MOTIANA​ THE​ GAME​ ภาค​ เปิดศึกเทพและจอมยุทธ​์​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 91 Views

  • 3 Comments

  • 10 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    91

ตอนที่ 15 : บทที่​ 14 จิตแห่งดาบนภาปักษาโบยบิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 เม.ย. 62

เวลาผ่านไป​ ณ​ ช่วงเวลาบ่ายของวันนั้น​


ยู่​หนาน​เฟิง​ก็ไปตามนัดของผู้อาวุโส​ 2​ แต่ตอนที่​ยู่​หนาน​เฟิง​ไปถึงกลับมีผู้อาวุโส​ทั้ง​ 8​ อยู่​กันพร้อมหน้าพร้อมตา​ราวกับ​ว่าได้นัดหมายกันไว้แล้ว​ แต่ผู้อาวุโส​ทั้ง​ 7​ นั้นแอบอยู่ในระยะร้อยเมตรและกำลังแอบฟังเต็มที่​ แต่นั้นก็ไม่ใช่แผนการที่ยู่หนานเฟิงจะดูไม่ออกเพราะจากอายุของยู่​หนาน​เฟิง​รวมกันกับโลกต่างมิติทั้งหมดแล้ว​คือ​ 20​ กว่าปีซึ่งไม่ใช่​เด็กอีกต่อไป​ แถมยังเฉียดตายมานับไม่ถ้วน​ตอนเป็นยู​ริลล์​ ทำให้​ยู่​หนาน​เฟิง​ซึ่ง​แต่เดิมก็ฉลาดอยู่แล้ว​ มีประสบการณ์​ที่เพิ่มพูน​การเอาตัวรอดได้อีก ตอนนี้​สมองของยู่​หนาน​เฟิง​กำลังคิดแผนเพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์​ตรงหน้าให้ได้เสียก่อน​ เพื่อไม่​ให้​ล่วงรู้​ไปถึง มอร์เต้ ศัตรู​ที่​น่ากลัว​


   " ก่อนอื่น​ ขอแสดงความยินดี​กับเจ้าด้วย​ เจ้าหนูเฟิง​ " ผู้​อาวุโส​ 2​ พูด​ด้วยรอยยิ้ม


   " ขอบคุณ​ครับ​ ท่านอาจารย์​ " ยู่​หนาน​เฟิง​กล่าวอย่างเรียบง่ายพร้อมคิด​ " ดูสิเธอจะมาไม้ไหน​ ?! " 


   " ข้าจึงอยากรู้ว่า​ วร​ยุทธ​์ของเจ้าหนูเฟิงมีชื่อ​ว่าอะไร​ ​?! เพราะวรยุทธ​์​ของเจ้ามันคล้ายคลึง​กับบันทึก​ในตำราแห่งเทพนภามากเลย " ผู้​อาวุโส​ 2​ ​ถาม


   " เล่นถามตรงอย่างนี่เลยเหรอ​ ?! " ยู่​หนาน​เฟิงคิดและ​อึ้งไปซักพักก่อนจะสบตาผู้​อาวุโส​ 2​ แววตาของผู้อาวุโส​ 2​ นั้นไม่มีมลทินหรือความมุ่งร้ายใดๆ​ เป็นแววตา​ของ​คนบริสุทธิ์​ที่จะไม่เปิดเผย​ความลับง่าย​ๆ​ แต่ถึงกระนั้น​ยู่​หนาน​เฟิง​ก็​ไม่มั่นใจ​ 100% จึงตั้งใจที่จะบอกวร​ยุทธ​์บางส่วนเท่านั้น


   " ผมจะบอกก็ต่อเมื่อท่านผู้​อาวุโส​ทั้ง​ 8​ ที่แอบจับตาดูอยู่ให้ความไว้วางใจและบริสุทธิ์​ใจ​ คนในอดีต​ เจ้าของวิชานี้ได้บอกเอาไว้​ หากไว้วางใจและบริสุทธิ์​ใจเรื่องราวทั้งหมด​ ผมจะเป็นคนบอกเอง​ " ยู่​หนาน​เฟิง​กล่าวอย่างสงบและแสดงแววตาอันผ่านประสบการณ์​ที่ยากลำบากมานับไม่ถ้วน​มาแทนที่แววตา​อันบริสุทธิ์​สดใสของเด็กชายตัวน้อยวัย​ 7​ ขวบ​ นั้นทำให้ผู้อาวุโส​ 2​ รู้สึกว่าเด็กคนนี้เป็นผู้ใหญ่​มากกว่าอายุที่เป็นอยู่​แล้ว​ มันเกิดอะไรขึ้น​กัน​ ?! 


