Engineering JONE500 #เมียหมอผัววิศวะ

ตอนที่ 2 : JONE500 EP.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1583
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

15.00น.
ณ ห้องเรียน รร.ชื่อดังแห่งหนึ่ง

ในห้องเรียนที่เต็มนักเรียนชั้นม.6 ประมาณ40คน นั่งฟังเพื่อนๆพูดเรื่องคณะต่างๆ มหาลัยต่างๆที่จะเข้าในไม่อีกกี่เดือนข้างหน้า 

''ทำไมคนเราต้องมีความฝันกัน'' 
หญิงสาวที่กำลังนอนฟุบอยู่บนโต๊ะได้พึมพัมพูดกับตัวเองขึ้นมาด้วยความเบื่อหนาย

''เกลมึงจะไปเรียนคณะไรอะ'' จีนเพื่อนสาวนั่งข้างๆฉันพูดขึ้นมา 

''ไม่รู้วะขี้เกียจเรียนชิบหายเลย กูนอนอยู่บ้านเฉยๆได้ปะ'' มันก็จริงๆนะฉันไม่อยากเรียนแล้วปวดหัว

''แล้วมึงชอบเรียนไร'' 

''อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ชีวะ'' ชีวะมันเป็นบทเรียนที่น่าเบื่อให้จำอะไรเยอะแยะ น่าเบื่อ....

''เอ่อกูว่ามึงควรคุยกับตัวเองนะ''  

19.00 น.
ณ บ้านของเกล
ฉันเดินลงจากรถที่คนขับรถมาส่ง แน่นอนสินี้บ้านฉันเอง ตอนนี้ฉันอยู่กับม๊ากับเฮียสกาย พี่ชายคนเดียวของฉันเองตอนนี้เฮียเรียนจบบริหารเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้ก็ทำงานช่วย๊าอยู่ ม๊าฉันเป็นเจ้าของกิจการเกี่ยวกับอาหารเสริมความสวย ความงามแบรนด์ดังๆ เปิดสาขาไปทั่วจริงๆ ส่วนป๊าอยู่ลาสเวกัส ไปทำงานที่นั้น ป๊าฉันทำงานไม่ค่อยสะอาดเท่าไรนะ ทำพวกคาสิโนอะไรแบบนั้น มีที่มาเก๊าด้วย แต่มันก็เป็นเหมือนกับงานธุริจอย่างหนึ่งนะไม่เชิงคล้ายๆกับมาเฟีย แต่ฉันไม่ค่อยสนใจเท่าไรกับเรื่องพวกนี้  ถึงที่บ้านฉันจะรวย แต่ฉันไม่อยากให้ใครมองฉันแบบนี้ ฉันเป็นบุคคลธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น  
ฉันเดินเข้ามาในบ้านพบกับบุคคลท่านหนึ่งแล้วฉันก็ยกมือไหว้อ่อนน้อมถ่อมตน

''ลูกกลับมาแล้วหรอวันนี้เรียนเป็นไงบ้าง'' ม๊าที่กำลังนั่งทาเล็บอยู่ที่ห้องรับแขก
 ม๊าฉันเป็นคนรักสวยรักงาม40กว่าๆแล้วยังดูเป็น 20 ต้นๆ หมดไปกับศัลยกรรมไม่น้อยเลยนะ ต่างกับฉันที่อะไรง่ายๆ ไม่ค่อยดูแลตัวเองเท่าไร อยากแดกก็แดกให้ลืมโลก ที่สำคัญฉันแต่งหน้าไม่เป็นอะ นี้เราเป็นผญ.จริงหรอเนี้ย

''ก็เหมือนเดิมอะม๊า อะไรเดิมๆ เรียน9โมง เลิกบ่าย3 ครึ่ง'' 

''นี้ก็จะเข้ามหาลัยแล้วไงลูกต้องไปเรียนหมอนะ'' what???? 

