【 FIC ONE PIECE 】: ขอโทษครับที่ผมฆ่าไม่ตาย

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 : จัดการโจรภูเขา [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 513 ครั้ง
    5 เม.ย. 63

 

3 ปีต่อมา

อาณาจักรโกอา ณ.หมู่บ้านฟูซา ที่ทะเลอิสท์บูล

"ฉันจะต้องเป็นราชาโจรสลัดให้ได้!" เด็กชายผมดำคนนึงที่มีบาดแผลใต้ตาประกาศขึ้นมาด้วยใบหน้าจริงจัง

"ฮ่าฮ่าๆๆ" ผู้คนที่ได้ยินก็หัวเราะออกมาเพราะรู้สึกปลาบปลื้มในตัวของเด็กคนนี้รวมถึงชายผมแดงที่นั่งดื่มเหล้าอยู่ที่บาร์

"หวังสูงอีกแล้วนะนาย ให้ตัวเท่าฉันก่อนดีกว่ามั้ง ลูฟี่?" เจ้าของชื่อเมื่อโดนกล่าวอย่างนั้นก็เลือดขึ้นหนัาและหันไปชี้นิ้วตวาดใส่ร่างของเด็กชายผมสีดำยาวดวงตาสีแดงที่นั่งดื่มแทะอมยิ้มอยู่ด้วยสีหน้าระรื่น

"ไม่นานฉันก็ตัวเท่านายแล้ว และฉันต้องสู้ชนะนายให้ได้ เลย อาคิระ!"

"ฉันจะรอวันนั้นนะ ต่อให้ฉันจะมีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมืองก็ตาม" อาคิระกล่าวตอบพร้อมกับยิ้มแฉ่งกลับไป

"ฮ่าๆ พอได้แล้วน่า อาคิระ เดี๋ยวเจ้าหนูลูฟี่เราจะงอนนะ" แชงค์เอ่ยพร้อมสกิดไหล่ของร่างที่พูด

"โฮะๆ จริงด้วยๆ" อาคิระเอ่ยพร้อมกับเอามือปิดปากตัวเองเป็นเชิงบอกว่าไม่ควรพูดมากกว่านี้

"หน่อยแน่ มาสู้กันเลย!!" ลูฟี่ตะโกนพร้อมกับวิ่งไล่ร่างของเด็กชายวัย10ขวบ

"มาสิๆ จับฉันได้ฉันจะให้อมยิ้มที่แทะเป็นของรางวัล" อาคิระเอ่ยพร้อมยิ้มเย้ยใส่ร่างที่วิ่งตาม

"ฉันไม่เอาของเหม็นๆที่ออกจากปากนายหรอก!" ลูฟี่โต้กลับไปพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย

"หึหึ ปากเหม็นล่ะ" ลักกี้ลูเอ่ยเย้ยขึ้นมาขณะที่ถือเนื้อในมือ

"เงียบไปเลยเจ้าตัวกินเนื้อ!" อาคิระตวาดกลับพร้อมกับกระโดดขึ้นไปที่โต๊ะที่ลักกี้นั่งอยู่และแย่งเนื้อมาจากมือเขา ก่อนจะคว้าเนื้อออกไป

"ลูฟี่ไปคาบมา!"

"โอ้วว! เนื้อ!!" ลูฟี่เปลี่ยนทิศทางและวิ่งไปคว้าเนื้อที่ลอยอยู่กลางอากาศและจับมันเคี้ยวกิน

"เนื้อของฉัน!?" ลักลูช็อคเมื่อเห็น

"ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆ" ผู้คนภายในร้านที่ประกอบไปด้วยลูกเรือของแชงคูสผมแดงหัวเราะลั่นออกมาเมื่อเห็นท่าทีของทั้งสาม

อาคิระ ได้ย้ายมาอยู่กับกลุ่มโจรสลัดผมแดงและร่วมผจญภัยร่วมกับพวกเขาก่อนจะมาพักอาศัยในหมู่บ้านฟูซาในเขตทะเลอิสท์บูลเมื่อหนึ่งปีที่แล้วเวลาเดียวกันแชงคูสก็ได้สอนเกี่ยวกับทุกอย่างให้อาคิระและดูแลเสมือนว่าเป็นครอบครัว จนตอนนี้เด็กชายสามารถยิ้มและหัวเราะได้เหมือนคนปกติแล้วหลังจากโดนทรมานมาโดยตลอดในระยะเวลา 8 ปี ที่มารี่จัวร์

และที่พวกเขามาปาตี้กันแบบนี้ก็เพราะฉลองให้กับลูฟี่ที่เล่นแผลงๆเอามีดมากรีดที่ใต้ตาและพล่ามบอกว่าจะขอออกทะเลไปด้วยแต่เหตุผลที่พวกเขามาปาตี้นั้นก็แค่อยากเมาและสนุกสุดเหวี่ยงก็เท่านั้น

