MOTIANA​ THE​ GAME​ ภาค​ เปิดศึกเทพและจอมยุทธ​์​

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 91 Views

  • 3 Comments

  • 10 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    13

    Overall
    91

ตอนที่ 10 : บทที่​ 9​ การกลับมา​ สัญญา​เมื่อครั้งอดีต​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

1​ ปีครึ่ง​ผ่านไป...


ตอนนี้ยู่​หนาน​เฟิง​มีปราณถึงขั้น​ฝึกหัด​ชั้น​ 9​ แล้ว... และได้เรียนวรยุทธ​์​ [ ระบำหิมะแช่แข็งนภา​ ]​ ซึ่งเป็น​ skill ที่​ 4​ ตอนที่ยังเป็นนักรบเวทย์มนตร์... ตลอด​ 1​ ​ปี​ครึ่ง​ที่ผ่านมา​ ยู่​หนาน​เฟิง​ก็ได้​ศึกษาวร​ยุทธ​์​ รวมถึง​การประยุกต์ใช้​มากมาย​ เช่น

[ ขนนก​ล่องสายลม ]​

[ มีดอากาศ​คมกริบ ]​

[ เกราะลมคุ้มกาย ]​

[ สัมผัส​ปราณ ]​

[ กระตุ้น​ประสาท​ ]​


ซึ่งวร​ยุทธ​์เหล่านี้​ถูกเรียกว่าเป็นขยะ​ เศษ​เดน​ ที่ไม่มีใคร​นิยมใช้และหยัดมันไปอยู่ด้านในสุด​ของกอง​ตำรา​ ซึ่ง​การที่ยู่​หนาน​เฟิง​ยืมมาใช้​ฝึกนั้น​ ทำให้​คนมอง​ยู่​หนาน​เฟิง​ว่า​ ไอ้ศิษย์​นอกเศษ​เดนที่ฝึกได้แต่วิชาขยะ​ แต่ถึงอย่างนั้นยู่​หนาน​เฟิง​ก็​ยัง​คงฝึกซ้อม​วร​ยุทธ​์ขยะนี้ต่อไป... เพราะเป้าหมายของยู่​หนาน​เฟิง​ไม่ใช้การใช้แต่เป็นการประยุกต์​ใช้​กับ​ skill ต่างๆ​ ที่ทำไม่ได้ในโลกเกมเก่า​ หรือการอัพ​ skill ตามใจชอบ​ ( เป็น​คนมากด้วย​จิตนาการ​ และการเผอฝัน​ )​ ตอนนี้​ยู่​หนาน​เฟิง​ก็​อายุ​ 7​ ขวบ​ 1​ เดือน​แล้ว​ และ​ตอนนี้เขาว่าจะกลับ​ ไปเยี่ยมเผ่ากรีน​เฟ​เธอร์​สักหน่อย​ยู่หมิงเยว่ก็จะกลับบ้าน​เช่นกัน​ เลยกลับพร้อมแม่งเลย​ 


         " เอาล่ะ​ อึบ​~! " ยู่​หนาน​เฟิง​บิดขี้เกียจ​หลังจากเดินมารอยู่หมิงเยว่ ที่หน้าประตู​ก่อนจะผ่านป่าที่สอบเข้าเป็น​ศิษย์​เตรียม​เข้า​ส​ำ​นัก​ ( เป็นป่าที่ยู่​หนาน​เฟิง​ทดสอบในบทที่​ 4​​ )​


