【 FIC ONE PIECE 】: ขอโทษครับที่ผมฆ่าไม่ตาย

ตอนที่ 2 : บทนำ : นรกบนดิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 443 ครั้ง
    7 เม.ย. 63

บทนำ : นรกบนดิน

ประเทศญี่ปุ่น ปี 20XX

ณ.ใจกลางกรุงโตเกียวในมีตึกสูงที่ตั้งสง่าอยู่ชั้นบนสุดนั้นก็มีร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำคนนึงกำลังนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงขณะที่นัยน์ตาสีแดงก็เหลือบไปเห็นบล็อกเกอร์ในเว็บพลางคิ้วเขาจะเลื่อนขึ้นและพึมพำออกมา

"ถ้าคุณสามารถไปเกิดใหม่ในโลกอนิเมะได้คุณอยากไปโลกไหนมากที่สุด...งั้นหรอ?"

รอยยิ้มของเด็กหนุ่มฉายขึ้นและจินตนาการถึงโลกที่เขาอยากไป แน่นอนโลกที่เขาอยากจะไปมากที่สุดก็ต้องเป็น โลกของวันพีช ที่ที่จะสามารถผจญภัยในดินแดนแห่งท้องทะเลได้ เขาฝันอยากไปมันมานานแล้วหลังจากได้อ่านแฟนฟิคเรื่องนี้มาเยอะ

"เฮ้อ...ถ้าเราตายๆไปแล้วก็ไปเกิดใหม่ในโลกนั้นได้มันคงจะดีไม่น้อย…" นั่นเป็นเพียงคำพูดลอยๆแต่ก็แอบคาดหวังเล็กน้อยแต่เขาก็รู้ดีว่ามันไม่มีทางเป็นจริง

คาซามะ อาคิระ คือชื่อของเขา ครอบครัวของเขาได้ทำเกี่ยวกับธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ทำให้ครอบครัวรวมถึงตัวเขานั้นเป็นบุคคลที่ร่ำรวยเป็นอย่างมาก ชีวิตของเขานั้นเกิดบนกองเงินกองทอง ใช้เงินอย่างสุรุ่ยสุร่าย และไม่มีความฝันหรือว่าอนาคตกลายเป็นฮิคิโคโมริโดยสมบูรณ์ หลังจากที่เขาได้กลายเป็น โอตาคุ และชื่นชอบอนิเมะเป็นอย่างมาก เรียกได้ว่าถ้าขาดมันไปก็เหมือนกับใช้ชีวิตต่อไม่ได้ยังไงอย่างนั้นเลย ปัจจุบันเขาอาศัยอยู่คนเดียวเนื่องจากพ่อและแม่ได้ไปทำงานที่เมืองนอก

ปิ๊งป๋อง! เสียงอ็อดหน้าห้องดังขึ้นร่างของเด็กหนุ่มก็ลุกออกจากที่นอนและเดินไปเปิดประตูก่อนจะเห็นเด็กส่งอาหารยืนอยู่หน้าประตู

"อาหารที่มาส่งครับ"

"เอาไปวางไว้บนโต๊ะนั่น" อาคิระสั่งพร้อมชี้นิ้วไปยังโต๊ะคอมสุดหรูเด็กส่งอาหารผงกหัวและเดินไปวางอาหารแต่เพราะเหตุบังเอิญหรือเพราะอุบัติเหตุทำให้อาหารและเครื่องดื่มนั้นหกลงบนแป้นพิมพ์โปร่งใสที่ทำงานด้วยระบบคอมพิวเตอร์

"ชะ...เชี้ยยย!! นี่แกทำบ้าอะไรวะ!?" อาคิระตวาดไปทางเด็กส่งของพร้อมกับเดินไปทางโต๊ะคอมและเอาผ้าเช็ดมันอย่างกังวล

"ขอโทษครับ ขอโทษจริงๆครับ ทางเราจะรับผิดชอบอย่างถึงที่สุดครับ" เด็กส่งของกล่าวเสียงรู้สึกผิดพลางก้มหัวอย่างรัวๆ

"แม่งเอ้ย…" อาคิระสบทออกมาพร้อมกับเอาผ้าเช็ดแป้นพิมพ์ตรงหน้าถึงแม้ในใจเขาจะรู้ว่ามันสายไปแล้วก็ตาม

"ไม่ต้องทำหน้าเศร้าแบบนั้นหรอกครับ เราบอกแล้วทางเราจะรับผิดชอบ" เด็กส่งของเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่แสยะก่อนจะหยิบด้ายออกมาและรัดคอของเด็กหนุ่ม

"...!" อาคิระเบิกตากว้างพลางเหลือบไปมองคนข้างหลังด้วยความวิตก

'นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นวะ!? ทำไมเด็กส่งของถึง อั๊ก...อากาศเรากำลังจะตาย ไม่! เราจะตายไม่ได้!'