''ไม่ NO way ไม่มีทางเกลไม่ชอบ''

''นี้ลูกต้องมาดูแลป๊าม๊าเฮียตอนแก่นะ ใครจะดูแลละถ้าไม่เรียนหมอก็ไปเรียนบริหารจะได้มาช่วยป๊ากับม๊า''

''ไม่ อะไรเนี้ย เฮียกายก็เรียนให้แล้วไง เกลไม่เอาด้วยหรอกปวดหัว'' พูดจบแล้วก็เดินขึ้นไปข้างบนที่ห้อง 

''เห้อออ'' ร่างเล็กวางกระเป๋าไว้ที่เก้าอี้แล้วนอนฟุบลงที่บนเตียงมองเพดานหลายครั้งแล้วที่ม๊าจะให้ฉันไปเรียนหมอ พูดเกือบทุกวัน ทำไงได้ฉันไม่ชอบอะ อีกอย่างฉันรักษาใครไม่เป็นด้วย ใจฉันไม่มีความอ่อนโยนเลยนะ ขนาดเด็กปี สองปี ฉันยังกลัวเลยไม่กล้าอุ้มด้วยซ้ำไป นี้กะจะให้ไปทำอะไรแบบนั้นไม่เอาด้วยหรอก ให้ฉันไปทำอะไรก็ได้ที่ไม่เกี่ยวกับสายนี้   ทำไมถึงเครียดขนาดนี้ คิดไปคิดมาด้วยความเหนื่อยล้าร่างเล็กก็เผลอหลับไป










ปัจจุบัน 
ณ ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง 
10.00 น.
เกลอยู่ในชุดยูนิฟอร์มของมหลัยกระโปงทรงพลีทยาวเท่าหัวเข่า เลยหัวเขามาคืบหนึ่ง ปล่อยผมยาวสีนี้ตาลอ่อนๆ ใส่รองเท้าผ้าใบตามระเบียบ พร้อมสพายย่าม เดี๋ยวๆ
''ยืนรอนานแล้วนะเนี้ยเมื่อไรพวกเหี้ยทั้งหลายจะมาวะ'' เกลยืนกอดอก รอเพื่อนทั้ง4คน เมื่อไรจะมาเพื่อที่จะเข้าเรียนพร้อมกัน

''เกล กูมาแล้วมา วิ่งเร็วววว'' อยู่ดีๆไอ้ทินก็วิ่งมาอย่างเร็ว ดึงแขนฉันวิ่งไปหลบข้างถังขยะ รู้ไหมมันวิ่งหนีอะไร มันวิ่งหนีพวกสาวๆเว้ย ก็แหง่ละมันเป็นเดือนคณะวิศวกรรมศาสตร์น่ะสิ สาวๆเลยตามกรี๊ดมันขนาดนั้น ทั้งสาวแท้สาวเทียม ฉันละภูมิใจเพื่อนฉันจริงๆมีเพื่อนเป็นหน้าเป็นตาให้กับแก๊งค์เราเนี้ย แต่มันหลงตัวเองชิบหาย อีกอย่างนะนิสัยมันขี้เล่น เฟรนลี่มั่วไปทั่ว หาเรื่องไปทั่วด้วย 

''มันมีที่ๆดีกว่านี้ปะไอสัส'' ฉันด่ามันก็ดูสิข้างถังขยะเนี้ย เหม็นก็เหม็น 

''กูจะรู้ไหมห๊ะ? โทษทีวะ มีเพื่อนหล่อทำใจนะมึง'' พูดจบทินยืนขึ้นแล้วเซ็ทผมจัดเสื้อผ้าตัวเอง
''เกลมึงจะนั่งอยู่นานปะ? กูถามหน่อยลุกขึ้นดิ'' ทินยื่นมือมาให้ฉันลุกขึ้น ฉันจับมึงมันยืนขึ้น

''แต๊ง'' ฉันจัดเสื้อผ้าหน้าผมพร้อมขึ้นไปเรียน แต่อีก3ชีวิตไม่โผล่หัวออกมาเลย 

''พวกเหี้ยนั้นมายังวะ กูว่าเราขึ้นไปเชคชื่อกันก่อนดีกว่าเดี๋ยวจะสาย'' 

''นี้มึงห่วงเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยอ่อ 5555'' ปกติมันจะไม่ค่อยสนใจเรื่องอะไรแบบนี้สักท่าไรนะ