        " ไง​ น้องเฟิง​ มารอนานรึยัง​ ?​ " ยู่​หมิงเยว่ทัก​

ตอนนี้​ยู่หมิงเยว่เป็นสาวผมดำยาวเงางามอายุ​ 15​ ปี​  และมีปราณขั้นชำนาญชั้น​ 1 ถึงแม้ว่าจะมีผิวคล้ำไปนิดหน่อยและไม่ขาวบริสุทธิ์​แต่ก็มีหน้าตางดงาม​ หุ่นสมส่วน​ ริมฝีปาก​เป็นสีชมพู​อ่อนชวนหลงใหล​ จึงกลายเป็น​ 1​ ใน​ 10​ เทพธิดาของสำนักหยวน​ซู่​ห​ยาง​หยิน​แห่งนี้​ ยู่หนานเฟิงก็หล่อขึ้นเช่นกัน​ ตอนนี้ผมสีหิมะแกมฟ้าของเขา​ ก็ยาวถึง​ 3​ นิ้วจนต้องมัดรวบเอาไว้​ ถึงจะหน้าตาออกผู้หญิง​ หรือเด็ก​ไปหน่อย​ แต่หากโตขึ้​น​คงไม่พ้นตำแหน่ง​ 1​ ใน​ 10​ สุภาพบุรุษ​สุด​หล่อ​ เช่นเดียวกัน​กับ​ รุ่นพี่ที่เป็นรูม​เมท​ หยินหลาง​แน่นอน


        " พึ่งมาถึงเองครับพี่หมิง " ยู่​หนาน​เฟิง​กล่าวอย่างสุภาพ​ พร้อมมองไปที่ยู่​หมิง​เยว่ที่ไว้ผมปิดตาขวาและมัดผมบางส่วนไปข้างหลัง​ ใส่ชุด​คล้ายกิโมโน​สีฟ้าเงิน​ ที่เดินออกมา


        " เอาล่ะไปกันเถอะ​ ท่านพ่อรออยู่​ " ยู่​หมิงเยว่พูดก่อนรีบวิ่ง​ไป​ข้างหน้า​


        " ครับ​ " ยู่​หนาน​เฟิง​ตอบพร้อมกับเร่งฝีเท้า​ให้ทันยู่​หมิง​เยว่ 


ในเวลาต่อมา... 


        " เอื๊ยด " ( เสียงจอดเกวียน​ )​


        " ตุ้บ​ " เสียงลงน้ำหนักของสิ่งที่ตกลงมาดังอยู่ลงตรงหน้าเกวียน​ พร้อมเด็กสาวสวยที่มีผมสีดำยาวปลิวไสวตามสายลม​ และเด็กชายผมสีหิมะแกมฟ้าที่สวมผ้าพันคอไหมพรมสีฟ้าอ่อน


        " เจ้าหนูเฟิง​ เจ้าหมิง~! " เสียงผู้ชายวัยกลางคนร้องอย่างดีใจ​ และวิ่งเข้าไปหา​ ยู่หมิงเยว่และ​ยู่​หนาน​เฟิง​


        " ท่านพ่อ​~! " ยู่​หมิงเยว่และยู่​หนาน​เฟิง​ร้องก่อนจะวิ่งไปหาด้วยความดีอกดีใจ


        " เจ้า​ทั้ง​ 2​ โตขึ้นมากเลยนะ พ่อดีใจจริงๆ​ " ยู่​เทียนเหิงกล่าวและร้องไห้​ด้วยความยินดี​ " กลับกันเถอะทุกคนคิดถึง​เจ้า​ " 


        " แล้ว​ ลู่เอินกับลู่เพียวล่ะ​ ท่านพ่อ​ ?! " ยู่​หนาน​เฟิง​ถามด้วยความเป็นห่วง


        " ขึ้น​เกวียนก่อนเถอะ​ พอกลับไปถึงพ่อจะเล่าให้เจ้าฟัง​ " ยู่​เทียนเหิงพูดด้วยสีหน้าไม่สบายใจ


ระหว่างทางที่กลับเผ่ากรีนเฟเธอร์​นั้น​ ยู่หนาน​เฟิง​กับยู่หมิงเยว่​ ก็เล่าเรื่องที่เรียนและพบเจอในสำนักให้ยู่เทียนเหิงฟัง​ ยู่​หนาน​เฟิง​ก็เล่าเรื่องตอนสอบให้ฟังด้วย​ ยกเว้นแต่เรื่องทำสัญญา​สัตว์​เลี้ยง​กับอสูร​จิ้งจอกหิมะมรกต​ที่ชื่อ ปิงหยุนร์ 

