☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 29 : ตอนที่ 25 วันคืนแปลเปลี่ยน [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,875
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 311 ครั้ง
    13 พ.ค. 62



ตอนที่ 25 วันคืนแปลเปลี่ยน





             นัตสึเมะจ้องมองไปยังการกระทำของอสูรกายตรงหน้าด้วยแววตาสงสัยเพราะมันกำลังใช้กรงเล็บเฉือนเนื้อของตัวเองให้เลือดไหลลงในบันทึกสหายทีละหยดๆ


             ไทกะโทริเฮบิและบันทึกสหายตอนนี้กำลังอยู่ในวงแหวนสีแดงที่ทำมาจากเลือดของนัตสึเมะ เด็กหนุ่มได้เพียงสงสัยว่าเขาทำแบบนั้นไปทำไม เพื่ออะไรกัน ก่อนที่ดวงตาสีแดงจะจ้องมาทางเขาด้วยแววตาดุดัน


             “อีกไม่กี่ชั่วยามพลังของบันทึกก็จะมาอยู่ในตัวข้า..และเจ้าจะต้องเป็นคนสุดท้ายเพื่อที่จะทำให้มันสมบูรณ์” ไทกะโทริเฮบิกล่าวจบก็เอื้อมมือหนาไปทางร่างของเด็กหนุ่มก่อนที่จะกรีกเนื้อของเขาออกมา


             “อ๊ากกกกกกก!!!!! ไม่!! ไม่เอาแล้ว!! ได้โปรด…!!!”


            นัตสึเมะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและทรมานก่อนจะถามไปทางปึศาจตรงหน้าด้วยเสียงที่แผ่วเบา


             “นี่แก จะทำอะไรกันแน่...ทำแบบนี้ไป..ทำไม..กัน?”


             “การจะทำให้พลังสมบูรณ์ได้ต้องมีสายเลือดของเรย์โกะและนี่ก็คือชะตากรรมของเจ้า”


             “ไปตายซะ...ไอสัตว์ประหลาด หึหึ”


             นัตสึเมะกล่าวพร้อมหัวเราะในลำคอ ออกมานั่นทำให้ไทกะโทริเฮบิรู้แปลกใจเป็นอย่างมากสถานการณ์แบบนี้แต่ยังหัวเราะได้อีก ถ้าให้คิดได้แบบนั้นแสดงว่าสติของเด็กหนุ่มเริ่มที่จะไปแล้ว การทรมานติดต่อกันนานจะทำให้ขาดสติ ไทกะโทริเฮบิหันไปทางนัตสึเมะก่อนจะถามออกไป


             “เจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังจะตาย ไอเจ้าลูกครึ่ง”


             “อาห๊ะ..รู้สิ...ว่าแต่ลูกครึ่ง...ทำไมแกเรียกฉันแบบนั้นกัน?”


             “โอ..โฮ...นี่เจ้า...ไม่รู้จริงเหรอ?”ไทกะโทริเฮบิกล่าวพร้อมกับใช้กรงเล็บลูบคางของนัตสึเมะอย่างอ่อนโยน


             “ก็เพราะว่า...เจ้าน่ะ...เป็นปีศาจ...ยังไงล่ะ”


             ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างขึ้นมาก่อนจะส่ายหัวไม่ยอมรับ”ไม่จริง...ผมเป็นมนุษย์”


             “แล้วมีมนุษย์ที่ไหนกันที่โดนตัดชิ้นเนื้อออกไปแล้วไม่ตายบ้าง?”


             “.......”


             “อีกไม่นานแล้วทั้งเจ้าและบันทึกเล่มนี้จะต้องเป็นหนึ่งเดียวกับข้า” ปีศาจตรงหน้าของเด็กหนุ่มกล่าวพร้อมแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว


             ‘อาจารย์...ช่วยผมด้วยครับ’


             …


             “นัตสึเมะ!”มาดาระกล่าวชื่อของเด็กหนุ่มขึ้นมาทำให้ริคุโตะที่ยืนสูบกล้องยาสูบอยู่ต้องหันไปมองทางเขา


             “มีอะไรงั้นเหรอ มาดาระ?”เขาถามไปทางสัตว์ขนปุยเบื้องหน้าที่ถอนหายใจก่อนที่มาดาระจะหันมาทางเขา


             “เปล่า ข้าแค่รู้สึกไม่ดีน่ะ เกี่ยวกับนัตสึเมะ แล้วเจ้ารู้ที่อยู่ของเจ้านั้นรึยัง?”


             “ฟู่—อืมเจ้าไซคิบอกว่าอยู่ที่ถ้ำเฮบิซึ่งทางเข้าไปเนี่ยยากเอาการเลยเพราะว่ามีปีศาจพลังด้านมืดเยอะเอาการเลย”


             “ปกติป่านี้จะไม่เป็นแบบนี้แต่ตั่งแต่เจ้าอสูรกายนั่นโผล่มาก็ไม่รู่ว่าปีศาจพวกนีีโผล่มาจากไหนกันเยอะไปหมด”


             ริคุโตะที่ได้ยินก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้


             “งั้นข้าจะใช้ความเกรงขามของข้า จัดการเจ้าพวกนั้นทีละตัวๆ แล้วเจ้าก็ไปตามหาตัวนัตสึเมะให้เจอ เอาแบบนั้นแล้วกันนะ”


             “ดูเหมือนเป็นแผนที่เรียบง่ายจังนะ”


             “เวลานี้อะไรก็ได้ เพราะว่าเวลาของข้าตอนเป็นภูติใกล้จะหมดแล้ว อีกไม่นานก็จะถึงรุ่งสางแล้วด้วย” ริคุโตะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังถ้าหากเวลาร่างภูติของเขาหมดลงเขาก็ไม่สามารถช่วยนัตสึเมะได้เลย


