MOTIANA​ THE​ GAME​ ภาค​ เปิดศึกเทพและจอมยุทธ​์​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 91 Views

  • 3 Comments

  • 10 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    91

ตอนที่ 14 : บทที่​ 13​ งานประลอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 มี.ค. 62

   " แย่แล้ว​ ! " เสียงตะโกนออกจากปากปิงที่โดนหินตำจนบาดเจ็บ​แล้วรีบกลับเข้าไปในจิตของยู่​หนาน​เฟิง​ทันที​เพื่อรักษา ส่วนยูโน่ก็โดนหินถล่มจนสลบและหลุดออกจากไหล่ของยู่​หนาน​เฟิง​ เนื่องจากไม่สามารถใช้ปราณได้เพราะเหนื่อยจากการเปิดปิดประตู​มากเกินไป


   " ยู​โน่​~! " ยู่​หนาน​เฟิง​ตะโกนเสียงดังพร้อมกับ​วิ่งไปเหยียบหินที่ถล่มลงมาและคิด​ " โธ่เว๊ย​ !​ ช่วยไม่ได้​ ตอนนี้​ไม่ใช่เวลามาปกปิดความลับแล้ว​ เป็นไงเป็นกันว่ะ​ " 


[ ย่างก้าววายุกระหน่ำฟ้า ]​

ยู่หนานเฟิงใช้วรยุทธ​์​ปัดหินออกพร้อมเคลื่อนที่ไปข้างหน้าและรับตัวยู​โน่​ที่จ้องมองที่ยู่หนานเฟิง​ ขณะ​มารับมันอย่างไม่กระพริบตา​ ปีกอันนุ่ม​นวลที่ปกคลุม​ไปด้วยขนสีขาวก็เอาขึ้นมากอดอย่างอัตโนมัติ​ น้ำตาใสๆก็ไหลรินอาบแก้มที่เต็มไปด้วยขนพร้อมกับความคิดในหัว​ ' ท่านยู​ริลล์​ '


   " ไม่เป็นไรนะ... ยูโน่​ " ริมฝีปากของเด็กชายผมหิมะแกมฟ้ากระซิบเบาๆพร้อมกับ​ใช้สายลมพัดพาลงไปถึงพื้นด้านล่างวิหาร


   " ว... วิชานั้น​ เป็นท่าน... ท... ท่านกลับมาแล้ว... " ยู​โน่​ร้องไห้​สะอึกสะอื้น​


   " เรียกฉันว่า​ หนานเฟิง​ เถอะ​แล้วช่วยเก็บ​เป็น​ความลับด้วย​ " ยู่​หนาน​เฟิง​กระซิบเบาๆก่อนจะอุ้มยูโน่อย่างนุ่ม​นวล


   " วิ้ง~! " จู่​ๆ​ก็มีแสงปรากฏ​ออกมา​เป็นรูปคนที่มีหูสัตว์คล้ายหมาป่าเหมือนวอร์ก​ ข้างหน้ายู่หนานเฟิงและยูโน่ที่หลับอยู่​ใน​อ้อมกอดของยู่หนาน​เฟิง​


   " เวลอา​ วูลเฟีย " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดเบาๆ​พร้อมกับนำยู่โน่เข้าไปในมิติในคริสตัล​ก่อนจะถาม " เป็นเธอเองงั้นเหรอ​ ? "


   " ยู​ริลล์​ เบอริโอดัส... ไม่สิ​ ตอนนี้คือยู่หนาน​เฟิง​สินะ​ " เวลอาพูดอย่างสงบพร้อมร้อยยิ้ม​ " ดีใจจังที่ปลอดภัย​ ตั้งแต่วันนั้น​ที่เธอสู้กับปีศาจร้าย​ตนนั้นก็ผ่านไปพันกว่าปีแล้วสินะ... " 


   " อย่ามาย้อนความหลังจะดีกว่าเธอต้องการอะไร​กันแน่​ ?! " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดอย่างเย็นชา​


