☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 3 : Chapter 2 สายเลือดที่อยู่ในตัว [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,736
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,006 ครั้ง
    29 พ.ย. 61

ขอเปลี่ยนนะครับริคุโตะกับริคุโอะอายุ3-4ขวบ



********************




“นี่เราอยู่ที่ไหน?”


เด็กน้อยริคุโตะตื่นขึ้นมาพร้อมกับกุมที่ขมับของตัวเอง’ถ้าจำไม่ผิดเราอยู่บนท้องถนน...ใช่แล้วเราถูกรถชนนี่นา แสดงว่าที่นี้คือห้องรับรองงั้นเหรอแต่ไม่คุ้นตาเลยแหะ’ ริคุโตะหรืออากิระคิดในใจก่อนจะสำรวจร่างกายตัวเอง


“หื้ม?...นี่มันอะไรกัน”


ริคุโตะจับร่างกายของตัวเองก็พบว่าเขามีรูปร่างที่เล็กลงและไอนั้นของเขาก็เล็กมาก”นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเรา?”



“นายน้อยขอรับ~”


ก่อนจะมีเสียงเล็กกระจ้อยดัวขึ้นมาริคุโตะหันไปมองพร้อมกับตาเบิกกว้าง” นัตโตะพูดได้?”


“นายน้อยดูเหมือนว่าจะหายดีแล้วสินะครับ สมกับเป็นผู้มีสายเลือดของท่านผู้นำจริงๆ” นัตโตะ


ริคุโตะไม่สนใจนัตโตะที่กำลังพูดอยู่ถึงแม้มันจะแปลกตาสำหรับเขาก็ตาม’ท่านผู้นำเหรอ คำนี้มันคุ้นๆจังนะ’ ริคุโตะคิดในใจก่อนจะลุกขึ้น


“ไม่ได้นะขอรับนายน้อย ถึงแม้จะหายแล้วแต่ก็ควรพักผ่อนนะขอรับ”


ริคุโตะมองไปรอบๆก่อนจะเจอกระจกใบนึงเขารีบเดินไปหามันทันที ประกฎเป็นเด็กน้อยอายุ3ขวบผมสีดำสนิทตาสีน้ำตาลเข้มออกอ่อน”ไอเปี๊ยกนี่มันใครกันฟระ?” เขาพึมพัมออกมา



“จะใครหละก็หลานของปู่ไง”


ริคุโตะหันไปตามเสียงก็พบกับชายแก่ร่างเตี้ยกับทรงหัวที่แปลกประหลาดกับภูติผีมากมาย



ทันทีที่ริคุโตะหันไปมองเขาก็ตาเบิกกว้างทันที

’นี่มันนูระริเฮียงกับพวกภูติผีนี่นาทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วเมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ

หลานงั้นเหรอ?’



“เจ้าเป็นอะไรไปริคุโตะ?” นูระริเฮียง



“เอ่อ...คือ..ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ”


ริคุโตะพูดออกมาก่อนจะมองไปที่ข้าวหลังของนูระริเฮียงมีปีศาจมากมายกำลังมองเขาอยู่


“นายน้อยปลอดภัยสินะคะ”


ก่อนจะมีร่างของปีศาจสาวที่ผมยาวสลวยเดินออกมาชื่อของเธอคือ เคะโจโร


“พวกเราเป็นห่วงนายน้อยริคุโตะมากเลยขอรับ”


ก่อนจะมีขายร่างใหญ่เดินออกมาชื่อของเขาคืออาโอตะโบ


“อืมขอบคุณที่เป็นห่วงแต่ชั้นไม่เป็นไรแล้ว”

ริคุโตะเอ่ยออกมาก่อนจะหันไปทางนูระริเฮียง”มันเกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”


นูระริเฮียงมองไปที่หลานของตนด้วยความเป็นห่วง

และความเศร้า” นูระ ริฮัง พ่อ ของเจ้า ตายแล้ว”


เมือริคุโตะได้ยินก็ตกสู่ห้วงความคิด’ นูระริฮังตายงันเหรอ? อ่ออย่างนี้นี่เองเราจำได้แล้ว ริฮังโดนยายจิ้งจอกเอาดาบเสียบใส่สินะ ก็ลืมเลยนะเนี่ยไม่ได้อ่านการ์ตูนเรื่องนูระหลานจอมภูติมา7-8ปีแล้ว แต่ว่ามันแปลกนะที่เราจำได้ริฮังมีลูกแค่คนเดียวนี่ แล้วริคุโตะมาจากไหน?’



“ริคุโตะ … ปู่รู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ยากแต่หลานต้องผ่านมันไปให้ได้นะ” ริเฮียงเดินเข้ามาลูบหัวของริคุโตะ


“ปู่ครับแล้วริคุโอะ?” ริคุโตะ



“ริคุโอะเขาลืมเรื่องก่อนหน้านี้นะ เพราะ งั้น อย่าเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังนะ เมื่อถึงเวลาเดี๋ยวปู่จะบอกเขาเอง” ริเฮียง


ริคุโตะมองไปที่ริเฮียงก่อนจะมองไปที่เหล่าภูติพรายที่แสดงถึงความเศร้า”ครับ ผมจะไม่บอกน้อง”


“ท่านหัวหน้าใหญ่ครับ” คุโรตะโบ



นูระริเฮียงหันไปตามเสียง


“จัดขบวนเสร็จแล้วครับ” คุโรตะโบ



เมื่อริคุโตะได้ยินก็ไม่เข้าใจ”จัดขบวนหมายความว่าไงครับ?”