เมื่อ​ยู่เทียนเหิงรู้​ว่า​ ยู่​หนาน​เฟิง​ ฝึกแต่วร​ยุทธ​์​ต่ำๆก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่กลับให้กำลังใจแทน​ แหมเป็นพ่อบุญธรรม​ที่​ดีโคตร~! แต่ยู่หมิงเยว่กลับทำหน้าตกใจ​แล้วบอกประมาณ​ว่า​ กลับไปจะขอผู้อาวุโส​ให้ยู่หนานเฟิงเรียนรู้​วิชาลับ​ แต่หารู้ไม่​ว่า​ skill จริงๆของยู่​หนาน​เฟิง​แม่งโหดกว่าวิชาลับอีก... 


6​ ชม.ผ่านไปเวลายามบ่าย​ ณ​ เผ่ากรีนเฟ​เธอร์​


        " เอี๊ยด​ " เสียงเกวียนที่มาจอดดัง​ ที่ลานที่เต็มไปด้วยเสียงดีใจ​และน้ำตาอันยินดีของผู้คนในเผ่า​ ยู่หนาน​เฟิง​และยู่หมิงเยว่ลงมาอย่างช้าๆ​ ก่อนที่จะถูกห้อมล้อมไปด้วยคนในเผ่า​ และพาพวกเขาไปยังห้องงานเลี้ยงที่สร้างจากหินอ่อนเงางามที่ต้อนรับอย่างดี​ และเต็มไปด้วยอาหารคาวหวานซึ่งผู้​แต่งยังน้ำลายไหล​ ( จิตนาการเอาเอง​ : D >w< )​


หลังเลิกงานเลี้ยง​ก็ค่ำแล้วผู้อาวุโส​ 2​ ​จึง​เรียกยู่​หนาน​เฟิง​มาอย่างเงียบๆ


ณ​ ห้องของผู้อาวุโส​ 2​ ... ยู่​หนาน​เฟิง​รู้ถึงบรรยากาศ​ที่เงียบงัน​ เศร้าโศก​ ยินดี​ ชื่นชม​ อบอวนไปทั่วห้องไม้อันเรียบง่ายของผู้อาวุโส​ ท่ามกลางกลางคืน​อันมืดมิดและแสงจันทร์​ของพระจันทร์​สี​เหลือง​นวลที่เต็มดวงที่ส่องมายังสระน้ำข้างๆห้อง​ พร้อมสายลมที่พัดผ่านต้นไผ่สีเขียวเข้มและสีเขียวอ่อนชวนให้สบายใจเวลามอง​ บรรยากาศ​ข้างนอกนั้น... เหตุใดพระเจ้าจึงบันดาล​ให้​มันแตกต่างกับข้างในนักหนา​ ? 


        " เอาล่ะ... เจ้าหนูเฟิงเจ้าอยากฟังข่าวดีหรือข่าวร้ายล่ะ ในฐานะอาจารย์​ของเจ้า ข้าควรที่จะเล่าบางเรื่องที่เจ้าอยากรู้... " ผู้​อาวุโส​ 2​ พูดอย่างช้าๆ


แต่สิ่งยู่หนานเฟิงรู้สึก​คือ​ บรรยากาศ​ที่ตนอยู่​เต็ม​ไปด้วยความกดดัน​ ราวกับห้องจะพังทลายลงมา


        " ข่าวร้ายก่อนครับท่านอาจารย์... " ยู่​หนาน​เฟิง​พูด​ช้าๆและเตรียมใจ​ " เพราะการฟังข่าวดีที่หลังอาจจะ​ช่วยปลอบข่าวร้าย​ " 


        " ได้​ ! ข่าวร้ายก็คือ​ กวง​จู่​หยู​หลง​หายตัวไป​ ลู่เพียวถูกทำลายพลังปราณจนไม่สามารถ​ใช้​ปราณได้​ ลู่เอินถูกการโจมตีทางจิตใจ​จนไม่สามารถ​พูด​ได้​ ข่าวร้ายมีแค่นี้​ " ผู้​อาวุโส​ 2​ กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น​ ​ราวกับใช้กำลังใจทั้งหมดข่มความเศร้าโศก​เต็ม​ที่


ณ​ เวลานั้น... ราวกับเวลาได้หยุด​ลง... 


