MOTIANA​ THE​ GAME​ ภาค​ เปิดศึกเทพและจอมยุทธ​์​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 91 Views

  • 3 Comments

  • 10 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    91

ตอนที่ 13 : บทที่​ 12​ วิหาร​ไร้ชื่อ​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 เม.ย. 62

   " วืด~แวบ​ " เสียงประตูมิติที่เคลื่อนย้ายคนดังขึ้น​ ท่ามกลางความแปลกใจ​ของอสูร​ที่เฝ้าประตู​ เมื่อเห็นเด็กชายผมสีหิมะแกมฟ้าที่สวมผ้าพันคอสีฟ้าอ่อน​เดินผ่าน​อย่างช้าๆพร้อมกับยูโน่ ซึ่ง​ตอนนี้ยังแปลงเป็นหงส์​ขาวที่มีขนนุ่ม​นิ้มน่ากอดอยู่​ แต่ยู่หนาน​เฟิง​ก็รู้ล่ะนะว่าจริงๆ​แล้ว​ มัน​เป็น​ฟินิกซ์​เพลิงเหมันต์ตัวสุดท้าย


ณ​ ตอนนี้​ยู่​หนาน​เฟิง​มองไป​ 2​ ข้างทางที่เดินผ่านก็เห็นอสูร​ที่เจ็บป่วย​มากมาย​ และบ้านเรือนที่เก่าไร้การบูรณะ สร้างหรือดูแลใดๆพร้อมเสียงอสูร​ที่ซุบซิบ​เสียง​ดัง


   " ท่านยูโน่พามนุษย์​มาด้วย​ " 


   " หมายความว่าเด็กนั้นชนะ​ ท่านยูโน่​ ?! " 


   " ไม่จริง​ ท่านยูโน่เนี่ยนะแพ้​ ?! " 


เหล่าสัตว์​อสูร​ที่มีสติปัญญา​ต่างกระซิบกระซาบ​กันใหญ่​ แทบไม่ต่างจากมนุษย์​เลย​


   " เฮ้ย​ จะกระซิบ​กระซาบ / โวยวาย​ ทำไมเนี่ย​ ที่นี่เคยเป็นของฉันตอนสมัยอยู่​โลกเกมเก่าด้วยซ่ำ~! " ยู่​หนาน​เฟิง​บ่นในใจอย่างอารมณ์เสีย​พร้อมกับเดินตามยูโน่ไปเงียบๆ


   " ถึงแล้วละ​ " ยู​โน่​พูดพร้อมหยุด​บินแล้วมาเกาะไหล่​อีกข้างของยู่หนานเฟิง​ ยู่หนาน​เฟิง​จึงหยุด​เดินและจ้องมองสิ่งที่อยู่ข้างหน้า


ตอนนี้สิ่งที่อยู่ด้านหน้ายู่​หนาน​เฟิง​คือ​ บ้านไม้สีน้ำตาลเก่าๆที่มีอายุมากกว่า​หลายพันปี​ ตัวบ้านเป็นสีน้ำตาลอ่อนๆ​และมีระเบียงรอบๆ​ หลังคาเป็นสีน้ำตาลแดง​​ รอบๆบ้านเต็มไปด้วยน้ำพุสีฟ้าใสและซากุระที่กำลังออกดอกสีชมพู​อ่อน​บานสะพรั่ง​ไปทั่ว​ พร้อมกอไผ่ที่เสียดสีกันเป็นเพลง​ น่าแปลกที่มันมีหิมะตกรอบๆแต่ไม่มีผลอะไรกับน้ำพุและธรรมชาติ​รอบๆเลย ซึ่งต่างจากบ้านของเหล่าอสูร​ที่ผ่านทางมาอย่างมาก​ มันสวยกว่าบ้านผู้​อาวุโส​อีก​ 


   " ข้ากลับมาแล้วท่าน​วอร์ก​ " ยู​โน่ตะโกนเสียงดัง


พริบตานั้นก็เกิดพายุหิมะตรงหน้ายู่หนานเฟิง​ แล้วจากนั้นผู้​ชายผมเงินที่มีหูและหางคล้ายหมาป่าที่สวมกิโมโน​สีเงินก็ปรากฏ​ตัว​ เขาสบตากับยู่หนาน​เฟิง​ซักพักก่อนจะเริ่มพูด


   " นี่เจ้าเลือกไอ้เด็กน้อยตัวกระเปี๊ยก​อ่อนแอมาทำไมกันหรือยูโน่​ ? " วอร์กพูดอย่างไร้อารมณ์​


   " ก็เขาผ่านการทดสอบ​นี่ครับ​ ท่าน​ " ยูโน่พูด


   " ผ่านการทดสอบเหรอ​?​ แต่ก็คงอ่อนแอแหละ​ เสียเวลามาดูชมัด​ " วอร์กพูดอย่างเย็นชา​และหันหลัง​กลับ​และเดินเข้าบ้านไม้​ แต่ทันใดนั้น... 


