☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 24 ภัยอันตราย [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,024
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 412 ครั้ง
    9 พ.ค. 62





ตอนที่ 24 ภัยอันตราย





             หลังจากกล่าวเสร็จริคุโตะก็เก็บดาบแล้วหยิบกล้องยาสูบขึ้นมาแต่ก็ต้องหยุดลงก่อนจะเหลือบหันไปมองด้านหลังเห็นยูระมองเขาด้วยสายตาจริงจัง


             “ไหนนายเคยบอกว่าจะไม่โจมตีมนุษย์ไง”

             “ยูระจัง!”สึซึโมะกล่าวห้ามทันที


             “เขาคนนั้นไม่เป็นอะไรหรอกน่า อีกอย่างเขาก็เป็นไม่ดีด้วย เป็นหมอผีที่คอยกักขังพวกภูติผีแล้วก็อยากได้อะไรก็ต้องได้เรื่องคราวนี้ก็เหมือนกัน..”


             ยูระหรี่ตาลงก่อนจะลดชิคิกามิในมือลง


             “นายหมายความว่าไง?”


             “อสูรกายนั่น ถ้าให้ข้าคาดเดาเป็นฝีมือของเขา ให้ทำร้ายนัตสึเมะ เพื่อจุดประสงค์บางอย่าง หรือไม่ก็เป็นความต้องการของอสูรกายนั่นเอง”


             ริคุโตะถอนหายใจก่อนจะกระโดดลงจากต้นไม้ยูระกับสึซึโมะที่เห็นก็กระโดดลงตามไปพวกเขาลงมาสู่พื้นดินที่เต็มไปด้วยป่าไม้


             “นายจะไปไหน?”


             “คงเดินเล่นมั้ง”


            ยูระวิ่งมาดักหน้าของเขาก่อนจะเปลี่ยนเป็นหน้าจริงจัง


             “งั้นฉันไปด้วย”


             “ไม่มีใครสั่ง ปีศาจรักอิสระอย่างข้าได้หรอก”เขากล่างก่อนจะเดินผ่านร่างของยูระไป


             “นาย-คุณปีศาจ คุณจะไปคนเดียวงั้นเหรอ”


             สึซึโมะกล่าวขึ้นมาเขาหันไปทางเธอก่อนจะเปลี่ยนเป็นใบหน้าซังกะตาย


             ‘สึซึโมะ…’


             ‘นายท่าน ทำอะไรด้วยตัวคนเดียวอีกแล้ว เราอยากเป็นกำลังให้นายท่าน’สึซึโมะกล่าวในใจพร้อมกับใบหน้าจริงจัง


             “คุณโทบาริ ฉันว่าเธอกลับไปก่อน-”


             “-ไม่!”


             “.....”


             “ทำไมพวกคุณไม่ห่วงชีวืตตัวเองกันบ้างเลย! อย่างน้อยๆก็คิดถึงคนรอบข้างหน่อยสิ!”เธอกล่าวก่อนจะมีน้ำตาซึมขึ้นมาริคุโตะกับยูระเบิกตากว้าง


             “คือ...ฉัน”ยูระเบนสายตาไปทางอื่นอยากจะปลอบใจเธอแต่สถานการณ์แบบนี้


            แมะ


            ริคุโตะลูบหัวของสึซึโมะยูระเบิกตากว้างขี้นมา


            “อย่างอแงสิ ข้าพาพวกเจ้าไปด้วยก็ได้”


            “จริงเหรอค่ะ..”สึซึโมะเช็ดน้ำตาจากเบ้า


            ก่อนที่ยูระจะเดินมาแล้วเอามือของริคุโตะออกจากหัวสึซึโมะก่อนจะกล่าว


             “อย่ามาเนียนแต๊ะอั๋งเพื่อนของฉันนะ”


             “ใครแต๊ะอั๋ง...พูดให้มันดีๆหน่อย ยัยองเมียวจิ อกแบน”


             ยูระขมวดคิ้วขึ้นมาก่อนจะหักนิ้วมือทั้งสองข้างดังกร๊วบๆพร้อมกับมีออร่าสีดำขึ้นมา


             “ว่าไงนะ...แกว่าไงนะ ไอปีศาจ”


             “พอเถอะค่ะ ทั้งสอง อย่าทะเลาะกันสิคะ!”สึซึโมะวิ่งเข้ามาตรงกลางของทั้งสองคนริคุโตะกับยูระเบ้ปากก่อนจะเบือนหน้าไปคนละทาง


             “เชอะ/ชิ”


             สึซึโมะยิ้มเจื่อนๆขึ้นมาก่อนจะกล่าวขี้น


            “แล้วจากนี้ไปเอาไงต่อกันคะ?”