   " ถ้าให้ฉันเดาเธอคงไม่ได้กลับมาที่นี้​ เพราะมีเรื่องบางเรื่องที่จำเป็นต้องทำสินะ​... " เวลอาพูด​ " เธอควรจะเล่าเรื่องราวพวกนั้นให้ฉันฟังก่อนดีกว่าเพื่อฉันจะช่วยอะไรได้​ เธอไม่ได้กลับมาที่เกมนี้เป็นพันกว่าปีแล้วนี่​ ตอน​นี้​อารยธรรม​ของ​มนุษย์​ได้เปลี่ยนไปมากโขแล้ว​ "


   " เหมือนเปลี่ยนจากเวทมนตร์​เป็นพลังปราณ​สินะ​ ชุดที่นี่ก็ออกแนวจีนโบราณ​ซะด้วย​ สมัยตอนอยู่โรงเรี​ยน Macro ยังดูไฮโซ​กว่านี้เลย " ยู่​หนาน​เฟิง​คิดก่อนที่จะพูด​ " ก็ที่โลกของฉันมันพึ่งผ่านไป​ 2​ ปีเองนี่​ แต่ฉันจะเล่าให้ฟังก็ได้​ "


   " งั้นเหรอ​ ?! เวลามันไม่ตรงกันนี่เอง​ " เวลอาคิด


   " มอร์เต้กลับมาโจมตี​แล้ว​ โอกะบอกอย่างนั้น​ ฉันเลยจะกลับมาช่วย​ " ยู่​หนาน​เฟิง​สรุป​สั้นๆ​ " นั่นคือเหตุผล​ที่​ฉันกลับมาที่โลกเกมนรกนี่อีกครั้ง​ "


   " และพอกลับมาพลังของเธอก็ลดลงสินะ​ " เวลอาพูด


   " เปล่าหรอก... พลังของฉันถูกผนึกไว้ในคริสตัล​มิติที่นำฉันเข้ามายังโลกนี้ตังหาก​ ที่ฉันยังไม่ปลดผนึกพลังทั้งหมดก็เพราะพลังมันมีมากเกินไป​ อีกอย่างร่างกายอายุ​ 7​ ขวบแบบนี้คงจะไม่พร้อม​ " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดพร้อมมองไปที่คริสตัล​รูปใบโคลเวอร์​มี​ปีก​สีเขียวใส​ ที่ติดอยู่กับผ้าตรงข้อมือ​


   " แถมเธอสลับเพศด้วยสินะ​ เป็นยังไงบ้างล่ะ​ ?! " เวลอาแซว


   " อันนั้น​ ไม่ต้องมาเผือกจะดีกว่านะ​ " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดด้วย​ความหงุดหงิด​เล็กน้อย​


   " เออ... เกือบลืมไปพอดีอย่างคุยกับเธอไวๆเลยพังหินลงมานิดหน่อย​ อ้าวนี่​ " เวลอาพูดพร้อมยื่น​กล่องๆหนึ่งพร้อมม้วนคัมภีร์​สีฟ้าอ่อน


   " เล่นพังแบบนั้น​ นั่นไม่เรียกว่านิดหน่อยแล้วนะ " ยู่​หนาน​เฟิง​คิดก่อนที่จะถาม " แล้วไอ้กล่องนี้มันคืออะไร​ ​?​ " 


   " ยาฟื้นฟูสภาพ​กับ​ม้วนคัมภีร์​ ' ระบำมังกรแห่งวายุเหมันต์​ '​ skillที่​ ​4​ ของเธอตอนเป็นยู​ริลล์​ไงเล่า​ " เวลอาพูด


   " ขอบคุณ​ " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดพร้อมกับ​ปีนขึ้นไป


   " จำไว้ด้วยล่ะ~! ถ้ายังไม่ถึงขั้นชำนาญชั้น​ 3​ ก็ออกจากที่นี้ไม่ได้นะ​ " เวลอาตะโกน


   " ไม่​ต้องห่วงหรอก​ ฉันพึ่งก้าวข้ามขั้นเป็นชั้น​ 1​ ได้เมื่อกี้เอง​ เดี๋ยว​ก็​เป็นชั้น​ 3​ ไม่นานหรอก​ " ยู่​หนาน​เฟิง​คิดแล้วรีบปีนขึ้นหน้าผาไป


