【 FIC ONE PIECE 】: ขอโทษครับที่ผมฆ่าไม่ตาย

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 8 : ฐานของกองทัพคณะปฏิวัติ บัลติโก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 283 ครั้ง
    20 มิ.ย. 63



ตอนที่ 8 : ฐานของกองทัพคณะปฏิวัติ บัลติโก


      หนึ่งวันเต็มๆในที่สุดซาโบก็ตื่นขึ้นอาคิระที่ได้ยินก็เดินเข้ามาในห้องพยาบาลในเรือของกองทัพคณะปฏิวัติ


      "นี่เธอจำชื่อของตัวเองได้บ้างรึเปล่า?" อีวานคอฟถามร่างที่นอน


      "ชื่อ...ฉันไม่รู้!" ซาโบเอ่ยพร้อมส่ายหน้า


      "จะไม่รู้ได้ยังไงนั่นชื่อเธอนะ!!" อีวานคอฟตวาดใส่


      "ฉันไม่รู้จริงๆ!" ซาโบยืนยัน


      ทุกสายตามองเป็นอย่างเดียวกันรู้ได้ทันทีว่าเด็กคนนี้สูญเสียความทรงจำแต่ก็มีเสียงใสเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความสับสน


      "ซาโบ นายชื่อ ซาโบ"


      อาคิระเดินเข้ามาใกล้ร่างที่นอนซาโบทันทีที่เห็นก็เบิกตากว้างก่อนจะกุมศรีษะของตัวเองและแสดงท่าทีเจ็บปวด


      "เจ็บจัง!"


      "นายชื่อ ซาโบ เป็นลูกของขุนนางในอณาจักรโกอา และนายเป็นน้องชายของฉัน"


      ทันทีที่ได้ยินซาโบก็เงยหน้ามองสีหน้าที่มั่นใจของอาคิระและสัมผัสได้ถึงความจริงใจ


      "ฉันเป็นน้องชายของนายงั้นหรอ…"


      "ใช่ เราหนีมาจากที่นั่นแต่โชคร้ายที่นายได้รับบาดเจ็บสาหัส" 


      "เขาฟื้นแล้วหรอ?" ดราก้อนเดินเข้ามาพลางมองไปทางซาโบและเอ่ย 


      "เราต้องส่งตัวเขากลับให้พ่อแม่"


      "ไม่! ฉันไม่อยากจะกลับไปที่นั้น! จะพาผมไปส่งไหนก็ได้แต่ผมไม่อยากกลับไปที่นั่น!!" ซาโบกล่าวขึ้นเสียงดังแกมขอร้อง


      "ทำไมเธอถึงไม่อยากกลับ?" อีวานคอฟถาม


      "ไม่รู้เหมือนกัน แต่สิ่งที่จำได้ก็คือไม่อยากจะกลับไปหาพ่อกับแม่" ซาโบเอ่ยด้วยใบหน้าจริงจังไปทางพวกคณะปฏิวัติ


      "นายบอกว่านายเป็นพี่ชายของฉันใช่มั้ย?" ก่อนจะหันไปถามอาคิระ


      "ใช่ พวกเราเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน" เจ้าของดวงตาสีแดงตอบกลับพร้อมกับจับบ่าอีกฝ่ายและกล่าวต่อ


      "ถึงแม้จะไม่ใช่สายเลือดเดียวกันแต่สายสัมพันธ์ของเราเข้มข้นกว่าสายเลือดซักอีก!"


      อาคิระยิ้มกว้างซาโบได้ยินก็ยิ้มตามพร้อมเอ่ย


      "งั้นหรอ ฉันมีพี่น้องสินะ"


      "ไม่ใช่แค่ฉันนะ ยังมีเอสกับลูฟี่ด้วย"


      "เอส?...ลูฟี่?" (ซาโบ)


      ดราก้อนได้ยินก็อึ้งไปชั่วขณะ ถึงแม้จะไม่ได้ยินชื่อเต็มๆ แต่เขาก็รู้ได้ในทันทีว่ามีชื่อของลูกชายของตัวเองปนอยู่ด้วย


