☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 32 : ตอนที่28 องเมียวจิจากตระกูลเคย์คะอิน [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 310 ครั้ง
    25 พ.ค. 62

ณ.ค่ำคืนหนึ่งในบ้านใหญ่ของกลุ่มนูระ


 จ๊อก~

 

 ริคุโตะเทเหล้าลงในชามสีแดงให้กับเด็กหนุ่มผมสีขาวและแมวอ้วนปุกปุยท่ามกลางดวงจันทร์ที่แสนสวยงาม


 “นี่มันอะไรกันงั้นเหรอ?”


 “ข้าอยากจะแลกจอกเหล้ากับพวกเจ้าทั้งสองเพื่อให้พวกเจ้าอยู่ในกลุ่มของข้าอย่างสมบูรณ์แบบ”


 ริคุโตะตอบคำถามจากฝ่ายตรงข้ามพรางส่งชามเหล้าให้ทั้งสองสีหน้าของนัตสึเมะดูกังวลนิดหน่อยเพราะตัวเองไม่เคยดื่มมาก่อนแต่สำหรับมาดาระนี่คือของเส้นไหว้ชั้นดีเลยล่ะ


 “ดื่ม”ริคุโตะกล่าวจบก็ยกชามเหล้าขึ้นดื่มนัตสึเมะที่เห็นก็ดื่มตามส่วนมาดาระกินก่อนที่เขาจะพูดเสียอีก


  “อา...เหล้าซากุระนี่มันดีจริงๆ”มาดาระเอ่ยอย่างอารมณ์ดีพรางเทเหล้าใส่ชามอีกครั้ง


  “เดี๋ยวเถอะ อาจารย์!”นัตสึเมะที่เห็นก็คิดจะห้ามปรามทันที


 “ไม่เป็นไรหรอกบ้านข้ามีเยอะ เหล้านี่เป็นเหล้าชั้นดีก่อนสมัยยุคเอโดะอีกนะ บอกให้”ริคุโตะประกาศกิตติศักดิ์ก่อนจะหยิบกล้องยาสูบออกมา


 นัตสึเมะมองไปรอบๆของสวนบ้านกลุ่มนูระก่อนจะหันมาทางริคุโตะที่พ่นควันออกมา เขาที่เห็นก็ถามออกมา


 “ริคุโตะคุง ข้าขอถามอะไรหน่อยจะได้ไหม?”


 “มีอะไรล่ะ?”ริคุโตะเลิกคิ้วขึ้นมา


  “ทำไมคนในบ้านถึงไม่มาอยู่ที่นี่ด้วยล่ะ?”


  “อ๋อข้าเป็นคนสั่งเองน่ะ ว่าไม่ให้มารบกวน สิ่งที่เจ้าควรรู้คือ ข้าไม่ใช่หัวหน้ากลุ่มนูระ แต่คือริคุโอะ ข้าคือผู้บริหารที่ใหญ่พอๆกับหัวหน้ากลุ่มน่ะ”


ริคุโตะพูดจบก็สูบยาต่อมาดาระที่ได้ยินก็ขมวดคื้วสงสัยก่อนจะถามออกไป


 “เจ้าว่าไงนะ นี่เจ้าไม่ได้เป็นหัวหน้ากลุ่มแต่น้องชายเจ้างั้นเหรอ...แต่ว่าน้องชายของเจ้า อ่อนแอ”


 “อาจารย์!!”นัตสึเมะตีไปที่ร่างของมาดาระทันทีเมือพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา


 ฟู่— “ไม่เป็นไรหรอก คำนี้ข้าได้ยินจนชินแล้ว ข้าเป็นคนไม่รับตำแหน่งเองน่ะ ข้าคิดที่จะสร้างกลุ่มของตัวเองเพื่อช่วยเหลือกลุ่มนูระน่ะ แล้วข้าก็ได้พวกเจ้ามา ปีศาจที่มีจิตใจ วันนี้พวกเรามาดื่มกันจนเมากันไปเลยดีกว่า!!”ริคุโตะตะโกนออกไปพร้อมกับชูเหล้าในมือก่อนจะยกซกมาดาระกับนัตสึเมะที่เห็นก็ยกยิ้มขึันมาก่อนจะดื่มด้วยกัน


 เช้าวันต่อมา


 เด็กสาวผมสีน้ำตาลยาวกำลังเดินไปทางห้องนอนของริคุโตะแต่เธอก็ต้องสดุ้งเมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มผิวสีแดงกำลังนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่หน้าห้องของริคุโตะ


 “โมโมกินี้เจ้ามาทำอะไรหน้าห้องของนายท่านกัน?”


 เขาหันไปทางเสียงของก่อนจะพบกับสึซึโมะ โมโมกิที่เห็นก็ถอนหายใจก่อนจะกล่าวออกมาด้วยเสียงเนือยๆ


 “เมื่อวานท่านริคุโตะมาพร้อมกับลูกน้องใหม่ตั้งสองตน โดยไม่มาหาข้าเลยสักครั้ง สงสัยคงลืมไปแล้วว่าข้าเองก็เป็นลูกน้องท่านเหมือนกันแถมยังเป็นคนแรกด้วย คนอ่านคงจะลืมข้าไปแล้วมั้ง”


 สึซึโมะที่ได้ยินคำบ่นของอีกฝ่ายก็ยิ้มแห้งก่อนจะพูดออกไป”งั้นเหรอ...งั้นเจ้าช่วยออกหน่อยมันเกะกะทางเดินน่ะ”


 “ห๊ะ?...เอ่อ..อืม”โมโมกิลุกขึ้นยืนก่อนจะถอยหลังก่อนที่สึซึโมะจะเดินเข้าไปในห้องริคุโตะ


 “นายท่าน!”


 “ไม่มีใครเห็นหัวเราซักคน เฮ้อ”โมโมกิกล่าวพรางถอนหายใจก่อนจะเดินออกไปแต่ชายหนุ่มก็ต้องหยุดเดินทันทีเมื่อเห็นร่างของเด็กหนุ่มผมสีขาวที่เดินมา เขาที่เห็นก็แยกเขี้ยวใส่ทันที


 “เอ่อ...มีอะไรงั้นเหรอครับ?”นัตสึเมะถามออกไปพรางเอียงคอสงสัย


 “เจ้าน่ะระวังตัวให้ดีเถอะ ถ้าเข้าใกล้ท่านริคุโตะ เจ้าได้โดนข้ากินแน่เจ้า มนุษย์”กล่าวจบโมโมกิก็เดินผ่านร่างของเด็กหนุ่มไป


 “อะไรน่ะ หมาสีแดงเหรอ?”นัตสึเมะพึมพัมก่อนจะเดินจากไป


 “พี่สาวเป็นใครงั้นเหรอครับ?”เด็กชายตัวน้อยผมสีน้ำตาลถามไปยังร่างของเด็กผู้หญิงผมสีดำยาวเนื้อกายผิวขาวซีดในมือถือดาบที่เปื้อนเลือดอย่างน่ากลัว ข้างๆมีศพของชายหนุ่มผมสีดำยาวในชุดยูกาตะสีเขียวลายทาง


 “ริคุโอะหนีไป!!”


 ฉัวะ---!!!


 ร่างของเด็กผู้ชายผมสีดำวิ่งมาบังร่างของเด็กชายผมสีน้ำตาลก่อนที่ร่างของเด็กชายผมสีดำจะโดนดาบของเด็กสาวแทงทะลุร่าง


 “นายท่าน!!!”


  เฮือก!!


  ริคุโตสะดุ้งตื่นก่อนจะเห็นร่างของสึซึโมะเขารีบโอบกอบร่างของหญิงสาวตรงหน้าทันทีพรางหอบหายใจ เธอที่โดนเขาสวมกอดก็หน้าแดงขึ้นมา


 “นะ...นายท่าน...ทำอะไรน่ะ!?”


