Engineering JONE500 #เมียหมอผัววิศวะ

ตอนที่ 3 : JONE500 EP.2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

พอพูดจบเกลก็วิ่งลงจากชั้น3 ลงมาชั้นแรกวิ่งไปด้วยความเร็ว ทุกคนที่กำลังเดินผ่านไปมาต่างหันมาดูอย่างแปลกๆ ตอนนี้เกลไม่สนแล้วตอนนี้สนแค่ได้ปลดปล่อย


ณ ตึกคณะแพทยศาสตร์ 
เกลวิ่งมาหยุดตรงหน้าคณะแพทย์ ที่ดูสูง 10ชั้น ที่อยู่ข้างๆกับตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ 

"โฮ๊วววววววววววว ไปทางไหนดีวะ...... ''
ฉันวิ่งเข้าไปข้างในตัวอาคารด้วยความเร็วตอนนี้มันไม่ไหวแล้ว จริงๆมันไม่ไหวตั้งลงจากชั้น3ลงมาชั้นแรก จริงๆลิฟก็มีแต่ไม่ขึ้นเว้ย วิ่งเร็วกว่า 

''เอ่อขอโทษนะคะ ห้องน้ำไปทางไหนหรอคะ'' ฉันเดินมาหยุดตรงหน้าผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังจะขึ้นไปเรียน

''อ๋อ เดินตรงไปแล้วก็เลี้ยวขวา แล้วก็เดินไปจนสุดเลย'' 

''ขอบคุณค่ะ''  

จบสนทนาเกลก็วิ่งไปตามนักศึกษาคนนั้นด้วยความเร็ว แต่ความเร็วนั้นมันทำให้เกลสติแตก 

''โอ๊ยยย ยัยบ้านี้อะไของเธอ'' 

ฉันวิ่งแบบลืมหูลืมตา หน้าขมัมไปชนที่อกกับบุคคลคนตรงหน้าที่ดูตัวสูงๆ ผมสีดำเข้มๆ หน้าม้าบังตานิดๆ ใส่ชุดกาว พร้อมกับเอกสารที่หล่นกระจายเต็มทั่วพื้นหมดตอนนี้ ทุกคนที่เดินไปเดินมาหันมาดูฉันกับเขาหมดตอนนี้ บางคนก็หยิบทรศ.มาถ่ายรูปบ้าง บางคนก็พูดทำนองฉันเสียหายบ้าง
''นี้แกคนนี้ปะที่อ่อยผู้ไปทั่วอะ''
''ใช่ๆ คนนี้แหละ นางเรียนวิศวะไฟฟ้าเว้ย''
''หึ ไม่รู้จะมาเรียนหรือหาผัวกันแน่น๋อ'' 
''ล่าสุดนางจับหมอแล้วจ้า'' 

ทั้งเสียงนกเสียงกา ไอ้พวกที่ไม่รู้ความจริงเนี้ยฉันละไม่ชอบจริงๆเลย เห้อ เมื่อไรจะผ่านเรื่องแบบนี้ไปสักที

''เอ่อ โทษนะ''  พูดจบฉันก็รีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ

''ดะ เดี๋ยว หยุดเลยยัยเด็กบ้า''  
พอพูดชายชุดกาวคนนี้ก็ทำหน้าไม่พอใจ  ก้มลงเก็บเอกสารที่ปลิวหล่นลงพื้นกระจัดกระจายไปทั่ว พร้อมกับคนที่เดินผ่านไปมาก็ช่วยกันเก็บ
''อย่าให้ได้เจอกันอีกนะ หึ''




ณ ห้องน้ำ
''อาส์ สวรรค์'' ในที่สุดฉันก็ได้ปลดทุกข์สักทีจากที่อดทนอดกลั้นมานาน แล้วไปชนไอ้หมอนั้น ฉันรีบนะโปรดให้อภัยข้าน้อยด้วย ย้อนเวลาได้ฉันจะไปเก็บกระดาษช่วยอยู่นะ แต่มันไม่ไหวจริงๆ 

Rrrrrrr
ใครโทรมาตอนนี้เนี้ย

MARK
โหลว่าไงมาร์ค
''เกล อยู่ไหน''
อ่อ อาส์ ฉัน อยู่ทะ ที่ อ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา 
''.......''
อาส์ เสร็จสักที เอ่อมาร์ค กูอยู่ห้องน้ำตึกแพทย์อะ เดี๋ยวจะออกไปละ 
''......''