"นี่แชงคูสพาฉันออกทะเลเถอะนะ ฉันอยากจะเป็นโจรสลัด!" ลูฟี่ขอร้องไปทางชายผมแดง

"ฮ่าฺฮ่าฺฮ่าฮ่า อย่างเธอจะเป็นโจรสลัดได้เร้อ!! ว่ายน้ำไม่เป็นจบเลยนะ ดูอย่างหมอนี่เส้!ที่สำคัญนายยังเด็กเกินไป" แชงค์กล่างพร้อมหัวเราะลั่นพลางกอดคอของอาคิระขึ้น

"ถึงว่ายน้ำไม่เป็นแต่ถ้าไม่ตกจากเรือก็ไม่เป็นไรไม่ใช่เหรอ ที่สำคัญทำไมอาคิระถึงไปได้ทั้งๆที่ยังเด็กและว่ายน้ำไม่เป็นเหมือนกันล่ะ? แชงคูสคนสองมาตรฐาน!" ลูฟี่โวยวายออกไป

"นั่นสิ หัวหน้าลองให้ไปซักครั้งจะเป็นไรไป?"

"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องมีใครสักคนลงจากเรือไป" แชงค์ตอบกลับลูกเรือที่พูดขึ้นมาทุกคนที่ได้ยินก็ทำเป็นไม่สนใจและกลับมาดื่มเหล้ากันต่อ

"เอาน่าๆ นี่น้ำผลไม้" อาคิระกล่าวพลางยื่นน้ำผลไม้ให้เด็กชายร่างเล็กตรงหน้า

"ขอบคุณ" ลูฟี่รับและดื่มมัน

"ฮ่าๆ เห็นไหมยังเด็กจริงด้วย!" แชงค์เอ่ยขึ้นพร้อมกับหัวเราะดังลั่นก่อนจะแท็คมือกับอาคิระ

"อ้า! อาคิระกับแชงคูสขี้โกงนี่นา! สกปรกที่สุด!!!" ลูฟี่โวยออกไปอย่างหัวเสียทันที

ปัง!!

"เกะกะชะมัด" ชายคนนึงเตะประตูและเดินเข้ามาภายในร้านพลางกวาดสายตามองรอบๆก่อนจะกล่าวเสียงดูถูกขึ้นมา

"นี้หรือพวกโจรสลัด? เพิ่งเคยเห็นครั้งแรกหน้าตาแต่ละคนดูขี้ขลาดทั้งนั้น"

ดวงตาสีแดงหรี่ลงเมื่อเห็นชายคนดังกล่าวพร้อมกับลูกสมุนอีก 50 คนที่ยืนประกอบฉาก เขาก็ยิ้มบางๆออกมาอย่างสมเพช

"เฮ้ยแกยิ้มอะไรวะไอเด็กนี่? ฉันคือ อิรุมะ โจรภูเขาค่าหัว 8 ล้านเบรีเชียวนะ ถ้ารู้ก็เหยียบไว้ล่ะ"

อิรุมะกล่าวพร้อมโชว์ใบค่าหัวให้อาคิระดูขณะเดียวกันก็แสดงสีหน้าเหี้ยมเกรียมใหัเด็กชายตรงหน้ากลัว แต่อาคิระที่เห็นก็ยิ้มระรื่นขึ้นและกล่าว

"ครับๆ ผมกลัวแล้วครับ"

"เอาเถอะไม่ได้คิดมาอาละวาดที่ร้านค้านี้หรอกนะช่วยขายเหล้าให้ซัก 10 ขวดได้มั้ย?" อิรุมะกล่าวไปทางมากิโนะหญิงสาวเจ้าของร้าน

"ต้องขอโทษด้วยค่ะ แต่ร้านเราเหล้ามันได้หมดไปแล้วค่ะ" มากิโนะตอบพร้อมยิ้มกลัวๆออกไป

"นี่พี่ชายถ้าไม่ว่าอะไรเอาขวดนี้ไปก็ได้นะฉันยังไม่ได้แกะดื่ม" แชงคูสกล่าวพลางยกขวดเหล้าให้กับอิรุมะ

อิรุมะเดินไปหยิบขวดเหล้าในมืออีกฝ่ายและทำการฟาดมันลงไปที่หัวของชายผมแดงทันทีและกล่าวเสียงเย้ยหยัน

"จะบ้าหรอ! ขวดเดียวมันจะไปพออะไรดูถูกพวกฉันอยู่รึยังไง? ไอ้พวกโจรสลัดไร้น้ำยา"

การกระทำนั้นทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงก่อนที่แชงค์จะกล่าวขึ้นมาด้วยใบหน้ากังวล

"อา—พื้นเปียกหมดเลย…"

ก่อนที่แชงค์จะก้มลงไปเก็บเศษขวดเหล้าที่แตกตามพื้นพลางถามไปยังมากิโนะ

"โทษทีนะมากิโนะมีผ้าเช็ดพื้นบ้างไหม?"

"ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวฉันทำเองค่ะ" มากิโนะตอบออกไปด้วยความตกใจ

อิรุมะที่เห็นก็ชักดาบออกมาและฟาดไปยังแชงค์แต่ชายผมแดงก็ก้มตัวหลบแต่คนในร้านก็ตกตะลึงทันทีเมื่อเห็นอาคิระรับเอานิ้วจับดาบของอิรุมะไว้ขณะที่ตัวดาบจะถึงโต๊ะบาร์

"ดีนะที่เป็นด้านสลับคมไม่งั้นแขนฉันคงได้ขาดแน่...คุณโจรภูเขาครับ ฉันว่าพอแค่นี้ดีกว่านะ ถึงจะไม่มีเหล้าแต่ในร้านก็ยังมีเบียร์ ทางเราเองก็ไม่อยากจะมีเรื่องเหมือนกัน"

อาคิระกล่าวออกไปพร้อมรอยยิ้มมุมปากพลางหรี่สายตามองโจรภูเขาตรงหน้าด้วยแววตาคมกริบ

'มันจับดาบของเราด้วยนิ้วสามนิ้วไอ้เด็กนี่มันอะไรกัน?' อิรุมะคิดในใจก่อนจะชักสีหนัาหงุดหงิดและเก็บดาบ

"ก็ได้ เอาเบียร์มาซะ แต่ว่าเหมาหมดร้านนะโว้ย!" อิรุมะกล่าวพลางลูกสมุนจะเดินไปหลังร้านและยกลังเบียร์ออกไป

"ลาล่ะ ไอ้พวกขี้ขลาด" หัวหน้าโจรภูเขาเอ่ยพลางเดินออกจากร้าน

หลังจากพวกมันจากไปมากิโนะก็มาดูอาการของชายผมแดงที่เสื้อผ้าเต็มไปด้วยเหล้าขณะที่ร่างก็นั่งพิงโต๊ะบาร์อยู่

"ไม่เป็นไรนะคุณกัปตัน บาดเจ็บรึเปล่า?"

"ไม่เป็นไร ไม่มีปัญหา" แชงค์ตอบออกไปก่อนจะยิ้มกว้างและหัวเราะในลำคอขึ้นมา

"หึ"

"ฮ่าฮ่าฮ่า สมน้ำหน้าจริงๆ/โดนเล่นงานจนหมดสภาพเลย"

จากนั้นพวกลูกเรือของเขาก็ต่างพากันหัวเราะลั่นขึ้นมารวมถึงตัวของแชงคูสด้วย

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

"สภาพนายเหมือนไอ้ขี้เมาเลยแชงค์ ไม่สิปกติก็เหมือนอยู่แล้วนี่หว่า ฮ่าฮ่าฮ่า" อาคิระกล่าวพร้อมกับหัวเราะไปยังร่างที่สภาพเปียกปอนได้ด้วยเหล้า

"ทำไมยังจะหัวเราะกันอีก!!"

"...." ทุกคนหันไปมองทางลูฟี่ที่ตะโกนขึ้นมา

"แบบนั้นมันน่าอายมั้ยล่ะทำไมถึงไม่ยอมสู้ล่ะ!! ถึงพวกนั้นจะมากกว่าดูเข้มแข็งกว่าแต่โดนเค้าทำถึงขนาดนี้ยังจะมาหัวเราะอีก!ไม่เป็นลูกผู้ชายเอาซะเลย!เป็นถึงโจรสลัดไม่ใช่เรอะ!"

ลูฟี่ต่อว่าออกไปอย่างโมโหและรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมากกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

"...." แชงค์มองเด็กตรงหน้าอยู่ครู่นึงพร้อมกับตอบออกไป"ใช่ว่าจะไม่เข้าใจความรู้สึกนะ แต่กับแค่เหล้าไม่จำเป็นถึงต้องโมโหมั้ง?"

"ไม่รู้ไม่ชี้ฉันไม่สนพวกตัวหนอนอ่อนแอหรอก"

"เดี๋ยวสิลูฟี่"

ลูฟี่งอนและเดินออกไปแต่ก็ถูกแชงค์จับแขนเอาไว้

ยืดดดด

"!!?" ทุกคนตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นเมื่อแขนของเด็กชายร่างเล็กนั้นยืดยาวออกมาดวงตาสีแดงเบิกกว้างก่อนจะหันไปมองกล่องที่ว่างเปล่า

"กินไปตอนไหนกันเนี่ย?!" อาคิระสบทออกมา

"นี่มันอะไรกันเนี่ย!!" ลูฟี่ตกใจกับร่างกายตัวเองเป็นอย่างมากก่อนที่แชงค์จะตวาดออกไป

"นี่นายกินมันไปแล้วหรอ! ผลปีศาจน่ะคนที่กินมันเข้าไปจะได้รับคำสาปและไม่สามารถว่ายน้ำได้อีกตลอดชีวิตเลยนะ!!!"