 “โทษที”ริคุโตะที่รู้ตัวก็ผลักร่างของหญิงสาวออกก่อนที่เขาจะจับขมับของตัวเอง


 “นายท่าน...ฝันร้ายงั้นเหรอคะ?”สึซึโมะถามไปยังร่างของเด็กหนุ่ม เขาพยักหน้าหงึกๆเธอที่เห็นแบบนั้นจึงลูบหัวของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน


 “ไม่เป็นไรแล้วนะคะ ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว”


 “สึซึโมะเจ้าช่วยเตรียมชาให้ข้าที”


 “เข้าใจแล้วค่ะ งั้นเดี๋ยวข้ามาท่านรออยู่ตรงนี้นะ”สึซึโมะกล่าวจบก็เดินออกจากห้องนอนริคุโตะไป


 เด็กหนุ่มที่ไม่เห็นร่างของหญิงสาวก็ถอนหายใจก่อนจะหยิบกล้องยาสูบจากหัวเตียงมาจุดสูบ


 ฟู่—


 “นี่เราฝันฮาโกโรโมะกิตสึเนะงั้นเหรอ?”ริคุโตะพึมพัมก่อนจะส่ายหัวทันที


 “จะว่าไปนี่ก็น่าร้อนแล้วนี่นาอีกสักพักคง…”ริคุโตะหยุดพูดเหมือนกับรออะไรบางอย่าง


.ตื้ดๆๆ


 “นั่นไง”เด็กหนุ่มเอ่ยก่อนจะรับโทรศัพท์จากริคุโอะ


 [พี่ตื่นยัง?]

 [เพิ่งตื่นมีอะไร?]

 [พอดีกลุ่มคิโยจูจิมีคนเรียกร้องให้ทำงานให้น่ะ]

 [บอกเลยฉันไม่ไป]


 กล่าวจบริคุโตะก็ตัดสายทิ้งทีที่เขาไม่ไปกับกลุ่มคิโยจูจิเพราะนี่จะเป็นส่วนเนื้อเรื่องคือตอนที่ริคุโอะได้จามิมาเป็นหนึ่งในขบวนร้อยอสูร ส่วนถามว่าทำไมไม่เขียน เพราะ(ผมยังไม่ได้อ่านตอนนี้ที)


 ริคุโตะลุกขึ้นยืนพร้อมถอดเสื้อยูกาตะออกก่อนจะใส่เสื้อเชิ้ตสีดำกางเกงขายาวสีน้ำตาลเข้มพรางปัดผมตัวเองให้เรียบร้อย ไม่นานนักก็ออกมาจากห้องของตนก่อนจะเจอกับสึซึโมะที่เดินเข้ามาพร้อมน้ำชาในมือเธอที่เห็นก็แปลกใจขึ้นมา


 “ท่านจะไปไหนงั้นเหรอคะ?”


 “คือฉันจะออกไปข้างนอกหน่อยน่ะว่าจะพานัตสึเมะเขาชมเมืองโยคิโยเอะด้วยน่ะ”


 “งั้นเหรอคะ…”สึซึโมะเอ่ยพรางจ้องมองถ้วยน้ำชาในมือ ที่เธอต้มเองตั้งนานแต่มันคงไม่ได้กินแล้วล่ะ


 มั้บ


 ริคุโตะฉกถ้วยในมือของหญิงสาวก่อนจะจิบมันแล้วคืนให้เธอ”ชาอู่หลงของสำนักโทบาริเหรอ ไม่ได้ดื่มนานแล้ว ยังอร่อยเหมือนเดิมนะ”


 “ขอบคุณค่ะ”หญิงสาวรับคำพร้อมกับหน้าขึ้นสี


 “งั้นฉันไปก่อนนะ”ริคุโตะพูดจบก็เดินออกไป


 …


เวลา เที่ยง 12:45 น.


 “นี่คือย่านการค้าที่ฉันมาประจำเดินดูกันเถอะ”ริคุโตะกล่าวให้นัตสึเมะและมาดาระฟัง ขณะที่ตัวเขาเดินเข้าไปในร้านโอเด้ง ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับขวดเหล้าในมือจากนั้นเขาส่งให้มาดาระ


 “สำหรับเจ้า”


 “ขอบคุณมากเจ้าขี้ข้า”มาดาระเอ่ยก่อนจะรับขวดเหล้าจากเด็กหนุ่ม


 “นี่ริคุโตะคุงเติบโตที่เมืองนี้เลยงั้นเหรอ?”


นัตสึเมะถามไปยังริคุโตะที่เดินซื้อของก่อนที่เจ้าของเส้นผมสีดำจะหันกลับมาทางเขา


 “ใช่ฉันเติบโตที่เมืองนี้ แต่ก่อนหน้านั้นกลุ่มนูระปกครองอยู่ที่เขตเอโดะน่ะปัจจุบันคือโตเกียว ฉันยังไม่เคยไปเมืองใหญ่เลยน่ะ”


 ริคุโตะตอบออกมาขณะที่ตัวเขายกกริ้บติดผมรูปแมวสีขาวขึ้นมาจากร้านค้าก่อนจะถามราคากับเจ้าของร้าน


 ”ป้ากี่เยนอะ?”


 “500 เยนจ๊ะ”


 ริคุโตะจ่ายเงินก่อนจะเก็บกริ้บติดผมใส่กระเป๋ากางเกงนัตสึเมะและมาดาระมองไปยังเด็กหนุ่มที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อซื้อกริ้บติดผมอันนั้น


 “เดี๋ยวพาชมเมืองต่อนะ”ริคุโตะเอ่ยพร้อมกับเดินต่อไปพวกเขาทั้งสองที่ได้ยินก็เดินตามแต่โดยดี


 เวลา 18:50 น.


 ริคุโตะเทสาเกในแก้วก่อนจะยกดื่มตอนนี้เขากับนัตสึเมะและมาดาระแยกทางกันแล้ว พวกเขากลับบ้านใหญ่ไป ส่วนริคุโตะขออยู่ต่อเขายังไม่อยากเข้าบ้านตอนนี้


 ‘ตอนนี้เนื้อเรื่องก็คงจะเข้าภาค2แล้วสินะ คืนนี้คนจากเคยย์คะอินจะมาที่เมืองนี้ นั้นก็คือ พี่ชายของยูระและอีกคนชื่ออะไรแล้วนะ...เออ มามิรุ เราควรจะเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องดีไหมนะ? ตอนนี้ที่เกียวโตคงจะวุ่นวายน่าดู เพราะเธอเตรียมพลังมาพอแล้ว อีกไม่นานศึกใหญ่คงจะต้องมา’


 ริคุโตะกล่าวในใจพรางซกเหล้าดื่มเขากำลังกังวลเรื่องของเธอ เขาไม่รู้ว่าจะชนะเธอได้ไหม รวมถึงเซเมย์ลูกชายของเธอด้วย คิดแค่นี้เขาก็เครียดตายแล้ว การต่อสู้ครั้งนี้ต้องมีปีศาจมากมายต้องตายแน่นอน เขาควรจะแข็งแกร่งขึ้นรึเปล่านะ เพื่อที่จะปกป้องกลุ่มและคนของเขาได้


 “นี่ นายท่านมัวแต่นั่งหน้ามืดอยู่ทำไมคะ?”ปีศาจสาวเอ่ยพร้อมกับนัวเนียคอของเด็กหนุ่ม


 “เรื่องของข้า”


 ปัง! โครม!!


 “กรี๊ดดด!!!”