นี้ก็คือทางเลือกของฉันที่เข้ามาเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ฉันลงไปที่สาขาไฟฟ้านะ ดูเหมือนจะเรียนยากคำนวณเยอะหน่อยแต่ฉันชอบนะพวกเรื่องเกี่ยวกับไฟฟ้าเนี้ย เอาเป็นว่าฉันทำตามใจตัวเองความชอบและถนัดถูกแล้วมะ วันนี้เป็นวันเปิดวันแรกของฉัน ปี2 เวลาผ่านไปเร็วมากๆ เพื่อนฉันมี 4 คนนะ ธีร์ พีท มาร์ค ทิน และฉัน 
ในสาขาฉันผู้หญิงคนเดียวอะดิ พวกเราตั้งแก๊งค์บ้าๆ ขึ้นมา ว่าโจร500 มันดูโจรๆไงไม่รู้ พวกเราไม่ได้ไปขโมยของใครนะอย่าเข้าใจผิด แต่พวกเราคนรู้จักไม่น้อยนะ ทั้งมหาลัยไปไหนก็มีแต่คนมอง ตามกรี๊ดเพื่อนฉัน ส่วนฉัน บางคนดูเป็นตัวประหลาดบ้าง ด่าฉันแรดบ้าง แกล้งฉันบ้าง ใครมาจีบฉันก็มีแต่พวกเหี้ยนี้แหละกันไม่ให้ฉันมีแฟน จนถึงตอนนี้เหงามากเลยนะ ต้องขอบคุณพวกมักไหม???  จะให้ฉันทำไงละ จะให้ฉันตัวคนเดียวมันก็ไม่ใช่ ก็มีแต่เพื่อนๆฉันนี้แหละคอยช่วยมาตลอด พวกมันก็มองฉันไม่ต่างกับผู้ชายหรอก ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าฉันเป็นผู้หญิง

ณ ห้องเรียน 
เต็มไปด้วยนักศึกษาทั้งหมด 20 คนกับอาจารย์ไก่ประจำสาขากำลังสอนนักศึกษาหรือพูดกับโปรเจคเตอร์ก็ไม่รู้ 
ไปเร็วอย่างกับจรวจ เทอมที่แล้วนี้ก็ให้C ทั้งกลุ่มยกเว้นมาร์ค A ไอ้นี้คราวหน้าต้องให้มันติวให้ละ 
เล่นเงียบเลยพ่อคนเก่ง  ตอนนี้พวกเพื่อนฉันก็มาครบกันแล้ว

''เกลๆ'' ธีร์ที่นั่งข้างเกลได้สกิสแขนเกล

''หื้มมม''  ฉันกำลังนั่งจดโน๊ต ตามองโปรเจกเตอร์ อีกมือหนึ่งกำลังจดๆ

''นั้นลายมือหรือลายตีนวะ'' 

''มึงลอกงานกูยังไม่ชินอีกหรอวะ'' ฉันเป็นหัวโจกเลยก็ว่าได้นะ งานที่แบบทฤษฎี คำนวณ รายงาน อะไรแบบนี้ ฉันจะเป็นต้นฉบับเลย แต่ไม่ถึงกับฉันหมดหรอก ส่วนมากก็มาจากมาร์คแหละ ฮ่าๆ แต่แบบงานพวกปฏิบัติแบบนี้ฉันไม่ค่อยคล่องเท่าไร เพื่อนก็จะช่วยๆกันไป

ธีร์ภายนอกอาจจะดูแบบผู้ชายนายฝันของสาวๆหลายๆคน  สุภาพบุรุษ หล่อ รวย เอาใจเก่ง พวกมึงเอ้ยถ้าได้รู้จักมันจริงๆนะต่างสุดขั้ว มองคนภายนอกไม่ได้มันต้องมองภายในเว้ย หัวร้อนง่ายมาก 

''ธีย์'' เสียงนี้มัน พอสเอง

''ไรมึง'' 

''ชวนคุยกันอยู่นั้น จดโน๊ตไปจดไม่ทันกูไม่ให้ดูนะ'' พอส มองหน้าธีร์กับฉัน 3วิ จากนั้นละสายตาแล้วไปมองโปรเจคเตอร์ต่อ 