   " และอีกอย่าง... " ยู่​หนาน​เฟิง​พูด​ " วร​ยุทธ​์ของผมเป็นวิชาเฉพาะตัวยากที่จะเลี่ยนแบบหากพลาดก็อาจมีการสูญเสีย​เกิดขึ้น​ได้​ " 


   " อ้าวนี่​ " ผู้​อาวุโส​พูดพร้อมยื่นบางอย่างให้​ " หากเจ้าได้เข้าเป็นศิษย์​ภายในของ​สำนัก​หยวน​ซู่​ห​ยาง​หยิน​จงไปหาบุคคลคนหนึ่ง​ซะ​ แล้วยื่นสิ่งให้กับเขา​ ข้ารับรองว่าอนาคตเจ้าจะอยู่ได้อย่างสุขสบาย​ เจ้าเป็นเด็กมีอนาคตไกลนะ จงใช้พรสวรรค์​ของเจ้าให้เต็มที่เถิด​ "


   " ท่านอาจารย์​... " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดพร้อมกับ​ยื่นของสิ่งหนึ่งให้ผู้อาวุโส​ 2​ " ผม​เองก็มีของมาให้อาจารย์​เหมือนกับครับ​ "


   " นี่มันผลึกหินวายุ​ ?! ที่เอาไว้เพิ่มคุณสมบัติ​ธาตุนี่เจ้า~! " ผู้​อาวุโส​พูดด้วยความตกใจ


   " ก็ทุกคน​ล้วนมีธาตุแฝงใช่ไหมครับ​ ? " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดด้วย​รอยยิ้ม​ " ลูกแก้วที่วัดธาตุเมื่อ​ 2​ ปีก่อนก็วัดเฉพาะธาตุหลักนี่ครับ​ ?! "


   " หมายความ​ว่า​เจ้าจะปลุกธาตุแฝงของข้าเพื่อข้างั้นหรือ​ ? " ผู้​อาวุโส​ 2​ พูด


   " ก็มันจำเป็นนี่ครับ​ " ยู่​หนาน​เฟิง​ยิ้มก่อนโค้งคำนับอย่างช้าๆ​ ​" ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้วผมขอตัว​ก่อนน่ะครับ​ "


แล้วยู่​หนาน​เฟิง​ก็​เดินออกจากบ้านผู้อาวุโส​ 2​ ไปอย่างเงียบๆ​ ท่ามกลาง​ความรู้สึก​ที่บอกไม่ถูกของผู้อาวุโส​ 2​


   " เฮ้อ​ เกือบไปแล้ว​ ตอนผู้​อาวุโส​จับตามองนะอายแทบตาย​ เกือบจะหลุด​แล้วดิ " ยู่​หนาน​เฟิง​ถอนหายใจพร้อมเดินกลับบ้าน


   " นี่​ หนาน​เฟิง​ " ปิงเรียกยู่​หนาน​เฟิง​ผ่านทางจิตใจ​


   " มีอะไรเหรอ​ ?! " ยู่​หนาน​เฟิง​ถาม


   " จำที่ข้าบอกก่อนหน้านี้​ได้ไหมว่ามีของจะให้เจ้า​ "


   " จำได้สิ​ "


   " ข้าว่า​ เจ้าควรไปเปิดของสิ่งนี้ที่ป่าลึกๆ​ ก่อนนะ​ มันอาจจะเป็นมรดกของเทพนภาก็ได้​ "


   " มรดกของตรูตอนอยู่โรงเรี​ยน Macro ?! " ยู่​หนาน​เฟิง​คิดก่อนจะรีบไปที่ป่าข้างๆทันที​


   " เอาล่ะถึงแล้ว​ " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดพร้อมเรียกปิงและยู​โน่​ออกมา​ ปิงโผล่มาพร้อมกับ​มีดสีเงินธรรมดา​เล่มนึง​ที่มีริบบิ้น​ผูกเอาไว้พร้อมตราประทับ​รูปโคลเวอร์​มีปีก​ 6​ ปีก​ ( เหมือนรูปคริสตัล​ของยู่​หนาน​เฟิง​ )​ กับมีดบินที่คล้ายกับขนนก​​ 3​ เล่ม


   " นี่มัน... " ยู​โน่​อุทาน​ " มีดของเทพนภาไม่ผิดแน่เป็นมีดเฉพาะตัวของเทพนภา​ " 


   " วิ้ว~! " เสียง​มีดแวกสายลมไปมาและแสงที่สะท้อนจากมีดบินก็แวววับ​เป็นประกายงดงาม​ พร้อมเสียงจากปากของยู่​หนาน​เฟิง​ก็​ดัง​ขึ้น​ " มันดูเหมาะกับฉันดีนะ​ ใช้ก็สะดวก​ "

 

   " เจ้าไม่รู้คุณ​ค่าของมันหรอก​ " ยู​โน่​พูด


   " ใครบอกไม่รู้​ว่ะ​ นี่มีดของตรูเองนี่แหละ​ " ยู่​หนาน​เฟิง​ว่ายูโน่ในใจก่อนจะพูด​ " ชื่อของมันเอาเป็นมีด​ ' นภาปักษา​โบยบิน​ '​ เป็น​ไง​ ? " 


   " นี่เจ้ากล้าตั้งชื่อให้มันเลยเหรอ​ ? " ยู​โน่​โมโหก่อนที่จะนึกบางอย่างออก​ที่ทำให้หยุด​ชะงัก​ไป​ในทันที​ก่อนจะพูดกับยู่หนาน​เฟิง​ด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป​พร้อมกับ​เสียงที่ตกใจ " เดี๋ยว​นะ​~! ชื่อนั้นมัน​ " 