"ไม่จริงงงง!!" ลูฟี่ร้องไห้โหออกมา

"ไอ้เจ้าบ้าเอ้ยย!!" แชงค์ตะโกนออกไป

"เอาน่าไหนๆก็กินไปแล้วก็ใช้ชีวิตในฐานะผู้ใช้ผลปีศาจอย่างสนุกเถอะ ลูฟี่" อาคิระเอ่ยปลอบใจพร้อมกับเกาะไหล่ของลูฟี่

"แต่ว่า...แต่ว่า ฉันจะไม่สามารถว่ายน้ำได้อีกเลยนะ" ลูฟี่กล่าวพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

"ก็จริงอยู่แต่ว่าสิ่งที่นายได้ไปมันจะได้เปรียบตอนต่อสู้มากนะ อีกอย่างสามารถนำไปประยุทธ์ใช้ได้ด้วยหลากหลายวิธี เช่น นายสามารถผูกคอตายได้โดยไม่ต้องใช้เชือกไง จ๊าบไหมล่ะ?"

อาคิระกล่าวออกไปพร้อมรอยยิ้มสดใสก่อนจะถูกแชงค์เขกเข้าที่หัวเพราะพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด

"เอาเป็นว่าขอให้นายโชคดีนะลูฟี่"

จากนั้นแชงค์และลูกเรือก็ต่างเดินออกจากร้านกันไปอาคิระหันไปทางมากิโนะและถามขึ้นมา

"นี่ยูกิโนะ ผ้าพันคอฉันล่ะ?"

"อยู่นี่จ้ะ"

อาคิระรับผ้าพันคอสีแดงมาคลุมลำคอก่อนจะแตะบ่าลูฟี่และเดินออกจากร้านไปพร้อมกับดาบคิโยมิสึที่เน็บอยู่ตรงเอว

วันต่อมา

ณ.ทุ่งกว้างของหมู่บ้านมีร่างของเด็กผู้ชายเรือนผมสีดำนัยน์ตาสีแดงแววตาคมกริบกับชายหนุ่มผมสีแดงที่ยิ้มระรื่นกำลังยืนประจันหน้ากันอยู่

"เอาล่ะวันนี้จะสอนอะไรฉันล่ะแชงค์?"

อาคิระถามชายผมแดงตรงหน้าที่ยิ้มอยู่ก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยขึ้น

"ฮาคิสังเกตุ ฉันก็สอนนายไปแล้ว ฮาคิเกราะฉันก็สอนนายไปแล้ว รวมถึงวิชาดาบด้วย ไม่อยากจะเชื่อเลยนายนี่เรียนรู้ไวเป็นบ้า ทั้งที่อายุ แค่ 10 ขวบเอง"

"พูดมากจังนะนายเนี่ย หรือแค่อยากจะพูดว่าฉันเก่งเกินไปสินะ แน่นอนก็ฉันมันอัจฉริยะนี่นา" อาคิระกล่าวชื่นชมพลางเชิดหน้าอย่างสง่างาม

"งั้นสิ่งที่ฉันจะสอนนายต่อไปนี้ก็คือ—" ร่างของแชงค์หายไปก่อนจะปรากฏที่ด้านหลังของเด็กชายผมสีดำยาว"—ความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้"

"จริงอยู่ที่นายเรียนรู้ได้ไวแต่ว่านายก็ต้องไม่ประมาทจนเกินไปแล้วก็สิ่งที่ฉันอยากบอกนายก็คือ เหนือฟ้ายังมีฟ้ายังไงล่ะ"

"เห~ พูดอะไรที่เหมือนกับอาจารย์เป็นด้วยแฮะ งั้นถึงเวลาประลองแล้วสินะ!" อาคิระกล่าวพร้อมรอยยิ้มและชักดาบออกจาปฝักและฟาดไปที่ร่างของอีกฝ่าย

เคล้ง!

"หึ" แชงค์หัวเราะในลำคอขณะที่เอาดาบป้องกันคมดาบจากเด็กชายร่างเล็ก

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืนดูใหัดีล่ะ" แชงค์

"ครับ อาจารย์" อาคิระ

เพล้ง! เพล้ง--! อาคิระและแชงค์ฟาดดาบใส่กันแรงลมพัดโหมกระหน่ำขณะที่ชายผมแดงก็หลบคมดาบของเด็กชายอย่างสบายๆก่อนจะสวนกลับไปโดยการฟาดดาบ อาคิระเมื่อเห็นจึงเอาดาบมาป้องกันเอาไว้ แต่ทันใดนั้นเองแชงค์ก็เปลี่ยนทิศทางของดาบ

ดวงตาสีแดงโตขึ้นมาก่อนจะสกัดดาบของอีกฝ่ายด้วยฮาคิเกราะ หมึกสีดำคลุมเต็มลำแข้งของเด็กชายร่างเล็ก

