☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 31 : ตอนที่ 27 เปลวไฟที่มอบดับ+ครอบครัวใหม่ของนัตสึเมะและมาดาระ [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,691
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 262 ครั้ง
    22 พ.ค. 62

   ฉัวะ—!!


   มาดาระเอียงตัวหลบขณะที่ไทกะโทริเฮบิพุ่งเข้ามาก่อนที่ริคุโอะจะฟันดาบไปที่ตัวของมัน


   อสูรกายไม่ได้ร้องออกมาเพียงแต่มันแยกเขี้ยวและพร้อมที่จะพุ่งไปทางริคุโอะและมาดาระทุกเมื่อก่อนที่ซึราระจะใช้พลังน้ำแข็งกักตัวของมันเอาไว้


   สึซึโมะที่เห็นว่าได้โอกาสก็หยิบพัดเหล็กขึ้นมาร่ายรำให้ไทกะโทริเฮบิรู้สึกอ่อนแรงขึ้นแต่ไม่ว่าจะร่ายไปกี่กระบวนเพลงอสูรกายยักษ์มันก็ไม่มีทีท่าวะจะอ่อนกำลังไปได้เลย


   พวกเขาสู้กับไทกะโทริไปได้ถึงสามสิบนาทีแล้วแต่ก็ยังไม่สามารถอสูรตรงหน้าได้ขณะที่ฝนที่กำลังตกลงมาอย่างรุนแรง ไทกะโทริเฮบิก็กล่าวขึ้นมา


   “พวกเจ้าแค่4ตนริอาจมาสู้กับข้า โอหังเกินไปแล้ว!”


   “โฮก!!!!!”


   เพล้ง!!


  ไทกะโทริเฮบิคำรามพร้อมทำลายน้ำแข็งที่กักตัวก่อนจะพุ่งไปทางซึราระที่น่าจะเป็นจุดอ่อนที่สุด ทั้งสี่เบิกตากว้าง


   “ซึราระ!!”ริคุโอะพุ่งตัวออกไปจากมาดาระจิ้งจอกเงินที่เห็นก็ตกใจขึ้นมาจริงอยู่ที่ริคุโอะเป็นปีศาจแต่เขาก็ไม่สามารถที่จะลอยตัวกลางอากาศได้


   ริคุโอะลอยออกไปอย่างบ้าบิ่นเพราะเป็นห่วงหญิงสาวตรงหน้าโดยไม่สนว่าตัวเองจะเป็นยังไงก่อนที่เขาจะรู้สึกเหมือนกับเท้าของเขาจะสัมผัสอยู่กับพื้นไม้ เขาที่เห็นก็หันไปทางสึซึโมะที่สร้างรากไม้ให้เขาเหยียบเพื่อไปหาซึราระ เด็กหนุ่มรู้สึกขอบคุณเธอมาก แต่ก็ไม่ใช่เวลา ตอนนี้สิ่งที่เขาควรจะทำคือ ช่วยชีวิตของซึราระ

   

   ซึราระที่กำลังโดนไทกะโทริเฮบิพุ่งเข้ามาเธอก็ถือหอกในมือแน่น จริงอยู่ที่เธออาจสู้ปีศาจมามากมายแต่ปีศาจที่อยู่ตรงหน้าของเธอนั้น มันน่ากลัวกว่าที่คิด เมื่อไทกะโทริเฮบิรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้านั้นมีพลังเป็นน้ำแข็ง มันจึงอ้าปากเตรียมที่จะพ่นเปลวไฟมันออกมา เธอดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นแสงสีส้มออกมาจากปากของอสูรกาย ก่อนที่เปลวไฟนั้นจะพุ่งมาทางเธอ


   ฉวิ้ง—!


   ริคุโอะกระโจนเข้ามาพร้อมกับกระโดดไปทางอสูรกายก่อนจะแทงดาบไปที่คอของมัน แล้วขยับหัวของมันออกไปเพื่อไม่ให้เปลวไฟนั้นโดนตัวของซึราระ มันกรีดร้องออกมาก่อนที่สายตาของมันจะเป็นจริงจัง


   “พวกเจ้าชั่งโง่เคลาสิ้นดี!!”


   พรึ่บ!!


  ตัวของไทกะโทริเฮบิลุกไหม้ไปด้วยเปลวเพลิงทุกคนที่เห็นก็เบิกตากว้างขึ้นมาก่อนที่ริคุโอะจะกระโดดถอยหลบออกมาจากตัวของอสูรกาย พร้อมกับมาดาระที่มารับเขาไว้พอดิบพอดี


   ริคุโอะทึ่เห็นว่าท่าไม่ดีก็เลยกล่าวขึ้นมา


   “ทุกคนลงไปสู้กันบนพื้นบนอากาศเราจะเสียเปรียบมาก”


   ทุกคนที่เห็นด้วยก็ไม่คัดค้านก่อนที่พวกเขาจะลงไปยังบนพื้นดินที่ว่างเปล่า แต่ไม่ทันได้ทำอะไรเปลวไฟสีส้มก็มาทางพวกเขา สึซึโมะรีบสร้างรากไม้ขนาดใหญ่เพื่อเป็นโล่กันไฟ ก่อนที่จะทับด้วยน้ำแข็งของซึราระเพื่อกันระดับสอง


   “นี่ไม่ใช่เปลวไฟบริสุทธิ์พวกเรายังพอมีทางชนะมันได้ค่ะ”สึซึโมะพูดขึ้นก่อนที่ทุกคนจะพยักหน้ารับรู้ แสดงว่าเปลวไฟนี่มันก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร แต่ถ้าโดนจังๆอาจถึงตายได้ ริคุโอะกำลังคิดหาวิธีทีจะจัดการอสูรกายตรงหน้า ถ้าพี่ชายของเขามาช้าเกินไป


   …


   ฟู่—


   ริคุโตะพ่นควันยาสูบออกมาก่อนจะหันไปทางร่างของนัตสึเมะที่ยังนอนไม่ได้สติอยู่ เขาที่เห็นใบหน้าของนัตสึเมะตอนที่กลับกลายร่างมาเป็นมนุษย์แล้วก็โล่งใจเปราะนึง ตอนนี้เขากำลังคิดหาวิธีที่จะทำให้นัตสึเมะยอมเชื่อในตัวเขาอยู่ แต่เขาก็คิดไม่ออกซักที เพราะโดยปกติแล้ว เขาปลอบใครหรือให้คำแนะนำไม่เก่ง


   “อือ…”


   นัตสึเมะสะอื้นขึันมาริคุโตะจึงย่อตัวลงก่อนจะเขย่าตัวของเด็กหนุ่ม ก่อนที่ดวงตาของคนที่นอนอยู่จะเปิดออก


   นัตสึเมะลืมตาขึ้นมาก่อนจะเห็นใบหน้าของริคุโตะเขาก็ถีบไปที่หน้าของคนตรงหน้าทันทีด้วยความตกใจ ริคุโตะพยุงตัวขึ้นมาก่อนจะกล่าว


   “ไงฟื้นแล้วเหรอ?”