"เป็นอะไรไปครับ คุณคาซามะ อากิระ ดูคุณไม่ค่อยจะสบายเท่าไหร่เลยนะ"

อาคิระที่ได้ยินเสียงที่เย็นยะเยือกของคนข้างหลังก็ทำให้เขาขนลุกซู่ก่อนที่เด็กหนุ่มจะวิ่งถอยหลังอย่างไม่คิดชีวิตจนหลังของคนที่จับเขาจะกระแทกเข้ากับกำแพง จากนัันเด็กหนุ่มก็เอาหลังศีรษะโขกกับหน้าของอีกฝ่ายจนทำให้มือของมันอ่อนลงจังหวะนั้นเขาก็รีบสาวเท้าวิ่งออกจากห้องทันที

"แอ๊ก! แอ๊ก! นี่มันอะไรกัน? มันเรื่องบ้าอะไร? มือสังหารหรอ? ทำไมล่ะ? ฉันไปทำอะไรให้กัน? วันๆฉันแค่กดเข้าไปในเว็บ N.hentai เองนะ มันบ้าอะไรกันวะครับ?!!"

เด็กหนุ่มกล่าวออกมาด้วยความสงสัยขณะที่วิ่งไปยังลิฟต์ ระหว่างที่รอลิฟต์อยู่สายตาสีแดงก็มองไปยังมือสังหารที่เดินออกมาจากในห้องและมันก็มองเขาด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม

"อว๊าากกกกก!! เร็วๆสิโว้ยยย!!" อาคิระตะโกนเผื่อหวังให้ลิฟต์ตรงหน้ามันมาถึงโดยเร็ว

ปิ้ป!

เมื่อมาถึงอาคิระก็รีบเข้าไปทันทีพร้อมกับลงไปยังชั้นล่างสุดแต่ก็ต้องชงักเมื่อเห็นใบมีดที่คั่นประตูลิฟท์เอาไว้

"ดะ...ดะ...ได้โปรดอย่าฆ่าฉันเลย ใครจ้างนายมาบอกได้ไหม อย่ากังวลไป ฉะ...ฉันมีเงินเยอะเลยนะ รังรองว่าถ้านายปล่อยฉันไป นายจะต้องร่ำรวยแน่ๆ เพราะงั้น ปล่อยฉันไปเถอะนะ!!" เด็กหนุ่มได้ขอร้องอ้อนวอนต่อมือสังหารตรงหน้าพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาเหมือนกับเด็กทารก

"อย่าโทษฉัน โทษพ่อนายที่ดันกัดไม่ปล่อยอยากจะไดัที่ดินของหัวหน้าฉันจนตัวสั่น ไม่เป็นไรฉันจะส่งนายไปหา ครอบครัวให้เอง…" มือสังหารเอ่ยด้วยเสียงเย็นยะเยือกพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างโหดเหี้ยม

"ไม่จริง...คุณพ่อ คุณแม่---"

สวบ! มีดแทงเข้าที่หัวใจดวงตาสีแดงสดมองไปยังคนตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่าเขาจำรอยยิ้มนั้นได้รอยยิ้มที่แห่งความสะใจ เหมือนกับว่ากำลังสนุกที่ต้อนเขาจนจมมุมและทำให้เขาสิ้นหวัง

'ไม่...มันต้องไม่จบแบบนี้สิ'

"รู้ไหมทำไมฉันถึงเป็นฮิคิโคโมริ?" อาคิระถามออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"จะตายแล้วยังพล่ามอะไรอีกล่ะ เด็กน้อย?" มือสังหารเอ่ยพร้อมรอยยิ้มดูถูก

"นั่นก็เพราะว่า ฉันเป็น อัจฉริยะ ยังไงล่ะ…" อาคิระกล่าวพลางยกมือถือขึ้นโชว์คนตรงหน้ามือสังหารที่เห็นก็เบิกตากว้าง