"ใช้ได้นิ" แชงค์กล่าวก่อนจะหมุนตัวและกระหน่ำแทงไปที่ร่างของเด็กชาย

ฟึ่บ ควับ ควับ ฟึ่บ ฟึ่บ ฟั่บ

อาคิระหลบคมดาบที่เข้ามาอย่างรวดเร็วขณะที่มองกำลังคิดว่าจะโจมตียังไงดีเพราะอีกฝ่ายไม่เปิดโอกาสใหัเข้าไปเลย และยิ่งเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันนั่นยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นมา

"ทำได้แค่นี้งั้นหรอ?" แชงค์ถามพร้อมรอยยิ้มเย้ย

"หน่อย!" อาคิระที่ได้ยินก็เลือดขึ้นหน้าและพุ่งเข้าไปพร้อมง้างดาบในมือแน่น

ฟึ่บ! วูมมมมม!!

แชงค์หยุดดาบที่คอของอาคิระดวงตาสีแดงเบิกกว้างก่อนที่ชายผมแดงจะกล่าวขึ้นมา

"อย่าใหัอารมณ์เข้ามาอยู่ในการต่อสู้ ทำให้อีกฝ่ายโกรธนายจะชนะ กลับกันถ้านายโกรธและโจมตีอย่างไม่คิด นายก็จะแพ้ นั่นคือสิ่งที่ฉันจะบอก"

"คงยังอีกไกลสินะที่ฉันจะชนะนายน่ะ" อาคิระกล่าวพลางเก็บดาบเข้าฝักพร้อมกับรัดผ้าพันคอสีแดงแน่น

"ก็จริงอีกไกลโขเลยล่ะที่จะชนะฉันได้ไอ้เด็กน้อย ฮ่าฮ่า"

แชงคูสดูถูกออกไปอาคิระที่ได้ยินก็กัดฟันกุมขมับพร้อมพยายามเก็บอารมณ์โมโหเอาไว้

"แต่ว่ามีสิ่งที่นายจะได้เปรียบมากกว่าคนอื่นๆในการต่อสู้"

อาคิระเลิกคิ้วขึ้นพลางเงยหน้ามองร่างที่พูดขึ้นก่อนที่เขาจะถามออกไป

"สิ่งที่ได้เปรียบงั้นหรอ?"

"ร่างกายของนายไง เท่าที่ฉันอัดนายมาหลายครั้งตลอด 3ปี ที่ผ่านมาสิ่งที่ฉันเห็นก็คือร่างกายของนายที่ฟื้นคืนสภาพอย่างรวดเร็ว ทำให้จะโจมตีหรือสับเป็นชิ้นๆ นายก็ไม่มีวันตาย พูดอีกอย่างนายสามารถวิ่งเข้าไปโดนการโจมตีของศัตรูได้โดยไม่ต้องห่วงอะไรยังไงล่ะ ถึงมันจะดูโง่และบ้าบิ่นไปหน่อยก็เหอะ"

แชงค์อธิบายให้รับรู้เด็กชายดวงตาสีแดงก็ผงกหัวอย่างเข้าใจก่อนจะถามต่อ

"งั้นแสดงว่าตอนที่แชงค์แทงดาบเข้ามาเมื้อกี้ถ้าฉันใช้มืออีกข้างจับดาบของนายเอาไว้แล้วฉันก็แทงดาบใส่นาย ฉันก็จะสามารถชนะนายได้สินะ?"

"มันก็จริงอยู่แต่ว่ามันมีหลากหลายวิธีนะ ในสถานการณ์กับการต่อสู้หลายแบบนายคงจะใช้แต่วิธีแบบนั้นตลอดไม่ได้หรอกนะ ฮ่าฮ่า"

อาคิระเมื่อได้ยินคำตอบของอีกฝ่ายก็เอามือกุมคางและขมวดคิ้วเข้าหากันและพยายามคิดเรื่องเกี่ยวกับเทคนิคการต่อสู้ของตัวเอง

"เอาน่า ฉันจะรอวันที่นายจะสามารถโค่นฉันได้ก็แล้วกันนะ เรากลับไปที่เรือกันเถอะ ตอนนี้พวกนั้นคงรอกันใหญ่แล้ว"

แชงค์กล่าวพลางเอามือวางบนหัวของเด็กชายร่างเล็กก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะเดินกลับไปด้วยกัน

"คุณกัปตันคะ!" มากิโนะวิ่งพรวดเข้ามาขณะที่ทั้งสองกำลังเดินกลับใบหน้าของเธอซีดและตื่นตะหนก

"มีอะไรหรอ คุณมากิโนะ แล้วนี่ลูฟี่อยู่ไหนน่ะ พวกฉันกำลังจะกลับแล้วนะ ไม่คิดจะมาส่งกันเลยหรอ?" แชงค์พูดขึ้นพลางกวาดสายตามองหาร่างของเด็กชาย

"ไม่หรอกมันมีอะไรแปลกๆนะ" อาคิระเอ่ยขัดอีกฝ่ายพลางหรี่ดวงตาสีแดงลง"มีอะไรงั้นหรอ มากิโนะ?"

