ากรีนเฟ​เธอร์​ที่เป็นประตูล้อมรอบด้วยภูเขาสีเขียวที่เต็มไปด้วยป่า​ พืชผัก​ สมุนไพร​และน้ำตกสีฟ้าใส


   " สายแล้วโว้ย~! " ยู่​หนาน​เฟิง​ตะโกนในใจพร้อมกับรีบวิ่งไปที่เกวียนม้าที่ยู่เทียนเหิงขับและคาบผลไม้สีแดงสด​หรือแอปเปิ้ลไว้ในปาก


   " น้องเฟิงมาแล้ว​ ท่านพ่อ~~ " ยู่​หมิงเยว่ตะโกนเรียกยู่​เทียนเหิงที่หลับอยู่บนเกวียนม้า


แล้วยู่​หนาน​เฟิง​ก็​กระโดดขึ้น​เกวียนม้าอย่างว่องไวแต่สะดุดพลาด... 


   " ตุ้บ​ " ... ทำให้​ก้นของยู่​หนาน​เฟิง​กระแทกเกวียนอย่างแรง​ จนก้นบวมนิดๆ


   " ไม่เป็นไรใช้ไหม​ น้องเฟิง​ " ยู่​หมิงเยว่พูด​พร้อมลูบก้นยู่​หนาน​เฟิง​เบาๆพร้อมจิ้ม​ ​" โอ๋ๆ​ ไม่เป็นไรใช่ไหม​ ? ให้พี่สาวช่วยนวดให้รึเปล่า​ ​? " 


   " ... " ยู่​หนาน​เฟิง​เงียบกริบพร้อมคิด​อย่างลำบากใจ​และบ่นในใจเงียบๆ " ไอ้เด็กยุคนี้นี่มัน​ XXX เกินบรรยายจริงจริ๊ง​ ____ไวเกิน​ ตรูยิ่งไม่ชินกับอีแบบนี้อยู่ด้วย~!​ "


   " ฉันไม่เป็นไร​ จริงๆ​ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ... " ยู่​หนาน​เฟิง​ตอบยู่หมิงเยว่ " เอามือออกจากก้นได้แล้ว​ ฉันจะไปนั่ง... " 


ยู่​หนาน​เฟิง​คิดว่า​ยู่​หมิงเยว่จะปล่อยแต่ทว่า... 


   " ไม่เอาอ่ะ~! " ยู่​หมิงเยว่ปฏิเสธ​แบบไม่ต้องคิด


   " โนว~! พี่หมิงเป็นอาราย~~ ปกติไม่เคยเป็นแบบนี้เลย​ หรือว่าติดโรค​ ?! " ยู่​หนาน​เฟิง​คิด


" โอ้วว้าว~~ กลายเป็นหนุ่มเนื้อหอมแล้วเหรอเนี่ย​ ?! ไม่รู้เลยว่าเธอกลับมาด้วยร่างกายของเพศชาย... " 


   " อย่ามาเผือกเรื่องชาวบ้าน​ ​!!! " ยู่​หนาน​เฟิง​ตะโกนว่าจิตวิญญาณ​ของ​มีดดาบที่ชื่อแก้วในใจ


   " ก้นเธอมันนิ่มมากๆเลย​ เป็นผู้หญิงเหมือนกันไม่ใช่เหรอ​ ? " ยู่​หมิงเยว่ตอบด้วยท่าทีที่เหมือนลืมอะไรบางอย่าง​ และยู่​หนาน​เฟิง​แม่งช็อก​ !!! ส่วนยู่เทียนเหิงที่ขับเกวียนม้าอยู่​ข้างนอกจึงไม่ได้ยิน​ มิเช่นนั้น... ( จิตนาการเอาเอง​ : D ^~^ )​