   “ริคุโตะคุง?”นัตสึเมะเอ่ยชื่อของคนตรงหน้าก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่นความทรงจำของร่างภูติค่อยๆไหลเข้ามาในหัวของเขา เด็กหนุ่มที่รู้สิ่งที่ต้วเองทำลงไปก็น้ำตาไหลออกมา


   “นัตสึเมะ...เจ้าน่ะสามารถเลือกได้นะ”


   นัตสึเมะหันไปทางริคุโตะที่กำลังจะเอ่ยประโยคต่อมา


   “เลือกที่จะ เป็นมนุษย์หรือว่าภูติพราย แต่ว่าเมื่อเลือกบางสิ่งก็ต้องสูญเสียบางสิ่งไป นั้นก็เพื่อให้โลกขับเคลื่อนต่อไปได้ นายจะเลือกอะไรล่ะ?”


   นัตสึเมะที่ได้ยินคำพูดของริคุโตะเขาเองก็เริ่มจะไม่แน่ใจขึ้นมา ถ้าเขาเลือกจะเป็นมนุษย์นั่นแปลว่าเขากำลังหนี เขาจะได้อยู่กับครอบครัวโยชิมูระอย่างสงบสุข แต่จะเสียสิ่งสำคัญไปนั่นอาจเป็นอะไรที่มีค่ากับเขาที่สุดก็ได้ แต่ถ้าเขาเลือกที่จะเป็นปีศาจ เขาจะสามารถช่วยเหลืออาจารย์ของเขาและช่วยเหลือภูติผีทุกตนได้ แต่ต้องแลกกับการสูญเสียครอบครัวไป ไม่ว่าเลือกทางไหนเขาก็ต้องเจ็บปวดอยู่ดี เขาไม่รู้เลยว่าควรจะทำยังไงดี



   ก่อนที่ภาพความทรงจำในเมืองยัตยึฮาระที่นัตสึเมะใช้ชีวิตจะเริ่มเข้ามาในหัวของเขา ทั้งครอบครัวโยชิมูระ การเจออาจารย์เนียนโกะ และบันทึกสหาย เขาได้เจอภูติผีและก็ผู้คนมากมาย ถ้าเขาทำได้ เขาอยากจะเลือก


   “ฉันจะเลือกตัวฉัน ฉันจะเป็นทั้งมนุษย์และปีศาจ ฉันจะช่วยทุกคน ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นคนรึไม่ก็ตาม”




   นั่นแหละ สิ่งที่ฉันอยากจะบอกนาย


   ริคุโตะเลิกคิ้วพร้อมกับยิ้มที่มุมปากก่อนที่เขาจะเอ่ยปากขึ้นมา


   “พวกเราไปช่วยคนของเรากันเถอะ”


   นัตสึเมะพยักหน้าก่อนที่เขาจะหลับตาเพื่อที่เขาจะคุยกับปีศาจที่อยู่ในตัวของเขา


   ‘นี่ ได้โปรดไปช่วยพวกเขาด้วยเถอะนะพลังของฉันมันไม่มากพอ’


   เด็กหนุ่มที่รูปร่างเหมือนกับนัตสึเมะเหยียดยิ้มขึ้นมาก่อนที่เขาจะเอ่ย


   ‘ได้สิ’



   พรึ่บ!


   รูปร่างของนัตสึเมะเปลี่ยนเป็นภูติก่อนจะหันไปทางริคุโตะที่มองเขาด้วยสายตาเชื่อมั่น


   …


   ทางด้านของริคุโอะถือว่าตอนนี้สถานการณ์ย่ำแย่มากพวกเขาไม่อาจมีพลังพอที่จะต้านกับอสูรกายตรงหน้าได้ เมื่อมันปลดปล่อยพลังเพลิงออกมา สิ่งที่จะหยุดพลังของมันได้ ริคุโอะเหลือบไปทางซึราระที่กำลังทรมานเพราะเธอไม่ถูกกับไฟ สึซึโมะเองก็เริ่มจะไม่ไหวแล้วเหมือนกันเนื่องจากใช้พลังงานเยอะเกินไป


   ‘ถ้าเป็นแบบนี้ได้ตายกันหมดแน่’ริคุโอะคิดขึ้นมาก่อนที่เขาจะพยุงตัวเองขึ้น เขารู้ตัวดีว่ามีพลังไม่มากพอที่จะทำอะไรอสูรกายตรงหน้าได้ เขาไม่เหมือนกับพี่ชายของเขา แต่ว่า สิ่งที่เขาจะทำได้ในตอนนี้นั่นก็คือ ปกป้องทุกคนในฐานะของเจ้าแห่งภูติพราย


   ทุกสายตาตกตะลึงเมื่อเห็นริคุโอะกระโจนออกไปจากโล่รากไม้ของสึซึโมะ ซึราระเบิกตากว้าง


   “นายน้อย!!!”เธอรีบพุ่งตามริคุโอะไปทันทีแต่ก็โดนมาดาระจับตัวเอาไว้


   “ปล่อยข้านะ มาดาระ ข้าจะไปหานายน้อย!!”เธอตะโกนพร้อมกับทำร้ายมาดาระ


   “ขืนเข้าไปก็ทำอะไรไม่ได้ ดีไม่ดีอาจเป็นตัวถ่วงด้วยซ้ำ เชื่อในตัวนายน้อยของเจ้าหน่อยสิ สาวน้อย!”มาดาระพูดเตือนขึ้นมาเธอที่ไดัยินก็หยุดลงก่อนจะหันไปทางริคุโอะที่กำลังสู้กับอสูรกาย



   วูบ—!!!