      สายตามองไปทางอาคิระที่เล่าเรื่องราวต่างๆให้กับซาโบฟังด้วยรอยยิ้มร่าเริงรอยยิ้มของดราก้อนก็ยกขึ้นสูง


      'งั้นหรอ...ลูฟี่เจ้าได้พี่ชายถึงสามคนคอยดูแลเลยสินะ สายลมแห่งยุคสมัยจะพาเรามาพบกัน ลูฟี่' ดราก้อนเอ่ยในใจพลางเดินออกไป


      ส่วนอาคิระก็เล่าเรื่องราวของสี่พี่น้องใหักับซาโบฟังถึงแม้อีกฝ่ายจะจำไม่ได้แต่เขาก็อยากให้ซาโบได้รับรู้


      หลังจากนั้นอาคิระก็เดินออกมาจากห้องพยาบาลให้ซาโบได้พักผ่อนแล้วเดินไปทางห้องของดราก้อน


      ก๊อกๆ


      "เข้ามา"


      อาคิระเปิดประตูเข้าไปเจออีวานคอฟและอินาสึมะยืนตรงข้ามกับดราก้อนใหัคิดพวกเขาคงกำลังคุยเรื่องการเดินทางกันอยู่


      "ตายล่ะๆ มีอะไรหรอมาถึงนี่น่ะฮา?" อีวานคอฟถาม


      "ก็ไม่มีอะไรมากหรอกแล้วก็ลุงอีวานช่วยเงียบสักป่ะเดี๋ยวนะ" อาคิระชี้นิ้วสั่ง


      "ละ..ลุง!!?" อีวานคอฟที่ได้ยินก็หน้าเสียทันที


      "ลุงดราก้อน ฉันมาที่นี่เพื่อจะขอบคุณน่ะ ขอบคุณที่ช่วยฉันกับน้องชายเอาไว้" 


      อาคิระกล่าวดราก้อนได้ยินก็พยักหน้าพลางตอบออกไป


      "ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอก เราช่วยทุกคนที่เจอปัญหาอยู่แล้วล่ะ"


      "งั้นหรอ งั้นฉันไปนอนก่อนนะ" อาคิระว่าจบก็เดินหันหลังกลับ


      "เดี๋ยวก่อน"


     ร่างเล็กหยุดก้าวขาและหันไปมองดราก้อน


      "หลังจากนี้เธอกับน้องชายจะทำยังไงต่อ? แน่ใจแล้วใช่มั้ยที่จะมากับพวกเราน่ะ?"


      ดราก้อนถามขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังอาคิระยิ้มกว้างพร้อมกับตอบออกไปด้วยใบหน้ากวนประสาท


      "มันก็แน่อยู่แลัวนิ นี่ไม่ใช่สาเหตุที่คุณพาผมกับน้องชายขึ้นมาบนเรือนี่หรอกหรอ? ถามอะไรโง่ๆ คิฮ่าฮ่าฮ่า~" 


      ร่างเล็กจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะทั้งสามที่ได้ยินก็คิดขึ้นมาพร้อมกัน


      ไม่มีความเกรงใจเอาซะเลย…


      หลายวันต่อมา


      ณ.บัลติโก


      


      อาคิระมองไปรอบของเกาะแห่งนี้ภูมิทัศน์มีเสาหินสูงและพื้นดินดูเหมือนว่าอาจมีหิมะปกคลุม  มันมีลมแรงมากและที่เกาะแห่งนี้มีซากปรักหักพังโบราณที่ทำหน้าที่เป็นสำนักงานใหญ่ของกองทัพปฏิวัติ


      สุดยอดเลยแฮะพื้นที่โดยรอบสวยมากน่าถ่ายรูปไปตั้งกรอบที่บ้านจริงๆ แต่ลืมไป เราไม่มีบ้านนี่นา? คิฮ่าฮ่าๆ


      อาคิระคิดในใจพลางหัวเราะคิกคักก่อนจะโดนมือหนาของอีวานคอฟเขกเข้าที่ขมับ


      โป๊ก!