"ฉันได้แฮกระบบของตึกนี้ไว้แล้วและตึกนี้ทั้งตึกเป็นแหล่งพลังงานไฟฟ้าที่หมุนเวียนจากพลังงานผ่านความร้อนใต้พิภพ ซึ่งมันตรงกันพอดีกับพื้นที่ตรงนี้ รู้จักกฎเฟรมมิ่งไหม? ยังไงฉันก็ไม่ยอมตายคนเดียวหรอกเชิญตายไปพร้อมกรูเหอะ ไอโง่!" อาคิระพูดออกไปพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันพลางควักนิ้วกลางใส่

ระเบิดเวลา : 5

4

3

2

1

0

ตู้มมมมมมมมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!

"อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!"

ตึกทั้งตึกถล่มลงมาหลังจากเกิดระเบิดรุนแรงโดยฝีมือของอาคิระที่ทำการแฮกระบบของตึกให้ระเบิดตัวเองเพราะยังไงระบบนี้เขาก็เป็นคนสร้างอย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ตายฟรี แต่ได้สังหารคนที่ฆ่าพ่อแม่ของเขาไปด้วย ถือว่าดีที่สุดเท่าที่ฮิคิโคโมริคนนี้จะสามารถทำได้แล้วล่ะ

.

.

.

ใช่ที่ไหนว่ะ แม่งเอ้ย มาถึงตรูก็ตายเลยหรอนี่หรือบทพระเอกฉันให้มันน้อยๆหน่อย ฮิคิ เนี่ยนะ!? จะบ้าหรอ ฉันเป็นถึง…

พรึ่บ…

เด็กทารกคนนึงลืมตาตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของผู้หญิงที่ไม่ขยับเขยื้อนไม่เคลื่อนไหวเสียงหายใจก็ไม่ปรากฏใหัได้ยินแววตาของเธอนั้นว่างเปล่าสิ่งเดียวที่เห็นคือรอยยิ้มบางๆจากเธอ สร้างความประหลาดให้กับเขามาก

'นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ? ทำไมฉันถึงขยับตัวลำบากแบบนี้กัน? อ๋อ ฉันเป็นเด็กทารกอย่าบอกนะนี่เกิดใหม่ และผู้หญิงคนนี้ก็คือแม่ฉัน สันนิษฐานแล้วน่าจะสิ้นแล้วล่ะ แล้วนี่ตรูอยู่ไหนฟร่ะเนี่ย!?'

หลังจากคิดในใจสักพักก็พยายามขยับคอหันมองรอบๆอย่างลำบากสิ่งที่เห็นแสงสว่างที่ลอดเข้ามาจากประตูลูกกรงเหล็กตรงหน้า และผ้าสีแดงที่คลุมตัวของเขาอยู่ นอกจากนัันก็ไม่เห็นอะไรอีกเลยเหลือเพียงแต่ความมืด

'นี่ฉันอยู่ไหนกัน?'

เอี๊ยดดด… ประตูกรงเหล็กเปิดออกพร้อมกับร่างของหลายๆคนที่แต่งตัวอย่างแปลกประหลาดกำลังมองเด็กทารกตรงหน้าด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์

'นี่มันพวกเผ่ามังกรฟ้าในเรื่องวันพีชนี่นา?! งั้นแสดงว่าฉันเกิดใหม่ในอนิเมะเรื่องนี้สินะ แถมได้เกิดเป็นชาวมังกรฟ้าเสียอีก สุดยอดไปเลย!'

"หนูสกปรกก็คลอดหนูสกปรกออกมา เอาเจ้าเด็กนี่ไปทำตราประทับซะ!" ชาวมังกรฟ้าคนนึงสั่งออกไปด้วยใบหน้าเหยียด

"...!" อาคิระเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่ทหารคนนึงจะอุ้มร่างของเขาขึ้นพลางผ้าสีแดงจะหลุดออกจากตัวสายตาของเด็กน้อยวูบไหวเมื่อเห็นเตาไฟตรงหน้าก่อนที่ทหารที่อุ้มเขาจะวางร่างของเขานอนคว่ำ

'ไม่นะ...ไม่เอานะ!...อย่า...อย่านะได้โปรด! ขอร้องล่ะ ม่ายยยยยยยยยย!!!!!!'