4​ ชั่วโมงผ่านไปเวลา​ 4​ โมงเย็น​ ณ​ หน้าบ้านของวอร์ก


   " ตุ้บ​ " เสียง​เท้าของยู่​หนาน​เฟิง​กระโดดออกมาจากบ้านไม้พร้อมผ้าพันคอ​สี​ฟ้า​อ่อน​ที่ปลิวไสว​ เขาเดินมาข้างหน้าจนถึงต้นซากุระที่กำลังผลิดอกสีชมพู​อ่อน​

 

   " ขอใช้พื้นที่ที่​ต้นซากุระหน่อยได้ไหม ? " ยู่​หนาน​เฟิง​ถาม


   " เออ​ พอดีแม่ฉันสั่งไว้ว่า​ ถ้าใครรอดมาจากท่านเจ้าของวิหารให้ใช้ได้เล​ย​ " วอร์กพูดอย่างไร้อารมณ์​


   " หมายถึง​เวลอาเหรอ​ ? " ยู่​หนาน​เฟิง​ถามพร้อมนั่งลงและรวบรวม​พลังปราณเพื่อเพิ่มระดับให้ถึงขั้นชำนาญชั้น​ 3​


   " ได้เจอท่านเจ้าวิหารด้วยเหรอ​ ปกติท่านจะปรากฏ​ตัวด้วยซ้ำมีแต่เสียง​ " วอร์กพูด​ " เจ้ามันน่าอิจฉา​เกินไปแล้วนะ​~! " 


   " แล้วไงก็ได้เจออ่ะ... " ยู่​หนาน​เฟิง​ตอบกลับพร้อมคิด​ " ก็ฉันเป็นคนมอบหมายให้เวลอาเฝ้าที่นี่เมื่อพันกว่าปีก่อนเองนี่หว่า​ " 


   " รู้ไหม​ ?! เจ้ามนุษย์​ไร้มารยาท​ ท่านเวลอานะเป็นถึงเจ้าวิหารที่ได้รับการมอบหมายจากเทพนภาโดยตรงเลยนะเว้ย~! "


   " อุ๊บส์​~! ก็ตรูเองแหละที่มอบหมายให้เวลอาดูแลสมัยเป็นเทพนภาเมื่อตอนอยู่เกมเก่าอ่ะนะ​ " ยู่​หนาน​เฟิง​ขำในใจแต่ภายนอกไม่ได้รู้สึกอะไรเลย​ ทำให้วอร์กโกรธจัดจนวิ่งกลับเขาบ้านไม้ไปอย่างรวดเร็ว​ก่อนที่จะเอาเกลือสีขาวจากนาเกลือที่วิหารมาสาดใส่ยู่​หนาน​เฟิง​


   " ไอ้เจ้ามนุษย์​ อัปมงคล​ อยู่แค่วันนี้รอประตูเปิดอีกแล้วรีบๆออกไปได้แล้ว~! " วอร์กตะโกนด่าก่อนจะเข้าบ้านไม้ไปอีกครั้ง


   " เฮ้อ~~ " ยู่​หนาน​เฟิง​ถอนหายใจ​ " ในที่สุด​ก็​ไปซักที​ มาเริ่มกันดีกว่า​ skill ที่​4​ " หลังจากพูดจบยู่หนานเฟิงก็คลี่ม้วนคัมภีร์​ออกมา​ ภายในคัมภีร์​เป็นตัวอักษรที่ได้รับการแปลข้อความนั่นแล้ว


[ ระบำมังกรแห่งวายุเหมันต์​ ]​

ยู่หนานเฟิงลองวรยุทธ​์​ทันทีหลังจากศึกษาเสร็จ​ ก็​สรุป​ได้​ว่า​ วรยุทธ​์​นี้เป็นการแช่แข็ง​ของพายุหิมะเป็นวงกว้างรัศมีมีระยะทางราวๆ​ 50​ ม.​ และกินพลังปราณ​ราวๆ​ 1​ ใน​ 5​


   " ตอนนี้มีวรยุทธ​์​ โจมตีเป็นวงกว้างโจม​ตีเดี๋ยว​ หลบหลีก​ โจมตีแบบความเร็ว​สูง​ ที่ขาดตอนนี้ก็คือป้องกันกับฟื้นฟูสินะ​" ยู่หนานเฟิงคิด​ " ชั่งเถอะฝึกต่อดีกว่าที่นี่มีปราณในธรรมชาติ​อัดแน่นกว่าพื้นที่ในเผ่ามันเป็นโอกาสที่ดีที่จะฝึก​ " 

 

วันรุ่งขึ้น... 