"ลูฟี่...ลูฟี่น่ะโดนโจรภูเขาจับไปแล้ว!!!"

"...!"

แชงคูสเบิกตากว้างขณะที่รอยยิ้มของอาคิระก็ผุดขึ้นมาก่อนจะหันไปพูดกับชายผมแดง

"โดนจับไปแล้วงั้นหรอ? งั้นช่วยไม่ได้สินะ เพื่อนของพวกเราถูกจับไปทั้งที จะไม่ช่วยก็คงไม่ได้สินะ หัวหน้า?"

แชงค์ยิ้มมุมปากพลางขยับหมวกฟางบนหัวก่อนจะกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็น

"นั่นสิ ไปกันเถอะ"

"ไอเด็กบ้าปล่อยนะโว้ย!" อิรุมะตะคอกพร้อมกับเตะร่างของลูฟี่

"ก็ว่าอยู่ว่าหายไปไหน มาเที่ยวเล่นอยู่ตรงนี้เองหรอ ลูฟี่?"

ทุกสายตาของโจรภูเขารวมถึงลูฟี่หันไปมองตามเสียงก่อนจะพบร่างของแชงคูสและลูกเรือของเขา

"ไงเจ้าพวกขี้ขลาดฉันไม่รู้ว่าแกมาทำอะไร แต่อย่าเข้ามาดีกว่า เพราะฉันอาจจะสอนให้รู้ถึงความน่ากลัวของโลกใบนี้เอง"

อิรุมะกล่าวขณะที่โจรภูเขาคนนึงจ่อปืนไปที่หัวของแชงคูสที่กำลังเดินเข้ามา

"บอกว่าอย่าเข้ามาไง เดี๋ยวก็เป่าหัวกระจุยเลย!" โจรภูเขาที่เป็นลูกสมุนของอิรุมะขู่ออกไป

"เมื่อชักปืนออกมาต้องเดิมพันด้วยชีวิตนะ"

แชงคูสกล่าวขึ้นมาสร้างความมึนงงให้กับคนที่จ่อปืนใส่หัวเขาอยู่

"พูดบ้าอะไรของแก?"

"ก็พูดว่ามันไม่ได้มีไว้ขู่อย่างเดียวไงล่ะ"

ฉัวะ! แชงค์พูดออกไปก่อนที่มือของโจรภูเขาจะหลุดออกจากแขนเพราะฝีมือของอาคิระที่พุ่งเข้ามาตัด

"อะ...เอื้อกกก!!?" โจรภูเขาคานั้นร่ำไห้และล้มลงไปนอนกับพื้น

"ร้องเหมือนคนจะตายเลยนะ แค่มือขาดเอง" อาคิระกล่าวไปทางร่างที่ร้องอวดโอยด้วยใบหน้าใสซื่อ

"นี่พวกมันเล่นตัดมือเลยหรอ!! แล้วคนตัดคือเด็กเนี่ยนะ? บ้าไปแล้วรึไง"

"เจ้าพวกนี้มันเล่นขี้โกงชัดๆ"

พวกโจรภูเขาต่างพูดและฮือฮาเมื่อเห็นก่อนที่เบ็นเบคแมนจะกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าราบเรียบ

"นี่พวกแกคิดว่ากำลังมีเรื่องกับนักบุญอยู่รึยังไง?"

"ที่อยู่ตรงหน้าของพวกแกคือโจรสลัดนะ" แชงคูสเอ่ยเสริม

"หนวกหูน่าที่จริงเราไม่ได้มีเรื่องกับพวกแกซักหน่อย แต่เจ้าเด็กนี่มันมากวนตีนหัวหน้าของพวกเราตังหาก!"

"ฟังนะโจรภูเขาคนอย่างฉันต่อให้โดนเหล้าหรือของกินฟาดใส่หัวหรือโดนถ่มน้ำลายใส่ก็เถอะฉันก็ยังหัวเราะและลืมมันไปได้ แต่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ฉันไม่มีทางอภัยให้กับคนที่ทำเพื่อนฉันเจ็บแน่!"

แชงคูสกล่าวออกไปด้วยสีหน้าจริงจังและเสียงที่หนักแน่นลูฟี่เมื่อได้ยินก็เบิกตากว้างก่อนที่โจรภูเขาจะหัวเราะขึ้นมา

"ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ยอมอภัยงั้นหรอ? พวกเราฆ่ามันให้หมด!"