ซี่~~~~~!!! เหล็กร้อนตราอุ้มเท้ามังกรประทับที่กลางหลังของเด็กทารกจนได้กลิ่นไหม้แผ่ออกมา

"อุแว้!!!!!!!!!!!!!!!"

จากนัันดวงตาของทารกน้อยก็ปิดลงพร้อมกับร่างของเขาที่หลับไหลไปเพราะทนอาการเจ็บปวดไม่ไหว

พรึ่บ…

ดวงตาของเด็กชายลืมขึ้นมาพลางเขาจะพยุงร่างลุกขึ้นขณะเดียวกันก็สอดส่ายสายตามองไปรอบๆด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่าก่อนจะเห็นผ้าพันคอสีแดงตกอยู่ที่พื้น มือเล็กเอื้อมไปหยิบและนำมันมาสวมคอ

แกร็ก! เอี๊ยดด… เสียงปลดล็อคดังขึ้นพลางประตูกรงเหล็กจะเปิดออกร่างของอาคิระในวัย 7 ปีเดินออกจากห้องขังที่มืดสลัวเพื่อไปโดนทรมานเหมือนกับทุกวันที่ผ่านมา

【ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมจะถอนคำพูดนั้นทันทีเพราะที่นี่คือ นรกบนดิน ดีๆนี่เอง...】

ขณะที่กำลังเดินตามทหารนายนึงก็มีเสียงแผ่วเบาของเด็กสาวเรียกชื่อเขาขึ้นมา

"อาคิระ..." นัยน์ตาสีแดงหันไปมองเด็กสาวสามคน คนนึงมีผมสีเขียว อีกคนมีผมสีส้ม ทั้งสองนั่งเอามือเกาะหลังเด็กสาวผมสีดำข้างหน้าขณะที่ข้อมือของพวกเธอก็ถูกโซ่ตรวนเอาไว้

"สามพี่น้องโบอาหรอ? ว่าไง" อาคิระทักทายพวกเธอพร้อมรอยยิ้มบางๆ

"นั่นนายกำลังโดนพาตัวไปทรมานงั้นหรอ? ระวังตัวด้วยนะ" โบอา แฮนค็อก ในวัย 15 ปีกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"ฉันน่ะอึดจะตาย พวกเธอตังหากมีอยู่แค่สามคนพี่น้องก็ระวังไว้หน่อยนะ เจ้าพวกนี้มันชอบเล่นกับความรู้สึกมากกว่าร่างกายนะ ยิ่งมันได้เหยียบย่ำและกดหัวคนอื่นลงเนี่ย ของชอบพวกมันเลยล่ะ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันพลางยิ้มมุมปากและยักไหล่ทั้งสองอย่างไม่รู้น้อยรู้หนาว

"ไอหนูสกปรกมาได้แล้ว!" ทหารที่เดินนำอยู่เมื่อรู้สึกถึงไม่มีคนตามจึงหันไปสั่งร่างที่หยุดเดิน

"งั้นไว้เจอกันนะ แฮนค็อก,มารีโกลร์,โซเนียร์" พูดลาจบเขาก็เดินผ่านห้องขังของพวกเธอไปด้วยสีหน้ายิ้มระรื่น

ชิ้ง! ดาบยาวแหลมถูกชักออกจากฝักสีแดงโดยเผ่ามังกรฟ้าคนนึงมันแสยะยิ้มอย่างสนุกสนานพร้อมกับเอ่ยขึ้นมา

"ไอ้หนูสกปรกโสโครกวันนี้ฉันมีของเล่นใหม่มาเล่นกับแกด้วยนะ หึหึหึ"

"พูดมากจริงอยากทำอะไรก็ทำสิ ไอ้พวกเผ่าพันธุ์หนอนโสโครก หรือว่าอยากให้ฉันอ้อนวอนแกไหมล่ะ ไออัปลักษณ์?"

อาคิระกล่าวออกไปพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันมองอีกฝ่ายด้วยสายตาดูถูกขณะเดียวกันชาวมังกรฟ้าตรงหนัาเมื่อได้ยินก็ถลึงตามองอย่างเกรี้ยวกราด

ผลัก-! ทหารที่นำเขามายังที่ทรมานก็เตะขาของเด็กชายลงทำให้อาคิระนั้นเข่าทรุดก่อนที่ชาวมังกรฟ้าคนนั้นจะเดินมาพร้อมกับดาบในมือขณะที่ใบหน้าของมันก็แสยะยิ้มอย่างสนุก

"เอาล่ะวันนี้มาเล่นตัดร่างกายกันเถอะ!" มังกรฟ้าตรงหน้ากล่าวจบก็ฟาดดาบไปที่ไหล่ขวาของเด็กชาย

ฉัวะ!