      ร่างเล็กกุมหัวพลางล้มลงไปนั่งก่อนจะหันไปทางเขาและตวาด


      "ทำอะไรเนี่ย!? อีกะเทย!!"


      "มึงสิอีกะเทย!!"


      โดนด่าสวนกลับมาก็ทำให้รอยยิ้มของอาคิระยกสูงก่อนจะว่าต่อ


      "ขอชื่นชมสิ่งรอบๆของเกาะนี้ไม่ได้รึไง? ฉันเพิ่งอายุ11 ขวบ เองนะ ขนตรงนั้นยังขึ้นไม่เยอะเลย"


      "ไม่ได้อยากรู้! รีบตามมาได้แล้วที่นี่ไม่ใช่สถานที่เหมือนสนามเด็กเล่นอย่างที่คิดหรอกนะ"


      ว่าจบอีวานคอฟก็เดินตามขบวนของกองทัพคณะปฏิวัติที่ลำเลียงผู้คนที่อพยพมาจากเกรย์เทอร์มินัลเข้างานใหญ่


      อาคิระเดินตามแล้วพบเป้าหมายก่อนจะร้องเรียกทันที


      "ซาโบ!"


      "อาคิระ!" ซาโบโบกมือมาทางใหัในกลุ่มผู้อพยพ


     อาคิระจึงเดินเข้าไปหาร่างนั้นความทรงจำของซาโบนั้นยังไม่กลับมา100%แต่เขาก็พอจะจำเลือนลางเกี่ยวกับอาคิระได้บวกับสิ่งที่อาคิระเล่าทำให้ตอนนีัทั้งสองจึงสนิทกันมาก


      "ที่นี่สุดยอดไปเลยกว้างสุดๆไปเลย!!" ซาโบเอ่ยอย่างตื่นเต้น


      "นั่นสิ เหมือนดิสนีย์แลนด์สีขาวเลย!" อาคิระเองก็พลอยสนุกไปด้วย ถึงเวลาที่เขาจะได้แข็งแกร่งขึ้นแล้ว จากนั้นก็ไปปั่นป่วนโลกนี้ให้เต็มที่!


      "พวกเธอสองคนมาทางนี้นะ" คนในคณะปฏิวัติเรียกเขาสองคนให้เดินตามรูปร่างของผู้ชายคนนี้นั้นมีสิวผิวสีเหลืองและรูปหน้าที่เหมือนปลา


      


      ซึ่งอาคิระก็จำมนุษย์เหงือกคนนี้ได้เขาชื่อแฮกเป็นสมาชิกของกองทัพคณะปฏิวัติ เป็นผู้ฝึกสอนคาราเต้มนุษย์เหงือกให้เด็กๆในกองทัพลามไปยังผู้ใหญ่บางคน      


      ทั้งสองก็เดินตามจนมาถึงลานกว้างที่มีเหล่าเด็กกำลังฝึกคาราเต้มนุษย์เหงือกกันอย่างขะมักเขม้น


      "พวกเธอชื่อ อาคิระ กับ ซาโบ สินะเอาล่ะถ้าอยากแข็งแกร่งขึ้นก็ฝึกคาราเต้มนุษย์เหงือกซะ มันเป็นทักษะที่เผ่ามนุษย์เงือกที่แข็งแกร่งนั้นใช้มัน ในการต่อสู้แต่ว่า มนุษย์อย่างพวกนายก็สามารถฝึกฝนมันได้"


      แฮกกล่าวด้วยใบหน้าที่จริงจังตามปกติเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเป็นผู้ฝึกสอนวิชาคาราเต้มนุษย์เงือกให้กับเด็กอายุน้อย


      "วันนี้กินอะไรดีน้า~?" (อาคิระ)


      "ถ้าอาหารที่นี่อร่อยก็น่าจะดีนะ" (ซาโบ)


      แฮกเส้นเลือดปูดขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าที่พูดไปเมื่อกี้มันไม่เข้าหูเด็กทั้งสองคนนี้เลยแถมยังชวนกันไปกินข้าวอีก


      "ฟังกันบ้างสิเฮ้ย!!"