   " เอ่อ... พี่หมิง​ " ยู่​หนาน​เฟิง​เรียกยู่หมิงเยว่


   " อะไรจ๊ะ​ ? " ยู่​หมิงเยว่ถามพร้อมมองหน้ายู่หนานเฟิงที่จ้องเธออยู่


   " ฉันเป็นผู้ชายนะ " ยู่​หนาน​เฟิง​ตอบ


1... 2... 3​.... " เพล้ง~! " เสียง​หัวใจที่แตกเป็นเสี่ยงๆของยู่หมิงเยว่ดังขึ้นภายในใจเหมือนกับ​เสียงกระโจกที่แตกออกไม่เหลือเค้าโครงเดิมและแทนที่ด้วยความอับอายจนทำให้ใบหน้าที่มีผิวสีคล้ำนิดหน่อยของยู่หมิงเยว่เริ่มมีสีแดง


   " พี่​ ขอโทษ​นะ​ พี่ลืม... พอดีพี่เรียนห้องหญิงล้วนนะ​ พี่ก็เลยแยกชายหญิงไม่ค่อยออก​ " ยู่​หมิงเยว่รีบแก้ตัวทันที​


   " น่าตาฉันน่ารักไปงั้นเหรอ​ ?! " ยู่​หนาน​เฟิง​ครุ่นคิดพร้อมมองหน้าตัวเองในกระจกที่ตัวเองแอบเอามาจากบ้านยู่เทียนเหิงและ... 


   " เฮ้ย~! " ยู่​หนาน​เฟิง​อุทานในใจ​พร้อมจับใบหน้าของตัวเอง​ " นี่มัน​ เหมือนกับตอนเป็นยู​ริลล์​เลย​ ปกติแค่คล้ายนิดหน่อยนี่นา " ( ตอนเป็นยู​ริลล์​หน้าอารมณ์​แบบผู้หญิงหน้าสวยที่แต่งเป็น​ผู้​ชาย​ )​


   " ยิ่งโต​ น้องเฟิงยิ่งสวยขึ้น​เนอะ~~ " ยู่​หมิงเยว่ลากเสียงยาว​ " น่าเสียดายจังที่เป็นผู้ชาย​ ตอนเห็นหน้าน้องเฟิงขากลับมาจากถ้ำก็อดทนมาตลอดเลย ไม่นึกว่าจะเผลอตัวไปได้​ "


   " เฮ้อ~! " ยู่​หนาน​เฟิง​ถอนหายใจอย่างโล่งโอกส่วนหนึ่ง​และคิด " ดีนะเนี่ย​ ที่พี่ตรูไม่ได้ติดโรคบ้าอะไรไป​ ไม่งั้นไม่รู้​จะ​อธิบาย​หรือหาเหตุผลยังไง​ให้องค์หญิง​เหมยลี่ฟัง​ " 


ส่วนไอ้ที่ยังไม่โล่งโอกอีกส่วนก็คือ... เรื่องที่โคตรปวดใจ​ ทำไมยิ่งโตขึ้​นยิ่งเหมือนผู้หญิง​สวยๆวะ​ ​?! อวัยวะไม่ได้ผิดปกติหรอกนะ​  ครบ​ 32​ ทุกประการ แต่ที่ผิดปกติก็คือ​ ใบหน้าที่เหมือนเด็กสาวสวยมากๆคนนึง​และร่างกายที่แสนจะบอบบาง​กับรูปร่างที่นุ่มนวล​นุ่มนิ่ม​ พร้อมผิวสีขาวชวนน่าหลงใหลและน่าปกป้อง​ ดวงตาก็เป็นสีเขียวมรกตแวววับจนผู้หญิง​หลายคนต้องอิจฉา​ ผมสีหิมะแกมฟ้าก็นุ่ม​ละมุน​เหมือนปุยฝ้ายที่น่ากอดแบบสุดๆ​ เรียกว่าสวยระดับเทพธิดาพอๆกับหรือมากกว่ายู่หมิงเยว่เลย  ( ถึงใบหน้าจะแตกต่างจากตอนเป็นยูริลล์​แต่ได้อารมณ์​แบบเดียวกันนะ​ )​