“ริคุโตะถึงจะกระทันหันไปหน่อยแต่เจ้าต้องมาจัดงานขบวนศพของริฮัง” นูระริเฮียง


เมื่อเอ่ยเสร็จนูระริเฮียงก็เดินออกจากห้องไป


“ท่านหัวหน้าใหญ่คงจะเศร้ามากเลยนะครับที่ท่านริฮังมาจบชีวิตแบบนี้” คุบินาชิพูดขึ้นมาทุกคนที่ได้ยินก็ต่างเศร้า


“ชีวิตคนเรามันสั้น ไม่มีอะไรแน่นอน สัจธรรมของมนุษย์ คนที่มีชีวิตอยู่จึงต้อง ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุด “ ริคุโตะเอ่ยออกมาก่อนจะเดินออกไป


เมื่อเหล่าภูติพรายได้ยินที่นายน้อยเอ่ยออกมาก็คิดได้ว่า’สิ่งที่ต้องทำไม่ใช่เศร้าเสียใจแต่ต้องทำหน้าที่ ของตัวเอง ให้ดีที่สุด’


เมื่อริคุโตะออกมาก็มองไปรอบๆก่อนจะเดินไปที่ห้องของริคิโอะ


เอี๊ยด


พอเลื่อนประตูก็เห็นริคุโอะกำลังนอนอยู่ริคุโตะเขาเดินไปที่กระจกก่อนจะมองตัวเอง” เรามาอยู่ในร่างนี้ได้ยังไง? มันเกิดอะไรขึ้นขึ้นกันแน่?” เขาพึมพัมออกมาก่อนจะเป็นชุดเป็นชุดงานศพก่อนจะปบุกริคุโอะ


“นี่ริคุโอะตื่นวันนี้วันสำคัญนะ” ริคุโตะ


“อืมม” ริคุโอะ


ริคุโตะก้มตัวลงก่อนจะเขย่าตัวริคุโอะ”ตื่นสิ”เมื่อเห็นว่าน้องชายไม่ตื่นริคุโตะก็เขย่าแรงขึ้นเลื่อยๆ


“ อ..อืมม ริคุโตะเหรอ”


จนในที่สุดเด็กน้อยริคุโอะก็ตื่นขึ้นพร้อมกับขยี้ตา


“วันนี้วันสำคัญนะ ตามพี่มาเร็ว” ริคุโตะ


“คร้าบ” ริคุโอะ


บ้านนูระ เวลา 14:10


ภายใต้บรรยากาศงานศพริคุโตะมองไปรอบๆเห็นภูติผีหลายตนเคารพศพของนูระริฮังก่อนจะมองไปที่วาคานะ”คุณแม่ครับ”


วาคานะที่ได้ยินเสียงของริคุโตะเธอก็เช็ดน้ำตา”ม..มีอะไรเหรอจ้ะ”


ริคุโตะมองไปที่ใบหน้าของวาคานะ”ป่าวหรอกครับ” เขาเอ่ยออกมาก่อนจะมองไปโรงศพของพ่อ

‘นูระริฮังไม่สิท่านพ่อ ขอให้ท่านไปสู่สุขติด้วย’



5 ปีต่อมา


“ตื่นๆพี่คร้าบตื่นๆ”

ภายในห้องญี่ปุ่นเด็กน้อยในวัยเก้าขวบผมสีน้ำตาลแซมดำกำลังปบุกพี่ชายของตน


“แปปนึง อีก3 นาที”


ริคุโตะในวัยเก้าขวบเอ่ยออกมาก่อนจะนอนต่อ


“แต่3นาทีมันตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะครับ”


ริคุโอะเอ่ยออกมาแต่ผู้เป็นพี่ชายฝาแฝดก็ยังนิ่งเฉย ริคุโอะมองไปที่พี่ชายของตนก่อนจะเดินออกจากห้องไป


ก่อนจะกลับมาพร้อมกับภูติหิมะ


“น..นายน้อยว่าอะไรนะคะ?” ซึราระเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ


“ผมบอกว่าให้ซึราระใข้พลังหิมะกับริคุโตะ” ริคุโอะในวัยแปดขวบพูดพร้อมกับชี้ไปทางริคุโตะ



“แต่ว่าแบบนั้น” ซึราระรู้ดีว่าจะเป็นยังไงถ้าเธอปลุก



ริคุโอะที่ได้ยินก็มีน้ำตาซึมออกมา” ฮือๆ ซึราระ ไม่รัก ผม แล้ว ฮือๆ”


ซึราระที่เห็นริคุโอะมีน้ำตาก็รีบปลอบทันที”ไม่ใช่นะคะนายน้อย คือ” ซึราระกล่าวออกไปก่อนจะมองไปที่ร่างของริคุโตะที่ยังนอนอยู่ก่อนจะหันมาทางริคุโอะที่นำตาลไหลออกมาด้วยความเห็นใจของหญิงสาวเธอจึงเดินไปหาร่างของริคุโตะก่อนจะเป่าลมอันหนาวเย็นไปที่หูของเขา


วิ้ว~


“เย้อ..เย็น” ริคุโตะกล่าวออกมาก่อนจะดึงแขนซึราระเข้ามาเพือหว้งจะกอดเพื่อความอบอุ่น


เมื่อซึราระโดนดึวไปกอดเธอก็หน้าขึ้นสี”นายน้อยข้าไม่ใช่หมอนข้างนะคะ”


“อืม” ริคุโตะ


“นายน้อย!” ซึราระ


“รู้แล้ว” ก่อนที่ริคุโตะจะดันซึราระออกไป”ขืนชั้นกอดเธอชั้นคงหนาวตาย” เอ่ยเสร็จเขาก็เดินไปเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดลายแมวกับกางเกงยืนสีดำ


“ริคุโอะริบไปกันเถอะ เดี๋ยวเราจะไปโรงเรียนสายนะ” ริคุโตะ


“คร้าบ~” ริคุโอะ






ริคุโตะและริคุโอะวิ่งมาถึงหน้ารถบัสก็เจอเด็กผู้หญิงผมสีน้ำตาล


“คานะจัง”ริคุโอะ


ก่อนที่เธอจะหันมาพร้อมกับทำหน้ามุ้ย”โถ่ ริคุโอะคุง...ริคุโตะคุงมาช้ามามากเลยนะรถบัสมาแล้วนะ” คานะเอ่ยสร็จริคุโตะกับริคุโอะก็เดินขึ้นไปบนรถ


“โทษที ก็ผมมัวแต่ปลุกริคุโตะนี่นา” ริคโอะ



“จริงเหรอริคุโตะคุง?” คานะหันมาถามริคุโตะ้ขาที่ได้ยินก็พยักหน้า



“ประจำที่...ไป!!”