      "เงียบน่า ขืนฝึกท่าแบบนั้นไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี อีกอย่างของแบบนั้นไม่จำเป็นสำหรับฉันด้วยซ้ำ" อาคิระหันไปพูดด้วยใบหน้าเฉยชา


      "พูดแบบนั้นเหมือนดูถูกวิชาของชนเผ่ามนุษย์เงือกเลยนะ" แฮกเอ่ยด้วยใบหน้าจริงจัง


      "เอ๋~!? จริงหรอเนี่ย ฉันพูดแบบนั้นหรอ??" อาคิระกล่าวพลางตีหน้าซื่อซึ่งมันเป็นการยั่วโมโหเห็นๆ


      ซาโบที่เห็นก็หัวเราะคิกคักแฮกได้ยินก็กัดฟันก่อนจะท้าออกไป


      "งั้นเอาแบบนี้ถ้านายรับกระบวนท่าของฉันได้ 3 กระบวนท่า ฉันจะยอมเรียกนายว่าหัวหน้าเลย!" 


      ไม่เห็นต้องโกรธขนาดนั้นเลยนี่นา ฉันพูดอะไรผิดหรอ…(ก็แน่ล่ะมึงไปดูถูกเขานี่) แต่ว่าแบบนี้ก็ไม่เลว…


      "เห~มันจะดีหรอ?" อาคิระถามพร้อมแสดงสีหน้าหยอกล้อ


      "ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น!" 


      "คร้าบๆ ซาโบฉันฝากนายไว้หน่อยนะ" อาคิระยื่นดาบคิโยสึมิให้ซาโบ


      ก่อนที่ทั้งสองจะเดินไปยังลานกว้างขณะเดียวกันอีวานคอฟก็เดินเข้ามาดูสถานณ์การก็แปลกใจ จึงหันไปถามซาโบ


      "นี่สองคนนั้นคิดจะทำอะไรน่ะ?"


      "อ๋อ แฮกท้าอาคิระน่ะ ถ้า อาคิระสามารถรับกระบวนท่า 3 กระบวนท่าได้ แฮกจะยอมเรียกเขาว่า หัวหน้าน่ะ"


      "หา~~!!?" อีวานคอฟที่ได้ยินก็ตกใจจนใบหนัาซีดคาราเต้มนุษย์เงือกนั้นเป็นทักษะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งระดับต้นๆของโลกครึ่งหลังแกรนไลน์เลยก็ว่าได้ ไม่มีทางที่ เด็กอย่างอาคิระจะหลบมันได้แน่


      "เอาล่ะนะ!" 


      แฮกพุ่งเข้ามาพร้อมกับปล่อยหมัดที่รุนแรงออกไปจนเกิดแรงลมกันโชกออกมา


      วูบบ!!


      "หนึ่ง" อาคิระเอ่ยพร้อมร่างที่อยู่ระหว่างขาของมนุษย์เงือก


      "ย๊ากก!!" แฮกแทงเข่าร่างเล็กตรงหนัาอย่างรวดเร็ว


      "สอง" ดวงตาของแฮกเบิกกว้างเมื่อเห็นอาคิระนั่งบนไหล่ของตัวเองพร้อมกับมือบางที่ลูบคางเขาอยู่


      "ไอ้เด็กบ้า!!" แฮกชกร่างบนไหล่ทันทีแต่ร่างนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็วอีกแล้ว


      "สาม" ร่างของอาคิระปรากฏตัวอีกครั้งตรงหน้าของแฮกเพียงไม่กี่เซนติเมตร 


      'วิชานี่มัน โซล!? ไม่จริงทำไมเด็กนี่ถึงใช้วิชาหกรูปแบบได้!!??' แฮกตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น


      "สูญพันธุ์ไปซะ!!" อาคิระคำรามพร้อมกับง้างเท้าเตะไปยังไข่ของแฮกทันที


      "อ๊ากก!!" ร่างสูงล้มลงไปนอนพร้อมกับเอามือกุมไข่ใบหน้าดำเขียวมองอาคิระด้วยความเจ็บปวด


      "หลังจากนี้ฝากตัวด้วยนะ ลูกน้องแฮก"


      อาคิระกล่าวพร้อมรอยยิ้มหวานก่อนจะเดินไปหยิบดาบคิโยมิสึจากซาโบ ท่ามกลางสายตาของเหล่าลูกศิษย์ของแฮกที่ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองรวมถึงอีวานคอฟ


      "นี่ อาคิระ เราไปฝึกกันเถอะ!"