   ริคุโอะหลบไฟที่มาทางเขา ก่อนที่เขาจะพุ่งไปทางไทกะโทริเฮบิ มันที่เห็นก็ใช้หางของมันตบไปที่ตัวของริคุโอะ เขาเอียงตัวหลบพร้อมกับฟาดดาบไปที่หางของอสูรกาย ก่อนจะพุ่งไปทางหน้าของมัน ไทกะโทริเฮบิแสยะยิ้มก่อนจะอ้าปากขึ้นมา ริคุโอะที่เห็นก็ยกดาบขึ้นเตรียมจะแทงไปที่ปากของมัน



   “เฮบิมิตสึ!”


   ร่างของตุ๊กตาหิมะปรากฏตัวขึ้นที่หน้าของไทกะโทริเฮบิและริคุโอะ อสูรกายที่เห็นก็พ่นไฟที่ตัวของตุ๊กตาหิมะ ก่อนที่มันจะระเบิดออกมาเป็นอสูรงูยักษ์น้ำ พุ่งไปรัดตัวของไทกะโทริเฮบิ


   ทุกคนที่เห็นก็ต่างตกตะลึงก่อนที่ร่างของริคุโตะและนัตสึเมะจะเดินออกมาป่า พวกเขาสองคนที่เห็น พรรคพวกของตัวเอง บาดเจ็บหนักก็รู้สึกผิดขึ้นมา ที่มาช้าเกินไป ริคุโตะกับนัตสึเมะพยักหน้าให้กัน ก่อนที่ริคุโตะจะพุ่งไปทางริคุโอะแล้วอุ้มเขาขึ้นมาบนบ่าก่อนจะไปทางฝั่งของ ซึราระ สึซึโมะ และ มาดาระ


   “บาดเจ็บหนักเลยนะ นายน่ะ”


   “ขอโทษทีนะ”


   ริคุโอะพูดขึ้นมา ซึ่งริคุโตะที่ได้ยินก็ยกยิ้มขึ้นมา ริคุโอะเพียงแค่ต้องการจะช่วยเขาเท่านั้นเอง ถึงแม้เจ้าตัวจะไม่แข็งแกร่งก็ตาม แต่ว่าอนาคตริคุโอะจะเป็นจ้าวแห่งภูติพรายที่น่าเกรงขามที่สุด ริคุโตะในตอนนี้หน้าที่ของเขาคือเป็นพี่ชาย ที่ให้คำแนะนำที่ดีที่สุด


   “นายทำดีที่สุดแล้ว ขอบใจมาก”




   ริคุโตะกล่าวพร้อมกับลูบหัวของอีกฝ่ายแล้วหันไปทางไทกะโทริเฮบิที่กำลังต่อสู้กับอสูรน้ำที่นัตสึเมะเรียกมาอย่างดุเดือด


   “นัตสึเมะ…”เสียงของมาดาระดังขึ้นมาเด็กหนุ่มเรือนผมสีเนื้อที่ได้ยินก็หันไปมองจิ้งจอกเงินด้วยแววตาที่จริงจังและมุ่งมั่นเขาที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มขึ้นมา


   “กลับมาแล้วสินะ”มาดาระกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและห่วงใย


   “ครับ อาจารย์...ผมขอโทษนะครับที่ทำตัวแบบนั้นกับคุณ”นัตสึเมะเอ่ยด้วยความรู้สึกผิดก่อนที่เด็กหนุ่มจะรู้สึกถึงสัมผัสอันอ่อนโยนของอีกฝ่าย


   มาดาระได้ลูบหัวของนัตสึเมะด้วยคางของตัวเองเด็กหนุ่มที่โดนการลูบหัวของอีกฝ่ายก็ยิ้มขึ้นมาก่อนจะพูดขึ้น


   “นี่อาจารย์ทำไรน่ะครับ?”


   “ก็ลูบหัวเด็กดื้ออยู่ไง”


   “อาจารย์ที่ไหนเขาลูบหัวกันแบบนี้ล่ะ”นัตสึเมะกล่าวพร้อมกับลูบหัวของอีกฝ่ายด้วยมือบางของตัวเองถึงมันจะไม่ถึงหัวของสัตว์ขนปุยตรงหน้าก็ตาม แต่เขาก็รู้สึกดีใจมากที่อาจารย์ของเขาไม่ถือโทษโกรธเขาหรือรังเกียจก็ตาม


   “โฮกกกก!!!!”ไทกะโทริเฮบิคำรามพร้อมพ่นลมพายุไปทางอสูรสัตว์น้ำก่อนที่มันจะสลายหายไปเมื่อจัดการเสร็จอสูรกายที่มีนัยน์ตามัจจุราชที่ตัวคลุมไปด้วยเปลวไฟก็หันมาทางเขา


   “นี่มันไม่ใช่เวลามาหวานกันนะพวก”ริคุโตะกล่าวไปทางทั้งสองพรางหยิบดาบคาเงะโมโนกาตาริขึ้นมาเมื่อมาดาระและนัตสึเมะรู้ตัวก็สดุ้งชึ้นมาก่อนจะหันไปทางปีศาจตรงหน้า


   ริคุโตะมองไปรอบๆพื้นที่ที่พวกเขาสู้ด้วยกันอยู่เป็นลานกว้างพลัดออกมาจากป่าที่นี่ไม่มีผู้คนหรือสิ่งก่อสร้างอะไรนั่นทำให้เขารู้สึกโล่งใจที่ไม่มีมนุษย์ต้องมาบาดเจ็บเพราะการต่อสู้ครั้งนี้ เด็กหนุ่มนัยย์ตาสีแดงยิ้มที่มุมปากขี้นมา ก่อนจะหันไปทางเด็กสาวผมสีน้ำตาลยาวนัยย์ตาสีชมพู


   “สึซึโมะเธอบอกว่าสามารถที่จะควบคุมต้นไม้ได้ใช่ไหม?”