"อ๊ากกก!!!" เสียงร้องโหยหวนร้องออกมาอย่างเจ็บปวดพร้อมกับใบหน้าที่แสดงถึงความทุกข์ทรมานของบาดแผลขณะเดียวกันเองนั้นเลือดสีแดงจำนวนมากก็ไหลทะลักออกมากองอยู่บนพื้น

"ดาบชั้นยอด คิโยมิสึ ภูมิใจสักเถอะที่ทาสอย่างแกได้โดนดาบเล่มนี้จัดการน่ะ ไอสัตว์ประหลาด…"

มังกรฟ้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามพลางมองเด็กชายตรงหน้าด้วยสายตารังเกียจขณะเดียวกันแขนที่ขาดของร่างเล็กก็งอกขึ้นมาเหมือนใหม่

"ฮ่าๆ เห็นกี่ครั้งมันก็น่าทึ่งจริงๆ ชอบไหมล่ะพลังที่ฉันให้แกไปน่ะ ไอ้หนอนโสโครก?"

2 ปีก่อน

"โอ๊ย!" ร่างของเด็กชายถูกผลักโดยทหารก่อนที่ร่างเขาจะล้มลงอย่างเจ็บแสบพลางมองไปยังชาวมังกรฟ้าคนนึงที่ยืนแสยะยิ้มอยู่

"ดะ...ได้โปรด อย่าทรมานผมอีกเลย...ฆ่าผมเถอะ ได้โปรดฆ่าผมที!" เด็กชายอ้อนวอนไปยังคนตรงหน้า

"แกอยากตายหรอ? เสียใจด้วยฉันยังไม่อยากให้หนูสกปรกอย่างแกตาย แกจะตายก็ต่อเมื่อฉันสั่งให้แกตายเท่านั้นเจ้าทาส" มังกรฟ้าคนนั้นกล่าวพลางแบมือไปทางทหารนายนึงก่อนที่ทหารคนดังกล่าวจะวางผลไม้รูปร่างสีสันแปลกตาไว้บนมือของมัน

"อ้าปากซะ" มังกรฟ้าสั่งออกไปแต่อาคิระก็ส่ายหน้าก่อนที่เขาจะถูกเหล็กร้อนจี้ที่หลัง

"อ๊ากกก!" จังหวะที่ร่างนั้นอ้าปากร้องมังกรฟ้าคนนั้นก็ยัดผลไม้เข้าไปในปากของเด็กชาย

ฟู่~ ทันใดนั้นบาดแผลไหม้ที่ด้านหลังก็สมานกันจนหายเป็นปกติสร้างความตกตะลึงให้กับผู้พบเห็น

"นั่นคือ ผลปีศาจ ยาซึยาซึ สามารถรักษาบาดแผลได้ เอาล่ะในเมื่อแกไม่มีว้นตายงั้นเรามาสนุกกันเถอะนะ ทุกคนเองก็รออยู่…" มังกรฟ้าคนนั้นพูดพร้อมกับถือมีดขึ้นมาพลางแสยะยิ้มขึ้นอย่างสนุกสนานขณะเดียวกันประตูด้านหลังของชายคนนี้ก็เปิดออกก่อนจะปรากฏชาวมังกรฟ้าหลายสิบคนเดินออกมาพร้อมกับเครื่องทรมานหลากหลายรูปแบบ

ปัจจุบัน

ฉัวะ! ฉัวะ!

เศษแขนขาขนาดเล็กกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นพร้อมกับกองเลือดขนาดใหญ่กลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วที่นั่นมีร่างของเด็กชายวัย 7 ขวบ ในสภาพไร้แขนไร้ขา นอนอยู่บนพื้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่า

"ไม่เอาน่ารีบฟื้นสภาพเร็วๆสิ ฉันยังไม่หายสนุกหรอกนะ!" มังกรฟ้าคนนั้นพูดพร้อมกับแสยะยิ้มอีกครั้งพลางเอาดาบคาตานะเล่มยาวแทงหน้าอกของอาคิระซ้ำๆ

ตู้มมมมม!!

เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมกับซากตึกที่ทะลายลงมาอาคิระลืมตาตื่นพร้อมกับร่างกายของเขาที่ฟื้นสภาพพลางจ้องมองมังกรฟ้าคนนั้นที่ถูกเศษตึกทับร่างเอาไว้

อาคิระเหลือบไปเห็นดาบยาวที่ปักอยู่ตรงอกของตนเอง เด็กชายจึงดึงมันออกมาด้วยใบหน้าที่เจ็บแสบพลางเดินไปทางมังกรฟ้าคนนั้น

"ชะ...ช่วยฉันด้วย! กะ แกช่วยฉันเดี๋ยวนี้! ไอหนูสกปรก!" มังกรฟ้าตะโกนออกไปด้วยใบหน้าวิตก

"หึ…สภาพเหมือนหมูในอวนดูเข้ากับเศษขยะอย่างแกดีว่ะ" อาคิระเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันพร้อมกับมองด้วยสายตาเหยียดหยาม

"มะ...ไม่ขอร้อง อย่าฆ่าฉันเลย...ตายซะไอ้โง่!" มันกล่าวออกไปพร้อมกับชักปืนสั้นสีทองเล็งไปยังร่างตรงหน้าก่อนจะเหนี่ยวไกออกไป

ปัง! กระสุนเจาะเข้าที่หัวใจของเด็กชายมังกรฟ้าทันทีที่มันเห็นก็ยิ้มเย้ยแต่ไม่นานใบหน้าของมันก็เปลี่ยนเป็นถอดสี

"หือ?"

"ฮ่าฮ่าๆๆๆ ก๊ากกๆๆ อุวะฮ่าฺฮ่าฺฮ่าฮ่าๆๆๆๆ" อาคิระระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเหมือนกับคนเสียสตินั่นทำให้มังกรฟ้าคนดังกล่าวรู้สึกตกตะลึงและขนลุกเป็นอย่างมาก

"นี่แกคงจะไม่ลืมนะว่า ฉันไม่มีวันตายน่ะ เอาเถอะ... ฉันน่ะอยากรู้จริงว่าหัวของชาวมังกรฟ้าเนี่ยมันจะขายได้ราคาแค่ไหนกัน แม่งสูงส่งหรอเกิน"

เด็กชายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใสพลางยกดาบในมือขึ้นสูงเหนือหัว

"ไม่...ได้โปรด ฉันคือลูกหลานของอณาจักร20อณาจักรแกไม่กล้า---"

ฉึบ--! หัวของมันกระเด็นออกจากบ่าหลังจากอาคิระฟาดลงไปด้วยใบหน้ายิ้มระรื่นก่อนที่เขาจะเอาดาบพาดบ่าและเดินออกจากเศษซากอาคารสิ่งที่เห็นตอนนี้คือ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แมรี่จัวร์นั้นลุกเป็นไฟ เหล่าทาสได้รับการปลดปล่อยและต่างพยายามกันวิ่งเอาตัวรอด ที่สถานการณ์มันเป็นแบบนี้ก็ต้องขอบคุณฟิชเชอร์ไทเกอร์ที่ปีนเรดไลน์เข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แมรี่จัวร์และทำการปลดปล่อยทาสทั้งหมด

"ก็นะมันเป็นภาพที่สวยดีน่าเสียดายที่ไม่มีกล้องถ่ายรูปหรือมือถือไม่งั้นได้เซลฟี่ลงเฟสหรือไอจีไปแล้ว สิ่งที่ต้องทำตอนนี้...คือหลบหนีออกจากที่นี่สินะ ถ้างั้นเราก็ควร...อาแล้วฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย? จริงด้วยเรือขนสินค้า"

เมื่อตัดสินใจได้เขาจึงวิ่งไปยังท่าเรือสำหรับออกจากเรดไลน์แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเรือลำนั้นแล่นออกไปแล้ว

"รอด้วยยย!!!" อาคิระตะโกนพร้อมกับวิ่งตามอย่างสุดกำลังก่อนจะตัดสินใจโง่ๆ ด้วยการกระโดดลงจากเรดไลน์ที่สูงเสียดฟ้า