   " ตอนกลับไปสำนักหาอะไรปิดหน้าก็ดีเนอะ​ " ยู่​หนาน​เฟิง​พึมพำกับตัวเอง​ แต่เหมือนยู่​หมิงเยว่จะได้ยินจึงยิ้มอย่างนุ่มนวล​ก่อนจะพูด


   " ไม่ต้องเลย​ แบบนี้แหละดีแล้ว " 


   " แต่ถ้าแบบนี้​ จะทำอะไรไม่สะดวกนะครับ " ยู่​หนาน​เฟิง​เถียงอย่างมีเหตุผล​


   " ไม่ต้องห่วงหรอก​ น่าเชื่อพี่ได้เลยอีกอย่างปิดหน้าเอาไว้อาจมีคนสงสัยได้นะ​ " ยู่​หมิงเยว่บอกยู่หนาน​เฟิง​พร้อมลูบหัวเบาๆอย่างอ่อนโยน​


   " ก็ได้ครับ​ " ยู่​หนาน​เฟิง​ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้​ เพราะถ้าหากปิดบังหน้าตาไป​ แล้วเกิดเรื่องขึ้นอาจจะ​โดนสงสัยได้ง่าย​ เนื่องจากทำตัวเป็นคนลึกลับและอาจจะ​ถูกจับตามองมากกว่าไม่ปิดหน้าก็เป็นได้


" วิชาการว่ะ​ จะคิดลึก​ไปไหนว่ะเนี่ย​ ?! " 


   " บอกแล้วอย่ามาเจือก~! " ยู่​หนาน​เฟิง​ตะโกนด่ากลับไปในใจ


" ก็ไม่กี๊เธอไม่ได้บอกว่าเจือก​ เธอบอกว่าเผือก​ " 


เกิดการสตั้น​ 3​ วิของยู่หนาน​เฟิง​


   " อย่ามาเผือกน่า​ ​! " ยู่​หนาน​เฟิง​โต้ตอบในใจทันทีก่อนจะตัดการติดต่อสื่อสาร​กับ​ แก้ว​ จิตวิญญาณ​ของ​มีดดาบที่โคตรกวนโอ๊ย​ ผิดกับตอนที่​คุย​กัน​ครั้งแรก​ใน​รอบ​พันกว่าปีลิบลับ​ ( ก็ตอนนั้น​ นางยังไม่รู้​ว่ายู่หนานเฟิงคือยู​ริลล์​ ตอนนี้... ​พอนางรู้แล้วก็คงจะเล่นมุข​แป๊กๆ​อีกหลายดอก​ ให้ยู่หนานเฟิงปวดกระโหลก )​


   " แล้วตอนนี้​ น้องเฟิงจะทำยังไงกับใบหน้าล่ะ​ ? " ยู่​หมิงเยว่ถาม​ ถึงในใจเธออยากจะให้เป็นแบบนี้ต่อไปแต่เธอต้อง​เคารพ​การตัดสินใจของน้องชายตัวน้อย​ เพราะนั่นคือใบหน้ายู่​หนาน​เฟิง​ไม่ใช่ใบหน้าของเธอ


   " เฮ้อ​~~ คงต้องปล่อยไปตามยถากรรม​แล้วล่ะครับ... " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดพร้อมกับ​ถอนหายใจ​เบาๆและ​คิด​ " ก็นะ​ โลกนี้มันหาหมอที่เปลี่ยน​แปลงใบหน้าได้ซะที่ไหนเล่า​ " 


   " ยะถา... อะไรนะ​ ?! " ยู่​หมิงเยว่ถาม


   " ไม่มีอะไรหรอกครับ ?​ " ยู่​หนาน​เฟิง​ตอบ​ " คงต้องให้ใบหน้าเป็นแบบนี้ต่อไป​ "


ยู่หมิงเยว่แอบยิ้ม​ ในใจก็คงบอกว่า​ เยส อยู่​แน่ๆ​ เดินทางมาอีกหลายชั่วโมงก็มาถึง​สำนัก


................. 


ติดตามตอน​ต่อไป​


หากใครมีมุขดีๆเม้น​บอกมาได้เล​ย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น