   “เอ๊ะ? ก็ค่ะ ฉันสามารถใช้ได้ถ้าอยู่ในระยะการควบคุม แล้วมันทำไมเหรอคะ?”เธอกล่าวพร้อมกับทำหน้างงก่อนที่เธอจะเปลี่ยนเป็นใบหน้าเหมือนรู้ความคิดของเด็กหนุ่ม เธอยิ้มมาไปทางเขาทันที


   ริคุโตะที่คุยกับสึซึโมะเสร็จก็หันไปทางซึราระที่กำลังคอยประคองริคุโอะอยู่ก่อนที่เขาจะเอ่ยขี้น


   “ซึราระ เธอใช้พลังน้ำแข็งของเธอคอยหยุดการเคลื่อนไหวของไทกะโทริเฮบิให้อีกฝ่ายช้าลงริคุโอะนาย—”


   “ไม่ได้หรอก เปลวไฟของเจ้านั้นร้อนเกินไป น้ำแข็งของข้าเข้าไปก็ละลายแล้วล่ะ”


   ขณะที่ริคุโตะกำลังออกคำสั่งซึราระก็ขัดขึ้นมาเด็กหนุ่มที่ได้ยินก็เป่าลมหายใจก่อนจะย่อตัวลงแล้วจับไหล่ของเด็กสาวนัยย์ตาสีอัมพัม


   “เชื่อมั่นในตัวเองสิ พลังของเธอมีมากกว่าเจ้าอัปลักษณ์นั่นซักอีก ถ้าทำไม่ได้จริงก็ต้องทำต่อไปอย่าท้อแท้เด็ดขาด นั่นแหละคือความเกรงขามของพวกเรา กลุ่มนูระ”ริคุโตะเอ่ยด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่จริงจังจนเธอที่ได้ยินก็เบิกตากว้างขึ้นมา


   ‘ท่านริฮัง’เธอพึมพัมในใจขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดของเด็กหนุ่ม ทำให้เธอรู้สึกนึกถึง นูระริฮังขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ บวกกับลักษณะหน้าตาของอีกฝ่ายที่มีส่วนคล้ายคลึงกับ รุ่นที่สองยิ่งนัก เธอเป่าลมหายใจออกมาก่อนจะทำหน้าจริงจังให้กับริคุโตะ”เข้าใจแล้วค่ะ ข้าจะช่วยเท่าที่ทำได้”


   ริคุโตะพยักหน้ารับพร้อมกับยกยิ้มขี้นมาก่อนจะหันไปทางเด็กหนุ่มนัยย์ตาสึแดงเหมือนกับเขาต่างกันแค่สีผมและเนื้อผ้า


   “ริคุโอะสิ่งที่นายต้องทำคือยื้อเวลาให้ได้มากที่สุดพร้อมกับนัตสึเมะก่อนที่ฉันกับมาดาระจะหาจุดอ่อนของเจ้านั่นเจอ”


   “เข้าใจแล้วแต่เจ้าไม่จำเป็นต้องออกคำสั่งกับข้า เพราะข้าคือเจ้าแห่งภูติพราย—”


   เพี้ย!!


   ขณะที่ริคุโอะกำลังวางมาดอยู่ริคุโตะก็ตบไปที่หัวของอีกฝ่ายจนหน้าของเขาทิ่มดินทันที


   ”ไม่ต้องบอกก็รู้เว้ย ให้ตายสิ คิดถึงน้องชายร่างมนุษย์ซักแล้วสิ ถึงจะน่ารำคาญก็เหอะ”ริคุโตะกล่าวจบก็จับไปที่หัวของซึราระและริคุโอะทันใดนั้นก็แสงสีทองสว่างไสวขึ้นมาก่อนที่บาดแผลจากการต่อสู้จะหายไป พวกเขาเบิกตากว้างขึ้นมา


   “กลับมาแล้ว” ริคุโอะ

 

   “นี่มันเหมือนกับท่านริฮัง” ซึราระ


   ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็ลุกตัวขึ้นมาก่อนที่นัตสึเมะจะเดินมาทางเขาแลัวพูดขึ้นมา


   “นี่ ริคุโตะ ตอนที่ข้าอยู่ในท้องของเจ้าไทกะโทริเฮบิข้ารู้สึกเหมือนกับเห็นรอยแผลเป็นที่ใต้ปีกของมัน นั้นอาจเป็นจุดอ่อนเก่าของมันก็ได้”


   “ดีล่ะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลา”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับยกยิ้มขึ้นมาพรางยิ้มไปทางอสูรกายตรงหน้า


   “เอาล่ะไปกันเลย!”


   ริคุโอะกับซึราระพุ่งตัวกันออกไปก่อนที่เธอจะใช้พลังน้ำแข็งของเธอคอยหยุดการเคลื่อนไหวของไทกะโทริเฮบิแต่เมื่อน้ำแข็งของเธอโดนตัวมันก็ละลายทันทีดังสุภาษิตที่ว่า น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ แต่เด็กสาวก็ไม่สน ต่อให้ไม่ได้ผลก็จะทำต่อไป ขณะที่ริคุโอะเองก็คอยหลบหาจังหวะแทงดาบไปทางอสูรกายตรงหน้าแต่มันก็ไม่ได้ปล่อยให้อีกฝ่ายทำ มันได้ตวัดมือไปทางเขาทันที



   มั้บ!


   ขณะที่กำลังจัดการริคุโอะนั่นเองก็มีรากไม้นับร้อยนับสิบคอยดึงตัวของไทกะโทริเฮบิไว้ซึ้งมันก็เป็นฝีมือของสึซึโมะนั่นเอง


   ริคุโอะที่ได้จังหวะก็ใช้ดาบกระหน่ำแทงไปที่ร่างของปีศาจร้ายตรงหนัา


   “ไปเลย ภูเขาน้ำแข็งใสพิเศษไม่ใส่นม!!”ซึราระตะโกนพร้อมกับปล่อยภูเขาน้ำแข็งมหึมาออกมาไปยีงร่างของอสูรกายตรงหน้า



   โครม!!!!!


   นัตสึเมะมองไปยังภาพตรงหน้าขณะที่ริคุโตะขึ้นไปขี่หลังของมาดาระเด็กหนุ่มก็เอ่ยออกมา


   “ข้าขอเอ่ยนามของเจ้า คาเซะ”


   วูบ…!


   ปีศาจร่างโปร่งปรากฏตัวขึ้นตัวมันนั้นไม่มีผิวกายมีเเต่สายลมที่คอยชักจูงมัน คาเซะนั้นเป็นภูติสายลมที่พบได้ทั่วไปแต่จะพิเศษตรงที่ว่า ไม่สามารถแตะต้องได้ เพราะตัวมันนั้นเป็นลม


   “ท่านนัตสึเมะเรียกข้ามามีอะไร?”