และตำนานของ อาคิระ ชายผู้ไม่มีวันตาย ก็ได้จบลง ขอบคุณที่อ่านกันมาถึงตอนนี้

"บ้านแกดิ้เฮ้ย?!" อาคิระตวาดใส่ขณะที่ร่างของเขากำลังลอยอยู่บนผิวน้ำก่อนที่เขาจะทำใบหน้าจริงจังขึ้นและพึมพำ"นี่ฉันว่ายน้ำไม่ได้นี่นา"

หลังจากคิดแบบนัันร่างกายของอาคิระก็จมลงสู่ใต้ท้องทะเลขณะที่ดวงตากำลังจะปิดลงเขาก็เห็นสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดว่ายมาทางเขาอย่างรวดเร็ว

'รูปร่างคุ้นๆ มาช่วยฉันรึเปล่านะ? ไม่สิ...รูปร่างนั้นมันจ้าวทะเลไม่ใช่หรอ?!'

อ้ามมม!!!

จ้าวทะเลพุ่งเข้ามาคาบร่างของอาคิระไปกินตอนนี้เขาไม่รู้อะไรเลยนอกจากความมืดและกลิ่นเหม็นคาว

.

.

.

(เขตทะเล นอร์ทบลู)

เรือลำใหญ่ใบนึงที่มีธงสีดำเครื่องหมายโจรสลัดมีรอยบากสามรอยที่ตาซ้ายและมีดาบสองดาบปักอยู่ที่หัวกะโหลกไขว้หัวเรือเป็นทรงมังกร แล่นผ่านผิวน้ำพร้อมกับคนบนนั้นที่ร้องรำทำเพลงจัดปาตี้กันอย่างสนุกสนานขณะนั้นก็มีชายหนุ่มผมแดงก็กำลังเมาเต็มที่เพราะกำลังคึก

"หัวหน้าดื่มอีกๆ"

"อ๊า! เหล้าดีจริงๆ" ชายผมแดงคนนั้นกล่าวด้วยใบหน้าสุนทรีหลังจากดื่มไปหลายดื่มเหล้าไปหลายต่อหลายขวด

"นี่ๆ ของกินหมดแล้วอ่า หัวหน้า" ลักกี้ ลู กล่าวออกไปด้วยใบหน้าที่สิ้นหวังเพราะถ้าเขาขาดอาหารโดยเฉพาะเนื้อไป การใช้ชีวิตอยู่ในท้องทะเลก็เป็นอะไรที่ยากลำบากมาก

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ก็จับพวกสัตว์ทะเลก็ได้นี่นา เมื่อกี้ฉันเห็น เบ็น ลงจากเรือไปจับจ้าวทะเลอยู่น่ะ" ยาซบเอ่ยขณะเดินมาจับไหล่ของพวกพ้อง

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังขึ้นใต้น้ำพร้อมกับร่างของจ้าวทะเลที่ลอยขึ้นเหนือฟ้าก่อนที่จะมีร่างนึงกระโดดขึ้นเรือ ชายหนุ่มหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบด้วยใบหน้าราบเรียบ

"มันตัวใหญ่เกินไปหน่อยนะ สงสัยต้องพักที่เกาะไหนซักเกาะแล้วล่ะ" ชายผมแดงกล่าวไปทาง เบ็น แบ็คแมน และคนในเรือทราบ

...

"นี่ฉันตายแล้วงั้นหรอ? ในที่สุดก็ตายได้ซักที"

แคว้กกก!

แสงสว่างเกิดขึ้นมาก่อนที่จะมีเสียงเล็กแหลมของชายคนนึงดังขึ้น

"นี่หัวหนัาเจ้านี่ดูหน้าอร่อยจัง!"

'นี่เราอยู่ไหนกัน? เทวดามารับศพเราหรอ?' อาคิระคิดในใจขณะที่กำลังพยายามปรับสายตาให้เข้าที่ก่อนที่จะมีมือหนาเอื้อมเข้ามาจับแขนและดึงร่างเขาออกจากความมืด

"โย่ว! ว่าไงเด็กน้อย" น้ำเสียงพูดอย่างเป็นมิตรใบหน้าที่ร่าเริงตลอดเวลาแต่กับน่าเกรงขามเมื่อเห็นรอยแผลสามขีดที่ตาขวาและผมสีแดงนั้น

"แชงคูส ผมแดง?" อาคิระเบิกตากว้างอย่างตกตะลึงและอึ้งไปเมื่อเห็นตัวละครที่เขาชื่นชอบมากที่สุดในเรื่องยืนอยู่ตรงหนัา

"รู้จักฉันหรอ? แต่ฉันยังไม่รู้จักนายเลย แต่เรื่องนั้นพักไว้ก่อน สิ่งที่ฉันอยากรู้ก็คือนายมีชีวตอยู่รอดมาได้ยังไงกัน? ในท้องของจ้าวทะเลน่ะ?"