 ริคุโตะกล่าวก่อนจะมีเสียงโครมครามดังขึ้นมาเขาหันไปตามเสียงก่อนจะเห็นคุโรตะโบกับอาโอตะโบกำลังสั่งสอนภูติที่แอบอ้างเป็นตัวเองอยู่


 ฉากนี้เขาจำได้เดี๋ยวคุโรตะโบกับอาโอตะโบตัวปลอมจะหนีออกนอกร้านไปก่อนจะเจอกับองเมียวจิ


 “ขอโทษด้วยคร้าบ!!” และมันก็เป็นไปตามเนื้อเรื่องพวกมันวิ่งออกนอกร้านไป


 ริคุโตะส่ายหัวก่อนจะยกเหล้าดื่มเขาไม่จำเป็นต้องไปช่วยตัวประกอบสองตัวนั้นด้วยซ้ำ



 “ให้ตายสิ!”อาโอตะโบเอ่ยก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟา


 “เอาน่า นี่ก็แสดงถึงเขตอิทธิพลของกลุ่มนูระกว้างขวางไม่ใช่รึไง? ต้องขอบคุณนายน้อยทั้งสองจริงๆ”คุโรตะโบกล่าวเพื่อให้เพื่อนของตัวเองใจเย็นลง


อาโอตะโบ

 “ที่ร้านแถวนี้มาเปิดกิจการได้อีกต้องขอบคุณท่านริคุโอะที่จัดการเจ้าคิวโสะน่ะนะ”

คุโรตะโบ

 “นี่เจ้าเลอะเลือนหรือยังไง คนที่จัดการเจ้าหนูนั่นคือท่านริคุโตะตังหาก”


 อาโอตะโบที่ได้ยินก็ถอนหายใจทันทีก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเนือยๆ”จริงด้วยนะ อยู่ดีๆ เมื่อตอนนั้นท่านริคุโตะไปจัดการโดยไม่บอกพวกเราเลย พวกเรานึกว่าท่านริคุโตะคิดจะหักหลังท่านริคุโอะเสียอีก”


 “นี่อาโอ!”


 อาโอตะโบหันไปทางคุโรตะโบที่ทำหน้าจริงจังเหมือนกำลังจะพูดอะไรออกมา


 “พูดกันตรงๆสำหรับท่านริคุโอะและท่านริคุโตะเจ้าน่ะคิดเห็นอย่างไร? และอนาคตของกลุ่มนูระของเรา?”


 เมื่อได้ยินคำถามจากอีกฝ่ายอาโอตะโบก็ทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะกระดกเหล้าแล้วตอบออกไป


 “ตอนแรกก็คิดว่าเป็นหลานที่น่ารักของท่านหัวหน้าใหญ่เท่านั้น แต่ว่า...ในตอนนั้นพวกท่านทั้งสองชั่งเจิดจ้าจริงๆ หลังจากจบศึก88อสูรแห่งชิโกกุ ท่านริคุโอะก็ได้พิสูจน์แล้วว่าคู่ควรกับตำแหน่งผู้สืบทอด ส่วนท่านริคุโตะ ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมถึงได้หาปีศาจมาเพิ่มอีกกัน แถมปีศาจพวกนั้นไม่ได้เกรงใจท่านริคุโอะอีก ข้าเกรงว่า…”


 “ไม่หรอกอาโอ ท่านริคุโตะไม่มีทางก่อกบฏแน่เจ้าคิดมาก ท่านก็แค่อยากจะรวบรวมลูกน้องเพื่อมาช่วยกลุ่มนูระเท่านั้นเอง...ที่ข้าห่วงน่ะคือท่านริคุโอะตังหาก จุดอ่อนใหญ่ของเขาคือ ใช้พลังได้แค่ตอนกลางคืนเท่านั่นเอง แถมยังมีความคิดแบบเด็กๆอีก ถ้าท่านริคุโตะไม่ยกตำแหน่งให้ท่านริคุโอะข้าคิดว่า เขาคงได้เป็นเจ้าแห่งภูติพรายแน่นอน”


 “เพราะงั้นเราจึงต้องคอยช่วยท่านริคุโอะสิ”


 “นั่นสินะ”


 คุโรตะโบกับอาโอตะโบเล่าเรื่องทุกข์ใจพรางหยิบเหล้าดื่มก่อนที่จะมีเสียงนึงดังขึ้นมา


 “นี่พวกเจ้าแอบเผาเจ้านายกันงั้นเหรอ?”


 พรู้ด—!!!


 อาโอตะโบที่ได้ยินก็ตกใจก่อนพ่นเหล้าไปทางผู้มาใหม่คุโรตะโบเบิกตากว้างขึ้นมาใบหนัาของทั้งสองซีดเผือกทันที


 “ท่านริคุโตะ…!!!!!"


 “เออข้าเอง”ริคุโตะเอ่ยก่อนที่อาโอตะโบจะเอาผ้าเช็ดหน้าของเด็กหนุ่มทันที


 “แหม่ท่านริคุโตะข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะอยู่ที่นี่ฮ่าๆ”อาโอกล่าวพร้อมกับยิ้มแห่งไปทางเขา


 “ข้าก็ไม่คิดเหมือนกันว่าพวกเจ้าจะเผือกได้ถึงขนาดนี้”ว่าจบร่างของริคุโตะก็แปลงเป็นร่างภูติก่อนที่เขาจะร่วมเข้ามานั่งกับทั้งสอง


 “พวกเจ้าเล่าถึงไหนแล้วเหรอ?”เด็กหนุ่มพูดจบก็หยิบกล้องยาสูบขี้นมาพรางจ้องมองไปยังทั้งสองก่อนที่บรรยากาศมืดครึ้มจะเริ่มเข้ามา


ตอนที่28 องเมียวจิจากตระกูลเคย์คะอิน

 




 ริคุโตะเหลือบตามองทั้งสองคนที่นิ่งเงียบไม้พูดอะไรทำให้บรรยากาศภายในร้านเริ่มเงียบลงทุกทีซึ่งเขาไม่ค่อยชอบเท่าไหร่


 "ไม่เอาน่าพวกเจ้ามาสนุกสนานกันไม่ใช่รึไง?"ริคุโตะกล่าวเสียงเรียบก่อนจะตรบมือจากนั้นไม่นานหญิงสาวจากทางร้านก็มาหาพวกเขา


 "อะไรน่ะพวกท่านทำหน้าเครียดกันทำไมมาสนุกกับพวกเราดีกว่า"หญิงสาวจากทางร้านกล่าวพร้อมกับเดินมาทางพวกเขา


 "เฮ้ยผู้หญิงออกไปเลย"อาโอตะโบเอ่ยเสียงดังก่อนจะมองไปทางหญิงสาวที่ไปนัวเนียคุโรตะโบกับริคุโตะไม่มีผู้หญิงมาทางเขาเลยซักคน


 "ไม่เอาน่าพวกเจ้าพวกเรากำลังคุยเรื่องสำคัญกันอยู่นะ"คุโรตะโบพูดขึ้นมาด้วยเสียงเรียบ


 "แล้วพวกเราไม่สำคัญงั้นเหรอคะ?"หญิงสาวกล่าวด้วยเสียงอ้อนๆ


 "ช่วยไม่ได้นะ ฮ่า"คุโรตะโบตอบกลับพร้อมกับโอบหญิงสาว


 "กรี้ดท่านคือท่านริคุโตะคนนั้นเองงั้นเหรอคะ?"


 "ใช่ข้าเอง"ริคุโตะกล่าวก่อนจะยื่นมือไปทางหญิงสาวก่อนที่ผู้หญิงจะมาล้อมตัวของเขา


 "โถ่เว้ย!!!"อาโอตะโบตะโกนเสียงดังก่อนจะเดินออกจากร้านด้วยใบหน้าเคร่งเครียด


 ริคุโตะเหลือบตามองไปทางเขาที่เดินออกไปก่อนจะถูกหญิงสาวจับที่ใบหน้าดึงกลับมา


 "นายท่านมองอะไรน่ะ มองที่ข้าสิ"


 "เจ้าช่วยรินเหล้าให้ข้าหน่อยสิ แม่สาวน้อย"ริคุโตะเอ่ยพรางจับมือของเธอก่อนจะจูบที่มือของหญิงสาว


 "อร๊ายย!! เล่นอะไรของท่านน่ะ"


 คุโรตะโบเหลือบตามองไปทางเด็กหนุ่มที่กำลังเล่นสนุกอยู่กับเหล่าหญิงสาวสิ่งที่เขากำลังสงสัยคือทำไมริคุโตะถึงมาอยู่ที่นี่เหมือนกับรู้ว่าเขากับอาโอตะโบจะมาที่นี่ก่อน รวมถึงเหตุการณ์ต่างๆที่ริคุโตะทำให้เขาเริ่มรู้สึกแปลกใจขึ้นมา


 "ท่านริคุโตะข้อขอถามอะไรท่านหน่อยได้รึไหมครับ?"คุโรตะโบเอ่ยด้วยเสียงเรียบ


 "อะไรเหรอ คุโร?"ริคุโตะว่าก่อนจะหันไปทางเขา


 "ท่านมองเห็นอนาคตได้งั้นเหรอครับ?"


 บรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้งก่อนที่ริคุโตะจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก คุโรที่เห็นก็เบิกตากว้างขึ้นมา


 "ฮ่าฮ่าๆๆๆ"จากนั้นริคุโตะก็หัวเราะดังลั่นขี้นมาหญิงสาวรวมถึงทุกคนในร้านก็หัวเราะตาม คุโรตะโบแปลกใจขึ้นมาทันที


 "นี่เจ้าจะบ้าเหรอ ท่าข้ามองเห็นอนาคตคงจะไม่มาอยู่ตรงนี้ได้หรอกอีกอย่างนะ...คนเราไม่อาจฝืนลิขิตได้หรอก"


กล่าวจบริคุโตะก็หุบยิ้มลงก่อนจะลุกขึ้นยืนคุโรตะโบที่เห็นก็แปลกใจขึ้นมา


 "มีอะไรงั้นเหรอครับ?"


 "เฮ้อ ตามข้ามา ข้ารู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง"


 "กาโร่!"ชายหนุ่มสั่งสัตว์ร้ายตรงหน้าเข้าไปโจมตีชายร่างยักษ์


 "พวกแก…!!!"อาโอตะโบจับร่างของอสูรตรงหน้าก่อนที่ตัวของมันจะแตกเป็นน้ำ


 "เย็นชมัด ไอเจ้าตัวเมื้อกี้เป็นน้ำรึ?"


 "มามิรุ ดูท่าสายฟ้าอย่างเดียวจะไม่พอต้องใช้น้ำคู่กันไปด้วย เรียนรู้จากการต่อสู้จริงซะ พวกเราน่ะเป็นมือโปรทางด้านปราบปีศาจอยู่แล้ว"


 ชายหนุ่มหัวสีส้มที่ชื่อมามิรุที่ได้ยินก็พุ่งไปทางอาโอตะโบพร้อมกับสายฟ้าที่อยู่รอบตัว


 เพล้ง---!!!


 ร่างของคุโรตะกระโจนเข้ามาพร้อมกับใช้หอกแหลมแทงไปที่ตัวของมามิรุจนร่างของเขากระเด็นออกไป


 ชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่หมวดคิ้วขึ้นมาก่อนจะหันไปทางคุโรตะโบและอาโอตะโบ ก่อนจะปรากฏร่างของเด็กหนุ่มหน้าคมผมสีดำยาวไม่ตกพื้นนัยย์ตาสีแดงเลือดในมือของเขามีดาบที่พาดไว้บนบ่าเดินเข้ามาจากหลังของปีศาจทั้งสอง  


 "นี่แกเป็นปีศาจงั้นเหรอ เมืองนี้มันเยอะจริงๆ"ริวจิกล่าวก่อนจะควักกระบอกน้ำออกมาแต่ก็ต้องชงักเมื่อร่างของริคุโตะมาอยู่ด้านหลังของเขา


 "ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนพี่ชาย เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีก"พูดจบริคุโตะก็ฟาดดาบลงไปที่บ่าของริวจิจาร่างของชายหนุ่มถึงกับเข่าทรุดทันที


 ฉัวะ—!!!


 "ริวจิ!"มามิรุที่เห็นคู่หูของตัวเองเป็นอันตรายก็พุ่งมาทางริคุโตะพร้อมกับสายฟ้ารอบตัว


 "ไม่ฉลาดเลยนะ"


ริคุโตะกล่าวออกไปมามิรุดวงตาเบิกกว้างพร้อมหันกลับไปทางด้านหลังก่อนจะเห็นกำปั้นของอาโอตะโบที่พุ่งเข้ามาที่หน้าเต็มๆ


 "รอบกัดเอ้ย เจ้าพวกปีศาจ"ริวจิเอ่ยออกไปด้วยเสียงเกรี้ยวกราดก่อนที่ในมือจะหยิบกระบอกน้ำออกมา


 "ใครกันแน่ องเมียวจิแบบพวกนายตังหากที่เรียกว่ารอบกัด!"ริคุโตะกล่าวออกไปด้วยเสียงเย็นชาก่อนจะกระทืบไปที่มือของริวจิจนกระบอกน้ำหล่นออกมาจากมือ


 "อย่าคิดว่าข้าจะโง่เหมือนกับตัวเอกในการ์ตูนนะที่โดนตัวร้ายรอบกัดน่ะ"ริคุโตะพูดด้วยน้ำเสียงยียวนพร้อมกับเดินไปหาคุโรตะโบและอาโอตะโบก่อนจะหันไปทางองเมียวจิทั้งสอง


 "แล้วเจอกันนะ พี่ชาย"


 สิ้นเสียงพวกเขาทั้งสามก็เดินหายออกไปริวจิพยุงตัวเองขึ้นก่อนจะหันไปทางมามิรุที่นอนแน่นิ่งอยู่


 "ปีศาจเมืองนี้มันอะไรกัน?"


ขณะเดียวกันริคุโตะก็ยกยิ้มขึ้นมาที่มุมปากอาโอตะโบหันไปทางเขาก่อนจะโค้งตัว


 "ที่ช่วยข้าไว้ ขอบคุณท่านมาก"


 "ที่ข้าทำเพราะว่าเราคือครอบครัวตังหาก แต่ก็ขอรับคำขอบคุณจากเจ้าไว้ก็แล้วกัน กลับบ้านกันเถอะ" ริคุโตะกล่าวด้วยเสียงเรียบๆพร้อมยิ้มอย่างอารมณ์ดี


 เช้าวันต่อมา


 ริคุโตะลืมตาตื่นก่อนจะพยุงตัวเองขึ้นจากที่นอนพรางเดินไปเปิดประตูก่อนจะนั่งตัวลงมองต้นซากุระในยามเช้า ในมือหยิบกล้องยาสูบออกมาจากเสื้อ


 "ไม่ได้นะคะนายท่าน!"


 ริคุโตะสะดุ้งเฮือกก่อนจะหันไปทางสึซึโมะที่ยืนอยู่ข้างๆเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เธอย่อตัวลงก่อนจะหยิบกล้องยาสูบออกมาจากมือของเด็กหนุ่ม


 "สูบของแบบนี้แต่เช้าได้ตายพอดี ท่านดื่มชาก่อนเดี๋ยวข้าค่อยทำยาเส้นสมุนไพรให้ ดีไหมคะ?"สึซึโมะเอ่ยออกมาออกแนวบังคับเด็กหนุ่มที่ได้ยินก็ยักไหล่ทั้งสองข้าง


 "งั้นก็เร็วๆล่ะ"


 "เจ้าค่ะ"


 หญิงสาวเมื่อเดินออกไปริคุโตะก็หาวออกมาทันที ก่อนที่ริคุโอะจะเดินมาทางเด็กหนุ่ม เขาที่เห็นก็แปลกใจขึ้นมาเมื่อเห็นริคุโอะเปลี่ยนชุดเหมือนกับจะออกไปข้างนอก


 "นายจะไปไหนน่ะ?"