   “คอยช่วยเหลือพวกนั้น”


   “รับทราบ”


   กล่าวจบคาเซะก็พุ่งไปทางไทกะโทริเฮบิด้วยความเร็วก่อนจะเกิดลมกันโชกขึ้นมาเมื่อถึงตัวเป้าหมายปีศาจร่างโปร่งก็ทะลุผ่านร่างของอสูรกายไปพร้อมกับเชือดเฉือนเนื้อหนังอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนไทกะโทริเฮบิกรีดร้องขึ้นมานัตสึเมะที่เห็นแบบนั้นจึงยกร่มคันสีแดงออกมาพร้อมกับยิงเปลวไฟสีฟ้าไปทางอสูรกาย



   “อ๊าาากกกกกก!!!!”


   ขณะเดีบวกันริคุโตะและมาดาระที่กำลังหาจังหวะเข้าไปโจมตีอยู่นั้นเองไทกะโทริเฮบิก็ร้องขึ้นมาก่อนที่ตัวของมันจะดิ้นทุรนทุรายจนพวกเขาเริ่มที่จะเห็นแผลเป็นตามที่นัตสึเมะบอกมา


   ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็ยกดาบขึ้นมาก่อนจะเอ่ย“เมย์เคียวชิซุยอาเกะโฮโน“กล่าวจบตัวดาบของคาเงะโมโนกาตาริก็มีเปลวเพลิงสีแดงฉานออกมา


   “เจ้าพร้อมนะ”มาดาระเอ่ยเพื่อความแน่ใจ


   “เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว...แน่นอน ข้าพร้อม”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก


   มาดาระที่เห็นแบบนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมาก่อนที่ตัวเขาจะพุ่งไปทางไทกะโทริเฮบิ ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นจึงแทงดาบไปที่แผลเป็นของอสูรกายที่ลุกไหม้ไปด้วยเปลวเพลิงก่อนที่มันจะเบิกตากว้างขึ้นมา


   หลังจากนั้นเปลวไฟที่คลุมตัวมันก็ค่อยๆหายไปก่อนที่ร่างของไทกะโทริเฮบิจะล้มลงอย่างรุนแรง พวกเขาที่เห็นแบบนั้นก็โล่งใจขึ้นมา ในที่สุดพวกเขาก็จัดการมันได้แล้ว


   ริคุโตะกับมาดาระมายังพื้นดินก่อนที่ริคุโอะกับนัตสึเมะและคนอื่นๆมาทางพวกเขา เด็กหนุ่มผมสีดำยาวลูบหัวของสึซึโมะทันที


   “เจ้าทำดีมาก”


   “เกือบแย่เหมือนกันค่ะ ถ้าไม่มีคนอื่นข้าว่าเจ้านั่นคงหลุดจากการพันธนาการของข้าไปแล้ว”สึซึโมะกล่าวพรางยิ้มหวานออกมาจนทำให้ริคุโตะถึงกับเลิกคิ้วขึ้น


   “เจ้ายิ้มทำไม?”


   “ก็ข้ามีความสุขนี่คะ”


   “งั้นความสุขของข้าคือการที่เห็นเจ้ายิ้มนี่ละ”ริคุโตะเอ่ยพร้อมกับยิ้มไปให้อีกฝ่ายก่อนจะสดุ้งเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของคนรอบข้าง


   “ข้าแค่คุยกับลูกน้องของข้าเอง”ริคุโตะพูดขึ้นมาแต่ก็ไม่ทำให้พวกเขารู้สึกได้เลยว่าเป็นการสนทนาระหว่างหัวหน้าและลูกน้อง


   “ข้าจะจัดการพวกแก...ข้าจะกินพวกเจ้า!!”


   เสียงของไทกะโทริเฮบิดังขึ้นทำให้ริคุโตะมองค้อนทันทีพร้อมกับหันไปทางของอสูรกายที่นอนแน่นิ่งอยู่


   “ขอปิดบัญชีเลยล่ะกัน เพราะแกทำให้เนื้อเรื่องของนัตสึเมะยืดเยื้อเหลือเกิน”ริคุโตะกล่าวพรางเดินไปที่ร่างของไทกะโทริเฮบิก่อนจะยกดาบขึ้นเหนือหัวของมัน


   “ไปนอนซะ!”


   พรึ่บ!


   ริคุโตะเบิกตากว้างเมื่อเห็นแผ่นกระดาษสีขาวบินมาติดที่ตัวของไทกะโทริเฮบิ


   “โฮกกกกกก!!!!!!”


   “อะไรวะ!?”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับกระโดดออกมาจากตัวของปีศาจตรงหน้าก่อนจะเกิดแสงสีเขียวสว่างไสวขึ้นมาอสูรกายโห่ร้องอย่างทุกข์ทรมาน เด็กหนุ่มและคนอื่นๆได้แต่งงว่ามันเกิดอะไรขึ้น


   แปะ! แปะ!


   เกิดแสงตรบมือดังขึ้นมาพวกเขาหันไปทางผู้มาใหม่ที่เดินเข้ามาเป็นชายหนุ่มผมสีดำยาวมีผ้าปิดตาที่ด้านซ้าย


   “มาโตบะ!”นัตสึเมะเอ่ยขึ้นมาริคุโอะและซึราระที่ได้ยินครั้งแรกก็งงว่าบุคคลตรงหน้าเขาคือใคร


   “ไม่เจอกันนานนะครับ นัตสึเมะคุง ดูเธอเปลี่ยนไปนะ น่าสนใจมาก”มาโตบะพูดพร้อมกับส่งยิ้มให้อีกฝ่าย


   “นายมาทำอะไรที่นี่?”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับเอาดาบขึ้นมาพาดบ่าชายหนุ่มตรงหน้าที่เห็นแบบนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเลห์ เขาที่เห็นก็เบิกตากว้างขึ้นมาก่อนจะหันไปทางไทกะโทริเฮบิที่ร้องอย่างทุรนทุราย


   “หรือว่านาย…!?”