ริคุโตะออกตัววิ่งก่อนที่ริคุโอะจะวิ่งตามมาติด


“สองคนนั้นเร็วชมัด”


ริคุโตะที่วิ่งอยู่นั้นยกขาสูงขึ้นถีบลงมาที่พื้นสนามก่อนจะพุ่งตัวออกไปเมื่อริคุโอะที่เห็นแบบนั้นก็เพิ่มสปีดทันที


“เฮ้อ ริคุโตะเมื่อกี้ทำได้ไงอะ” ริคุโอะหันมาถามริคุโตะ ที่มาถึงเส้นชัย


“ก็แค่พุ่งตัว มันแปลกตรงไหน?” ริคุโตะหันไปพูดกับริคุโอะเมื่อเขาได้ยินก็ยิ้มขึ้นมา”นั้นสิเดี๋ยวผมคงจะทำได้เหมือนกันเพราะว่าปู่ของพวกเราเป็นเจ้าแห่งภูติพรายนี่นา”



วิชาประวัติศาสตร์


“ภูติผีนั้นยามกลางวันหรือกลางคืนมักจะออกล่าเหยื่อที่เป็นมนุษย์” คิโยสึงุกำลังเล่าเรื่องภูติผีหน้าชั้น


ริคุโอะยกมือขึ้นขึ้นก่อนจะลุกขึ้นยืน” ผมว่าที่เช่ามาแปลกๆอยู่นะ พวกปีศาจน่ะเป็นคนดีนะ”


เมื่อทุกคนในห้องได้ยินก็มองไปที่ริคุโอะด้วยหน้าตาย”นูระ นายเป็นอะไรมากปะ”



“ผมพูดความจริงนะ ปู่ผมเขาเป็นเจ้าแห่งภูติพรายที่แข็งแกร่งสุดๆ” ริคุโอะ



“นุระริเฮียงสินะ” คิโยสุงุ


“ใช่รู้จักปู่ด้วยเหรอ!” ริคุโอะ


“ก็นะนูระริเฮียงเป็นภูติผีที่ม้กจะชอบไปมโมยของกินของชาวบ้านไปทั่ว เป็นปีศาจที่นิสัยไม่ดี” คิโยสุงุ



ริคุโอะที่ได้ยินก็มองไปที่ริคุโตะเมื่อเขาเห็นสายตาของน้องชายฝาแฝดเขาก็ถอนหายใจ

” นี่ คิโยสุงุ ไม่ว่าเรื่องภูติผีจะมีจริงหรือไม่มีจริงแต่นายก็ไม่ควรลบหลู่นะ”



“ฮาฮาฮาฮา—!”


คนทั้งห้องต่างหัวเราะ”พวกนายพี่น้องฝาแฝดเนี่ยประหลาดกันจริงนะ”



ริคุโตะยักไหล่ไม่สนใจก่อนจะนั่งเหมือนเดิมเพราะเขาคิดว่า’สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น’



ตอนเย็นใกล้ค่ำมืด


ปู่ได้เรียกริคุโตะและริคุโอะมาที่ห้องประชุมของกลุ่มนูระเพื่อพูดคุยเรื่องสืบทอดตำแหน่ง

บรรดาปีศาจระดับบิ๊กๆต่างอยู่ที่นี่



“นี่ก็สี่ปีผ่านมาแล้วเพราะงั้นก็ควรจะมีผู้สืบทอดตำแหน่งต่อได้แล้ว” นูระริเฮียงพูดขึ้นมา


เมื่อหล่าวปีศาจได้ยินก็ต่างคุยเรื่องนี้กัน เพื่อจะหาว่าใครจะเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งกลุ่มนูระ


“ข้าคิดว่าเรื่องชั่วๆไม่มีใครเทียบท่านกาโงเซะได้หรอก”


“คดีเด็กที่สูญหายตลอดทั้งปีก็เป็นฝีมือของสาขากาโงเซะทั้งนั้นเลย”


! ริคุโอะ


ก่อนที่ปีศาจรูปร่างอัปลักษณ์รูปร่างที่ผอมดวงตาสีขาวโพรงและฟันที่ยาวออกมาจะพูดขึ้นมา

”ไม่หรอก...ก็การส่งเด็กไปนรกเปฺ็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว”


“พูดอะไรน่ะ?”ริคุโอะเอ่ยก่อนจะมองไปที่นูระริเฮียงกับริคุโตะที่ท่าทียังนิ่งเฉย”เด็กสูญหาย...เหรอ?”


“แน่สิ ข้านะเป็นคนทำเอง” กาโงเซะ



ถ้าพูดถึงปีศาจก็ต้องท่านกาโงเซะอยู่แล้ว



เป็นตัวอย่างที่ดีสำหรับบรรดาเหล่าปีศาจจริงๆ



บรรดาเหล่าปีศาจต่างชมเฉยก่อนจะพูดเรื่องที่ตัวเองนั้นทำอะไรกับพวกเหล่ามนุษย์บ้าง



ก่อนที่นูระริเฮียงจะไอในลำคอขึ้นมา “อย่างนี้นี่เอง”


“ยันขยันหมือนเดิมเลยนะ กาโงเซะ” นูระริเฮียงเอ่ยออกมาริคุโอะหันไปทางปู่ของตน


“ปู่!?” ริคุโอะ



“ขอรับวางใจข้าได้เลย” กาโงโซะ



นูระริเฮียงลืมตาข้าวเดียวก่อนจะมองไปยัง กาโงเซะ “ แต่ว่า!”