 "อ๋อ คิโยสึงุคุงชวนออกไปหาปีศาจน่ะแล้วก็หาคุณเคย์คะอินด้วย"


 ริคุโตะที่ได้ยินก็เลิกคิ้วขึ้นก่อนจะยิ้มออกมา


 "งั้นชั้นไปด้วยล่ะกัน"


 สึซึโมะเดินออกมาจากในครัวก่อนจะไปที่ห้องริคุโตะ"นายท่านข้ามาแล้ว"เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสพรางกวาดตามองหาร่างของเด็กหนุ่มแต่ก็ไม่เจอใคร


 "นายท่าน…"


 …

 ริคุโอะพาริคุโตะมาที่สนามเด็กเล่นของเมืองโยคิโยเอะก่อนที่พวกเขาสองคนจะเจอกลุ่มคิโยจูจิครบแก็งขาดเพียงยูระ


 "โอ้ดูสิเราเจอใคร!"คิโยสึงุกล่าวเสียงดังพร้อมกับคลำๆตัวของริคุโตะ


 "ทำเป็นตื่นเต้นไปได้"ริคุโตะเอ่ยเสียงเรียบก่อนที่เขาจะนั่งลงที่ชิงช้าข้างๆซึราระ


 "ก็แหม่นายหายไปเลยนี่ ยูระก็หายไปด้วย"ชิมะพูดออกมาริคุโตะที่ได้ยินก็ยิ้มแห้งก่อนจะกวาดตามองพวกเขา


 "จะว่าไปพวกนายมีอะไรล่ะ ถึงได้อยู่กันครบแบบนี้อ่อขาดยูระไป"ริคุโตะกล่าวพรางกอดอกพร้อมนั่งไขว้ขา


 "นั้นล่ะ พวกเราว่าจะหัวตัวของยูระจังน่ะ ตั้งแต่หลังจบทัวร์ยัตสึฮาระเราก็ไม่ได้เจอเธออีกเลย"คานะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง


 "พวกเราก็เลยกลัวว่าเธอจะเป็นอันตรายจากปีศาจพวกเราจึงจะออกตามหาเธอก่อนพระอาทิตย์จะตกดินน่ะ"คิโยสึงุอธิบายให้กับริคุโตะที่นั่งหน้านิ่งฟัง


 "เหรอ...งั้นทำไมไม่ไปร้านข้าวหมูทอดหรือร้านราเม็งล่ะบางทีเธออาจจะหิวจนไม่อยากจะเจอพวกนายก็ได้"ริคุโตะกล่าวพร้อมกับยิ้มออกมาก่อนที่จะถูกสายตาจากกลุ่มเพื่อนมองมาทางเขาด้วยสายตาเอือมระอา


 "โอเครๆ ฉันเป็นห่วงเธอ ออกตามหากันเถอะ"


 กล่าวจบริคุโตะก็เดินออกจากสนามเด็กเล่นสถานที่ที่เขาจะไปคือโรงเรียนร้างเขาจำได้จากในอนิเมะว่าเธอจะต้องฝึกซ้อมอยู่ที่นี่


 ปั้ง! ปั้ง!


 ซึ่งมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆเธอกำลังฝึกซ้อมอยู่ด้วยการใส่ที่ปิดตาแล้วก็ใช้ชิคิงามิโจมตีใส่เป้านิ่ง ริคุโตะมองดูนาฬิกาในข้อมือที่เป็นเวลาบ่ายสามโมง


 "ไม่ได้เรื่อง!"


 ยูระกล่าวออกมาเมื่อถอดผ้าปิดตาออกเป้านิ่งเธอก็ยิงพลาดทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองนั้นยังอ่อนหัด ริคุโตะที่แอบมองเธออยู่ก็ยิ้มขึ้นมา


 กริ้ก!


 "นั่นใครน่ะ!!!"ยูระตะโกนพร้อมกับหันชิคิงามิมาทางด้านหลังของซากตึกก่อนที่ร่างของเด็กหนุ่มหน้าคมผมสีดำจะเดินออกมา


 "ฝึกซ้อมอยู่เหรอยูระ...ไม่ได้เรื่องเลยนะ"ริคุโตะเอ่ยพร้อมกับมองเธอด้วยแววตาเวทนา


 "ริคุโตะคุง"เธอที่ได้ยินก็เบือนหน้าไปทางอื่นทันทีเพราะโมโหที่เขามาหาเรื่องเธอ


 "แต่ว่าเวลายังเหลืออีกเยอะ ฉันขอดูเธอฝึกซ้อมจนเธอเก่งได้ไหม?"


 "งั้นนายยินดีเป็นเป้าให้ฉันไหมล่ะ?"ยูระกล่าวเสียงเรียบไปทางเขา


 "หา!?"ริคุโตะที่ได้ยินก็เบิกตากว้างทันที


 "พอดีฉันเบื่อเป้านิ่งแล้วน่ะยิงเท่าไหร่ก็ไม่โดนซักทีแต่ถ้าเป็นนายฉันอาจยิงโดนก็ได้"เด็กสาวกล่างพร้อมกับยิ้มอย่างร่าเริง


 "เหอะๆไปเอาความมั่นใจแบบนั้นมาจากไหนกัน?"





 เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มแห้งๆก่อนจะหุบยิ้มลงพร้อมกับดวงตาที่เริ่มขุ่นมัว


 'วันนี้แล้วสินะ ที่เธอจะรู้ตัวจริงของเรา เธอจะรับเราได้ไหมนะ?'


 ริคุโตะเอ่ยในใจพรางยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะกล่าวไปทางหญิงสาวตรงหน้า


 "เอาสิถ้าเธอยิงฉันถูก ฉันจะให้เธอสั่งอะไรฉันก็ได้เป็นเวลาหนึ่งวัน"


 "จริงเหรอ!? จริงนะ!"ยูระที่ได้ยินก็ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาถ้าเธอสั่งได้เธอจะขอให้เขาเลี้ยงข้าวจนอิ่มพุงเลยทีเดียว แต่ว่าเธอก็ตกใจขี้นมาเช่นกัน


 "นี่นายเอาจริงเหรอ? ถ้าฉันยิงโดนตัวนายขึ้นมาจริงๆล่ะ ถึงตายเลยนะ นายเป็นมนุษย์ธรรมดาๆด้วยสิ"


 เธอพูดพร้อมกับน้ำเสียงที่เป็นกังวลริคุโตะที่ได้ฟังก็กระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะกล่าวออกไป


 "คำพูดนั่นนะ มันเป็นคำพูดเมื่อเธอยิงโดนตัวฉันแล้วตังหาก"


 "......."


 "คนจากตระกูลเคย์คะอินที่แท้ก็เป็นพวกปอดแหกเหรอเนี่ย?"


 เด็กหนุ่มยั่วอีกฝ่ายออกไปเธอที่ได้ยินก็เบิกตากว้างก่อนจะตะโกนออกไป


 "ถ้าตายก็อย่ามาว่ากันแล้วกันนะ!!"


 3 ชั่วโมงต่อมา


 "ยูระMAX!!"


 ตู้ม! ตู้ม! วูบ วูบ


 ยูระใช้ชิคิกามิยิงไปที่ร่างของริคุโตะแต่เขาก็หลบได้ตลอดเธอเริ่มที่จะหอบหายใจขึ้นมาเพราะว่ายิงติดต่อกันมาเป็นเวลานาน


 "อะไรกันแค่นี้เองเหรอ?"


 เด็กหนุ่มยั่วเธออีกครั้งเด็กสาวที่ได้ยินก็กัดฟันกรอดก่อนจะจะโกนออกไป


 "แค่พักเหนื่อยแปปเดียวเอง!!"


 กล่าวจบเธอก็ยิงกระสุนน้ำมาทางร่างของริคุโตะเขายกยิ้มขึ้นมาก่อนจะกล่าวออกไปด้วยเสียงเรียบๆ


 "เธอรู้ไหมว่าทำไมถึงยิงฉันไม่โดน?"