   “ข้าคือนายของเจ้า จงมาเป็นทาสรับใช้ของข้า”มาโตบะกล่าวพรางหยิบขวดโหล่ขึ้นมา


   “อ๊าากกกกกกก ม่ายยยย!! ช่วยข้าด้วย!!!!!”ไทกะโทริเฮบิโห่ร้องออกมาก่อนที่ตัวของมันจะถูกดูดเข้าไปในโหล่แก้ว


   พวกเขาที่เห็นก็ตกตะลึงกับภาพตรงหน้าก่อนที่ริคุโตะจะเลิกคิ้วขึ้นมา เขารู้แล้วว่าทำไมอสูรกายถึงหลุดจากการผนึก เขารู้แล้วว่าทำไมมาโตบะถึงมาที่นี่ คอยขัดขวางเขา


   “นี่เป็นแผนของเจ้างั้นเหรอ!!”ริคุโตะพูดพร้อมกับถลึงตาใส่มาโตบะในมือกำดาบแน่น


   มาโตบะจับไหล่ของริคุโตะก่อนจะกระซิบข้างหูของเขา”ใช่เป็นแผนของผมเองขอบคุณพวกคุณจริงที่ทำให้ผมไม่ต้องเสียแรงเหนื่อยในการจับมัน พวกคุณทำให้ผมสนใจมากเลยล่ะครับ กลุ่มนูระ”


   กล่าวจบเขาก็ผลักริคุโตะออกไปก่อนจะหันหน้าไปทางนัตสึเมะแล้วยิ้มที่มุมปาก”แล้วเจอกันนะ นัตสึเมะคุง จำตอนที่ผมบอกว่าอยากได้เธอได้รึเปล่าเมื่อตอนนั้นเธอเป็นมนุษย์แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วสินะ ไว้เราค่อยพบกันใหม่”


   มาโตบะเอ่ยเสร็จก็โค้งตัวอย่างเป็นมารยาทก่อนจะเดินออกไป


   “เดี๋ยวก่อน!”


   มาโตบะหยุดเดินก่อนจะหันไปทางนัตสึเมะที่ส่งนิ้วกลางให้กับเขา เขาที่เห็นก็ยิ้มหวานก่อนจะเดินออกไป


   “ขอโทษนะคะ แล้วที่เราสู้กันมาเพื่ออะไรล่ะ?”สึซึโมะกล่าวพร้อมกับขมวดคิ้วสงสัยก่อนที่จะโดนมือหนาของเด็กหนุ่มลูบหัว


   “เราสู้เพื่อตัวของพวกเรายังไงล่ะ มันได้พิสูจน์ออกมาแล้ว แต่มองข้ามเรื่องที่โดนมาโตบะคาบไปแดกก็แล้วกันนะ”


   “นายท่าน!”เธอที่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายก็ทำแก้มป่องทันทีเธออุส่าใช้พลังงานทั้งหมดเพื่อเยื้อเจ้าอสูรกายนั่นแท้ๆ


   “อย่างอนนะ”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับเขย่าหัวเด็กสาวจนเธอถึงกับหัวหมุนเลยทีเดียวก่อนที่เธอจะยิ้มขึ้นมา


   ‘ช่างมันล่ะกัน นายท่านอารมณ์ดีแล้ว’  





   วันต่อมา


   ริคุโตะลืมตาขึ้นมาก่อนจะพยุงตัวขึ้นจากฝูกนอนพรางบิดขี้เกียจไม่นานเด็กหนุ่มก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อที่จะล้างหน้า


   “พี่”


   ริคุโตะหันไปตามเสียงก่อนจะพบกับริคุโอะที่เดินเข้ามาด้วยสภาพงัวเงียพร้อมกับล้างหน้าที่อ่างกับเขา


   “ตื่นแล้วเหรอ?”ริคุโตะถามพรางหยิบผ้าเช็ดหน้าให้อีกฝ่าย เด็กหนุ่มรับก่อนจะตอบ


   “ครับ...พี่เรื่องของนัตสึเมะกับมาดาระเป็นยังไงบ้าง?”ริคุโอะถามขึ้นมาริคุโตะที่ได้ฟังก็ยิ้มขึ้นมา


   “ก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอก ตอนนี้พวกเขาอยู่กับครอบครัวน่ะ”


   “ครอบครัว? ที่เป็นมนุษย์น่ะเหรอ?”


   “อืม…”


   ริคุโอะมองไปที่หน้าของพี่ชายของตัวเองที่ยิ้มออกมาแต่แววตาดูเสียดายอะไรบางอย่างก่อนที่เขาจะพูดขึันมา


   “ริคุโตะนายไม่อยากให้นัตสึเมะอยู่กับครอบครัวเหรอ?”


   เด็กหนุ่มผมสีดำดกที่ได้ยินก็สดุ้งขี้นมาพรางหันไปทางน้องชายที่มองเขาด้วยสายตาครุ่นคิด ริคุโตะที่เห็นก็หัวเราะขึ้นมา


   “จะบ้าเหรอ อยู่กับครอบครัวน่ะดีที่สุดแล้ว ฉันอยากให้พวกเขาอยู่กับครอบครัวจะตาย...อาชักหิวแล้วสิ นายไปปลุกคนอื่นๆเถอะ เดี๋ยวไม่ทันไปสถานีนะ” เขาพูดพร้อมกับเดินออกจากห้องน้ำไปริคุโอะได้แต่ถอนหายใจ



   ตั้งแต่เมื่อคืนวานหลังจากสู้กับไทกะโทริเฮบิเสร็จแล้ว นัตสึเมะกับมาดาระจึงขอแยกตัวออกมาเพื่อไปหาครอบครัว ผมที่เห็นก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่จริงๆก็แอบเสียดายอยู่นิดหน่อย เพราะว่าผมนั้นอยากได้ตัวของนัตสึเมะมาเข้ากลุ่ม แต่ถ้าเจ้าตัวไม่อยากผมก็ไม่อยากจะขยักขยอเขาหรอก ทำตามสิ่งที่หัวใจต้องการดีที่สุด


   ริคุโตะพึมพัมในใจพรางถอนหายใจอยู่บนชั้นด่างฟ้าของโรงแรม วันนี้เป็นว้นสุดท้ายที่เขาต้องมาอยู่ที่ ยัตสึฮาระแล้ว เด็กหนุ่มหันไปทางด้านหลังก่อนจะพบกับร่างของเด็กสาวเรือนผมสีดำ


   “ยูระ…?”


   “คือ เรากำลังจะไปกันแล้วน่ะ ฉันเลยมาตามนาย”


   กล่าวจบเธอก็เดินออกไปแต่ก็ต้องชงักเมื่อสัมผัสได้ถึงมือหนาของอีกฝ่ายเธอค่อยๆหันไปก่อนจะพบกับเขาที่ส่งรอยยิ้มมาให้


   “เรามาถ่ายรูปกันเหอะ”


   “หา?”