13.30 
ณ ร้านอาหารAA ข้างมอ 
เป็นร้านอาหารที่แนววินเทจๆ แอร์เย็นๆ พร้อมกับที่นั่งเป็นโซฟานุ่มๆล้อมรอบโต๊ะพร้อมกับอาหารที่วางตรงหน้าโดยที่ฉันไม่ได้บอกว่าอยากกินอะไร ต่างคนต่างก็รู้ใจกัน ร้านนี้เป็นร้านประจำของพวกเรา
ตอนนี้ฉันอยู่ในสภาพที่เป็นคน พร้อมกับเพื่อนตรงหน้าอีก4คน 

''เกลมึงไปทำไรมา สารภาพพวกกูมาเดี๋ยวนี้นะ'' ธีร์

''เออใช่  ว่าแต่เกลมันไปทำไรวะ'' ทิน 

''ไอ้ห่านี้'' 

เปี๊ยะ เสียงมือของธีร์กระทบไปที่หัวทิน 

''ไอ้โง่'' ธีร์

''เอ้าก็กูไม่รู้อะ ไอ้ห่านี้ตบหัวกูหรอ มึงต้องโดน'' และแล้วธีร์กับทินก็แกล้งกันสลับกันไปกันมา เหมือนเด็กประถมไม่มีใครยอมใคร

''เกลกูรู้นะในเพจอะ'' พอสพูดประเด็นนี้ขึ้นมา มันมีเพจหนึ่งที่แบบเผือกได้ทุกเรื่องอะแบบเรื่องที่พูดไปทางเสียๆหายๆ จริงบ้าง ไม่จริงบ้าง ฉันก็งงเหมือนกันไอ้คนพวกนี้ มันทำไปเพื่ออะไร อิจฉาหรอ หรือขาดความอบอุ่น เรื่องดีๆมีเยอะแยะ เอาแต่เรื่องนินทาชาวบ้าน โจมตีคนนู้นคนนั้นบ้าง ฉันละอยากรู้เจ้าของเพจจริงๆ คนติดตามหลักหมื่นเลยนะ เกือบทั้งมหาลัยอะ ไหนจะข้างนอกอีก จะแสนแล้วมั้ง 

''เออกูก็แค่ไปชนไอ้หมอนั้นแค่นั้นเอง แต่กูขอโทษเค้าแล้วจริงๆนะ'' 

''แต่มึงรู้ไหม พวกที่บูลลี่มึงอะ เอาไปพูดทางเสียๆหาย คือมันถ่ายรูปมึงกับไอ้เนี้ยแล้วไปโพสในเพจว่า 'เปิดเทอมอันร้อนแรง น้องใหม่ไฟแรงเว่อร์ ชื่อย่อ ก. ปี1 คณะ....จุจุ เอาเป็นว่าแอดไม่บอกดีกว่าคิคิ นางมาแรงจ้าช่วงนี้  เอ๋ๆว่าแต่หนุ่มน้อยคนนี้
กรี๊ดดด ภาคิน หมอสุดหล่อของเจ้ไปอยู่ตรงนั้นได้ไง อะไรยังไงจ๊ะเนี้ยมีซบอก %$$%@#&%&(%#@@%&

''ไอ้เหี้ย โพสต์ไวเกิ๊นบางที'' ธีร์

''พอๆ ซบอกไรวะ กูแค่ชนมันปะ มึงดูส่วนสูงกูกับมันด้วย '' เกลตอนนี้เดือดเป็นไฟ

''เออ มันใจเย็นๆเว้ย'' ธีร์

''เย็นก็เหี้ยละไอ้สัส เพจพวกเหี้ยๆแบบนี้ ปล่อยไว้ไม่ได้'' ตอนนี้ทินเดือดไม่ต่างกับฉันเลย 