            เวลา 04:45 น. ณ.ด้านหน้าทางเข้าถ้ำเฮบิ


             ริคุโตะและมาดาระมองไปที่ปีศาจบริเวณแถวนัันที่ตรวจตากันก่อนที่เด็กหนุ่มจะพยักหน้าไปทางสัตว์ขนปุย จากนั้นแมวอ้วนจะวิ่งไปอีกทาง เวลานี้มีแต่เขาที่จะทำแบบนี้ได้


             “เมย์เคียวชิซุย”

             ฟึ่บ


             ร่างของริคุโตะหายไปก่อนที่จะเดินออกมาจากในป่าในมือหยิบดาบคาเงะโมโนตาริมออกมาจากในเสื้อก่อนที่จะใช้มันฟันหัวของปีศาจ บริเวณที่อยู่แถวนั้น


             “อะไรน่ะ!?”ปีศาจในกลุ่มนั้นที่เห็นเพื่อของตัวเองหัวขาดไปต่อหน้าต่อตาก็ตกใจขี้นมาก่อนที่ตัวของเขาเองจะรู้สึกถึงของแหลมที่เสียบอยู่ตรงคอหอย


             ฉึก—!


             ริคุโตะหลังจากจัดการพวกปีศาจบริเวณนั้นได้แล้วก็เบิดตากว้างขี้นมาก่อนจะหันหลังกลับแล้วใช้ดาบกันหอกที่พุ่งเข้ามา


             เพล้ง—!


             “นี่เจ้าเป็นใครกันทำไมถึงเข้ามาที่นี่ได้”


             ริคุโตะที่ได้ยินเสียงที่เย็นยะเยือกจากบุคคลตรงหน้าที่รูปร่างสูงตัวสีขาวโปร่งใส่ชุดยูกาตะสีน้ำตาลและบนหัวก็สวมหมวกฝางปกปิดใบหน้า เขาก็จับดาบในมือมั่นก่อนที่เด็กหนุ่มจะแสยะยิ้มขึันมา


             “นูระ ริคุโตะ...คนที่จะตัดหัวเจ้าไง”


             …


             มาดาระทีแอบลอบเข้ามาในถ้ำก็ตามกลิ่นของนัตสึเมะเข้ามาก่อนที่ตัวของเขาจะได้ยินเสียงไอที่แผ่วเบาดังออกมา เขารีบไปตามเสียงนั้นทันทีก่อนจะเบิดตากว้างเมื่อเห็นลูกศิษย์ของตัวเองมีรูปกายที่ผอมลงเพียงไม่กี่ชั่วโมงและคราบเลือดที่กระจัดกระจายเต็มไปหมด แต่สิ่งที่มาดาระโกรธที่สุดก็คือร่างของปีศาจอสูรกายที่กำลังจะอ้าปากกินร่างของนัตสึเมะ


             “นัตสึเมะ!!!!!” มาดาระรีบพุ่งตัวเข้าไปทางเด็กหนุ่มทันทีแต่ไทกะโทริเฮบิที่ได้ยินก็หันไปทางเขาก่อนที่มันจะใช้กรงเล็บตวัดไปที่ร่างของจิ้งจอกสีขาวจนปลิวออกไป


             “อาจารย์…”นัตสึเมะค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะเห็นมาดาระอาจารย์ผู้เป็นที่รักกำลังโดนอสูรกายตรงหน้าทำร้าย เขาที่เห็นแบบนั้นก็เบิกตากว้างขี้นมา



         

             “อาจารย์…!!!”นัตสึเมะโห่ร้องออกไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา’ได้โปรดเถอะตัวฉันได้โปรด ฉันอยากช่วยอาจารย์เนียนโกะ ถ้าฉันมีพลังภูติจริง ก็มาสิ!!!’


             ตึง!


             ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!


             ริคุโตะหลบหอกที่แทงเข้ามาขณะเดียวกันเขาก็แทงดาบไปทางศัตรูตรงหน้าด้วยความเร็วแต่ปีศาจตรงหน้าของเขาก็หลบหลีกได้เช่นกัน ทำให้ริคุโตะรู้สึกได้เลยว่าปีศาจตรงหนัาของเขาชั่งแข็งแกร่งในระดับนึง

             

             “เจ้ามีพลังแค่นี้เองเหรอ? อ่อนแอสิ้นดี”


             ปีศาจตรงหน้าเริ่มที่จะยั่วยุมาทางเด็กหนุ่มแต่เขาไม่คิดจะหลงกลหรอก


             “เหอะ บอกตัวเองดีกว่ามั้ง เจ้ายังแทงหอกของเจ้าไม่โดนข้าเลยไม่ใช่เหรอ?”


             “ไม่หรอกโดนแล้วตังหาก”


             ฟึ่บ!


             ปีศาจร่างสูงโปร่งโผล่มาทางด้านหลังของริคุโตะพร้อมกับแทงหอกมาทางหน้าอกของเขาแต่ปีศาจก็ต้องตกตะลึงเมื่อหอกที่แทงร่างของเด็กหนุ่มกับทะลุร่างของเขาไป


             “อะไรกัน!?”ปีศาจร่างสูงร้องอุทานขึ้นมาอย่างตกใจก่อนที่ร่างของเด็กหนุ่มจะจางหายไปพร้อมกับหมึกสีดำ


             ฉึก—!