        " ติ๊ง " ( เสียงน้ำตาหยดลงพื้น )​


เสียงน้ำตานั้น​ ทำให้​ผู้​อาวุโส​แหงนมองไปที่ยู่​หนาน​เฟิง​ น้ำตา... มันคือน้ำตาของยู่​หนาน​เฟิง​ ตลอดเวลาที่ยู่​หนาน​เฟิง​มาเป็นศิษย์​ของผู้อาวุโส​ 2​ เขาไม่เคยเห็นเด็กคนนี้หลั่งน้ำตาเลยแม้แต่ครั้ง​เดียว​ ที่เขาเห็นมีแค่ร้อยยิ้ม​ และความสนุกสนานบนใบหน้าของยู่หนาน​เฟิง​เท่านั้น​ ราวกับว่า​ยู่หนานเฟิงพึ่ง​แสดงความรู้สึก​จริงๆออกมา


        " แล้วข่าวดีล่ะครับ​ ? " ยู่​หนาน​เฟิง​พูด​ด้วยเสียงเศร้าๆ​ ราวกับเก็บอารมณ์​โมโหไว้ไม่อยู่


        " เจ้าได้เข้ารับบททดสอบในการศึกษา​วรยุทธ​์​ลับของเผ่า... " ผู้​อาวุโส​กล่าวอย่างยินดี​


        " ขอบคุณ​ครับที่บอก​ ผมขอไปเยี่ยมลู่เอินกับ​ ลู่​เพียว​ก่อนนะครับ​ " ยู่​หนาน​เฟิง​คำนับแล้วเดินออกไปจากห้องอย่างช้าๆด้วยอารมณ์​ที่แค้นเคือง​ จนแทบระเบิด


ณ​ ห้องของลู่เอิน


ลมโชยพัดอ่อนๆ​ ผ่านทางหน้าต่างที่เปิดอยู่บานหนึ่ง​ แล้วผ่านมาปลิวผมสีหิมะแกมฟ้าพร้อมผ้าพันคอ​ของยู่​หนาน​เฟิง​ให้ปลิวไสว​ ขณะนี้ใบหน้าของยู่หนาน​เฟิง​แสดงถึงความกังวลอย่างชัดเจน​ ด้านหน้าของเขามีร่างกายของ​เด็ก​ผู้​หญิง​คนหนึ่งที่มีผมสีม่วงอ่อน​และมีบางสีชมพู​อ่อน​ ผิวขาวและงดงามกว่ายู่หมิงเยว่นอนอยู่​ ราวกับเจ้าชายกำลังเฝ้ามองเจ้าหญิงนิทรา​แต่ไม่อาจจะจูมพิตได้​ ก่อนที่แสงพระจันทร์​เต็ม​ดวงจะสาดส่องอีกครั้งหลังจากถูกบดบังโดยเมฆหมอก​ ทำให้แสงของคริสตัลของยู่หนานเฟิงส่องประกาย​และทันใดนั้นก็มีแสงสะท้อนที่ชวนเหลียวมองที่มือของลู่เอิน