“เจ้าน่ะใช้ไม่ได้”


ก่อนทีนูระริเฮียงโอบหลานทั้งสองเอาไว้”ข้าจะให้ริคุโตะและริคุโอะหลานข้ารับสืบทอดตำแหน่ง”


! ! ! ! ! ! !


“ท่านหัวหน้าหน้าใหญเรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้หรอก!!”



“แล้วก็นายน้อยทั้งสองยังเด็กอยู่มาก”




“เงียบ” นูระริเฮียงพูดขึเนมาก่อนจะยืนขื้น”ว่าไงริคุโอะริคุโตะพวกเจ้าอยากเป็นรุ่นที่สามเร็วๆนี่นา”


‘ไม่..เอ’ ริคุโอะ


“72 องค์กรของกลุ่มนูระ และ ปีศาจน้อยใหญ่นับหมื่นตน จะเป็น ของเจ้าคนใดคนนึง” นูระริเฮียงเอ่ยพร้อมกับจับไหล่หลานทั้งสอง


“ไม่..ไม่...เอา!!” ริคุโอะปีดมือของริเฮียงก่อนจะยืนขึ้น”ผมไม่เห็นรู้เลยว่าปีศาจจะทำเรื่องไม่ดีแบบนี้!!”ริคุโอะเอ่ยออกมาก่อนจะมองมาที่ริคุโตะ” ริคุโตะก็คิดเหมือนกันใช่มั้ย?”



ริคุโตะที่ได้ยินก็ซดน้าชาขึ้นมาดื่ม” ก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนนี่ ปีศาจจำเป็นต้องสร้างความเกรงขามขึ้นมา”



! ริคุโอะที่ได้ยินก็ไม่อยากจะเชื่อว่านี่จะเป็นคำพูดของพี่ชายฝาแฝดของตน”ผมจะไม่เป็นแบบปู่หรือริคุโตะหรอก!!” ก่อนที่เขาจะวิ่งออกไป



“ท่านริคุโอะเป็นหลานท่านจริงๆเหรอ”


ริเฮียงหันไป”ว่าไงนะ?”


“ข้าไม่ได้หมายถึงอัปลักษณ์ภายนอกแต่วิธี่การคิดของเขายังเป็นมนุษย์...แต่กับท่าน ริคุโตะ ข้าคิดว่าสมควร”




ก่อนที่บรรดาเหล่าปีศาจจะมองไปที่ริคุโตะที่ยังอยู่ในท่าทีสงบ “ ความเกรงขามไม่จำเป็นต้องสังหารมนุษย์เจ้าริคุโอะไม่ฟังที่พูดเลย “ ริคุโตะเอ่ยออกมาเบาๆก่อนจะเอาน้ำชาตั้งลงบนพื้น



“แบบนี้นี้แย่สิครับ ท่าทาง นายน้อยริคุโอะ ยังเป็นเด็กที่ชอบเล่นซนเท่านั้นเอง” กาโงเซเอ่ยออกมาริคุโตะที่ได้ยินก็มองไปที่เขา


“กาโงเซะ ข้าว่าเจ้าอย่าดูถูกริคุโอะจะดีกว่านะ”


กาโงเซะที่ได้ยินก็เหลือบตาไปมองที่ริคุโตะ


“เพราะถึงยังไงริคุโอะก็มีสายเลือดของปู่อยู่...ปีศาจอัปลักษณ์อย่างเจ้าเป็นแค่มดดินที่จะตายตอนไหนก็ได้” ริคุโตะ



“ว่าไงนะ!!” กาโงเซะลุกขึ้นมา


แต่พอโดนสายตาของเหล่าปีศาจที่มองมาทางเขากาโงเซะจึงยอมนั่งลงเหมือนเดิมก่อนจะกำมือแน่นพร้อมกับสาบแช่งริคุโตะ



ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็ยืนขึ้น” งั้นผมไปก่อนนะครับ” ก่อนที่ริคุโตะจะเดินิอกจากห้องประชุมไป


เมื่อริคุโตะออกไปนูระริเฮียงก็เดินมาที่นั่งของตน



“แล้วท่านริคุโอะกับท่านริคุโตะต่างมีสายเลือดของท่านผู้นำควรมีแค่คนเดียวไม่ใช่เหรอครับ..ท่านหัวหน้าใหญ่” กิวคิเอ่ยพร้อมกับมองไปยังนูระริเฮียง


เมื่อปีศาจทุกตนได้ยินก็มองไปทางหัวหน้าใหญ่เช่นกัน



“ ถึงเรื่องนี้จะไม่ดีกับตัวริคุโตะและริคุโอะแต่การที่จะหาผู้สืบทอดจำเป็นต้องให้ ทั้งสองประลองฝีมือกัน ตอน อายุ 13 บริบูรณ์ …” นูระริเฮียงเอ่ยพร้อมกับใบหน้าที่มืดมน



“โอ้ เมื่อถึวตอนนั้นข้าจะรอดู” ปีศาจที่มีลูกกระตาอยู่ที่หน้าเอ่ยพร้อมกับเดอนออกจากห้องประชุม



“จบการประชุม” นูระริเฮียง




********


วันต่อมา เวลา 16:30


ริคุโตะเดินตามริคุโอะอยู่ข้างหลัง”เลิกงอนได้แล้วนา” ริคุโตะตะโกนออกไปแต่ริคุโอะก็เมินก่อนจะเดินต่อ



ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็เอาอมยิ้มออกมาจากกระเป๋าก่อนจะเดินไปใกล้ริคุโอะ” เอาชั้นให้”



ริคุโอะมองไปที่ริคุโตะก่อนจะมองไปที่อมยิ้มในมือของเขาก่อนจะหยิบมันแล้วเดินต่อ



“นี่แหละเหตุผลที่ฉันเกลียดเด็ก” ริคุโตะพึมพัมออกมาก่อนจะมองไปที่ริคุโอะที่กำลังคุยกับคานะ


ริคุโตะเดินผ่านก่อนจะมองไปยังริคุโอะ”งั้นชั้นกลับก่อนนะพอดีไม่อยากเดิน”


ก่อนที่ริคุโตะจะเดินขึ้นรถบัสจนรถบัสออกริคุโอะก็ไม่ได้ขึ้นมา ริคุโตะ จึงหยิบมือถือขึ้นมาเล่นข้ามเวลาจนลืมคิดไป’เดี๋ยวก่อน...ถ้าจำไม่ผิดรถบัสจะผ่านทางไปที่ อุโมงค์ในเมืองอุคิโยเอะ นี่นา’





18:30




“ก็ว่าท่านหายไปไหนทำไมถึงเดินกลับคนเดียวละครับแล้วท่านริคุโตะไปไหน?”