   " เดี๋ยว​~! ฉันชื่อ​ ยู่หนานเฟิง​ ไม่ใช่ไอ้เด็กน้อย​ " ยู่​หนาน​เฟิง​โต้กลับ


   " อ๋อ​ เหรอ​ ? " วอร์กหันมามองหน้าก่อนที่จะพูด​ " แล้วไงล่ะ​ "


   " ไม่ฟังที่พูดแบบนี้ แม่เธอสอน​ให้​ไร้มารยาทรึไง​ ? " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดอย่างเยาะเย้ย​


   " ไม่จำเป็นที่หัวหน้าของที่นี่อย่างข้าต้องฟังคนที่อ่อนแอหรือขยะอย่างเจ้าหรอก​ " วอร์กพูดก่อนจะปัดตัวยู่หนานเฟิงออกด้วยพายุหิมะ​ แต่... 


[ ย่างก้าววายุกระหน่ำฟ้า​ ( ฉบับป้องกัน​ )​ ]​

ยู่​หนาน​เฟิง​ปัดพายุหิมะออกด้วยวรยุทธ​์​ก่อนที่จะพูดประโยคที่เสียดแทงใจของวอร์กเป็นอย่างมาก


   " งั้นคนที่ทำให้ขยะอย่างฉันล้มไม่ได้ในท่าเดียวก็ไม่มีสิทธิ์​เรียกตัวเองว่าหัวหน้า​~! " 


   " พอเถอะ​~! ยู่หนานเฟิง​ " ยูโน่ร้องตะโกน​ห้าม " ท่านวอร์กอยู่ขั้นแดนท้องฟ้าชั้น​ 4​ เชียวนะ​ เดี๋ยวเจ้าก็... ​ " 


ยูโน่พูดไม่ทันคาดคำท่านวอร์กก็เปิดฉากต่อยยู่หนานเฟิงด้วยท่า [ หมัดเหมันต์​ผงาด​ ]​ ทันที​ แต่สิ่งที่ทำให้อสูรทุกตนแปลกใจคือ... 


   " วิ้ง~! " ละอองใสๆที่มีสีสันหลากหลายมาป้องกันตัวของยู่หนานเฟิงเอาไว้​ ทำให้​การโจมตีของวอร์กไม่สามารถ​โดนตัวยู่หนานเฟิงได้... 


   " นั่นมันการปกป้องของวิหาร​ " เสียง​สั่นเทา​ออกมาจากปากของวอร์ก​


   " งั้นเหรอ​ ?! " ยู่​หนาน​เฟิง​พูด​ " แล้วจะสู้ต่อรึเปล่าล่ะ​ ? " ยู​โน่​อึ้งเมื่อได้เห็นภาพ​เหล่านี้และได้ยินคำที่ยู่​หนาน​เฟิง​ท้าทาย


   " เป็นไปไม่ได้​ ! มนุษย์​อย่างเจ้ากลับได้รับการปกป้องจากวิหาร​ ทำไมไม่ใช่​ข้า​ ?! " วอร์กตะโกนอย่างเกรี้ยว​กราด​และ​โมโห​


   " ก็เพราะว่า​ เธอ​ไม่เคยคิดจะดูแลสถานที่แห่งนี้เลยยังไงล่ะ... " ยู่​หนาน​เฟิง​กล่าวอย่างเยือกเย็นและตะโกนด่า​ " ไอ้สัตว์​เห็นแก่ตัว~!​ " 


   " เอื้อก~! " ยู​โน่​กลืนน้ำลาย​พร้อมคิดในใจ​ " ยู่​หนาน​เฟิง... เถียงท่านวอร์ก​ ?! "


   " ฉันสังเกตุนะบ้านของอสูรทุกตนและความเป็นอยู่​ สถาพแบบนั่น... มันไร้ซึ่งการช่วยเหลือหรือดูแลใดๆ​ แม้กระทั่ง​ป้ายชื่อวิหารก็ยังไม่มีติด~!​ " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดเบาๆ​ " เธออาจจะ​เป็นอสูร​ที่เก่งกาจและแข็งแกร่ง​ แต่ถ้าเธอยังคงยิ่งยโสและเห็นแก่ได้แบบนี้ ชาตินี้คงจะไม่ได้รับการยอมรับจากวิหารหรอก~!!! "


   " เจ้า~! " วอร์กพูดด้วยความโมโหที่ถึงขีดสุดแต่ก็เถียงยู่​หนาน​เฟิง​ไม่ออก สุดท้ายก็เงียบไป


   " ถ้าเธออยากให้วิหารยอมรับละก็​ จงเปลี่ยนแปลงตัวเองซ่ะ~! " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดพร้อมยืนป้ายวิหารที่แอบเก็บมาข้างทางให้วอร์กแล้วเดินเข้าไปเอาตำราวิชาลับในบ้านของวอร์ก​ และ​ปล่อย​ให้​วอร์กเอาแต่สงสัย​ ' นี่ใช่เด็ก​ 7​ ขวบจริงรึ​ '​ 