         " นี่มัน... ของของโอกะ... " ยู่​หนาน​เฟิง​อุทานและนึกย้อนกลับไป​ เมื่อ​ 2​ ปีก่อน... ในสมัยที่ยู่หนานเฟิงยังเป็นผู้หญิง​ที่ชื่อ​ ยูริลล์​ที่ติดอยู่ในเกม​ MOTIANA​ โลกเก่า​ และลู่เอินยังใช้ชื่อว่าโอกะ...  ยู​ริลล์​ที่​เป็นมนุษ​ย์ได้ไปรักกับโอกะซึ่งไม่รู้​ว่า​ โอกะคือเทพเจ้า​ในสังกัดของเทพแห่งท้องทะเล​ เทพแห่งท้องทะเลจึงได้แยกพวกเขา​ออกจากกัน​ จนวันเวลาผ่านไป​ เพื่อพบให้​โอกะอีกครั้ง​ ยู​ริลล์​จึงพยายาม​อย่างเพื่อที่จะเจอโอกะในฐานะเทพเจ้า​ และยู​ริลล์​ก็ค่นปีศาส เลเวล 100 ได้สำเร็จและกลายเป็นเทพเจ้า​ แต่ถึง​แม้จะเจอ​โอกะแต่เวลานั้นก็ไม่เพียงพอเพราะเมื่อปีศาส​ตัวนี้ถูกค่น​ ยู​ริลล์​ก็จะต้องกลับโลกเดิม​ โอกะและยู​ริลล์​จึงสร้างมิติเอาไว้ในคริสตัล​ พร้อมสร้างคำมั่นสัญญา​ว่า​ "​ เรา​จะ​ต้องได้พบกันอีก... "... 


        " ยู... จัง... อย่า... ไป... นะ... " อยู่​ๆ​ ลู่เอินที่นอนหลับอยู่ก็ละเมอพร้อมกับยื่นมือขึ้นมา


       " โคล่า... " แล้วยู่​หนาน​เฟิง​ก็กุมมืออันนุ่มนวลอย่างอบอุ่นพร้อมพูดสั้นๆและยิ้มออกมา​ " ฉันกลับมาแล้วนะ.... ฉันรักษามันไว้ได้แล้วนะ... สัญญา​ของเรา​ "


เมื่อลู่เอิน​ได้ยิน​คำพูดเป็นนั้นจิตใจอันเปราะบางก็ถูกเติมเต็ม​ด้วยความรักที่ถูกพลัดพรากมานาน


       " ยู​จัง​ ?! " ลู่​เอิน​พูด​พร้อมหลั่งน้ำตาด้วยความดีใจแล้วกอดยู่​หนาน​เฟิง​ที่อยู่​ข้างๆ​ โดยไม่รู้ตัว​


การกอดครั้งนั้นได้ปัดเป่าความเปราะบาง​ของจิตใจของลู่เอินไปจนหมดสิ้น... 

แล้วแสงของดวงจันทร์​เต็ม​ดวงก็สาดส่องมาอีกครั้งพร้อมกลีบดอกไม้หลากหลาย​สีสัน​ ทั้งสีชมพู​อ่อน​ สีแดง​ สี​ฟ้า​ ต่างๆนานา​ลอยเข้ามา​ ดั่ง​สวงสวรรค์​ได้เป็นใจแล้วโรยกลีบดอกไม้มาเพื่ออวยพร​ เสียงกระดิ่ง​ถูกพัดด้วยลม​ ก็​เกิดเสียงกรุ๊งกริ๊ง​ เหมือนมีคนมาบรรเลงเพลง​ มีเสียงไม่ไผ่เสียดสีกันเพราะลมพัด​ สระน้ำที่มีหินล้อมรอบก็สะท้อนแสงจันทร์​ กลายเป็น​สีฟ้า​งดงาม​ ราวกับว่า​ ณ​ ที่นี้ตอนนี้มันได้กลายเป็นสถานที่แห่งความทรงจำและรักแท้อันนิรันดร ไปแล้ว... 


แต่เรื่องราว​ความรักในอดีต​ ปัจจุบัน​ และการผจญภัย​ของเรามันพึ่ง​จะเริ่มต้นขึ้น... 


ป.ล.​ งดอัพ​ 1 สัปดาห์​นะค่ะ​ ใกล้สอบโดน​ผู้​ปกครอง​จำกัดการเล่นมือถือ​ที่แต่งไว้ก็หาย​ ลืมบันทึก​

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น