แชงค์ถามด้วยความสงสัยคนโดนถามยิ่งมึนงงหนักเข้าไปอีกก่อนจะหันหลังกลับไปมองที่ๆเขาออกมานั้นไม่ใช่ความตาย แต่คือ ท้องของจ้าวทะเลงั้นหรอ?!

"นี่ นายชื่ออะไรหรอเจ้าหนู?"

แชงค์ถามไปยังเด็กชายตรงหน้าที่ยังหันหน้าไปมองซากจ้าวทะเลข้างหลังอยู่ก่อนที่เสียงเล็กจะตอบพลางหันหน้ามาหาเขา

"ฉันชื่ออาคิระ แล้วก็ไม่ใช่เจ้าหนู เจ้าบ้า!"

✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤

จบบทนำไปแล้วนะครับ นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เขียนซีรีส์ยาวขนาดนี้ ไม่นับโคนันอะนะ รู้สึกตื่นเต้นมากๆ เพราะปกติจะเขียนแต่ฟิคเรื่องซ้ำ เอาล่ะตอนต่อไปจะสนุกหรือไม่สนุกก็ขึ้นอยู่กับผมแล้วล่ะ แต่อีกส่วนก็ต้องคนอ่านด้วยถ้าเรื่องนี้คนอ่านเยอะแสดงว่าเนื้อหามันต้องสนุกสินะ ชักตื่นเต้นขึ้นมาแล้วแฮะ ฉันจะเป็นราชาโจรสลัดให้ได้เลย!!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 443 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

315 ความคิดเห็น

  1. #308 armmyza007 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2563 / 00:56
    555ขรรมตรงที่คิดว่าเกิดเป็นชาวมีงกรฟ้านี่เเหละ
    #308
    0
  2. #296 0979806527n (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2563 / 00:18
    อ่านแล้วเกลียดที่ตัวเองรู้จักเว็บN.henta5555(เพราะอ่านบ่อย)
    #296
    0
  3. #194 สีขาวผู้โง่เขลา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 20:07
    อ๊ากกกกกกกกโปรดอภัยให้แก่เม้นก่อนของดิฉันด้วยค่าาาาาจะฮาเร็มหญิงหรือฮาเร็มชายก็ช่างมันแล้วจังหวะนี้กี๊ดดดดด~อาคิจังงงงงงเปิดมาตอนแรกก็แซ่บแล้วลูกแม่~อยากจะกีดร้องง
    #194
    0
  4. #128 narashura (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 15:37
    ดำเนินเรื่องมาดีมาก
    #128
    0
  5. #16 Aekieiezaaaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 11:07
    เอาอีกกกสนุกมากกก
    #16
    0
  6. #15 kissrin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 10:15
    สนุกดีค่ะมาลงต่อเร็วน้า
    #15
    0
  7. #14 ugimigok (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2563 / 08:04
    มาต่อเร็วววว
    #14
    0
  8. #11 monai2519 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 22:27

    รอเลยย
    #11
    0
  9. #10 BigbigbigBigbig (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 21:08
    จะเป็นไงต่อ น่าตามสุดๆเลย
    #10
    0
  10. #9 poomreal (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 21:00
    มาต่ออีก
    #9
    0
  11. #8 จิ้งจอกกอดลูกโลก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 20:48
    ไม่เอาฮาเร็มมักง่ายนะ.. แบบง่ายเกิ๊นนน!
    #8
    0
  12. #7 BBLF2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 14:42

    ฉลาดไปนะลูก!!😂
    #7
    0
  13. #6 โลลิค่อน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 13:48
    เจอแชงคูสด้วยยย
    #6
    0
  14. #3 2377 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 12:15

    อย่าเอาโคนันมารวมกับวันพีชเลยครับเพราะวันพีชอีกไม่กี่ปีก็จะจบเเล้วเเต่โคนันนั้นไม่รู้อีกกี่ปีจะจบ

    #3
    0