''.......''  อยู่ดีมาร์คก็ลุกขึ้น

''มึงจะไปไหนวะมาร์ค ไม่กินข้าวอ่อ '' พอสเอ่ยปากขึ้น  มาร์คดูไม่สนใจอะไรแล้วได้เดินออกไปจากร้าน 

''เห้อ ฉันละเบื่อจริงๆ ตั้งแต่เทอม1ละ '' เกลพูดจบก็เอนตัวไปข้างหลัง

''เห้ยมึงๆดูคอมเมนต์'' พอสได้เอาโทรศัพท์เลื่อนมาดูอย่างใจจดใจจ่อ 
                                                     นักศึกษาA: พี่ภาคินของฉัน
นักศึกษาB: นางเรียนไฟฟ้าปี1จ้า แรดมาก
                                            นักศึกษาC:นางอยู่แก๊งJONE500จ้า พี่ทินของฉันอย่าคบมัน หนีไปปปป
  นักศึกษาD:เจ้ดูนางดิ นั้นแฟนเจ้นะ@แจนนี่

''เดี๋ยวๆพี่แจนนี่ สาวสวยสุดอึ๋ม ขาว ใหญ่ ของน้องทิน เป็นแฟนกับไอ้นี้หรอ'' 

''ธีร์ ทินอกหักอะ ฮื้อออออ'' ทินทำท่าทางเหมือนลูกหมาที่ได้พบหน้าแม่อีกครั้ง

''เดี๋ยวๆเยอะไป ไอ้ห่านี้'' พอส ตีไปที่แขนของทินที่กำลังกอดธีร์อยู่ 

''ปล่อยกูไอ้เหี้ยทิน ขนลุกวะ'' ธีย์ได้เเกะมือของทินออก

''เกลจ๋า'' หันมาทางฉันอีกคน

''มึงหยุดเลย'' ฉันทำหน้าดุ

''หยุดก็ได้วะ วันนี้ไปตี้กันสัส เจอแต่เรื่องเหี้ยๆ กูเลี้ยงเอง''  เปลี่ยนอารมณ์เร็วจริงๆนะพ่อเสือ 

''แสรดดด มึงพูดแล้วนะ'' ธีร์

''แน่นอนวันนกูรวย เจอกันเวลาเดิมนะสหาย บอกไอ้มาร์คด้วยละ เหี้ยยเด็กโทรมาวะส่งสัยมีเรื่อง กูไปละ'' ทินลุกขึ้นพร้อมกับคุยโทรศัพท์แล้วเดินออกไป
ไอ้ทินมันก็เป็นแบบนี้แหละเรื่องบางที่หลายคนอาจจะไม่รู้มันลึกๆ 

''เกล ตกลงมึงจะเอาไงกับเพจนี้'' ธีร์เป็นห่วงกูจังเลยนะเพื่อน

''กูว่าปล่อยไปงั้นแหละ สักวันเดี๋ยวมันก็เลิกโพสต์เองแหละ ปี1 เข้ามาใหม่ๆ ก็แบบนี้แหละมึง ''

''มึงโอเคใช่ปะ''ธีร์

''โห่กูใคร เกลJONE500 เว้ย'' 

''ครับคุณเกล เออมึงกูลืมวะ ต้องไปธนคาร กูฝากหน่อยนะ เจอกันเวลาเดิมเว้ย'' ธีย์พูดจบก็รีบวิ่งออกไปจากร้านและขับรถออกไป 

''พอสกูรู้นะ :) ''

''อะไรมึง ยิ้มอะไรของมึงเนี้ย บอกมา ''

''ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ บอกก็ไม่สนุกดิวะ กูว่ากลับกันเทอะ'' 

''เออ เจอกันนะมึง''