            ริคุโตะหันไปทางเธอก่อนจะลูบคางของตัวเองขึ้นมา”นั่นสินะ คงต้องตามหาเบาะแสตามหาอสูรกายนั่นก่อนน่ะ”

             “แล้วเราจะรู้ได้ไง ว่าตรงไหนมีเบาะแสที่จะตามรอยเจ้านั่น”ยูระกล่าวขึ้นมา


             ริคุโตะมองไปทางข้างหน้าก่อนจะกล่าว


             “เดินต่อไปเรื่อยๆไง”


             “หา?”


             “ตอนที่ฉันจำได้เจ้านั่นมุ่งหน้าไปทางนู้น”ริคุโตะชี้ไปทางด้านหน้าของตนสึซึโมะเดินมาข้างๆเขาก่อนจะกล่าว


            “งั้นเอาแบบนี้ดีไหมคะ..ระหว่างทางเราก็ถามพวกภูติผีว่าเจอเจ้าอสูรกายนั่นผ่านมารึป่าว ดีไหมคะ?”สึซึโมะกล่าวขึ้นมา


            ยูระมองไปที่ท้องฟ้าที่เริ่มเป็นสีส้มก่อนจะกล่าวขึ้นมา”แต่ว่านี่มันใกล้จะค่ำแล้วนะ เราควรกลับไปตั้งหลักกันก่อนดีกว่ามั้ย?”


        

             ริคุโตะเหลือบไปทางเธอก่อนจะกล่าว


             “ทำไมเธอกลัวรึไง?”


             ยูระที่ได้ยินก็แสดงสีหน้าหน้างอขึ้นมาก่อนจะกล่าวเสียงไม่พอใจไปทางเขา


               “ฉันเป็นถึงองเมียวจิ ไม่กลัวหรอกแต่คุณโทบาริตังหาก”


               สึซึโมะที่ได้ยินก็แสดงสีหน้าวิตกขึ้นมาก่อนจะหันหน้าไปทางยูระ


               “ไม่ต้องห่วงฉันหรอก ยูระจัง ฉันจะไม่เป็นตัวถ่วงเด็ดขาด!”


แมะ


               ยูระจับไหล่ของสึซึโมะก่อนจะกล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง


               “ฉันพูดจริงนะ ตอนกลางคืน พวกภูติผีจะมีพลังมาก บางทีฉันไม่อาจปกป้องเธอได้ตลอดหรอกนะ”

               “ถ้าอย่างนั้นคุณก็ปกป้องให้ได้สิ!”


               “.....”


               “คุณอยากแข็งแกร่งขึ้นใช่มั้ยคะ?”


               ยูระที่ได้ยินก็เบือนหน้าไปทางอื่นริคุโตะยิ้มที่มุาปากขึ้นมาก่อนจะลูบหัวของทั้งสอง


               “ไม่ต้องเถี่ยงกัน เดี๋ยวข้าจะปกป้องพวกเจ้าทั้งสองคนเอง จะไม่ให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องได้”


               เธอทั้งสองที่ได้ยินก็หน้าแดงขึ้นมาก่อนที่ริคุโตะจะปล่อยมือแล้วกล่าวขี้น


               “งั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ”กล่าวเสร็จเขาก็เดินนำไป’ความจริงเราอยากให้ทั้งสองคนกลับไปก่อน อย่างที่ ยูระพูดตอนกลางคืนมันอันตราย อีกอย่าง เรากับสึซึโมะก็เป็นปีศาจจากถิ่นอื่น คงจะไม่ดีถ้าอยู่นานเกินไป’


               ยูระกับสึซึโมะลูบหัวของตัวเอง


               ‘ดีจังนายท่านลูบหัวเราด้วย’


               ‘หมอนั่น ปลอบคนอื่นเป็นด้วยแฮะ’



เวลา 18:50 น.