             “เห...ก็ไม่เท่าไหร่นิ”ริคุโตะโผล่มาด้านหลังของปีศาจพร้อมกับแทงดาบไปที่ท้องร่างของคนตรงหน้ากระอักเลือดออกมา


             “พลังนี่มัน...อะไรกัน?”กล่าวจบร่างของปีศาจตรงหน้าก็เข่าทรุดลงมาริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็โล่งใจ


             “เอาล่ะเราต้องไปหานัตสึเมะ—”


             ฉ๊วก—!


             ขณะที่ริคุโตะกำลังจะเอ่ยก็มีหอกยาวแทงมาที่ท้องของเด็กหนุ่มเขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นปีศาจตรงหน้ายอมสละชีวิตเอาหอกแทงร่างของตัวเองเพื่อที่จะให้เขาไม่ขยับไปไหนได้


             “ถ้าข้าตาย...เจ้าก็ต้องตาย”


             “อั๊ก..หึ...เจ้าชั่งกล้าหาญนักแต่ว่า...ข้าน่ะไม่ตายง่ายๆหรอก”ริคุโตะกล่าวไปทางปีศาจที่ยิ้มอ่อนก่อนที่ร่างของคนตรงหน้าจะล้มลงไปนอนกับพื้น


             “ประมาทเพียงชั่วครู่ก็อาจตายได้สินะ”ริคุโตะกล่าวออกมาก่อนที่เขาจะเอื้อมมือทั้งสองจับไปที่หอกเล่มยาวก่อนจะดึงมันออกมา


             “อั๊ก…!!!”


             ฉึก—!


             หลังจากที่ดึงหอกเสร็จเขาก็รีบใช้พลังรักษาทันทีก่อนที่เขาจะทรงตัวยืนขึ้นแล้วรีบวิ่งไปยังถ้ำเบื้องหน้า


             …


             ผมน่ะ รู้ตัวมาตั้งนานแล้ว ว่าไม่เหมือนกับเด็กคนอื่นๆ ผมแปลกใจที่มองเห็นวิณญานได้ตอนแรกที่เห็นผมก็อดที่จะดีใจไม่ได้ แต่พออยู่กับมันไป ทุกๆคนต่างมองผมด้วยสายตาเดียวกัน


             “เด็กนั่นโกหกอีกแล้ว ดูสิ”


             “ให้ตายสิ ภาระจริงๆเจ้าเด็กนี่ ฉันเริ่มทนไม่ไหวกับมันแล้วล่ะ”


             “นัตสึเมะ เด็กโกหก! ไอโกหก!! คนโกหกไม่มีคนรัก!!”


             ท่ามกลางเสียงที่ด่าและดูถูกเหยียดหยามผมก็มีเสียงนึงดังขี้นมา มันเป็นเสียงที่อ่อนโยน

             “ไงจ๊ะ นัตสึเมะ เธอเป็นอะไรรึเปล่า?”

             “กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ มาสิฉันทำอาหารเสร็จพอดีเลย”


             คุณโทกะ คุณชั่งเป็นผู้หญิงที่จิตใจงามจริงๆ เธอคอยดูแลผมมาเหมือนกับเธอเป็นแม่ หลังจากนั้นก็มีคนอื่นๆคอยอยู่เคียงข้างผมเสมอมา


             “นี่ นัตสึเมะ ต่อจากนี้แกต้องเรียกฉันว่า อาจารย์ อาจารย์เหมียว เข้าใจมั้ย?”


             เสียงของอาจารย์ดังขึันมา เขาคือคนในครอบครัวของผมเหมือนกัน เขาคอยปกป้องผมเสมอ ไม่ว่าจะเวลาไหนก็ตาม และเป็นคนให้คำแนะนำที่ดีด้วย ถึงแม้ว่าบางเวลาจะกินเยอะไปหน่อยก็เถอะ ฮ่าฺฮ่าๆๆๆ


             “นัตสึเมะ!!!!!!!!”


             เฮือก!!!


             เด็กหนุ่มเรีอนผมสีเนื้อรู้สึกตัวขึ้นมาก่อนที่จะเห็นมือตัวเองที่มีเลือดท่วมเต็มไปหมด พร้อมกับภาพเบื้องหน้าที่อสูรกายตรงหน้าที่มองเขาด้วยแววตาและสีหน้าที่หวาดระแวงปนความแค้น


             “แก…เจ้าลูกครึ่งน่าขยะแขยง”


             ‘นี่ผม...กำลังทำอะไรอยู่? อาจารย์อยู่ที่ไหนกัน?’นัตสึเมะกล่าวในใจพร้อมกับกวาดสายตามองรอบๆแล้วเห็นร่างของจิ้งจอกสีขาวที่นอนไร้สติอยู่ข้างๆกับไทกะโทริเฮบิ


             “อาจารย์!!”


             ปัง!!


             ร่างของอสูรกายตรงหน้าพุ่งตรงมาทางร่างของเด็กหนุ่มก่อนจะจับร่างของเด็กหนุ่มพุ่งตรงไปยังท้องนภาที่พระอาทิตย์ที่กำลังจะขึ้น


             “เวลาของแกใกล้จะหมดแล้ว เจ้าลูกครึ่ง!!!”อสูรกายตรงหน้าของเขากล่าวก่อนจะยัดร่างของนัตสึเมะเข้าปากลงท้องไป


             ขณะเดียวกันริคุโตะที่เข้ามาในถ้ำก็เห็นร่างของมาดาระที่นอนแน่นิ่งอยู่เขารีบไปทางร่างนั้นทันทีพร้อมกับใช้พลังรักษาจนร่างของจิ้งจอกสีขาวค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา


             “มาดาระ! เฮ้! มาดาระ!!”ริคุโตะตะโกนชื่อของปีศาจตรงหน้า


             “ริคุโตะ...รีบไปหานัตสึเมะเร็วเข้า”ร่างของปีศาจตรงหน้าของริคุโตะกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา


             “พลังของ...เจ้านั้นตื่นขี้นมาแล้ว...ได้โปรดดูแลเขาด้วย”


             “นายพูดอะไรน่ะ พูดเหมือนกับจะสั่งเสียฉันเลย อย่าพูดนะ! อย่าสิ นายรู้ไหมว่านายกับนัตสึเมะน่ะเป็นตัวละครที่ฉันชอบอันดับต้นๆเลยนะ”


             “นายพูด...อะไรน่ะ?”ร่างของมาดาระค่อยๆยิ้มขึันมาริคุโตะที่เห็นสภาพของปีศาจจิ้งจอกตรงหน้าที่อ่อนแอเขาก็ส่ายหัวทันทียังไงเขาต้องให้มาดาระกลับมามีชีวิตให้ได้


             “ท่านหญิงโยฮิเมะท่านริฮังได้โปรดให้พลังกับข้าด้วย”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับพนมมือก่อนที่จะนำมือไปสัมผัสส่วนหัวของมาดาระก่อนที่จะมีแสงสว่างสีทองอร่ามออกมา



             “ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆๆ ในที่สุด ข้าก็ได้แล้วพลังสุดยอด ของนัตสึเมะ และบันทึกสหายจะไม่มีใครจัดการข้าได้!!!”ไทกะโทริเฮบิกล่าวพร้อมหัวเราะดังลั่นขึ้นมาทันใดนั้นก็มีออร่าน่าสะอิดสะเอียนเกิดขึ้นมา


             “เหม็นชมัด”เสียงนึงดังขี้นมาก่อนที่จะมีร่มคันสีแดงโผล่ออกมาจากปากของอสูรกายยักษ์พร้อมกับร่างของคนๆนึงพุ่งออกมา


             เรือนผมสีเนื้อนัยน์ตาสีทองใบหน้าของเขาถูกปกคลุมด้วยกระดาษสีขาวที่เขียนตัวอักษรว่าวิญญาณบนหัวของเด็กหนุ่มมีเขาสีขาวแหลมงอกขึ้นมาในมือของเขามีร่มคันสีแดง ริคุโตะเบิกตากว้างเมื่อเห็นรูปลักษณ์ของนัตสึเมะที่เปลี่ยนไป


             “นี่แก...โดนข้ากินไปแล้วไม่ใช่เหรอ!!?”ไทกะโทริเฮบิกล่าวอย่างตกตะลึงพร้อมแปลกใจ


             “อา...ใช่ในท้องของแกเหม็นชมัด”เด็กหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย


             “ปีศาจที่อยู่บริเวณนี้ทั้งหมดจงมาช่วยข้าจัดการกับเจ้าลูกครึ่งที่โง่เขลาตัวนี้ซะ!!’ไทกะโทริเฮบิตะโกนขึ้นมาแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึันเขาที่เห็นแบบนั้นก็แปลกใจขึันมา’อะไรกัน?…ก็ข้ารวมเป็นหนึ่งกับบันทึกแล้วทำไมข้าถึงเรียกปีศาจออกมาไม่ได้กัน?”


             “กำลัง งงสิถ้าว่าทำไมถึงเรียกปีศาจไม่ได้ นั่นก็เพราะเจ้าไม่รู้วิธีใช้ยังไงล่ะ”นัตสึเมะเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูถูกก่อนจะขยับมือไปทางอสูรกาย


             “โทบิ,มุราสาเมะ”นัตสึเมะเอ่ยชื่อออกไปก่อนจะมีปีศาจตรงหน้าปรากฏตัวขึ้นมาสองตัว


             ฟึ่บ! ฟึ่บ!


             “ไม่น่าเชื่อ ที่คนอย่างเจ้าจะเรียกพวกเรามา”


             “นัตสึเมะ เจ้าดูเปลี่ยนไปนะ ดูเท่ขี้นเยอะ”


             ปีศาจทั้งสองตัวพูดมาทางของเด็กหนุ่มที่มีดวงหน้าที่เรียบเฉย


             “ขอบคุณที่มากันนะ พอดีผมมีเรื่องจะให้พวกคุณช่วย”


             ปีศาจทั้งสองที่โดนเรียกตัวมาก็เลิกคิ้วขึ้น


             “ได้สิ ก็นายช่วยเหลือพวกฉันสองคนตั้งหลายอย่าง”


             ไทกะโทริเฮบิเบิกตากว้างนี่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาคิดเลย ทำไมเขาถึงใช้มันไม่ได้แต่ทำไมเด็กหนุ่มที่เป็นลูกครึ่งมนุษย์ปีศาจถึงใช้มันได้กัน เขาไม่ยอมรับ


             “นี่มันเรื่องอะไรกัน!!?”


             “โทบิ มุราสาเมะ จัดการ”นัตสึเมะออกคำสั่งออกไปก่อนที่ปีศาจทั้งสองจะพุ่งตรงไปทางไทกะโทริเฮบิ


             โทบิที่เป็นผู้ใช้พิษก็อ้วกพิษไปทางร่างของไทกะโทริเฮบิส่วนมุราสาเมะเธอที่เป็นผู้ใช้ดาบก็อาบพิษของโทบิก่อนจะฟันไปที่ร่างของปีศาจตรงหน้าเช่นกัน


             “พวกแก!!!!”ไทกะโทริเฮบิที่เริ่มมีน้ำโหก่อนตวัดมือออกไปพร้อมกับบังคับหางที่เป็นงูโจมตีทั้งสองอย่างรุนแรง


             วูบ—!!!!!