พอสเป็นคนที่สาวๆเข้าถึงยากมากที่สุด เป็นคนรักสะอาด ตัวเล็กๆ ติ๋มๆ ขาวๆ เอาใจเก่ง

''    :)   '' มาร์ค ยิ้มมุมปากออกขำนิดๆ

มาร์ค ไอ้รายนั้นใครคิดจะเข้าถึงมันยากที่สุดบอกเลย เย็นชามาก ทำสาวๆอกหักสติแตกไปหลายคนละ บางรายคิดจะฆ่าตัวตายก็มี มันลึกลับน่าค้นหาอะ นานๆทีจะเห็นมันพูดนะคนแบบมันยังมีอยู่หรอเนี้ย 

12.00น.
โอ๊ยปล่อยได้แล้วจ้า น้องเรียนไม่ไหวแล้ว 2 ชั่วโมงเต็มๆ จบไป3 เรื่องละจ้า สมองรับไม่ไหวแล้วเปิดเทอมวันแรกนะ ตอนนี้ก็เที่ยงแล้วนักศึกษาทุกคนตอนนี้หมดสภาพกันหมดแล้ว บางก็นอน บางก็เหมือนจะขาดใจตาม ตัดภาพมาที่ไอ้ทินตอนนี้สภาพมันนอนน้ำลายไหลยืดเต็มสมุดแล้ว ฉันหันไปมองธีย์ ตอนนี้มันส่งยิ้มแห้งๆมา แบบไอ้เหี้ยพากูออกไปจากตรงนี้ที่แล้วก็จบลงด้วยท่าสโลฟุบกับโต๊ะไป สวนไอ้พอสไม่ต่างอะไรจากไอ้ธีร์เลย  ฉันตัดภาพมาที่มาร์ค ที่นั่งข้างฉันอีกคน รายนั้นอะหรอโคตรอึด 

''มาร์ค พากูออกจากตรงนี้ทีดิ สูตรอะไรตีกันในสมองกูหมดแล้ว'' TT

''.....'' มาร์คเอาปากกามาเขกที่แหม่งฉันแล้วชี้ไปที่โปรเจคเตอร์ 

''เห้อ'' เกลถอนหายใจยาวยืด และจะฟุบลงที่โต๊ะ แต่อยู่ดีๆมืออีกคน มือดูขาวจนเห็นเส้นเลือด นิ้วยาวเรียวสวย       ดูแข็งแรง  ยื่นมารองรับหน้าฉันไม่ให้ฉันฟุบลงโต๊ะ มือนั้นพยุงให้ฉันเงยหน้าขึ้นอีกครั้งฉันหันไปดูเจ้าของมือนั่น

''มาร์ค-_-''

''.....'' มาร์คยักไหล่ แล้วยิ้มมุมปาก เอาปากกาเขกที่แหม่งฉัน2ที แล้วยิบปากกาที่วางอยู่ข้างๆมือฉันมาใส่มือฉัน แล้วชี้ไปทางโปรเจคเตอร์

''ได้มาร์ค อีก30 นาทีกูจะเป็นไทแล้ว'' ฉันหยิบปากกาขึ้นมาจะจดต่อด้วยความตั้งใจ

''แต่มันนานเกินง๊าา ไม่ไหวแล้ว อย่ากวนฉันละ'' และแล้วความตั้งใจฉัน มันก็หายไป  ลาก่อน.... 

และแล้วแก๊งโจรทั้งหลายก็สลบไปด้วยน้ำเสียงของอาจารย์ไก่ความเงียบกับแอร์เย็นๆ กับความง่วง เหลือเพียงเทพพระบุตรผู้รูปงามไว้รูปเดียว 




12.30น. วันนี้เรียนครึ่งวัน
''นักศึกษาทุกคนครับหมดคาบแล้วเอาเป็นว่าวันนี้พอแค่นี้นะ นิดๆหน่อยๆส่วนเรื่องPower Division ก็อย่าลืมเอาไปทบทวนด้วยนะ ขอให้สนุกกับวันเปิดเทอม2นะ A ทุกคนเน้อ จารไปละหิวข้าว รักลูกๆทุกคนนะ''