   " ทำไมเหรอ​ ? " ยู่​หนาน​เฟิง​ถาม

  

   " มันเหมือนกับชื่อของดาบที่ท่านยู​ริลล์​ เรียกตลอด​ " ยู​โน่​พูดด้วย​ความรู้สึก​สงสัย


   " มันแค่บังเอิญน่า​ อีกอย่างเทพเวหาสวรรค์​ไม่ได้​ปรากฏ​ด้วยมาเป็นพันๆปีแล้วไม่ใช่เหรอ​ ? " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดแก้ตัว​พร้อมคิด​ " ชิบหายล่ะหว่า​ เกือบไปแล้วไง​ ตรูยังติดการเรียกชื่อของดาบไม่หายเล้ย~! "


   " อืม... นั่นสิ​บางทีข้าแค่คิดมากไปแต่... ข้าแค่รู้​สึกว่า... " ยู​โน่​พูด​ " ... เจ้าคลายเทพเวหาสวรรค์​มากเลยนะ "


   " หา​ ?! " ยู่​หนาน​เฟิง​อุทานพร้อมคิด​ " หรือว่า... ไอ้เวลอาบอกยู​โน่​แล้ว​ ?! แต่ตอนนี้​เรา​ต้องสงบจิตสงบใจ​ไว้ก่อน​ " 


   " เจ้าไม่ได้คล้ายแค่หน้าตา​ แต่วิญญานของ​เจ้าเองก็คล้ายคลึง​เช่นกัน​ แถมนิสัยและลักษณะ​วร​ยุทธ​์ก็เช่นกัน​... " ยู​โน่​วิเคราะห์​อย่างสงบ​ " ข้าเลยอยากถามเจ้าว่าเจ้า... "


แต่ยูโน่​พูด​ไม่ทันจบยู่​หนาน​เฟิง​ก็พูดแทรก


   " เอาไว้ค่อยคุยกันเถอะถ้าฉันหายไปนานเดี๋ยวพ่อเป็นห่วง​ " ยู่​หนาน​เฟิง​ตัดบทแล้วให้สัตว์เลี้ยง​ทั้ง​ 2​ เข้ามาภายใน​โลกแห่งจิตใจ​พร้อมวิ่งออกจากป่าแล้วตรงไปยังบ้านทันที... 


ณ​ บ้านของยู่เทียนเหิง​ เวลากลางดึก... 


   " นี่มัน... นานเท่าใดแล้วที่ฉันหลับไปเช่นนี้...

เธอเป็นคนปลุกฉันเหรอ​ ?! 

หืม​ ?! เธอคือใครนะ... น่าตาของเธอเหมือนกับเพื่อนฉันจริงๆ... 

ฉันเริ่มจะถูกชะตาเข้าแล้ว​ นี่ตำนานใหม่จะเริ่มขึ้​นแล้วเหรอ​ ?! 

ตั้งแต่ที่บอกให้ยู​ริลล์​กลับไปโลกที่แท้จริงและคำเตือน​... หวังว่าเขาจะไม่กลับมาที่นี่อีกนะ

หรือว่าคนที่หน้าตาเหมือนเธอตรงหน้าฉันคือเธอจริงๆ

อุตส่าห์​เตือนไปแล้วแท้ๆ​ บ้าบินจังเลยนะ

ช่างเธอฉันจะลองถามเธอดู... " 


................. 


" เฮ้อ~! ถามยังไงก็ไม่ตอบเลย​... 

ผ่านไปกี่ยุค​กี่​สมัย​ก็​เป็น​แบบนี้ มนุษย์​นี่หน้ารำคาญจัง​ อย่างน้อยช่วยตอบมาหน่อยก็ดี... ทั้งๆที่รู้สึก​ถูกชะตากันแท้ๆ... "


   " นั่นใครน่ะ​ ?! " เด็กชาย​ผมหิมะแกมฟ้าคนนึง​โต้ตอบ


" ในที่สุด​ก็​รู้​ตัวสักทีนะ​ มนุษย์​เด็กชายตัวหน่อยที่แสนอ่อนแอ​ "


   " จิต​วิญญาณ​แห่งดาบงั้นเหรอ​ ? " เด็กชายถาม


" ใช่​  เธอชื่ออะไรและเป็นใคร​ ? " 


   " ทำไมไม่บอกของตัวเอง​มาก่อนล่ะ​ ? " 


" ไม่จำเป็นเพราะยังไงเธอก็ใช้ฉันไม่ได้​อยู่​แล้ว​ " 


   " งั้นถ้าหากยังมีความอวดดีอยู่ไม่สามารถ​เป็นอาวุธ​ให้ใครได้ระวังจะกลายเป็นเศษเหล็ก​นะ​ " เด็กชาย​ตอบโต้ด้วยน้ำเสียงเย็น​ยะเยือก


" ฉันไม่มาเถียงหรือปากมากกับเธอหรอก​ เพราะฉันยังมีคนที่อยากให้ใช้ฉันอยู่... และ... "


................. 


ติดตาม​บทต่อไป​

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น