             ลมกระโชกพัดมาทางตัวของเด็กหนุ่ม นัตสึเมะกางร่มออกมาก่อนจะมองไปทางไทกะโทริเฮบิด้วยสายตานิ่งเฉย



             ทางด้านของริคุโตะที่เห็นก็เริ่มรู้สึกหวั่นใจขึันมานี่มันไม่ใช่นัตสึเมะที่เขารู้จัก


             “นัตสึเมะ…”มาดาระเอ่ยชื่อออกไปริคุโตะทึ่เห็นแบบนั้นก็ลูบหัวของเขาอย่างอ่อนโยน


             “หลับก่อนเถอะ”ริคุโตะกล่าวออกไปก่อนที่ดวงตาของปีศาจขนปุยตรงหน้าจะหลับตาลง


             ก่อนที่ริคุโตะจะพยุงตัวขึ้นแล้วเงยหน้ามองไปที่นัตสึเมะด้วยสีหน้าจริงจังก่อนที่มือของเขาจะหยิบดาบคาเงะโมโนตาริออกมา






             นัตสึเมะยังจ้องมองภาพที่อสูรกายยักษ์ต่อสู้กับปีศาจที่เขาอัญเชิญมาอย่างไม่ขาดสายตาก่อนที่ดวงตาของเขาจะพล่ามัว


             “นี่มันอะไรกัน…?”


             “เวลาของเจ้าจะหมดแล้วไง”เสียงของริคุโตะดังขึ้นมาจากทางด้านหลังก่อนที่นัตสึเมะจะวาดร่มไปทางข้างหลัง


             วูบ—!!!


             เพล้ง—!!


             ริคุโตะป้องกันลมที่โหมกระหน่ำมาทางเขาก่อนที่เด็กหนุ่มผมสีดำยาวลอยจะเอ่ยขึ้นมา


             “เจ้าไม่ใช่นัตสึเมะเจ้าคือปีศาจที่อยู่ในตัวเขา”


             “อา...ใช่แล้วข้าไม่ใช่นัตสึเมะแต่ก็คือนัตสึเมะ”เด็กหนุ่มเรือนผมสีเนื้อกล่าวตอบด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย


             ริคุโตะที่ได้ยินก็หมวดคื้วขึ้นมาพร้อมกล่าวในใจ’อารมณ์เหมือนกับริคุโอะสินะแต่ยังไงความรู้สึกของนัตสึเมะตอนยังเป็นมนุษย์ก็ยังคงอยู่’


             “นัตสึเมะ เจ้าน่ะ ยังรู้สึกตัวอยู่สินะ รู้ไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ไหนเจ้าบอกว่าจะไม่ใช้บันทึกในทางที่ผิดไงแต่สิ่งที้เจ้ากำลังทำอยู่มันขัดต่อความตั้งใจของเจ้า!!”


             “หุบปากซะ อย่ามาพูดเหมือนรู้จักข้าดีหน่อยเลย!”นัตสึเมะกล่าวจบก็หันร่มคันสีแดงมาทางเด็กหนุ่มตรงหนัาก่อนที่จะมีดวงไฟสีฟ้ายิงออกมาจากปลายร่มคันสีแดง


             วูบ!


             ริคุโตะที่เห็นก็หรี่ตาลงก่อนที่เขาจะยกดาบขึ้นมาป้องกันดวงไฟที่พุ่งเข้ามาแต่เด็กหนุ่มก็ต้องเบิกตากว้างอย่างสุดขีดเมื่อดวงไฟสีฟ้าที่นัตสึเมะปล่อยออกมาทะลุผ่านดาบคาเงะโมโนตาริแล้วมาโดนตัวเขา


             บู้มม!!!


             “อั๊ก!!...นี่มันดวงไฟวิญญาณ!?”ริคุโตะเอ่ยออกมาพร้อมกับถอยหลังกลับมาตั้งหลักสิ่งที่นัตสึเมะทำนั้นส่งผลให้ริคุโตะต้องตกตะลึง

             ‘จำได้ว่าเมื่อก่อนปู่เคยบอกว่า ดวงไฟวิญญาณเป็นดวงไฟบริสุทธิ์ที่เกิดจากจิตใจที่แรงกล้า ซึ่งไม่มีภูติผีตนไหนที่ทำมันสำเร็จ แต่นัตสึเมะที่เป็นลูกครึ่งกับทำได้ นี่มันอะไรกัน?’ริคุโตะคิดไม่ตกเรื่องของนัตสึเมะก่อนที่จะมีเสียงนึงดังขึ้น


             “โฮกกกก!!!!!”ไทกะโทริเฮบิตะโกนดังลั่นออกมาก่อนที่มันจะอ้าปากกว้างแล้วปล่อยเปลวเพลิงยักษ์ออกมา


             นัตสึเมะกับริคุโตะเบิกตากว้างก่อนที่นัตสึเมะจะตะโกนออกไป


             “โทบิ,มุราสาเมะ กลับมา!”เมื่อเอ่ยคำสั่งออกไปปีศาจทั้งสองก็หายตัวไปก่อนที่นัตสึเมะจะกางร่มสีแดงเพื่อกันเปลวไฟที่เข้ามา


             ทางด้านริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็ปล่อยท่าไม้ตายออกมา”เมย์เคียวชิซุย ซากุระ”ชามเหล้ายักษ์ปรากฏขึ้นก่อนที่เด็กหนุ่มจะเป่าเหล้าไปทางข้างหน้าทันใดนั้นก็มีเปลวไฟสีน้ำเงินพวยพุ่งออกมา



             เมื่อเปลวเพลิงทั้งสองมาปะทะกันก็เกิดการระเบิดขึ้นอย่างรุนแรงจนร่างของริคุโตะและนัตสึเมะปลิวกระเด็นออกไป


             ตู้มมมมม!!!!!