               กลุ่มของซึราระกับกลุ่มของริคุโอะเดินทางมาถึงโรงแรมที่ตัวเองจองเอาไว้ตอนนี้พวกเขารอกลุ่มของริคุโตะอยู่


               “ริคุโตะคุงกับยูระจังแล้วก็คุณสึซึโมะช้าจังเลยนะ” คานะกล่าวขึ้นมาด้วยเสียงเป็นห่วง


               “นั่นสิ ฉันอยากจะลงไปแช่ออนเซ็นแล้วนะเนี่ย”มากิพูด


             คิโยสึงุหยิบมือถือออกมาจากในกระเป๋าก่อนจะกล่าว


              “อ่อ เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ยูระคุงเขาส่งข้อความมาบอกว่า ให้เข้าไปในโรงแรมก่อนได้เลย เธอกับริคุโตะและคุณสึซึโมะมีเรื่องที่ต้องทำ”คิโยสึงุหันมือถือให้ทุกคนในกลุ่มดู


               ริคุโอะกับซึราระสบตากันก่อนจะพยักหน้าส่วนคนอื่นก็เดินเข้าโรงแรมกันไปก่อนแล้ว


               “นายน้อยว่ามันอะไรแปลกๆไหมเจ้าคะ?”


               “อืม...เมื่อตอนก่อนหน้านี้ ฉันสัมผัสได้ถึงอะไรด้วย แล้วก็ริคุโตะไม้ได้ติดต่ออะไรมาเลย”ริคุโอะกล่าวด้วยสีหน้ากังวล


               “หรือว่า เขาจะโดนปีศาจจากถิ่นนี้ทำร้ายหรือเจ้าคะ?”


               “ยังไม่แน่ชัดนะ พวกซันบะการาสึก็มาที่นี่ไม่ได้ด้วย เราควรจะออกไปตามหาพวกเขา”เขากล่าวก่อนจะวิ่งไปแต่ซึราระจับมือของเขาไว้เขาหันกลับมาทางเธอ


              “ซึราระ?”


              ‘ถ้านายน้อยออกไป ต้องเกิดอันตรายแน่ที่นี่ไม่ใช่เขตของเรา เราต้องปกป้องนายน้อยด้วยชีวิต’เธอคิดในใจก่อนจะกล่าวออกไป


               “ข้าคิดว่า เราควรจะเชื่อใจพวกเขานะคะ สึซึโมะจัง กับ ยัยองเมียวจิ ก็อยู่ด้วย ฉันเชื่อว่า ท่าน ริคุโตะต้องไม่เป็นอะไรแน่ค่ะ”


               ริคุโอะที่ได้ยินก็หรี่ตาลง

        

               “นั่นสินะ”


               เธอที่ได้ยินก็ปล่อยมือของเขาลงก่อนจะกล่าว


               “พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ”


               “อืม”ริคุโอะเดินเข้าไปในโรงแรมส่วนซึราระก็เดินตามเข้าไป



เวลา 19:30 น.


               ริคุโตะกับสึซึโมะเดินประกบกันก่อนที่เขาจะกล่าวขี้นมาเสียงเบาๆ

               “ดูเจ้าเข้ากับยูระได้ดีนี่”


               เธอหันมาทางเขา


               “ค่ะ...ก็เธอเป็นคนที่นายท่านสนใจข้าก็ต้องดีกับนางเข้าไว้น่ะค่ะ เพื่ออนาคตเธอได้เอ็นดูข้าบ้าง”เธอหน้าบึ้งพร้อมกล่าว


               “งั้นเหรอ...ข้าต้องขอบคุณเจ้ามากนะ”


               สึซึโมะยิ้มขึ้นมาก่อนจะกล่าว


               “นางดูเป็นคนดีนะคะ คงจะดีกับท่านไม่น้อย”


               “พวกนายคุยอะไรกันน่ะ!” ยูระพุ่งเข้ามาพร้อมกับน้ำเสียงไม่พอใจ


               “เปล่าจ๊ะ...ไม่มีอะไร”สึซึโมะกล่าวก่อนจะเดินเร็วเดินนำริคุโตะไปเขามองไปที่เธอก่อนจะถอนหายใจยูระเดินเข้ามาข้างๆก่อนจะกล่าว


               “ปีศาจนายคุยอะไรกับเธอเหรอ? เธอเป็นมนุษย์ธรรมดาไม่ได้มีพลังอะไร ห้ามทำอะไรเธอเป็นอันขาด”


               ริคุโตะที่ได้ยินก็หัวเราะในลำคอก่อนจะหันไปทางยูระ


               “ก็เรื่องเกี่ยวกับเจ้ามั้ง”


               “เกี่ยวกับฉันเหรอ”


               “หยุดเดินก่อนสิ”ริคุโตะพูดขึ้นมาเธอที่ได้ยินก็หยุดเดินก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย


              “มีอะไร?”