      "เอาสิ!! เมื่อกี้ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเท่าไหร่ด้วย"


      พวกเขาตกลงไปฝึกด้วยกันสองคนก่อนจะเดินหายลับไปดินแดนสีขาวบัลติโกอันกว้างใหญ่







✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤✤


      "ฮายยยย~~~!!" อาคิระทักทายคนอ่านพร้อมรอยยิ้มหวาน


      "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ ผมขออธิบายการหายตัวไปของกระผมก่อนนะขอรับ! อย่างแรกเลยผมไม่ได้โดนคนขององกรค์ชายชุดดำจับตัวหรือยัดยาใส่ แต่ที่หายไปเพราะว่าไรท์นั้นทำงานแล้วก็ไม่มีแรงบันดาลใจในการเขียน จึงหายตัวไป แต่ไม่ต้องห่วงครับ ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว เชิญชมการผจญภัยของชายไร้สติผู้นี้ได้เลยครับ!!"



      

      




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 283 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

315 ความคิดเห็น

  1. #230 phannawithlazy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 10:47

    นึกว่าไปชมพูทวีปซะแล้ว

    #230
    0
  2. #229 Pookpikk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 08:27
    นึกว่าน้องไปปราบอสูรละกลายเป็นอสูรซะอีก
    #229
    0
  3. #228 Shiro_San (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 23:16
    นึกว่าไปฝึกวิชาที่ง้อไบ๊แล้วตามหาบอลมังกรให้ครบ7ลูกซะแล้ว
    #228
    0
  4. #227 natnicha2493com (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 19:41
    เรื่องนี้วายมั้ยอะ...วายเถอะนะ😁😁😊😊
    #227
    0
  5. #226 [Shiro-san] (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 17:38
    รีดก็นึกว่าอาคิระกำลังเดินทางไปปราบดีโอที่ดียิปต์ซะอีก555
    #226
    1
  6. #225 cake08234 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 17:24

    อัพแววววส่วาเรืองอื่นๆคุณไรท์ค่อยๆมาเรื่อยๆหรือป่าวคะ?
    #225
    2
    • #225-1 Belphegor666(จากตอนที่ 12)
      20 มิถุนายน 2563 / 17:53
      ไม่รู้สิครับ แต่ผมจะตั้งเป้าหมายให้วันพีชนี้มีจำนวนร้อยตอน ถ้าถึงนะ
      #225-1
    • #225-2 cake08234(จากตอนที่ 12)
      20 มิถุนายน 2563 / 23:37

      จะตั้งตารอเลยค่ะ!!
      #225-2
  7. #224 Delta47 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 17:21

    ในที่สุดก็มาสักที
    #224
    0
  8. #223 MindDe (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 17:11
    กลับมาก็ยังคงความกวนไว้เหมือนเดิมเลยนะ555
    #223
    0
  9. #222 KimTmmm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 16:04
    อาคิระลูก~ แม่อยากถามว่า หนูแน่ใจนะว่าหนูเป็นผู้ชา- อุ้ยตายว้ายกรี๊ด!//โดดหลบดาบ
    #222
    4
  10. #221 LlOphfk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 16:04
    ในที่สุดก็กลับมา
    #221
    0
  11. #220 2377 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 16:02

    ได้อ่านต่อซะที

    #220
    0
  12. #218 Juko123 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 15:56
    น่าาารักกกกกกกกก
    #218
    0
  13. #217 kangza45782 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 15:32
    ดีจ้าาา
    #217
    9
    • #217-8 nattaporn133btuh(จากตอนที่ 12)
      20 มิถุนายน 2563 / 15:51

      ดีค้าบบบ~
      #217-8