             ริคุโตะลืมตาขึ้นมาก่อนที่เขาจะได้รับแสงจากยามเช้าที่แทงตาขึ้นมา เด็กหนุ่มรีบเอามือบังเอาไว้ก่อนที่เขาจะพยุงตัวขึ้นแล้วสำรวจตัวเองก่อนจะพบว่าร่างของเขาจะกลับกลายมาเป็นมนุษย์แล้ว


             “อา เวลาหมดแล้วสินะ...นัตสึเมะ!”ริคุโตะกล่าวก่อนจะเบิกตากว้างแล้วกวาดสายตามองรอบๆเพื่อหาร่างของคนที่เขารู้จักแต่ก็ไม่พบใครที่นั่นเลย ทั้งนัตสึเมะและไทกะโทริเฮบิ


             ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็ขมวดคิ้วก่อนจะหันมามองดูที่นาฬิกาข้อมือก่อนจะพบว่านี่เป็นเวลา 7:19 น.


             “แม่งเอ้ย!”ริคุโตะสบดออกมาตอนที่เขาสู้กับนัตสึเมะและไทกะโทริเฮบิคือตอนช่วงเวลาตีห้ากว่าใกล้จะหกโมง แสดงว่าเขาหลับยาวไปถึงหนึ่งชั่วโมงกว่าๆ และนั้นคือเหตุผลว่าทำไม ร่างของเด็กหนุ่มที่ชื่อว่านัตสึเมะกับอสูรกายที่ชื่อว่าไทกะโทริเฮบิถึงได้หายตัวไป


             “มาดาระ!!”ริคุโตะที่นึกขึ้นได้ว่าร่างของสัตว์ขนปุยนอนแน่นิ่งอยู่เขาก็รีบวิ่งไปทางมาดาระทันทีด้วยร่างกายของมนุษย์


             ณ.โรงแรมที่กลุ่มคิโยจูจิพักอาศัยอยู่


             ร่างของเด็กสาวค่อยๆลืมตาตื่นขี้นมาก่อนที่เธอจะลุกจากเตียงแล้วบิดตัวขี้เกียจเมื่อคืนเธอคงจะหลับลึดเกินไป เธอจำได้ว่าคุยกับริคุโตะแต่อยู่ดีๆเธอก็หลับไปซะอย่างนั้น พร้อมกับลืมไปว่าคุยอะไรกับเขาไว้


             “สดชื่นจัง”ยูระเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแจ่มใสก่อนจะเดินไปปลุกคนข้างๆที่เป็นเด็กสาวผมสีน้ำตาลยาว


             “คุณโทบาริตื่นได้แล้ว”ยูระกล่าวพร้อมกับเอานิ้วแตะแก้มของเด็กสาวที่นอนหลับไหลอยู่ก่อนที่เธอคนนั้นจะลืมตาตื่นขึ้น


             “ยูระจัง…?”สึซึโมะเอ่ยชื่อของคนตรงหนัาออกไปก่อนที่เธอจะพยุงตัวเองขึันจากเตียง


             “นี่เธอตื่นนานแล้วเหรอ?”สึซึโมะถามไปทางยูระก่อนที้คนตรงหน้าจะส่ายหน้า


             “เปล่าหรอก ฉันเพิ่งตื่นเหมือนกัน อยากกินอาหารเช้าจัง”ยูระเอ่ยพร้อมกับเบ้ปากก่อนที่สึซึโมะจะพูดขึ้น


             “งั้นเราไปกันเถอะ แต่ฉันขอปลุกซึราระจังก่อนนะ”


             “โอเค งั้นฉันไปล้างหน้าก่อนแล้วกัน”กล่าวจบยูระก็เดินเข้าห้องน้ำไป


             เมื่อบุคคลตรงหน้าไม่อยู่สึซึโมะก็ปลุกซึราระทันทีด้วยการเขย่าแรงๆ


             “ซึราระจัง! ตื่นได้แล้วค่ะ! ฉันมีเรื่องอยากให้คุณช่วย”


             ตุบ!


             สึซึโมะเขย่าจนร่างของภูติหิมะตกเตียงไปก่อนที่ซึราระจะมองเขม็งไปทางเธอ


             “สึซึโมะจังสิ่งที่เธอไม่ควรทำคือการปลุกคนอื่นที่กำลังนอนฝันดีนะ…”


             “ซึราระจัง ฉันขอยืมสิ่งที่เรียกว่าโทรศัพท์หน่อย!!”


             ล็อปบี้ โรงแรม


             สามสาวเดินทางไปห้องอาหารอย่างใจจดใจจ่อเพื่อหวังได้กินอาหารเช้าเมื้อแรกของเมื้อแต่สึซึโมะสีหน้าของเธอดูเป็นกังวลมาก เพราะเธอใช้โทรศัพท์ของซึราระโทรไปหาริคุโตะแต่เขาไม่รับสาย เธอกลัวว่าอาจจะเกิดอะไรร้ายแรงขึ้นกลับเขาก็ได้ นั่นจึงทำให้เธอไม่แตะต้องอาหารเช้าอะไรเลยสร้างความแปลกใจให้กับสองสาวที่ตามมา


             “สึซึโมะเธอเป็นอะไรรึเปล่า?”ซึราระถามออกไปด้วยความเป็นห่วง


             “เปล่าหรอกจ๊ะไม่มีอะไร…”สึซึโมะยิ้มพร้อมกับตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเพื่อไม่ให้เพื่อนของเธอเป็นห่วงมากเกินไป

             “เฮ้!! พวกเธอ!!”เสียงนึงดังขึ้นพวกเธอทั้งสามหันไปมองก่อนจะพบกับกลุ่มผู้ชายที่เดินเข้ามาและกลุ่มผู้หญิงอีกกลุ่มนึงที่ประกอบด้วย คานะ โทริอิ มากิ


             ยูระชำเลืองตามองแต่ไม่พบร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำ ก่อนที่เธอจะถามออกไป


             “ริคุโตะคุงนอนอยู่เหรอ?”