              ริคุโตะเอื้อมมือไปทางหัวของเธอ เธอที่เห็นก็หน้าแดงขี้นมา ก่อนที่ตาของเธอจะเห็นริคุโตะหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากหัวของเธอ


              “เศษใบไม้น่ะ”


              “ขะ..ขอบคุณ”


              “ว้ายย!!!!”


              เสียงร้องดังขึ้นมาริคุโตะกับยูระเบิกตากว้าง


               “นี่มันเสียงร้องของคุณโทบารินี่!”


               “เรารีบไปกันเถอะ!”


              ริคุโตะวิ่งไปตามเสียงด้วยความเร็วจนยูระตามไม่ทัน


               ‘สึซึโมะ…’


ฟุ่บ-!


               ริคุโตะพุ่งออกมาจากป่าก่อนที่จะเห็นสึซึโมะยืนนิ่งค้างอยู่เขารีบไปทางเธอ


               “สึซึโมะเกิดอะไรขึ้น—?!”ริคุโตะเบิกตากว้างเมื่อตรงหน้าเห็นร่างของมาดาระร่างแมวอ้วนมีบาดแผลชกันตามตัว


               “นาย มาดาระ!? เกิดอะไรขี้น”ริคุโตะนั่งลงก่อนจะจับร่างของมาดาระ


               “เฮ้! เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”ยูระที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงก็หอบหายใจ


               “คือระหว่างที่ฉันกำลังเดินอยู่ดีๆภูติตัวนี้ก็ตกลงมาจากต้นไม้น่ะค่ะ ฉันเลยตกใจ”เธอกล่าวพร้อมกับจับอกของตัวเองพร้อมโล่งอก


              “เธอนี่นะ..”ยูระโลอกด้วยอีกคนเมื่อรู้ว่าสึซึโมะไม่ได้เป็นอะไรก่อนที่เธอจะเดินไปทางริคุโตะแล้วพบกับแมวอ้วน


              ‘นะ..น่ารักจัง’


              “นี่ มาดาระ เกิดอะไรขี้น นัตสึเมะ อยู่ไหน?”


              มาดาระกระพือตาขึ้นมาก่อนจะเห็นหน้าของริคุโตะ


              “นี่แก...นัตสีเมะ.. หมอนั่นตกอยู่ในอันตรายถ้าไม่รีบไป…’ก่อนที่ดวงตาของมาดาระจะดับลง


              พวกเขาเบิกตากว้างริคุโตะรีบเอามือสัมผัสไปที่ตัวของมาดาระทันทีก่อนจะมีแสงสีทองสว่างไสวขึ้นมา


              “นี่นาย…”


              “ฉันวานพวกเธอพาเจ้านี่ไปที่โรงแรมก่อนได้ไหม ให้เขาพักผ่อนแล้วจากนั้นเราก็ค่อยถามว่าเกิดอะไรขึ้น”ริคุโตะกล่างพรางอุ้มมาดาระแล้วส่งให้กับสึซึโมะ


               “ได้ค่ะ”


               “แล้วนายจะไปที่ไหน?”ยูระกล่าวขึ้น


               “ฉันอยู่แถวๆนี้แหละ เอาเป็นว่าแถวนี้ม้นอันตรายข้าจะไปส่งพวกเจ้าออกจากป่าแล้วพรุ่งนี้ข้าจะออกตามหาเบาะแสของนัตสีเมะต่อ” ริคุโตะกล่าวไปทางยูระและสึซึโมะพวกเธอผยักหน้าตอบ



              “งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันนะ อย่าหนีเชียวนะ”ยูระพูดไปทางริคุโตะ


              “ข้าไม่หนีหรอก”เขายิ้มก่อนจะมองไปที่ยูระ สึซึโมะและมาดาระ


              “งั้นข้าไปก่อนนะ”


               กล่าวเสร็จริคุโตะก็เดินกลับเข้าไปในป่าก่อนที่ร่างกายของเขาจะกลับมาเป็นมนุษย์


              “เฮ้อ...เหนื่อยจริงวันนี้”



               ริคุโตะพูดพรางถอนหายใจก่อนที่เขาจะเดินออกมาจากป่ายูระและสึซีโมะไม่อยู่แล้วทำให้เขาโล่งใจ


               “เอาล่ะเราก็ต้องกลับเหมือนกัน ไม่งั้นได้ผิดสังเกตุแน่”


               ที่โรงแรม เวลา 20:45 น.