คาราสึเท็นงูเอ่ยพร้อมกับพาร่างของริคุโอะลอยอยู่บนท้องฟ้า


“นี่คาราสึเท็นงูผมเป็นมนุษย์รึป่าวครับ?” ริคุโอะ



“ครับก็ท่านแม่แบะท่านย่าของท่านเป็นมนุษย์นี่นา”



“ใช่มั้ย!!” ริคุโอะ




“แต่ท่านก็มีเลือดของท่านหัวหน้าใหญ่ไหลเวียนอยู่ในตัวนะครับ”



ริคุโอะทึ่ได้ยินก็หน้ามุ้ยขึ้นมา


ก่อนที่คาราสึเท็นงูจะบินกลับมายังบ้านใหญ่แล้วเห็นพวกภูติต่างยืนมุงกันก่อนที่สึราระจะมองไปยังข้างบน


“งะ...นายน้อยกลับมาแล้ว!!”


“แล้วท่านริคุโตะหล่ะ?”


“หรือว่า!!”



ก่อนที่คาราสึเท็นงูจะลือนลงมา”มีอะไรกันเหรอพวกเจ้า”


“ก็มัน..ก็มัน” ก่อนที่นิ้วของซึราระจะชี้ไปทางทีวี



เราอยู่ที่นี่กันสดๆค่ะเกิดอุบัติเหตุดินถล่มบริเวณอุโมงค์ในเมืองอุคิโยเอะ ทำให้รถประจำทางถูกพังทั้งคัน



เมื่อริคุโอะได้เห็นข่าวก็ตื่นตะหนก”ริคุโตะ..คานะจัง!”



นูระริเฮียงที่ดูทีวีทอยู่ก็เผยให้เห็นถึงความเป็นห่วงก่อนจะมองไปที่ริคุโอะ”จะเอายังไงเจ้าจะไปช่วยพี่ชายของเจ้าไหม?”



ภายในอุโมงค์อันมืดสนิท


“ว่าแล้วว่าต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น” ริคุโตะพึมพีม

ออกมาก่อนจะส่องดูปีศาจของพวกกาโงเซะ

ที่มีจำนวนเห็นทีคงจะประมาณสามสิบถึงสี่สิบตัวเห็นจะได้ก่อนที่ริคุโตะจะเหลือบไปมองกาโงเซะ

และปีศาจที่เขาไม่รู้จัก’นั้นมันตัวอะไร?’ ริคุโตะคิดในใจก่อนจะมองมันอย่างตั้งใจ


ขนาดตัวของมันสูงเกือบ2เมตรผิวเป็นสีฟ้ามีหนามสีดำครุมทั้งตัวดวงตาที่แดงโลหิตนั้นอีก


‘แปลกเจ้าตัวนั้นเราไม่เคยเห็นในเนื้อเรื่องนี่นา?’

ริคุโตะคิดในใจก่อนจะมองไปที่คานะในรถบัส”เธอเงียบๆเอาไว้นะ”


คานะผยักหน้าก่อนจะมีน้ำตาออกมาริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็ลูบหัวเธอ”ถ้ากลัวก็หลับตานะ”


“โอ้โอ๋..เจอนายน้อยแล้ว” ก่อนที่กาโงเซะจะจับตัวริคุโตะขึ้นมา


“ไง..ไอตัวอัปลักษณ์” ริคุโตะ



“ข้าจะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้แหละแล้วจากนั้นข้าจะฆ่าเจ้าริคุโอะ” กาโงเซะ



“อย่ามัวแต่พูดรีบๆฆ่ามันซะ”


ขณะที่กาโงเซะกำลังขู่ริคุโตะอยู่นั้นก็มีเสียงแทรกขึ้นมาก่อนที่กาโงเซะจะหันไปทางคนพูด”ข้าจะฆ่ามันอยู่แล้วไม่ต้องมาสั่งฆ่าหรอก...การากะ”



ริคุโตะที่ได้ยินก็เหลือบตาไปมอง’การากะงั้นเหรอในเนื้อเรื่องไม่มีตัวนี้นี่’ ก่อนที่เล็บของกาโงเซะจะมาสัมพัสกับคอของริคุโตะ



“ลาก่อนนายน้อย”



ตู้ม--!


จังหวะที่กาโงเซะจะสังหารริคุโตะก็เกิดการระเบิดขึ้นมาภูติพรายทั้งหบายต่างหันไปมองก่อนที่ร่างของคนๆนึงจะโผบ่มาพร้อมกับภูติพรายนั้นร้อยตน



“กาโงเซะ...เจ้าคิดจะสังหารพี่ชายของข้าและตัวข้างั้นเหรอ...เจ้าชั่งเป็นปีศาจที่ใจแคบเสียจริงๆ”

ก่อนที่ร่างของเด็ก8ขวบดวงตาสีแดงกล่ำบวกกับทรงผมที่ไร้แรงโน้มถ่วงที่มีสีขาวแซมดำ



กาโงเซะหันไปมองผู้มาใหม่”เจ้า...เป็นใครกัน!!?”