             “เอ๊ะ? ไม่ได้อยู่กับพวกเธอเหรอ?”คิโยสึงุถามออกไปด้วยอาการแปลกใจ


             “นายหมายความว่าไง?”ยูระถามออกไปด้วยความสงสัยพร้อมขมวดคิ้วเข้าหากัน


             “ก็พวกเราตื่นมาก็ไม่เจอเขาแล้วนี่นา”ชิมะกล่าวเสริมสร้างความประหลาดใจให้กับเพื่อนๆในกลุ่ม


             ‘ริคุโตะหายไปแถมเป็นตอนกลางคืนอีกเมื่อวานเขาก็ทำตัวแปลกๆเหมือนไม่อยากมีส่วนร่วมกับใคร เหตุผลที่เขามาที่นี่คืออะไรกัน?’ริคุโอะคิดในใจด้วยความสงสัยก่อนที่เขาจะเหลือบตามองไปที่สึซึโมะที่ดูท่าทางกระวนกระวายมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว


             ‘ทำไงดี? เราทำไงดี? ทุกคนเริ่มสงสัยกันแล้ว หรือว่าเราจะบอกว่า นายท่านกลับไปแล้วดีนะ? ไม่นะพวกเขาต้องไม่เชื่อเราแน่เลย…!!!’สึซึโมะกล่าวพร้อมร่ำไห้ในใจ


             “หรือว่า…”


             คิโยสึงุ่ำหน้าจริงจังสึซึโมะที่เห็นท่าทางของคนตรงหน้าก็เบิกตากว้างขึ้นมา


             ‘ไม่นะ หรือว่าเขาจะรู้แล้ว!?’


             “เจ้านั้นต้องแอบไปล่าปีศาจตัวคนเดียวแน่เลย ให้ตายสิเจ้านั้นยิ่งชอบเรื่องแบบนี้อยู่ด้วย!”


             “เฮ้อ…”สึซึโมะถอยหายใจโล่งอกทันทีเมื่อรู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเธอเป็นไอโง่ๆดีๆนี่เอง


             “ฉันว่าไม่ใช่แบบนั้นหรอก”ยูระกล่าวออกมาด้วยใบหน้าจริงจัง


             ! สึซึโมะ


             สึซึโมะเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำพูดของยูระ เธอเป็นคนที่ฉลาดมากๆคนนึง นั้นทำให้สึซึโมะเริ่มจะหวั่นใจขึ้นมา


             “ฉ้นว่าเขาต้องแอบไปกินข้าวที่ร้านอาหารที่พวกเรายังสำรวจไม่หมดแน่ๆเลย”


             ยูระเอ่ยขึ้นทุกคนที่ได้ยินก็ทำหน้าซังกะตายใส่เธอทันที


             “นี่พวกเธอเมื่อวานไม่ได้สำรวจสถานที่ภูติผีกันหรอกเหรอ?”คิโยสึงุเอ่ยถามด้วยใบหน้าผิดหวังมาทางสึซึโมะ


             “เปล่านะคะ พวกเราไปสำรวจกันจริงๆ”


             “งั้นทำไมไม่ลองโทรหาเขาดูล่ะ?”คานะกล่าวขึ้นมาด้วยความสงสัย


             ยูระที่ไดัยินก็เบิกตากว้างขึ้นมา’ทะ..โทรเหรอ จะว่าไปเรายังไม่มี เบอร์ของเขาเลยนี่นา แต่ว่าเรายังไม่รู้จักเขาดีพอเลย เราไปขอเบอร์ตรงๆมันจะดูเสียมารยาทไปรึเปล่านะ…?’ยูระเอ่ยในใจด้วยความกังวล


             “ฉันลองโทรหาเขาแล้วค่ะ แต่ไม่มีใครรับสายเลย”สึซึโมะพูดขึ้นยูระที่ได้ยินก็ขมวดคื้วขึ้นทันที


             “เดี๋ยวนะ คุณโทบาริมีเบอร์เขาด้วยเหรอ?”


             สึซึโมะที่ได้ยินก็เลิกคิ้วก่อนจะตอบออกไป

             “เปล่าหรอกค่ะ ฉันยืมมือถือของซึราระจังน่ะ”


             ยูระที่ได้ยินก็พยักหน้าเข้าใจก่อนที่เธอจะดื่มนมในแก้วต่อ มากิที่เห็นท่าทีของเธอก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะกล่าวขึ้นมา


             “จะว่าไปฉันก็มีนะเบอร์ของหมอนั่น”


             ยูระที่ได้ยินก็ชำเลืองมองก่อนจะดื่มนมต่อก่อนจะหยิบขนมมากินมากิที่เห็นก็หันไปทางโทริอิ


             “เธอก็มีนิ เบอร์ของหมอนั้นน่ะ”


             “เอ๊ะ? ห๊ะ!”โทริอิที่ได้ยินก็ตกใจขี้นมาพร้อมกับอาการหน้าขึ้นสี



             กร๊วบ! กร๊วบ!