อิรุมะสั่งออกไปพวกโจรภูเขาที่ได้ยินก็ตราหน้าวิ่งเข้ามาหมายจะจัดการกับโจรสลัดตรงหน้าให้สิ้น

"ฉันขอจัดการเอง กำลังอยากระบายอยู่พอดี พวกแบบนี้น่ะให้มีชีวิตอยู่คงจะรกโลกซะเปล่าๆ"

อาคิระเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบพลางชักดาบออกมาและพุ่งไปทางโจรภูเขานับสิบๆคนก่อนจะเอาดาบเก็บในฝัก

"เฮือกก!!!" เหล่าโจรภูเขานับสิบนอนเรียงรายกองอยู่บนพื้นพร้อมกับแขนขาที่ขาดสะบั้นออกจากลำตัวเลือดไหลนองเต็มพื้นดิน ภาพตรงหน้าสร้างความหวาดกลัวให้กับคนในหมู่บ้านและอิรุมะหัวหน้าโจรภูเขาเป็นอย่างมาก

"นะ...นี่แกเป็นเด็กแน่หรอ?!" อิรุมะถามออกไปพร้อมใบหน้าซีดด้วยความตกใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายมองเขาด้วยสายตาคมกริบ

"หน่ะ หนีเอาตัวรอด!" อิรุมะกล่าวพลางจับตัวของลูฟี่และวิ่งหนีออกไป

"หัวหน้ารอด้วยย!" โจรภูเขาตะโกนไปทางหัวหนัาของตัวเองที่วิ่งออกไป

"เฮ้ย อย่าวิ่งหนีเหมือนกับหนูแบบนั้นสิ ฉันแยกไม่ออกนะ ค่อนข้างลำบากจัง นี่แกจะไปไหนน่ะ ไม่มีศักดิ์ศรีของโจรภูเขารึไงกัน? ไอขี้ขลาด!"

"ว่าไงนะ!!" อิรุมะหันกลับไปเมื่อทนคำพูดดูถูกของอาคิระไม่ไหวก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของเด็กชายตัวเล็กยืนอยู่ตรงหน้า

"แบบนั้นมันต้องตัดขา—"

ฉัวะ!

พูดปุ๊ปอาคิระก็ตัดขาทั้งสองของอิรุมะทันทีก่อนจะกล่าวเอ่ยต่อ

"—จะได้ไม่ต้องหนีไปไหนได้ไง"

"หมอนี่โหดชมัดเลยแฮะ" ลักกี้พูดขึ้นพลางแทะเนื้อในมือ

"แต่ก็ดูแข็งแกร่งดีไม่ใช่รึไง?" เบนเบคแมนกล่าวพร้อมหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

"นั่นเส้ อีกอย่างมันก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อ 3 ปี ก่อนอยู่แล้วนี่นา" ยาซปเอ่ยเสริม

"...." แชงคูสหรี่ตามองไปยังเด็กชายนัยน์ตาสีแดงที่ยิ้มสดใสอย่างไร้เดียงสาขณะที่ดาบในมือก็เปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสด

"แชงคูส...อาคิระ" ลูฟี่แววตาวูบไหวด้วยความดีใจเมื่อเห็นทั้งสองและพรรคพวกที่ยอมมาช่วยชีวิตของเขา

แชงคูสหยิบหมวกฝางบนหัวของตัวเองพลางเดินไปทางลูฟี่ก่อนจะวางมันบนหัวของเด็กชายแผลใต้ตาขวา

"ฉันขอฝากมันไว้กับนายนะ มันเป็นหมวกที่ฉันรักมากรักษาไว้ให้ดีล่ะ"

"เอ๋ะ?" ลูฟี่เบิกตากว้างขึ้นมา

"ไหนบอกอยากเป็นโจรสลัดไม่ใช่หรอ? หรือเจอแค่นี้ก็ถอดใจแล้วงั้นหรอ?" แชงคูสกล่าวพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย

"หา! เปล่าซักหน่อย ฮือ~" ลูฟี่เช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาก่อนจะยิ้มกว้าง

"ดูเหมือนพวกเราจะต้องเดินทางกันแล้วล่ะ" แชงคูสกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินกลับพร้อมกับลูกเรือของตนเอง

แต่ก็ต้องหยุดเดินและหันไปมองร่างของอาคิระที่เอาดาบพากบ่าอยู่ด้วยใบหน้าราบเรียบ

"ไม่มางั้นหรอ?" แชงคูสถามออกไป

"สักวัน…สักวันเราต้องได้เจอกันแน่อาจารย์จนถึงตอนนั้นอย่าไปแพ้ใครล่ะ" อาคิระกล่าวพร้อมรอยยิ้มมุมปากพลางหันหน้าไปมองชายผมแดง

"นายก็เหมือนกัน แล้วเจอกันอาคิระ" แชงคูสเอ่ยด้วยรอยยิ้มมุมปากก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับพรรคพวก

"นี่หัวหน้า เจ้าอาคิระจะไม่มากับเราแล้วจริงๆหรอ?" ลักกี้ลูถามออกไปด้วยใบหน้าวิตกปนเสียดาย