ภายในบ้านของวอร์ก


   " นี่​ ยู​โน่... ที่นี่​มันกว้างขนาด​ไหนเหรอ​ ?! " ยู่​หนาน​เฟิง​ถาม​พร้อมกับ​มองไปยังทางเดินไม้สีน้ำตาลอันไร้ที่สิ้นสุด​ในบ้านไม้​ " ถ้าจากข้างนอกนี่​ คงดูไม่ออกเลยว่ามันจะกว้างขนาดนี้​ " 


   " ข้าก็ไม่รู้​ " ยู​โน่​ซึ่ง​ตอนนี้​ยัง​เกาะอยู่​บน​ไหล่ของยู่​หนาน​เฟิง​พูด​ " ข้าไม่เคยเข้ามาเหยียบที่นี่เลย​ มันเป็นเขตเฉพาะที่เชื่อมต่อทางไปยังห้องของท่านเจ้าของวิหารคนก่อนนะ​ " 


   " หมายถึง​เทพเวหาสวรรค์​เหรอ​ ? " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดพร้อมเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบๆ


   " ใช่​ เจ้ารู้ได้อย่างไร​ ? " ยู​โน่​ถามเบาๆ


   " มันมีอยู่ใน​ห้องสมุด​ของเผ่านะ​ " ยู่​หนาน​เฟิง​พูด​ ​" เห็น​ว่า​เทพเวหาสวรรค์​ไม่ได้ปรากฏ​ตัวมาเป็นพันๆปีแล้ว "


   " มันก็ใช่แต่ข้ามันใจว่าเขายังมีชีวิต​อยู่​ " ยู​โน่​ตอบอย่างเศร้าๆ​ " ตอนนี้ข้าอยาก​เจอเขาอีกครั้ง​ "


   " ข้าเองก็อยากเจอนะ​ เห็นว่าท่านเป็นตำนานที่ยิ่งใหญ่​​ของ​มนุษย์​ที่กลายเป็นพระเจ้า​ โดยเฉพาะถ้าเจอพร้อมกับเพื่อนของท่านอีก​ 4​ คนที่ร่วมกับสร้างตำนานด้วยแล้วเนี่ยมันจะเป็นบุญ​ตา​ขนาดไหน​ " ปิงพูดแทรกหลังจากเงียบมานาน​ " ข้านี่​ fc ท่านสุดๆเลย​ เห็นว่าท่านใช้วิชาสายน้ำแข็งเหมือนข้าด้วยล่ะ~! "


   " ใครบอกเจ้า... ท่านใช้วิชาลมเป็นหลักตังหากเล่า​ โดยเฉพาะวิชา​... " ยู​โน่​ยังพูดไม่จบยู่​หนาน​เฟิง​ก็พูดก่อน


   " ถึงแล้วนะทำยังไงต่อ​ ? "


ณ​ ตอนนี้​เบื้องหน้าของยู่หนาน​เฟิง​เป็นประตูบานยักษ์​ที่​ถูกสลักเป็นลายโคลเวอร์​มีปีก​ 6​ ปีก​ และ​เกล็ดน้ำแข็งสีฟ้า


   " เอามือแตะแล้วส่งพลังปราณ​ของเจ้าไปเลย " ยู​โน่​พูด


   " แค่นั้นเหรอ​ ? " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดพร้อมเอามือแตะเบาๆที่ประตู


   " วิ้ง~! " แล้วด้านหน้าก็ปรากฏ​ดินแหนียวและเข็มเงินที่แข็งแรงลงมาตรงหน้าพร้อมเสียงอันแผ่วเบา​ ' จงเติมสิ่งที่วิหารนี่ขาดไป​ '​ 


   " สิ่งที่ขาดไปงั้นหรือ​ นี่วิหารเรามีสิ่งที่ขาดไปด้วยงั้นหรือ​ ? " ยู​โน่​สงสัย


   " จะสงสัยทำไมล่ะยู​โน่​ ? มันก็ขาดเพียงอย่างเดียวนี่​~! " ยู่​หนาน​เฟิง​พูด​ " ... และสำหรับมนุษย์​อย่างฉันไม่สิสำหรับสิ่งที่มีหัวใจมันสำคัญมากเลยด้วย~! " 


   " มันคืออะไรเหรอ​ ? " ยู​โน่​ถามด้วยความงงงวย​


แต่ยู่​หนาน​เฟิง​ไม่ตอบพร้อมกับยิ้มแล้วเริ่มเขียนลงไปบนดินเหนียวด้วยเข็มเงิน​ มันเป็นตัวอักษรจีนแบบนี้ 在​云端的花园 


   " Zài yúnduān dì huāyuán ( สวนสวรรค์​ใน​เมฆ​า​)​ คือชื่อของวิหารนี้~! " ยู่​หนาน​เฟิง​พูดด้วยร้อยยิ้ม


   " ตุ้ม​ " เสียงระเบิดดังลงมาจากข้างล่าง​ ระเบิดทำให้พื้นดินแยกออกและกลายเป็นหน้าผา​ ด้วยความไม่ระวังยู่หนานเฟิงจึงตกหน้าผาไปพร้อมหินที่ผุผัง


   " นี่มันอะไรเนี่ย~! "


......... 


โปรดติดตามบทต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น