   ยูระที่ได้ยินก็เลิกคิ้วสงสัยทันทีแต่ยังไม่ได้พูดอะไรริคุโตะก็ดึงตัวเธอเข้ามาพร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ใบหน้าของเด็กสาวทั้งตกตะลึงและอายเป็นอย่างมาก


   “ริคุโตะคุง...นายทำอะไรน่ะ?”ยูระถามพร้อมกับหันไปมองร่างสูงที่ยิ้มจนเห็นเขี้ยวเสน่ห์เธอทึ่เห็นก็หน้าขึ้นสีขึ้นมา


   “ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาเรียนที่เมืองอุคิโยเอะ ฉันยังไม่มีรูปคู่กับเธอเลย”ริคุโตะตอบพร้อมกับมองไปทางเด็กสาวเธอที่เห็นก็เบือนหน้าไปทางอื่นทันที


   “คือฉันไม่ค่อยชอบถ่ายรูปเท่าไหร่น่ะ”ยูระเอ่ยด้วยเสียงที่แผ่วเบาพร้อมกับใบหูที่แดงกล่ำ


   “รูปภาพน่ะดีนะ ถึงมันจะไม่ให้ความรู้สึกแต่มันให้ความทรงจำ ความทรงจำที่เราจะไม่มีวันลืม”ริคุโตะพูดพร้อมกับกอดเอวของอีกฝ่ายเธอที่เห็นแบบนั้นก็ตาเบิกกว้างทันที


   “เอาล่ะ ยิ้มนะ!”


   “เดี๋ยว—”


   —แชะ!


   “ฮ่าฮ่าๆๆ”


   ริคุโตะมองดูรูปในมือถือก่อนจะหัวเราะออกมาจากนัันก็โชว์รูปให้ยูระดู เด็กสาวที่เห็นก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นปากของเธอเบ้ขึ้นมา


   “ลบเดี๋ยวนี้นะ!”ยูระบังคับพร้อมกับท้าวสะเอวพร้อมส่งสายตาอาฆาตไปทางเขา


   “ไม่ลบ!”ริคุโตะพูดพร้อมกับยักไหล่ทั้งสองข้างพร้อมมองเด็กสาวด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินตรงไปทางเธอ


   เธอที่เห็นก็เดินถอยหลังกลับโดนอัตโนมัติเมื่อสัมผัสได้ถึงความอันตรายจากอีกฝ่าย


   “ถ้าอยากให้ลบล่ะก็…”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับครุ่นคิดพรางจะนึกขึ้นมาได้ก่อนที่เขาจะแตะที่แก้มของตัวเอง”มาจุ๊ปแก้มฉันสิ”


   ยูระที่ได้ยินก็เบิกตากว้างพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีกว่าเดิม ริคุโตะที่เห็นใบหน้าที่แดงกว่าลูกแอปเปิ้ลก็ชะโงกไปที่หน้าของเธอ


   “หรือจะให้ฉันจูบปากเธอ?”


   จุ๊ป!


   ริคุโตะตกตะลึงขึ้นมาเมื่อยูระพุ่งตัวมาจูบแก้มเขาอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะเดินหายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน เขาที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มที่มุมปากขึ้นมา


   “เดี๋ยวสิจะหนีไปไหนน่ะ มาให้ฉันจูบปากก่อนสิ!”


   “ไอบ้า!!!”


   สถานีรถไฟเมืองยัตสึฮาระ


   ก่อนจะเข้าไปในรถไฟกลุ่มคิโยจูจิก็ถ่ายรูปภาพเก็บไว้เป็นความทรงจำ ริคุโตะมองไปทางเด็กสาวเรือนผมสีดำที่กำลังพูดคุยกับคานะอย่างสนุกสนานก่อนที่สึซึโมะจะเดินมายืนข้างๆเขา


   “นายท่านข้าพยายามมองหาร่างของนัตสึเมะกับมาดาระแล้วแต่ไม่เจอเลยเจ้าค่ะ”สึซึโมะกล่าวขึ้นมาพรางมองไปยังร่างของเจ้านายของเธอ


   “งั้นเหรอ...เหอะใจดำชมัดข้าอุส่าช่วยขนาดนั้นตอนจะไปก็ไม่คิดจะมาลากันหน่อยรึไง?”ริคุโตะพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิดก่อนจะเดินเข้าขบวนรถไฟไป คนอื่นๆก็เช่นกัน


   ปู๊นๆ!


   เมื่อรถไฟออกตัวริคุโตะก็มองหาที่นั่งตามตั๋วที่เขาได้มาเมื่อหาที่ของตัวเองเจอเขาก็หมวดคิ้วขึ้นมาเมื่อเห็นบุคคลคนนึงกำลังนั่งที่ของเขาอยู่ เด็กหนุ่มรีบเดินไปที่นั่งของตัวเองทันที เขาอยากจะต่อว่าซักหน่อย แต่เขาก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นเด็กหนุ่มเรือนผมสีขาวกำลังนั่งอยู่พร้อมกับร่างของแมวอ้วนตัวปุกปุย


   “นัตสึเมะ…”


   “ไงริคุโตะคุง”


   ริคุโตะมองไปที่ร่างของเด็กหนุ่มก็จะพบว่าสีผมของเขาได้เปลี่ยนไปจากสีเนื้อกลายเป็นสีขาวบริสุทธิ์ เจ้าตัวที่สังเกตเห็นก็อธิบายทันที


   “อยุ่ดีๆ สีผมก็เปลี่ยนเป็นแบบนี้เฉยเลย ผมไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนได้ไง เพราะฉนั้นอย่าถามนะครับ”นัตสึเมะกล่าวพร้อมกับส่งยิ้มให้


   “ทำไมนายถึงอยู่ที่นี่!”ริคุโตะตวาดออกไปก่อนที่คนทั้งขบวนจะหันมาทางเขา


   “......”


   “นายควรจะอยู่กับครอบครัวสิ! ครอบครัวที่นายต้องปกป้อง!”ริคุโตะว่าออกไปทันทีด้วยน้ำเสียงที่โมโห


   “ถูกต้องครับผมควรอยู่แต่ว่า...ผมยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะปกป้องพวกเขาครับ”นัตสึเมะตอบออกไปด้วยใบหน้าจริงจัง


   “ผมอยากที่จะแข็งแกร่งขึ้น อยากจะค้นพบตัวเอง ผมจึงได้ตัดสินใจตามพวกคุณมาด้วย”


   ริคุโตะที่ได้ยินก็ตกตะลึงขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายตอนนี้เขารู้สึกมีส่วนที่ต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้ด้วยซักแล้ว


   “แล้วครอบครัวโยชิมูระว่ายังไงบ้างล่ะ?”