 "อะไรอีกล่ะ ฉันกำลังใช้สมาธิอยู่นะ"


 "นั่นก็เพราะเธอสักแต่ว่าจะยิงย้งไงล่ะ ลองใช้จิตควบคุมสิ"


 เธอที่ได้ยินก็ชงักขึ้นมาก่อนจะลดชิคิกามิในมือลงพร้อมทำหน้าสงสัยริคุโตะมองไปที่หน้าของเธอก็ยิ้มที่มุมปากพร้อมกับปิดตาข้างนึง


 "ลองใช้จิตควบคุมดู เธอค่อยๆหลับตา ฟังเสียงรอบตัว สนใจแค่สิ่งที่เธอต้องทำก็พอ"


 เธอที่ได้ยินคำแนะนำของอีกฝ่ายก็คิดตลกขึ้นมาเพราะว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเธอเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาที่ไม่ได้มีพลังอะไร แต่ว่าเมื่อเธอมองไปที่หน้าของเขา เธอก็รู้สึกถึงคำพูดที่จริงใจจากอีกฝ่ายทันที ยูระทำตามที่ริคุโตะบอก เธอหลับตาก่อนจะสงบจิตสงบใจ จากนั้นก็ฟังเสียงรอบๆตัวของเธอ


 ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็เดินไปทางด้านซ้ายของตึกก่อนที่ยูระจะยิงไปทิศทางที่เขากำลังเดินอยู่


 ตู้ม!! วูบ!!!


 เด็กหนุ่มเอียงตัวหลบอย่างหวุดหวิดก่อนจะหลบกระสุนน้ำจากอีกฝ่ายอีกครั้ง เขารีบห้ามปรามอีกฝ่ายทันที


 "เดี๋ยวก่อนยูระ!"


 เธอที่ได้ยินก็ชงักก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างของเธอจะเปิดออก พรางเห็นร่างของเด็กหนุ่มตรงหน้าเธอหอบหายใจเหนื่อย


 "เมื่อกี้เกือบถูกฉันแหน่ะ"


 "ถูกแล้วตังหาก"


 "หา?"


 ยูระกล่าวจบก็ชี้ไปทางชายเสื้อของริคุโตะเด็กหนุ่มที่รู้ตัวก็เลิกคิ้วขึ้นมาก่อนจะยักไหล่ทั้งสองข้างหันไปพูดกับเธอ


 "อะไรอะ โดนเสื้อตังหาก"


 "แล้วโดนไหมล่ะ?"


 "หา…? นี่เธอคิดจะโกงฉันเหรอ?"


 รอยยิ้มของริคุโตะกระตุกขึ้นมายูระที่ได้ยินก็ส่ายหน้าทันทีพร้อมกล่าว


 "เปล่าซักหน่อย ถ้าโดนตัวนายขึ้นมาจริงๆฉันกลัวนายเป็นอะไรน่ะ โดนเสื้อก็ถือว่าโดนแล้วล่ะ"


 "โกงจริงๆด้วย เฮ้อ...ช่วยไม่ได้นะอยากได้อะไรล่ะ?"


ริคุโตะถามขึ้นมาเธอที่ได้ยินก็ดวงตาเป็นประกาย


 โคร๊กก---!!


 ขณะที่เธอกำลังสั่งเสียงท้องก็ร้องออกมาเธอที่รู้ตัวก็เบือนหน้าไปทางอื่นทันทีเพื่อหลบใบหน้าที่แดงกล่ำเพราะความอาย


 "อ๋อ...งั้นเดี่ยวฉันเลี้ยงชาไข่มุกกับชิสเค้กของโปรดเธอแล้วกันนะ"


 "ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้จะขอเรื่องนั้นซักหน่อย!!"


 เธอรีบหันมาพูดกับอีกฝ่ายทันทีรอยยิ้มของเขาปรากฏขึ้นมาก่อนจะควักช็อคโกแลตออกมาจากกระเป๋ากางเกง


 "ไม่รู้ว่าเธอจะชอบรึเปล่านะ พอดีเก็บมาจากข้างทางน่ะ"เขากล่าวพรางยื่นช็อคโกแลตให้กับเด็กสาว


 เธอมองหน้าตายไปทางเขาก่อนจะรับมันมาอย่างไม่เต็มใจนัก เพราะคำพูดของอีกฝ่าย


 "จริงอะ?"เธอถามเพือความแน่ใจอีกครั้ง


 "ฉันโกหกน่ะ ที่จริงหยิบออกมาจากถังขยะเลยตังหาก"เขาเอ่ยพร้อมกับยิ้มยียวนไปทางคนตรงหน้า


 "เหอะๆ ขอบคุณมากฉันจะเก็บไว้อย่างดีเลย!"ยูระกัดฟันพูดก่อนจะเก็บช็อคโกแลตเข้ากระเป๋า


 ริคุโตะมองไปทางเธอพรางเกาหัวยิกๆก่อนจะเดินตรงเข้าไป ยูระมองไปทางเด็กหนุ่มตรงหน้าที่เดินเข้ามานั่นทำให้เธอแปลกใจขึ้นมา


 "มีอะไรเหรอ?"


 "มีอะไรติดผมของเธอไม่รู้น่ะ คงจะเป็นเศษหินล่ะมั้ง"


 "จริงเหรอตรงไหนอะ?"


ยูระว่าพรางจับเส้นผมของตัวเองริคุโตะส่ายหน้าก่อนจะเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับลูบเส้นผมของเธอ เด็กสาวที่เห็นแบบนั้นก็ดวงตาเบิกกว้างขึ้นมา


 ตึก..ตึก..ตึก..ตึก


 เสียงหัวใจของเธอดังขึ้นมาอย่างกะทันหันเพราะระยะห่างของพวกเขานั้นห่างกันเพียงแค่ไม่กี่เซนทั้งสองต่างมองตากันก่อนที่ริคุโตะจะเดินถอยออกมา เด็กสาวขมวดคิ้วเข้าหากันมือของเธอจับไปที่เส้นผมของตัวเองก่อนจะรู้สึกถึงอะไรแข็งๆบนหัวของเธอ เธอหันไปมองเศษกระจกที่แตกละเอียดบนพื้น ก่อนที่เธอจะเห็นกริ้บติดผมรูปแมวอยู่บนหัวของเธอ ยูระรีบหันไปทางริคุโตะที่ยิ้มอย่างอารมณ์ดีทันที


 "นี่มัน…?"


 "ของขวัญจากฉันไง"


 รอยยิ้มปรากฏที่หน้าของเด็กสาวพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มแดงขึ้นมาแต่เวลาแห่งความสุขใกล้จะจบลงแล้วเมื่อมีเสียงนึงดังขึ้นมาจากด้านหลังของเด็กสาว


 "ในที่สุดก็เจอตัวจนได้นะยูระ"


 หื้ม? เธอหันไปข้างหลังก่อนจะพบชายหนุ่มสองคนเดินเข้ามาทั้งสองคนต่างใส่ชุดคลุมสีดำ เด็กสาวที่เห็นก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมา


 "มาทำอะไรที่นี่น่ะ?"


 ริคุโตะมองไปทางทั้งสองคนที่เดินเข้ามาขณะที่มือของเขาก็กดโทรศัพท์ไปหาริคุโอะ


 [ฉันเจอยูระแล้วที่อยู่ของเธอคืออาคารเก่า บุรุษสีขาวสองคนมา สีดำอย่างพวกเราต้องยั่งเกรง]


 "ตามรอยของชิคิงามิมาน่ะบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้คอยติดต่อกลับมาเป็นระยะ หา?กำลังฝึกซ้อมอยู่นี่เอง แต่ทำไมถึงเป็นที่แบบนี้ล่ะ"


 "นั่นก็เพราะว่า…"


 "ทั้งๆที่เดินเข้าไปในเมืองก็เจอปีศาจตั้งมากมายแท้ๆ เพราะงั้นทำไมถึงอยู่ที่นี่…"


 ริวจิพูดจบก็เหลือบตามองไปทางริคุโตะก่อนที่ดวงตาของเขาจะเปลี่ยนเป็นจริงจัง ยูระที่เห็นท่าทีของชายตรงหน้าก็แปลกใจทันที


 "มะ...มาทำอะไรที่นี่กันแน่น่ะ พี่?"


 "มาทำอะไรงั้นเหรอหน้าที่ขององเมียวจิก็มีเพียงอย่างเดียว"ริวจิเอ่ยพร้อมกับหยิบกระบอกไม้ไพ่ออกมาจากเสื้อ


 "กำจัดปีศาจไงล่ะ"พูดจบชายหนุ่มก็ดึงสลักที่อยู่บนกระบอกออกก่อนที่จะมีอสุรกายพุ่งมาทางริคุโตะยูระเบิกตากว้างก่อนจะผลักร่างของเด็กหนุ่มออกไป


 "พะ...พี่!"