''โห่ๆๆๆๆๆ'' เสียงนักศึกษาทุกคนโห่อาจายร์พร้อมกับปรมมือ เสียงดัง

ปรบมือแบบนี้มันมีแอบแฝงนะตบไล่กับแสดงความยินดี ฮ่าๆๆ

''มึงไปหาไรแดกเทอะกูหิวข้าวจะตายห่าละ'' ทินพูดไปลูบท้องไป

''มึงดูจารไก่แกปล่อยดิไอ้สัส'' ธีร์พูดไปเก็บของใส่กระเป๋าไป

''เกินไป๊ บางที'' พอสยืนบิดขี้เกียจ

''พวกมึงดี๋ยวกูมานะเข้าห้องแปป เออเจอที่ร้านไหนดีวะ'' เกลยืนสะพายย่ามพร้อมที่จะไปเข้าห้องน้ำ

''เอางี้แดกร้านข้างนอกหรือโรงอาหารวะ''  ทินเสนอให้เลือก

''ข้างนอนปะ'' พอส

''เออข้างนอกร้านAAนะอร่อยดี  มึงว่าไงมาร์คร้านไหนดี'' ธีย์

''....'' มาร์คยิ้มอ่อนๆ 

''โอเคตกลงร้านAAนะ เกลกูจะไปรอมึงที่ร้านรีบมาละ''ธีย์

''เออเดี๋ยวกูไป'' พูดจบเกลก็วิ่งเข้าไปห้องน้ำ

''เดี๋ยวพวกมึงทำไม ไม่รอเกลก่อนวะ'' พอส

''เออวะ '' ทินเกาหัว

''เอางี้ กู ทิน ธีย์ จะไปที่ร้านสั่งก่อน มันรอนานนะร้านนั้น  ถ้าเกลมาก็จะได้กินเลย ส่วนมาร์คมึงรอเกลนะ'' 

''อืม'' มาร์คพยักหน้าแล้วเดินออกไป






''อดทนหน่อยเกลใกล้ถึงห้องน้ำละ'' ฉันปวดขี้อะดิ อั้นไว้ตั้งนาน จารไก่แม่งก็ปล่อยช้าชิบหาย หิวด้วย
ฉันแยกตัวออกมาจากเพื่อนก่อน แล้วค่อยตามไป    ไม่ไหวแล้วเว้ย

เกลวิ่งด้วยความเร็วตรงไปที่ห้องน้ำในตัวอาคาร โดยไม่สนใจอะไรเลย และแล้วความต้องการปลดปล่อยอย่างเต็มที่ก็มาถึงตรงหน้า 

''......'' 

''เดี๋ยวๆ ไอ้เหี้ย น้ำไม่มี '' เกลเดินมาหยุดที่หน้องแรก  ละเดินไปห้อง สอง สาม สี่ หา ก็ไม่พบน้ำล่อเลี้ยงชีวิตเลยสักหยด

''เวรกรรมกูจริงๆ วันนี้ กูจะขี้ตรงนี้แม่ง แต่ไม่ๆเว้ย กูไม่เคยทำอะไรแบบนี้"

''กูไม่ง้อมึงก็ได้ กูไปขี้ตึกข้างๆก็ได้ '' 

พอพูดจบเกลก็วิ่งลงจากชั้น3 ลงมาชั้นแรกวิ่งไปด้วยความเร็ว ทุกคนที่กำลังเดินผ่านไปมาต่างหันมาดูอย่างแปลกๆ ตอนนี้เกลไม่สนแล้วตอนนี้สนแค่ได้ปลดปล่อย


ณ ตึกคณะแพทยศาสตร์ 
เกลวิ่งมาหยุดตรงหน้าคณะแพทย์ ที่ดูสูง 10ชั้น ที่อยู่ข้างๆกับตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ 

"โฮ๊วววววววววววว ไปทางไหนดีวะ...... ''



.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.









Talk to me 

#สวัสดีทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะ
เรื่องนี้มีอะไรที่สนุกๆแน่นอน ฝากติดตามฟิคเรื่องนี้ด้วยนะ 
กลับมาครั้งนี้ไม่หายแน่นอนไรท์สัญญา


#JONE500
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

14 ความคิดเห็น