   " กร็อบแกร็บ​ " เสียงบิดขี้เกียจของยู่​หนาน​เฟิง​ดังไปทั่วใต้ต้นซากุระ​ ท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลงมา​... 


   " ยู​โน่​ ปิง ตื่นกันรึยัง​ ? " ยู่​หนาน​เฟิง​ส่งเสียงเขาไปในคริสตัลรูป​โคลเวอร์​สี​เขียว​ใส​ที่​เชื่อมต่อกับโลกภายในจิตใจของเธอ


   " ฮ้าว~~ " ปิงพูด​พร้อมบิดขี้เกียจ​ " ยังเช้าอยู่​เลยเจ้าจะรีบไปไหน ? " 


   " กลับบ้านไงเล่า​ เดี๋ยว​ต้องกลับสำนักแล้ว​ " ยู่​หนาน​เฟิง​บอกในใจ


   " เจ้าจะกลับเลยสินะ​ " ยู​โน่​พูด​ ยู​โน่​เนื่องจากเมื่อวานเหนื่อย​เกินไปจึงลืมเรื่องเมื่อวานไปซะสนิท​ เลยทำให้ไม่ค่อยรู้สึก​อะไรเลย


   " รีบไปกันดีกว่าเดี๋ยว​มีไอ้บ้าคนนึง​มาสาดเกลือใส่อีก​ " ยู่​หนาน​เฟิง​บอก


   " งั้นไปกันเถอะ​ " ปิงพูด​ " ข้ามีของจะให้เจ้าด้วย​ "


   " แกร๊ก​ " เสียงประตู​ที่​ถูกเปิดออกดังมาจากประตูของบ้านไม้ของวอร์ก


   " ไปกันเถอะ​ ฉันไม่อยากโดนเกลือสาดใส่อีกแล้ว​ มันรู้สึก​ไม่​ดี​ " ยู่​หนาน​เฟิง​พูด​ในใจแล้วรีบวิ่งไปออกไปจากเขตบ้านไม้ของวอร์กทันที


เวลาผ่านไป​ 1​ ชม.​ ณ​ ลานประลองหินอ่อนทางเข้าถ้ำมิติที่พาไปยังวิหารสวรรค์​ในเมฆา​


   " วิ้ง~! " เสียงละอองเวทมนตร์​ดังขึ้นเบาๆ​ หน้าปากถ้ำพร้อมเด็กชายผิวขาวผมสีหิมะแกมฟ้าที่สวมผ้าพันคอสีฟ้าอ่อนที่แสนสะดุดตาที่ได้มาจากองค์หญิงของเผ่าเดินออกมาจากละอองเวทมนตร์​ และสายตาจากทุกคนในเผ่าที่จับตามอง​ เพราะยู่หนานเฟิงเป็นเด็กชายคนเดียวในรอบ​ 200 ปีที่สามารถเข้าไปได้​ เพราะผู้ใหญ่​ทุกคน​ต่างก็ลองทดสอบดูแล้วแต่ไม่ผ่าน​ ไม่ใช่เพราะกรทดสอบให้สอบเพียงหนึ่ง​ครั้งแต่จะสอบครั้งที่​ 2​ ได้ก็ต่อเมื่อ​ผ่านไป​ 25​ ปีเท่านั้น.... 