 เมื่อปีศาจน้ำตรงหน้าสลายหายไปเด็กสาวก็ถามออกไปทันที


 "จู่ๆทำไมถึงทำอะไรแบบนี้ล่ะ?"


 วูบ..!!


 ริวจิพุ่งเข้ามาจับหัวของเธอก่อนจะเอ่ยเสียงจริงจัง"ยูระ...เจ้านั่นน่ะเป็นใคร? มันเป็นตัวอะไร?"


 "ทะ...ทำไมเหรอ?"เด็กสาวเหงื่อไหลออกมาไม่อยากที่จะได้ยินประโยคต่อไปจากอีกฝ่ายก่อนที่เธอจะกล่าวต่อ"ก็เพื่อนที่โรงเรียนไงล่ะ เพื่อนร่วมห้อง"


 "หา…? ล้อเล่นรึไง อย่าบอกนะว่ายังไม่รู้ตัว?"


 'หยุด...อย่าพูดนะ'


 "เจ้านั่น"


 'หยุดนะ!'

 

 "เป็นปีศาจไงล่ะ"


 ตึง!


 เธอที่ได้ยินก็เบิกตากว้างขึ้นมา ริคุโตะเห็นแบบนั้นก็กัดริมฝีปากตัวเอง พรางกังวลเรื่องที่จะเจอต่อไป ถึงแม้จะเตรียมใจมาแล้วก็ตาม แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย


 "น่าตกใจจริงๆ ไม่คิดว่าจะเป็นน้องสาวสุดทึ่มได้ขนาดนี้ หื้มนี่อะไร?"ริวจิเอ่ยพรางหยิบกริ้บติดผมรูปแมวออกมาก่อนที่เขาจะเหลือบตามองไปทางริคุโตะ ชายหนุ่มที่เห็นก็เบิกตากว้างก่อนจะโยนกริ้บลงพื้นแล้วกระทืบไปที่มัน


 แกร็ก!


 "มายุ่งกับน้องสาวฉันไม่พอ แกยังกล้ามาจีบอีกเหรอ ไปปีศาจชั้นต่ำ!!"


 ริคุโตะเบิกตากว้างขึ้นมาเมื่อเห็นกริ้บติดผมที่เขาซื้อให้ยูระมันแตกละเอียดไปต่อหน้าต่อตา เด็กหนุ่มกัดฟันกรอดขึ้นมาทันที เขาอยากจะฆ่าชายตรงหน้าเสียทันที แต่ก็ไม่สามารถที่จะทำได้


 "แก…!"


 "เอาล่ะยูระเจอปีศาจต้องทำยังไง ปีศาจน่ะมันชั่วร้ายกันทั้งหมด ก็รู้สิ่งที่ต้องทำไม่ใช่รึไง?"ริวจิกล่าวพร้อมกับน้ำที่พื้นจะรวมตัวกันกลายเป็นอสูรกาย


 "กาโร่ เขมือบ"


 ริวจิออกคำสั่งอสูรกายก็พุ่งมาทางริคุโตะทันทีเด็กหนุ่มเอียงตัวหลบด้วยใบหน้าเฉยชา ยูระที่เห็นก็ตกตะลึง


 "พี่ชาย!"


 "เธอเองก็รีบลงมือด้วยสิ ก็พรั่มบอกมาตลอดไม่ใช่รึไงว่าปีศาจน่ะเป็นสิ่งชั่วร้าย หากเจอแล้วต้องกำจัดทิ้งทันที"


 ริคุโตะเอียงตัวหลบอย่างหวุดหวิดแต่ด้วยตัวของอสูรกายที่ตัวมันเป็นน้ำการหลีกเลี่ยงจึงเป็นเรื่องที่ยากมากถ้าเขาไม่แปลงเป็นภูติล่ะก็นะ


 "ยังไม่ยอมเผยโฉมออกมาอีกรึ?"


 "พี่ชาย...พี่รู้ไหมว่าทำฉันโกรธมาก"


 ริวจิที่ได้ยินสำเนียงคุ้นหูของอีกฝ่ายก็เบิกตากว้างทันที ก่อนที่ชายหนุ่มจะแสยะยิ้มขึ้นมา


 "อย่างนี้นี่เอง แกรู้อยู่แล้วว่าฉันจะต้องมาที่นี่ หัวหมอจริงๆนะ ความชั่วร้ายแบบแกต้องถูกกำจัด!"


 ริวจิกล่าวจบก็ฟาดมือลงพื้นก่อนที่อสูรกายที่อยู่บนไหล่ของชายหนุ่มจะพุ่งไปทางริคุโตะอีกครั้ง


 ตู้ม!!!


 สึซึโมะสะดุ้งขึ้นมาก่อนจะเดินออกไปมองพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน หญิงสาวเม้มปากขึ้นแล้วกล่าวออกมา


 "นายท่าน...รู้สึกว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ๆ"


 กล่าวจบเธอก็รีบวิ่งไปทางประตูบ้านใหญ่กลุ่มนูระก่อนที่เธอจะรู้สึกเหมือนมีคนวิ่งตามเธอ หญิงสาวหันไปทางด้านหลังแล้วพบกับ โมโมกิ โชเฮย์ นัตสึเมะและก็มาดาระที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามา


 "พวกเจ้า…!?"


 "พวกข้าก็รู้สึกเหมือนเกิดเรืองอะไรไม่ดีกับท่านริคุโตะเหมือนกัน"


 โมโมกิว่าออกมาก่อนที่พวกเขาทั้งหกคนจะชงักขึ้นมาเมื่อเห็นร่างของบุคคลตรงหน้า


 "ท่าน…"


  …


 "หึหึหึ"


 ริวจิแสยะยิ้มคิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าร่างแหลกสลายไปแล้วเมื่อม่านควันจางลงชายหนุ่มก็ตกตะลึงขี้นมาเมื่อเห็นแผ่นยันต์ล้อมรอบตัวของริคุโตะและคนที่อยู่ในนั้นด้วยกันก็คือน้องสาวของตน


 "ยูระ…"


 ริคุโตะมองไปที่แผ่นหลังของเด็กสาวที่คิดจะปกป้องเขา ริวจิที่เห็นก็หงุดหงิดขึ้นมา


 "เฮ้ย...หมายความว่าไงน่ะ ยูระ?"


 "ริคุโตะคุง...ริคุโตะคุงน่ะ เป็นมนุษย์ใช่มั้ย?"ยูระถามพร้อมกับหันมองมาเด็กหนุ่มตรงหน้า


 'ยูระ...มันคงถึงเวลาแล้วล่ะ'ริคุโตะกลืนน้ำลายก่อนจะกล่าวออกไปด้วยใบหน้าจริงจัง


 "ฉะ...ฉันน่ะเป็นมนุษย์"


 ยูระยิ้มขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วหันไปพูดทางพี่ชายของเธอ


 "ได้ยินแล้วใช่มั้ยพี่? ริคุโตะคุงน่ะไม่ใช่ศัตรูหรอกนะ!"


 "รู้ตัวไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ การปกป้องปีศาจก็เท่ากับแหกกฎของตระกูล ไม่เชื่อในตัวพี่ชายคนนี้แล้วรึไง?"


 "หนูเชื่อในตัวริคุโตะคุง"


 ริวจิที่ได้ยินก็กัดฟันกรอดขึ้นมาก่อนที่ยูระจะกล่าวต่อด้วยใบหน้าที่จริงจัง


 "ริคุโตะคุงน่ะ เป็นเพื่อนร่วมชั้นของหนู เขาเป็นคนที่หนูชอบ ไม่ใช่ศัตรูที่จะต้องกำจัดเหมือนอย่างที่พี่พูดหรอก!"


 "ยูระ!"


 "ถ้ายังยืนยันแบบเดิมอีกละก็ หนูจะจัดการพี่ซะเอง!"