“เรื่องนั้นข้าต้องบอกด้วยเหรอ” ริคุโอะ


“นี่แก...อย่าบอกนะว่า!?” ก่อนที่กาโงเซะจะโยนริคุโตะออกไปแล้วออกคำสั่ง”ฆ่านายน้อยริคุโอะซะฆ่าพวกบ้านใหญ่ด้วย!!”



ก่อนที่บรรดาปีศาจของโกโงเซะจะพุ่งตัวออกไปหาริคุโอะแต่เมื่อมันโดนเส้นด้ายของคุบินาชิตัวมันก็ฆ่าขาดออกจากกัน


แผละ--!



ก่อนที่พวกบ้านใหญ่จะเข้าโจมตีกับพวกปี่ศาจของกาโงเซะ


กาโงเซะที่เริ่มเห็นท่าไม่ดีก็มองไปที่ริคุโตะแต่เขาก็ต้องยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะพุ่วไปทำร้ายเด็กๆที่รถบัส

แต่ก็โดนริคุโอะวาดดาบฟันเข้ามาที่หน้า


“อ้ากก...ทำไมกัน..ทำไมข้าถึงไม่ได้เป็นผู้นำ”



“จริงอยู่ที่เจ้าฆ่าเด็กนั้นเป็นปีศาจที่น่ากลัวแต่ข้ามิอาจเอาปีศาจเช่นเจ้ามาเป็นคนในกลุ่มนูระได้”


ก่อนที่ริคุโอะจะวาดดาบออกไป


ฉัวะ—!




ริคุโตะที่ได้ดูฉากนี้ก็ยืนขึ้นก่อนจะแสยะยิ้มขึ้นมา

“ปีศาจที่แสนโง่เขลาบังอาจมาลองดีกับกลุ่มนูระก็จะพบจุดจบแบบนี้ …”




“เจ้าอย่าคิดว่าเรื่องจะจบเพียงแค่นี้เชียว”



ริคุโตะที่ได้ยินเสียงที่แฝงไปด้วยความอำมหิตและความเกรงขามเอ่ยออกมาก็หันไปมองก่อนจะเห็นปีศาจที่ชื่อการากะแสยะยิ้มออกมา




อ้ากกก


ริคุโตะกรี้กร้องออกมาพร้อมกับจับแผบที่ท้องที่โดนหนามสีดำเสียบลงมา




เสียงเรียกของริคุโตะเรียกขบวนร้อยอสูรหันไปทางเขา”ท่านริคุโตะ!!!” ซึราระเอ่ยออกมาก่อนจะเตรียมจะวิ่งออกไปแต่โดนคุโรตะโบเรียกซะก่อน


“เจ้านั้นมันเป็นปีศาจจากเมืองคาราคุระ” คุโรตะโบ



“ว่าไงนะ?” อาโอตะโบ



“แย่แน่ท่านริคุโอะก็หมอสติไปแล้วด้วยสิ” ซึราระ



คุบินาชิที่ได้ยินก็มองไปยัวร่าวปีศาจสีฟ้า”เจ้าต้องการอะไร?”



เมื่อการากะได้ยินก็แสยะยิ้มขึ้นมา”ต้องการอะไรงั้นเหรอ ก็แน่สิ จัดการ พวกแกกลุ่มนูระยังไงหละ เจ้ากาโงเซะ ดันตายเสียก่อน ถึงจะเสียแผนไปหน่อยแต่ข้าก็ได้ตัวนายน้อยของกลุ่มมาแล้ว



ต่างบรรดาเหล่าภูติที่ได้ยินก็หน้าเครียดขึ้นมา



ริคุโตะ หันไปมองยังการากะก่อนจะเอ่ยว่า” หึ ถ้าแกคิดจะ..จับตัวชั้นไป ก็ ไปคิดมาใหม่นะ”



“หา?” การากะที่ได้ยินก็ซัดริคุโตะลงกับพื้น


ปัง!!



“”””””“นายน้อย!!!!””””””



ก่อนที่เจ้าการากะจะยกริคุโตะขึ้นมาเมื่อบรรดาปีศาจเห็นริคุโตะที่มีเลือดไหลก็ทนไม่ไหว


“อย่ามาทำร้ายนายน้อยของพวกเรานะ!!!” ก่อนที่อาโอตะโบจะพุ่งเข้าไปพร้อมกับซัดหมัดขวาไป



แต่เจ้าการากะไม่คิดจะหลบก่อนจะแสยะยิ้มขึ้นมา

ก่อนจะรับหมัดของอาโอตะโบ


ปัง--!


เสียงดังสนั่นไปทั่วเมื่ออาโอตะโบที่เห็นมันรับหมัดของเขาได้เขาก็เพยให้เห็นถึงความประหลาดใจ



“เจ้าน่ะชนะข้าไม่ได้หรอก” ก่อนที่การากะจะใช้มือที่รับหมัดของอาโอตะโบเรียกหนามออกมา



อึ้ก--



“อาโอตะโบ!!” คุโรตะโบ


เมือภูติพรายบ้านนูระที่เห็นแบบนั้นก็ก่อนไม่อาจเฉยอีกต่อไป



และริคุโตะที่เห็นแบบนั้นเขาก็ยกยิ้มขึ้นมา”ตั้งแต่สมัยก่อน ชั้นไม่เคยให้ลูกน้องของชั้นเจ็บตัวเลยซักคนเดียวแก แน่มากนะ…”



ก่อนที่จะเกิดควันขึ้นมาบนตัวริคุโตะเมื่อการากะที่เห็นแบบนั้นก็ปล่อยตัวเขาออกเพราะไอของควันนั้นมีความร้อนที่สูงมากๆ



ก่อนที่ร่างของริคุโตะในวัยแปดขวบจะเกิดการ

เปลี่ยนแปลงขึ้นดวงตาเกิดเป็นสีแดงโลหิตอันหน้าค้นหาและทรงผมที่ไร้แรงโน้มถ่วงสีดำสนิทสนิท