ณ คอนโดA
      ฉันได้แยกย้ายกับพอสแล้วฉันก็ขึ้นแท็กซี่มาที่คอนโดที่ไม่อยู่ห่างไกลกับมหาลัยสักเท่าไร   ม๊าได้ซื้อไว้ให้ฉัน
ฉันอยู่คนเดียวได้ใช้ชีวิตสุดๆไปเลย เอาจริงๆนะที่เห็นฉันเป็นแบบนั้นดูไม่สนใจอะไรเลย แต่จริงๆแล้วฉันโครต      แคร์ความรู้สึกของคนภายนอกมาเลย เขาจะมองฉันแบบไหนกัน ถ้ามีเรื่องเสียๆหายๆแบบนี้ 
ไอ้พวกที่ด่าฉันบ้าง แกล้งฉันบ้าง  ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยอะ ฉันไปทำอะไรให้หรอ ทำไมต้องเกลียดฉันด้วย 
หรือฉันยังปรับตัวยังไม่ได้
      ไอ้ความรู้สึกหัวร้อนอะมันเกิดขึ้นมาได้แป๊ปเดียว แล้วฉันก็กลับเอามาคิดตลอดอะ บางครั้งคิดจนปวดหัว ทำไมฉันต้องเก็บคำพูดพวกนั้นที่มันปั่นทอนจิตใจตัวเองเอามาคิด  มันอาจจะเป็นครั้งแรกของฉันก็ได้มั้งที่โดนแบบนี้ 
มันคงจะเป็นบทเรียนสินะ ฉันจะผ่านมันไปให้ได้ละกัน สู้ๆเกล 

''เอาจริงๆเรื่องวันนี้โตตร ตลกเลยอะ '' ฉันไปทำเรื่องแบบนี้ได้ไง มีแค่ไอ้มาร์คเท่านั้นที่รู้ เพราะมันโทรมาตอนนั้นพอดีเลย ไอ้นี้ชอบหายไปโดยที่ไม่บอกอะไรเลย เออพอพูดถึงมันโทรหามันดีกว่า 



ตืด ตืด ตืด ตืด
''ฮัลโหลมาร์ค''
อืม
''วันนี้ไอ้ทินเลี้ยงเหล้าเว้ยที่เดิม เวลาเดิม''
อือ   
''มึงอยู่ไหนน่ะ'' 
อยู่ไหนก็ได้ 
''อ้าว  ไอ้ห่านี่'' 
ตีด ตีด ตีด ตีด เสียงว่างสายจากปลายทาง

''ตัดสายไปซะงั้น''  




Mark Part
ณ ที่บ้านมาร์ค 

''ผมจัดการให้เรียบร้อยแล้วครับนายน้อย"

'' :) " 
ณ ตอนนี้มาร์คได้อยู่ที่ในห้องรับแขกที่สุดหรู ที่บ้านของเขาเอง ไม่ใช่บ้านดินี้มันคฤหาสน์  
มาร์คกำลังนั่งจิบไวท์องุ่น กับเปิดเพลงฟังชิวๆ มีพ่อบ้านอายุราวๆ 40 ยืนอยู่ข้างๆ จริงๆไม่ใช่พ่อบ้าน คล้ายๆกับคนดูแลส่วนตัว หรืออาจจะเรียกการ์ดก็ได้

''นานๆทีจะเห็นนายน้อยกลับบ้าน วันนี้ฝนตกแน่ๆเลยครับฮ่าๆ'' 

''.......''

''นายน้อยต้องการอะไรอีกไหมครับ'' 

''......'' มาร์คไม่ตอบโต้ใดๆ  ยกมือขึ้นส่งสัญญาณว่า ไม่ พอละ













Talk to me 
เป็นไงบ้าง คอมเมนต์ติชมบอกกันหน่อยนะ คำผิดตรงไหนบอกไรท์ด้วยนะ 
#อย่าลืมกดให้กำลังใจไรท์ด้วยนะ มันสำคัญมากๆเลยสำหรับไรท์  ^^


#JONE500
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #1 สาวน้อย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 19:53

    มาร์คมีความรวยจ้าาาาาาาา

    #1
    1
    • #1-1 GALAXYWALKER (@Benjawan4) (จากตอนที่ 3)
      2 พฤษภาคม 2562 / 03:12
      รวยเวอร์ ขอบคุณนะคะที่ติดตาม
      #1-1