"ข้อตกลงของหมอนั่นและพวกเราคือให้พามาส่งที่เกาะโกอาหมู่บ้านฟูซาในทะเลอิสท์บูล ตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่รึยังไง?" เบนเบคแมนตอบแทนกัปตันด้วยสีหน้าราบเรียบ

"แต่ถึงยังไงหมอนั่นก็เป็นลูกเรือของฉัน และจะเป็นตลอดไป สักวันเราต้องได้เจอ อาคิระแน่ ระหว่างนั้นพวกเราก็ออกเดินทางกันเถอะ"

แชงค์พูดขึ้นมาด้วยใบหน้าจริงจังลูกเรือเมื่อได้ยินก็พยักหน้าเห็นด้วยก่อนที่เงาของพวกเขาจะค่อยๆหายลับออกไป

"อาคิระ นี่นายถูกพวกแชงคูสทิ้งหรอ? โอ๊ย!!"

ผัวะ! ลูฟี่ถามออกไปก่อนจะถูกเขาเขกหัว

"แค่ทำตามข้อตกลงเท่านั้นเอง" อาคิระเอ่ยขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากก่อนจะมองไปยังลูฟี่ที่นั่งลูบหัวของตัวเองอยู่อย่างเจ็บปวด

'แล้วสักวันเราจะต้องพบกันแน่นอน แชงคูส—'

✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤

ฉากต่อสู้ผมเขียนได้ดีสุดคือแค่นี้ครับไรท์เขียนฉากต่อสู้วิบวับๆไม่ถนัดถ้าอ่านแล้วไม่มันส์จ ก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ จะพัฒนาฝีมือต่อไปครับ(เห็นบอกว่าจะพัฒนามันก็เหมือนกับปีที่แล้วไม่ใช่หรอ -.-) บ่นกับตัวเอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 513 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

315 ความคิดเห็น

  1. #231 Soluger (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 13:06
    ทำไมไม่ตามแชงคูสไปล่ะ
    #231
    0
  2. #190 tossawanna (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 10:53

    เหมือนพระเอกกับนายเอกพลัดพรากจากกันเลยhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png

    #190
    2
    • #190-1 Patlamo(จากตอนที่ 3)
      23 มิถุนายน 2563 / 16:41
      555555555555555555 โรมิโอ~
      #190-1
    • #190-2 OnjiraRattanapho(จากตอนที่ 3)
      13 ธันวาคม 2563 / 17:00
      จูเลียส555555
      #190-2
  3. #121 Mypari (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 00:10
    ชอบมากเลยอ่าาาาา
    #121
    0
  4. #32 BBLF2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 21:35

    ชอบบบบบบรอตอนต่อไปนะฮับ
    #32
    0
  5. #31 LaManoY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 20:58

    อ้าวงี้แชงค์ก็ไม่เสียแขนดิใช่ป้ะๆๆ แล้วเรื่องนี้มาทุกวันป้ะคับ ชอบอ่ะ

    #31
    1
  6. #30 2377 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 19:00

    เเต่งฉากต่อสู้ได้ขนาดนี้ก็ถือว่าใช้ได้เเล้วละครับเเละก็ได้เริ่มการเดินทางพร้อมปักธงสาวๆในเรื่องได้เลย

    #30
    0
  7. #29 cokeloveza (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 17:59
    ชอบบบ~~
    #29
    0
  8. #28 poomreal (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 17:22
    มาต่ออีก
    #28
    0
  9. #27 MindDe (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 16:05
    ยังเขียนดีเหมือนเดิมเลยนะคะ💗
    #27
    3
    • #27-2 MindDe(จากตอนที่ 3)
      4 เมษายน 2563 / 18:16
      ชีวิตนักเขียนก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ5555 สู้ๆนะติดตามเสมอ
      #27-2
  10. #26 Aekieiezaaaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 13:54
    ขออีกนะ
    #26
    0
  11. #25 kangza45782 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 13:33
    ต่อเลยท่าน
    #25
    0
  12. #24 [Shiro-san] (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2563 / 01:26
    สนุกกก!~✨
    #24
    0
  13. #23 เมงาเนะ เรียว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 23:26
    ต่อๆๆๆ
    #23
    0
  14. #22 Nanaso4450 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 21:49
    อือๆๆๆๆๆ
    #22
    0
  15. #21 pitchypai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 20:32

    รออยู่นะสู้ๆจ้าาา

    #21
    0
  16. #19 โลลิค่อน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 13:26
    สนุกกกก
    #19
    0
  17. #18 2377 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 12:50

    ลูฟี่โดนมุกโยนเเล้วไปคาบมาเฉยเลยมาต่อให้ครบ100%เร็วๆนะครับ

    #18
    0
  18. #17 x0802615486 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 12:42
    รออ่านรออ่าน
    #17
    0