   “พวกเขาให้ผมไปครับผมบอกกับพวกเขาว่าซักวันจะกลับมา”


   ริคุโตะที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วทันทีก่อนที่มาดาระที่นั่งอยู่จะเอ่ยขึ้นมา


   “นัตสึเมะบอกเรื่องที่เขาเป็นครึ่งภูติให้กับพวกครอบครัวฟังแล่วน่ะ”


   “งั้นเหรอ…”ริคุโตะที่ได้ยินก็โล่งใจขึ้นมานึกว่านัตสึเมะจะหนีออกมาซักอีก เขาค่อยๆยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะจับไหล่ของเด็กหนุ่มเรือนผมสีขาว


   “นัตสึเมะนายยินดีที่จะเข้าร่วมกลุ่มหวาดหวั่นของฉันมั้ย?”


   เขาที่ได้ยินก็ยกยิ้มขึ้นมาพรางมองหน้าของอาจารย์จากนั้นก็หันไปทางริคุโตะ


   ”แน่นอนผมยินดี”


   …


   บ้านใหญ่กลุ่มนูระ


   นูระริเฮียงจับสัมผัสได้ถึงจิตของภูติที่รุนแรงมากๆก่อนที่เขาจะลืมตาแล้วหยิบดาบขึ้นมา คนอื่นในกลุ่มก็รู้สึกได้เช่นเดียวกัน ก่อนที่พวกเขาจะไปที่หน้าบ้าน


   “กลิ่นไอภูติรุนแรงมาก หรือปีศาจจากกลุ่มอื่นกัน?”เซนกล่าวขึ้นมาด้วยความไม่แน่ใจ


   “เดี๋ยวก่อนข้าได้กลิ่นของท่านริคุโตะกับริคุโอะอยู่”กิวคิพูดออกมาด้วยใบหน้าดำเคร่งเครียด


   ก่อนที่พวกเขาจะเห็นเงาลางของคนกลุ่มนึงที่เดินเข้ามา คนในกลุ่มก็เริ่มจะปล่อยความเกรงขามออกมาเพื่อจะขู่อีกฝ่าย


   “ตาแก่”


   “เหวอ!!”


   ริคุโตะปรากฏตัวข้างๆนูระริเฮียงจนร่างของชายแก่ล้มหัวทิ่มพื้นทันทีเพราะตกใจ ทุกคนในกลุ่มนูระหันมาทางเด็กหนุ่มผมสีดำยาวไม่ตกพื้นนัยย์ตาสีแดงเลือด


   “ท่านริคุโตะ!!!”


   “โย่”


    ริคุโตะโบกมือทักทายก่อนที่ริคุโอะซึราระและสึซึโมะจะเดินเข้ามาแต่ที่ถูกจับตามองเป็นที่สุดไม่ได้คือนัตสึเมะและมาดาระ(ร่างแมวอ้วน)


     “ทำไมมนุษย์ถึงมาอยู่ที่นี่กัน?”


     “เขาคือ นัตสึเมะทาคาชิ ผู้เป็นเพื่อนกับภูติผี และเขาคือ คนของฉัน”   



________________________________



  คนของฉันในที่นี้ริคุโตะหมายถึงคนในกลุ่มอย่าคิดอย่างอื่นนะครับ


  จบเนื้อเรื่องของนัตสึเมะแล้วนะครับ ต่อจากนี้จะเข้าเนื้อเรื่องของภาคสองแล้ว ฮาโกโรโมะกิตสึเนะ ตามความจริงผมอยากจะไปเนื้อเรื่องของลูกของคาราสึเท็นงูก่อน แต่กลัวเนื้อเรื่องยืดเยื้อไง สรุปนัตสึเมะก็ตกลงมาเป็นลูกน้องของริคุโตะนะครับ ถ้าเนื้อเรื่องออกทะเลมากเกินไปก็ขอโทษด้วยนะครับ จริงๆตอนเกี่ยวกับนัตสึเมะอยากให้มีเยอะกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ถ้าเยอะเกินไปมันก็ไม่ดีจริงไหม? แล้วข้อมูลผมจะเอาไปใส่ในกลุ่มหวาดหวั่นนะครับ



   








   





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 262 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #718 R.E.A.P.T (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 18:34
    คือตอนแรกเราก็ไม่ได้คิดอะไรหรอกค่ะ แต่พอไรท์พูดปั๊ป เราก็แบบ...
    #718
    0
  2. #659 Fot800 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 19:15
    น...นี่มันพลังมิตรภาพ(หมาหมู่)
    #659
    0
  3. #656 pramekung2545 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 13:26
    ไรต์อธิบายแต่ตูจะจิ้น
    #656
    0
  4. #651 0815955596 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 22:11

    ไรท์อธิบายคำว่าคนของฉันแล้วก้จริงแต่ตูจะจิ้นนนนน
    #651
    0
  5. #650 kacu (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 20:20
    ออกมากกว่านี้ก็ไม่ว่ากันค่ะ บอกไม่ให้จิ้นตอนนี้ไม่ทันแล้วค่ะไรท์ สายเกินไป งืออออ
    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #650
    0
  6. #649 Narumi-chan (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 20:15

    กุไม่รุ้ กุจิ้น ริคุโตะ×นัตสึเมะ เรียบร้อย5555555555
    #649
    0
  7. #646 eye24244 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 19:30

    คนของฉัน คนของฉัน คนของฉัน คนของฉัน คนของฉัน คนของฉัน... ///เขิลอ่ะ ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะนะ แต่ความมโนของฉันมันหยุดไม่ได้~~~~~
    #646
    0
  8. #645 Kanthima_28 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:45
    เกลียดมาโตบะจริงๆ เกลียดตั้งแต่ในอนิเมะ ยังจะมาโผล่ในเรื่องนี้ให้เกลียดเพิ่มอีก / ขอบคุณที่อัพค่ะ
    #645
    0
  9. #644 kza007 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 20:25
    สึซึโมะนางเอกได้ไหม?
    #644
    0
  10. #643 3stars18jan (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 17:40

    รออ่านค่ะ

    #643
    0
  11. #642 kacu (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 16:18
    รออ่านนะคะ
    #642
    0