เมื่อบรรดาภูติหลายตนเห็นฉากนี้พวกเขาต่างตกตะลึงเพราะรูปลักษณ์นั้นชั่งเหมือนกับคนที่เขารู้จัก

“ท่านริฮัง…” คุบินาชิเอ่ยออกมา



ริคุโตะ หันไปมองก่อนจะหัวเราะขึ้นมา”ฮาฮาฮา ข้าไม่ใช่ท่านพ่อหรอกคุบินาชิ”



เมื่อการากะที่เห็นการเปลี่ยนแปลงของริคุโตะเขาก็ยังอยู่ในท่าทีสงบแต่ในใจเขาเริ่มที่จะสั่นไหวออกมา


“เหอะข้าก็นึกว่าอะไร..กฺ็แค่เปลี่ยนร่างธรรดาไม่ใช่หรอกเหรอ”



เมื่อริคุโตะได้ยินคิ้วเขาก็ยกสูงขึ้นก่อนจะยิ้มที่มุมปากออกมา”ถ้าเจ้าคิดเช่นนั้น เจ้าก็ลองสังหารข้าสิ” ริคุโตะเอ่ยพร้อมมองไปยังดวงตาสีแดงของการากะ



“นายน้อย!!”


ริคุโตะที่ได้ยินก็ภายมือไปทางภูติก่อนจะเดินเข้าไปหาการากะ”แน่จริงก็ฆ่าข้าสิ”



เมื่อการากะได้ยินเขาก็ไม่สบอารมณ์”นี่แกดูถูกข้างั้นเหรอ!!”



ริคุที่ได้ยินก็หัวเราะขึ้นมา”คุฮาฮาฮา แหม่เจ้าทายถูกเสียด้วย”



ก่อนที่หนามอันใหญ่จะแทงมาที่ร่างของริคุโตะ



“นายน้อย!”


แต่ทุกตนต้องแปลกใจและตกตะลึงเพราะร่างกายของนายน้อยทะลุผ่านการโจมตีของการากะไปได้




“สามารถใช้ความเกรงขามได้?”


ทุกคนในบ้านใหญ่ต่างตกตะลึงที่เห็นริคุโตะสามารถใช้ความเกรงขามได้ในอายุเพียง8ขวบ



เมื่อการากะที่เห็นการโจมดีทะลุผ่านตัวของริคุโตะ

ออกไปคิ้วเขาก็ยกสูงขึ้นก่อนจะเผยเจตนาฆ่าออกมา



ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็หันไปมองทางอาโอตะโบ”เจ้าถอยไปซะ”


“ขอรับนายน้อย”อาโอตะโบที่ได้ยินก็ขานรับก่อนจะเดินออกมา



เมื่อริคุโตะที่เห็นว่าอาโอเดอนไปไกลแล้วเขาก็ยกขึ้นก่อนจะหันไปทางการากะ



“แกเจ้าเด็กเหลือขอ” การากะ



ก่อนที่การากะจะใช้หนามของตนแทงริคุโตะอีกครั้งแต่มันก็ยังทะลุผ่านมาได้หมดก่อนที่เขาจะตวัดมือไปทางริคุโตะ


ฟุ่บ-


แต่เมื่อริคุโตะที่โดนตวัดร่างของเขาก็พรานหายไป

เมื่อการากะที่เห็นว่าริคุโตะไม่อยู่เขาก็แสดงถึงท่าทีเยาะเย้ยออกมา”เหอะก็แค่แมงลงวันตัวนึงเมื่อโดนการโจมตีของข้าก็พรานหายไปเสียแล้วฮาฮาฮา”


ฉึก—


“เจ้ามัวหัวเราะอะไรอยู่?”


การากะที่ได้ยินเสียงของริคุโตะเขาก็ค่อยหันไปทางข้างหลังก่อนจะเห็นริคุโตะในวัยแปดขวบเสียบดาบเข้ามาในตัวของการากะ


“บ้าน่า…”


ก่อนที่ร่างของการากะจะล้มลงเมื่อริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็กำเนะเนะคิริมารุของน้องชายแน่นและมองไปยัวร่างของการากะด้วยสายตาดูถูก



“เจ้ามันก็แค่ปีศาจขั้นต่ำบังอาจมายุ่งกับกลุ่มนูระของข้าเจ้าคงเตรียมตัวตายมาแล้วสินะ”


ริคุโตะเอ่ยขึ้นก่อนจะยกดาบเนะเนะคิริมารุขึ้นเมื่อการากะที่เห็นแบบนั้นก็เตรียมจะใช้หนามของตนเสียบไปที่ร่างของริคุโตะ


จัวหวะที่ริคุโจะวาดดาบลงมาเจ้าการากะก็เสียบไปท้องของริคุโตะเมื่อริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็มองด้วยสายตาเย็นชา”เจ้าชั่งเป็นปีศาจที่แสนโง่เขลายิ่งกว่าเจ้ากาโงเซะอีกนะ”



ก่อนที่ริคุโตะจะวาดดาบลงมาบนหัวของการากะ


ฉัวะ—!



เมื่อริคุโตะสังหารการากะเสร็จก็เอาดาบเนะเนะคิริมารุมาพาดไว้บนไหล่ก่อนจะมองไปที่ขบวนร้อยอสูร “ ถึงเวลากลับบ้านใหญ่กันได้แล้ว วันนี้เราต้องฉลอง”



















||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||


จบแล้วนะครับตอนนี้ไม่รู้ว่าฉากต่อสูสนุกรึป่าว

คือต้องอธิบายก่อนว่าผมนั้นเขียนฉากต่อสู้ได้ห่วยมาก แต่เพราะ อยากทำฟิคนี้ขึ้นมา ผมก็จะพยายามฝึกเขียนฉากต่อสู้ต่อไปเลื่อยๆนะครับ แล้วก็ต้องขอโทษเรื่องคำผิดด้วยบางอันผมก็ตรวจไม่ละเอียดเพราะงั้นต้องขอโทษไว้ก่อนเลย(กราบ)