 "จัดการงั้นรึ? คำพูดของตัวเองรับผิดชอบด้วยล่ะ ยูระ"


 ใบหน้าของริวจิเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดก่อนที่ยูระจะร่ายชิคิงามิขึ้นมา


 "เร็นเทย์! ชิคิงามิดัดแปลง! เทพมนุษย์ประสานร่าง!"


 ขณะที่ยูระกล่าวชิคิงามิปลาก็ประสานกับมือด้านขวาของเด็กสาวพร้อมกับที่เธอเล็งเป้าไปทางพี่ชายของเธอ ริวจิที่เห็นก็มองเหยียดไปทางเธอทันที


 "หึ"


 "กระสุนน้ำส่งวิญญาณสู่ปรภพ"


 ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!


 เมื่อฝุ่นควันจางลงปรากฏแผ่นยันต์ขึ้นมารอบตัวของริวจิ ดูเหมือนการโจมตีของเธอจะทำอะไรเขาไม่ได้เลย


 "ชื่อท่านั่นมันอะไรกันน่ะ ยูระ? ตั้งขึ้นมาเองรึไง?"


 "เงียบเถอะน่า! ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่ซักหน่อย"


 "ชื่อท่ามันก็สำคัญอยู่นะ กาโร่เขมือบซะ!"


 กล่าวจบอสูรกายน้ำตัวใหญ่ก็พุ่งมาทางยูระ เด็กสาวหยิบชิคิงามิขึ้นมา


 "ทันโร!"


 ปรากฏร่างของจิ้งจอกสีขาวก่อนที่มันจะกัดไปทางอสูรกาย ริคุโตะหรี่ตาลงก่อนจะดึงร่างของยูระถอยออกมา ก่อนที่น้ำจะแตกกระจายออก ริวจิที่เห็นการกระทำของเด็กหนุ่มก็หรี่ตาลงทันที


 "เจ้านั่นรู้ได้ยังไง?"


 "ริคุโตะคุง!?"


 ยูระหันไปมองร่างของริคุโตะที่จู่ๆก็ดึงเธอออกมาจากการต่อสู้ ก่อนที่เด็กสาวจะเห็นรอยยิ้มปรากฏที่ใบหน้าของเด็กหนุ่ม


 "นี่แกเป็นใครกันแน่ทำไมถึงได้รู้กัน?"


 ริวจิกล่าวขึ้นมาด้วยใบหน้าที่จริงจังต่างจากเด็กหนุ่มที่ยืนหาวอยู่พร้อมกับขยี้ขี้ตา


 "ทำไมงั้นเหรอพี่ชาย...ฉันจะบอกให้ก็ได้ คำพูดของนายมีแต่คำหลอกลวง ฉันไม่ได้โง่เหมือนน้องสาวนายนะ"


 "ง่ะ!?"


 "กาโร่ น่ะไม่ใช่ชิคิงามิสายจู่โจม แท้จริงชื่อของมันก็คือ เก็นเก็น เป้าหมายที่แท้จริงคือการส่งชิคิงามิเข้าไปในร่างของศัตรู"


 หลังจากกล่าวจบก็ปรากฏสายตาตกตะลึงและแปลกใจของทุกคนคนไปยังตัวของเด็กหนุ่ม ใบหน้าของริวจิเปลี่ยนเป็นมืดดำเคร่งเครียดขึ้นมาทันที


 "เป็นแค่ปีศาจทำไมถึงได้รู้ศาสตร์การใช้ชิคิงามิขององเมียวจิกัน นี่แกเป็นใครกันแน่!!"


 "ใครงั้นเหรอ…"


 ริคุโตะยกยิ้มขึ้นมาอย่างมีเลศนัยยูระที่เห็นก็ดวงตาสั่นไหวขึ้นมาพรางส่ายหน้า


 'ไม่จริง...ไม่จริงใช่มั้ย?'


 "ก็แค่ปีศาจที่ผ่านทางมายังไงล่ะ"


 พรึ่บ!


 กล่าวจบร่างของริคุโตะก็แปลงเป็นภูติผมสีดำที่ยาวไม่ตกพื้นนัยย์ตาสีแดงคู่นั้นที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี


 "ริคุโตะ...คุง"






___________________________________


จบแล้วเด้อ ตอนต่อไปคงจะสนุกน่าดูเพราะยูระรู้ตัวจริงของบักโตะแล้ว ความสัมพันธ์จะเปลี่ยนไปหรือไม่? ก็ติดตามอ่านก็แล้วกันนะ


 









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 310 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #680 Fot800 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:56
    ดีนะดองไว้ จบได้สุดๆ555
    #680
    0
  2. #676 opoji8888 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 13:42

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก

    เอามาอีก เอามาอีก
    #676
    4
    • #676-3 Belphegor666(จากตอนที่ 32)
      26 พฤษภาคม 2562 / 18:01
      กำลังเขียนอยู่ มันยาว
      #676-3
  3. #674 kacu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 04:41
    รออ่านนะคะ ค้างงงงงง
    #674
    0
  4. #673 Kanthima_28 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 00:09
    ไรท์ทำเราค้างงงงง/ กรี๊ดด ~!! ในที่สุดก็รู้ความจริง
    #673
    0
  5. #672 Fiction Slayer (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 23:18

    นางเอกกกกกกกกกกกกกกกกก

    #672
    0
  6. #671 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 23:10
    ชอบความที่วิ่งออกจากบ้านพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย
    เหลือแต่ริคุโอะตัวละครก็ครบแล้ว
    นางเอกนี้ไม่รู้ใครดี ไม่ต้องมีเลยดีมั๊ย ล้อเล่น~ 55555
    ริคุโตะกินกับอะไรก็อร่อย
    #671
    0
  7. #670 mamocgh000 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 22:51
    นางเอกต้องยูระเท่านั้น!!!
    #670
    0
  8. #669 midang (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 22:07
    โอยโว้ย คู่นี้ผมโอย
    /กองโอยผู้ขี้โวย
    #669
    0
  9. #668 Aetep (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 22:06
    เผยตัวอล้ว
    #668
    0
  10. #667 Narumi-chan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 21:54
    มันสนุกก้ตอนเผยความจริงนี่แหละ555555
    #667
    0
  11. #666 CHECK224 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 21:47
    อย่าเปลี่ยนๆๆๆๆๆๆขอนางเอกเป็นยูระๆๆๆๆๆๆ
    #666
    0
  12. #665 zs0994014364 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 21:11

    เพราะมันคือความผิดของดีเคด
    #665
    0
  13. #664 chamin-doll (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 20:58

    ลุ้นมากเลยว่าต่อจากนี้ยูระจะว่าไง!!
    #664
    0
  14. #663 hexhxu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 20:49
    ลงวันไหนอีกครับ
    #663
    0
  15. #662 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 00:49
    หลังจากนี้ริคุโอะน่าจะเผยตัวจริง แบบนั้นยูระก็ต้องรู้ด้วยนะสิว่าริคุโตะไม่ใช่มนุษย์
    #662
    0
  16. #661 kacu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 21:37
    รออ่านนะคะ
    #661
    0
  17. #660 Fot800 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 19:33
    สาวน้อยผู้น่าสงสาร
    #660
    0
  18. #657 Narumi-chan (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 17:22

    รอต่อจ้าาา
    #657
    0
  19. #655 AvaLonZ01 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 01:05
    คอยติดตามอยู่นะคร้าบบบ ชอบมากๆ
    #655
    0
  20. #654 kacu (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 23:24
    เขียนผิดนะคะไรท์ ต้อง กี่เยน นะคะ ไม่ใช่ กี่บาท
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #654
    0
  21. #653 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 21:52
    โมโมกิ เราลืมนายไปเลย ขอโทษนะ โอ๋ๆ เดี๋ยวซื้ออมยิ้มให้โหลนึง
    #653
    0
  22. #652 HM_HAM (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 21:20
    ป้ากี่บาท
    ตอบ500เยน
    ดี เก็ทมะ
    ถามบาทตอบเยน
    #652
    0