             ยูระคิ้วขนมขึ้นมาด้วยใบหน้าที่เริ่มจะหงุดหงิดเล็กน้อย


             “คานะ เธอด้วยนิ”


             “จ้ะก็เรารู้จักกันมานานแล้วนิ”คานะตอบกลับไปพร้อมกับใบหน้าสดใส


             ยูระที่เห็นแบบนั้นก็คิ้วกระตุกทันที’หมอนั่นมีเบอร์ผู้หญิงเยอะเลยสิถ้า แต่ไม่มีเบอร์ฉัน...เหอะ...เหอะๆ…เฮ้อ…เราเป็นอะไรของเราเนี่ย เขาจะมีหรือไม่มีก็ไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับเราเลยนิ’ยูระกล่าวในใจด้วยอาการท้อแท้


             ติ๊ง!


             คิโยสึงุเลิกคิ้วขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงข้อความจากโทรศัพท์ ก่อนที่เขาจะเบิกตากว้างขึ้นมา


             “ทุกคนดูนี่สิ กลุ่มคิโยจูจิเริ่มปฎิบัติการ”คิโยสึงุกล่าวพรัอมกับโชว์บทความในโทรศัพท์ให้กับคนในกลุ่มดู


             “...?”


             [ เกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ปริศนากลางป่าที่เมืองยัตสึฮาระ เมื่อเวลา 05:34 น. ]


             “แฮก...แฮก...เจอซักที”ริคุโตะที่วิ่งมาทางถ้ำเฮบิพร้อมอาการหอบเหนื่อยเพราะว่าเป็นร่างมนุษย์แถมหลงทางอีกตังหาก ทำให้เขามานานถึง สามสิบนาทีเลย


             เขารีบเดินเข้าไปในถ้ำก่อนจะเห็นร่างของแมวอ้วนนอนอยู่ ริคุโตะรีบไปที่ร่างนั้นทันทีก่อนจะพลิกตัวของมาดาระขึ้น


             “เหล้าจ๋า...จะไปไหนจ๊ะ?”


             ริคุโตะที่ได้ยินคำละเมอของปีศาจตรงหน้าก็ทำหน้าตายทันทีก่อนจะง้างมือแล้วตบไปที่หัวของมาดาระอย่างรุนแรง


             โป๊ก!!!


             “อย่ามานอนเป็นทองไม่รู้ร้อนนะเว้ยเจ้าแมวอ้วน!!!!”


             “เหมี้ยว~!!”














__________________________________


  ตอนนี้จบแล้วนะครับ ถ้าสนุกหรือมีอะไรติดขัดก็บอกได้นะครับ เดือนนี้ทั้งเดือนจะเป็นเรื่องของนูระนะครับ ส่วนเดือนหน้าน่าจะเป็นมายฮีโร่มั้ง?


ส่วนถ้าใครคิดว่าเนื้อเรื่องเริ่มออกทะเลก็ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่ได้เขียนสคิปไว้เนื้อเรื่องคิดสด ทั้งเรื่องที่นัตสึเมะเป็นปีศาจก็ด้วย ตอนแรกว่าจะให้เป็นมนุษย์เหมือนกัน





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 311 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #658 Fot800 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 18:53
    ตบกบาลไปที555
    #658
    0
  2. #630 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 16:28
    รอค่ะๆ
    #630
    0
  3. #629 ployneko25020 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 14:55

    ตลกตอนท้ายเนี่ยแหละ5555
    ชอบบบบบบบบบบบบบบบบ
    #629
    0
  4. #628 Aetep (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 12:57
    เมาแอ๋กันเลยที่เดียว
    #628
    0
  5. #627 kacu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 12:42
    รออ่านนะคะ
    #627
    0
  6. #626 Narumi-chan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 12:37
    สรุปริคุโตะก็มีเวลาใช้ร่างปีศาจจำกัดเหมือนกันสินะ อ่านมาตั้งแต่ภาคก่อนคิดว่าจะให้มีเวลาไม่จำกัดซะอีก
    #626
    3
    • #626-2 Zaza (จากตอนที่ 29)
      13 พฤษภาคม 2562 / 08:32
      ผมว่าเรียงแบบนี้มากกว่านะครับ

      1.นูระ ริเฮียง มีเวลาไม่จำกัด

      2.นูระ ริฮัง จะเป็น1/2ส่วน เวลา18ชั่วโมง

      3.นูระ ริคุโอะ ก็จะได้เป็น 1/4 เวลาก็จะเป็น 12 ชั่วโมง

      เพราะเป็นลูกครึ่งมนุษปีศาจ
      #626-2
    • #626-3 Zaza (จากตอนที่ 29)
      13 พฤษภาคม 2562 / 08:36
      1/3ก็เวลาทั้งหมด 15ชั่วโมงครับ
      #626-3
  7. #625 kacu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 23:18
    รอนะคะ
    #625
    0
  8. #624 Natsume_Nagi (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 22:36
    ค้างงงงง ชอบนัตสึเมะสายโหดจัง น้องดูเท่ห์มาก
    #624
    0
  9. #623 rores (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 11:06

    นัตสึเมะเวอร์ชั่นนี่ก็น่าร๊ากกกก

    #623
    0
  10. #622 _GRIMER PP_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 11:00
    โวยยยย ยิ่งอ่านยิ่งรัก
    #622
    0
  11. #621 Narumi-chan (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 10:22
    นัตสึเมะสายโหด555555
    #621
    0
  12. #620 p_ice (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 06:10

    รออ่านต่อนะ
    #620
    0
  13. #619 kacu (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 20:50
    รอนะคะ
    #619
    0