... ขณะที่ทุกสายตามองมาที่ยู่หนาน​เฟิง​และชมด้วยความยินดี​ ยู่หมิงเยว่ก็มากระโดดกอดยู่หนานเฟิง​แล้ว​ร้องไห้​


   " น้องเฟิง​ ไม่เป็นอะไรใช้ไหม​ ?! " ยู่​หมิงเยว่พูด​พร้อมร้องไห้​ " พี่ผิดเองที่บอกให้ผู้อาวุโส​นำเจ้าไปทดสอบ~! " 


   " ฉันไม่เป็นอะไรหรอก​ พี่หมิง " ยู่​หนาน​เฟิง​พูด​เบาๆ​ " ไม่ต้อง​เป็นห่วง​ " 


   " แต่ก็ยินดีด้วยนะ " ยู่​หมิงเยว่เลิกกอดพร้อมเอามือลูบหัวยู่หนานเฟิงเบาๆ


   " ครับ~! " ยู่​หนาน​เฟิง​ยิ้มตอบ


   " เจ้าหนู​เฟิง... ข้ามีเรื่องจะคุยด้วย ตอนบ่ายมาเจอกันที่​บ้านข้านะ​ " ผู้​อาวุโส​ 2​ พูดแล้วจากไปอย่างเงียบสงบ


   " ได้ครับ​ ท่านอาจารย์​ " ยู่​หนาน​เฟิง​ตอบกลับไปแบบนั้​น​ทั้ง​ๆ​ที่คิดว่า​ " อาจารย์​จะใช้ประโยชน์​อะไรจากข้าอีกละเนี่ย​ ?! ข้าต้องระวังตัวไว้ซะแล้ว​ "


   " นี่หนานเฟิง​ ข้าว่าเก่งอย่างเจ้าคงได้เข้าร่วมในการประลองระหว่างเผ่าในอีก 2​ ปีเป็น​แน่​ " ยู่​เทียน​เหิงพูดด้วยรอยยิ้ม​


   " การประลอง​ระหว่างเผ่าคืออะไรครับ​ ? " ยู่​หนาน​เฟิง​ถาม


   " มันเป็นประลองเพื่อหาสุดยอดเผ่าซึ่งหากเราชนะ​ เราจะได้ได้รับการเปิดโอกาสทางการค้าและมีอำนาจมากขึ้น​ไง​ " ยู่​เทียนเหิงอธิบาย​ " แต่เราเคยได้แชมป์​ระดับทวีป​ เมื่อร้อยปีที่แล้วในสมัยของท่านเสี่ยวอิงสยง "


   " แล้วนอกจากนั้น​ เผ่าเราก็ไม่เคยได้แชมป์​อีกเลยสินะครับ​ องค์​หญิง​เล่าให้ฟังแล้วล่ะ​ "


   " อย่าพูดแบบนั้นสิ​ เผ่าเราแค่ต้องพยายามมากขึ้น​เท่านั้นเอง​ รีบไปเตรียมตัวเก็ยของแล้วไปพบผู้อาวุโส​เถอะ​ พรุ่งนี้​เจ้ากับ​หมิงเยว่ต้องกลับไปสำนักแล้วมิใช่รึ​ ? " ยู่​เทียนเหิงเตือนแล้วพาเด็กตระกูลยู่ที่มาดูกลับไปส่งบ้าน


   " หนานเฟิง​ เจ้าเองก็ไม่เลวเลยนี่ " ลู่​เพียว​ชม


   " ยูจัง​ เจ๋งมาก​เลย​~! " ลู่​เอิน​พูด​ด้วยความยินดี​และ​ดีใจ​


   " ยู​จัง​ ?! " ลู่​เพียว​สงสัย​ " แต่ก่อนตอนที่ยังไม่บาดเจ็บ​ทางจิตใจก็ไม่เห็นเรียกแบบนั้นเลยนี่นา " 


   " แค่เปลี่ยนชื่อเรียกนะผิดด้วยเหรอ​ ?! " ลู่​เอิน​พูด​พร้อมทำหน้างอน


   " เอาเถอะ​ ใครจะเรียกแบบไหนก็ไม่เป็นไร​หรอก​ ยกเว้นคำด่านะ​ " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดแล้วคิดพร้อมมองไปยังท้องฟ้า​ " ตอนนี้ฉันเจอโอกะแล้วนะ​ ในอีกฟากหนึ่ง​ของท้องนภาพวกเธอจะรอฉันอยู่รึเปล่านะ​ ตอนนี้​ ณ​ ที่นี้ฉันขอสาบานฉันจะหาพวกเธอให้พบให้ได้​ เบอร์​นี่​ คิริส "


................... 


เม้นกันเยอะๆนะ​ และติดตามตอน​ต่อไป​

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น