ถ้าสนุกก็คอมเมนต์นะหรือมีอะไรที่อยากรู้ก็คอมเมนต์มานะ














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.006K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #633 โคมวิเศษ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 02:10
    สับสนแปลกๆ อันไหนพูดถึงริคุโอะ อันไหนพูดถึงริคุโตะ แค่ชื่อก็คล้ายจนสับสนแล้ว ลองอธิบายให้ละเอียดขึ้นหน่อยนะคะ ดูคำผิดด้วย..
    #633
    0
  2. #550 0967391896 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 21:40
    เปลี่ยนคำที่ใช้นิดนึงก็ดีนะคับเช่น เปลี่ยนจาก เสียบดาบเข้ามาในตัวหรือเสียบดาบใส่ตัวนี่เลิกใช้เถอะครับมันดูเกร์ๆไงไม่รู้ เอาเป็น เเทงดาบทะลุร่างจากด้านหลัง-หน้า แบบนี้ดูจะได้อารมณ์กว่านะคับเลือกใช้คำนิดนึงระดับความสนุกจะสูงขึ้นมาก
    #550
    2
  3. #549 KumaSari (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 20:57
    ทั้งๆที่มันชื่อ​ การากะ​ แต่ไม่รู้ว่ายังไงจะกี่ครั้งก็หลงอ่านว่า​ กาอาระ
    #549
    1
    • #549-1 CynthiaMalisa(จากตอนที่ 3)
      8 มกราคม 2564 / 12:10
      ใช่มั้ย55555
      #549-1
  4. #275 จิ้งจอกกอดลูกโลก (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 15:59
    ได้ยินชื่อการาระแล้วคิดถึงจระเข้การาระในเรื่องโทริโกะ 55555+ ไม่เกี่ยวกันเลย ^^
    #275
    0
  5. #230 Aetep (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 20:04

    อย่างมันนนนนนนนนน

    #230
    0
  6. #120 malefactor (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 16:53

    เเท่ไปอีกกกกกกกกก

    #120
    0
  7. #117 Acharie-chan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 20:53
    ทำไมตอนตื่นมาสนขนาด-นั่นตัวเองก่อนนนน
    #117
    0
  8. #90 prasitkai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 21:15
    น..นี่..มัน..สายโลเกียชัดๆ55
    #90
    0
  9. #59 SandraDeathicpar (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:36
    ถามได้สนุกครับท่าน
    #59
    0
  10. #43 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 20:10

    สนุกมาก
    #43
    0
  11. #39 khananthinee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 18:25
    เจ๋งมากกกกกก
    #39
    0
  12. #38 miwasakiasunuki (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 17:13
    น่าติดตามคะ
    #38
    0
  13. #37 CHECK224 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 14:26
    เจ๋งงงงงงงง
    #37
    0
  14. #36 kafa2559 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 14:08
    รอตอนต่อไปแทบไม่ไหวเลยง่าาาาาา
    #36
    0
  15. #35 Mirosuno (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 10:25

    สนุกดีใช้ได้!
    #35
    0
  16. #34 rov062 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 21:40

    โครตเท่

    #34
    0
  17. #33 jar@prefect@ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 21:01
    เอาอีก เอาอีก
    #33
    0
  18. #32 💐รักธรรมชาติ💐 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 21:00
    สนึกดี ต่อๆนะ
    #32
    0
  19. #30 เทพบุตรแห่งแสง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 19:47

    ไม่ใช่ทรงผมไร้แรงโน้มถ่วง แต่เพราะหัวยาวต่างหาก คิดภาพไม่ออกก็ดูปู่ซะ ผมร่วงหมด 55555 #ไรต์เป็นแฟนนารูโตะเหรอครับการากะมาเรื่องนี้ เรื่องนู้นก็โอโรจิ #ฉลองอะไรไปดูน้องแกก่อนสิริคุโตะ 5555+

    #30
    2
    • #30-1 เทพบุตรแห่งแสง(จากตอนที่ 3)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 19:48
      เรื่องนี้ชอบคุณปู่สมัยหนุ่มมากครับ ตอนไปช่วยคุณย่า ปู่เท่บาดใจเหลือเกิน~
      #30-1
    • #30-2 Belphegor666(จากตอนที่ 3)
      9 พฤศจิกายน 2561 / 20:35
      เสียดายที่โดนควักหัวใจไปถ้าไม่โดนควักไปรูปลักษณ์ยังคงหล่อเหมือนเดิม# ผมก็ไม่ได้เป็นนารูโตะอะไรหรอกแค่คิดชื่อไม่ออกจริงๆ เรื่องนี้อย่าบอกใครนะ โอโรจิ มันเป็นแค่ชื่อที่ผมคิดแบบปุปปัปตอนแรกกะจะให้ชื่อ คาโอรุ แต่ชั่งมันเถอะเรื่องมันผ่านไปแล้ว555
      #30-2
  20. #28 eye24244 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 16:46

    อย่างเท่!!!

    #28
    0
  21. #27 PleumAromDee (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 16:17
    มันมากเลยคับ555
    #27
    0
  22. #26 lego098707 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 15:37
    อยากอ่านอีก

    แล้วนูระนี้เอามาจากในมังงะหรืออนิเม

    อ่อแล้วก็ให้ริคุโตะใช้ ร่างสุดท้ายเหมือนริคุโอะในมังงะได้ด้วยจะมาก
    #26
    2
  23. #25 เมงาเนะ เรียว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 15:28
    แค่นี้ก็เขียนดีกว่าผมแล้วคับ
    #25
    0
  24. #24 Fot800 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 15:23
    ดาบมีเล่มเดียว ต้องแบ่งๆกันใช้แล้วละ5555
    #24
    0
  25. #20 Ze-Zen (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 06:03
    ริคุโอะต้งไปช่วยเเล้ว!!! //ติดตามนะฮะะแหะๆ
    #20
    0