               

               ริคุโตะเดินทางมาถึงด้วยอาการเหนื่อยหอบนั่นก็เพราะเขาเดินหลงทาง

               “ทำไมนี่ฉันเป็นปีศาจรักอิสระนะ ทำไมถึงหลงล่ะ”ริคุโตะเอ่ยพร้อมกับเข่าที่ทรุด


               “กว่าจะมาได้นะ”


               ริคุโตะเงยหน้าก่อนจะพบกับยูระที่จ้องเขาตาเขม็ง


               “ยะ...ยูระ”


               “ทำไมถึงกลับมาเอาป่านนี้ล่ะ?”


               “เอ่อ...ฉันหลงทางน่ะ”


               “อ้อ...เหรอ”เธอหรี่ตาลงตอนนี้เธอกำลังสงสัยสุดๆเลยว่า ปีศาจที่มาคอยช่วยเธออยู่ตลอดนั่นแท้จริงแล้ว คือ ริคุโตะ หรือเปล่า


               “งั้นฉันไปหาแมวอ้วนก่อนนะ”ริคุโตะยืนขึ้นก่อนจะเดินผ่านเธอไปเขารู้สึกได้เลยว่ายูระกำลังจ้องเขาโดยไม่ละสายตาไปทางไหนเลย


               “ริคุโตะคุง...แมวนั้นอยู่ห้องฉันเองมเดี๋ยวฉันพาไปนะ”ยูระพูดพร้อมกับจับแขนเสื้อของริคุโตะก่อนจะเดินนำไป


               ริคุโตะที่ได้ยินก็เกาแก้มตัวเองก่อนจะพูดขึ้น

              

               “นี่ฉันโดนเธอชวนเข้าห้องเหรอเนี่ยเป็นเกียรติจริงๆ”


               เธอเหลือบตามามองทางเขาก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงน่ากลัว


               “ฉันกับคุณโทบาริและคุณโออิคาวะอยู่ห้องเดียวกันขืนนายทำอะไรพวกฉัน ศพไม่สวยแน่”


               “หุๆ อยู่ห้องเดียวกันซักด้วย”ริคุโตะเอ่ยพร้อมกับทำสายตาลามกใส่


               “อะไรน่ะสายตานั่น น่าขยะแขยงจริงๆ”


               “โดนเธอด่าฉันมีความสุขจริงๆ”


               “บ้า…”เธอเอ่ยเสียงเบาๆ


               “ฮ่าฮ่าๆๆ”ริคุโตะที่ได้ยินก็หัวเราะออกมา


               จนพวกเขาก็เดินมาถึงห้องของยูระกับสึซึโมะและซึราระ


               ยูระเปิดประตูเข้าไปก่อนจะลากริคุโตะเข้าไปด้วย


               “เหวอ!! ระวังหน่อยสิสองคนนั่นอยู่ด้วยนะ”


               “ไม่ต้องห่วงคุณโทบาริกับคุณโออิคาวะอยู่ในโรงอาบน้ำที่นี่มีแค่เราสองคน”


               “แล้วแมวของนัตสึเมะล่ะ…?”


               “เจ้านั้นนอนอยู่บนเตียงของฉัน”เธอชี้ไปที่เตียงสีขาวที่มีร่างของมาดาระที่นอนอยู่


               ก่อนที่ยูระจะเดินมาหาริคุโตะแล้วจับที่แขนของเขาเพื่อหารอยแผลที่เกิดจากการต่อสู้วันนี้ริคุโตะที่เห็นก็ยิ้มออกมาจากเจ้าเล่ห์


               “ยูระนี่เธอคิดจะทำอะไร?”


               “วันนี้นายไปไหนมาฉันไม่เห็นตั้งแต่ช่วงบ่ายเลย”


               “ก็เธอทิ้งฉันไว้นี่..!! จำไม่ได้เหรอ?”


               เธอที่ได้ยินก็เบือนหน้าหนีทันทีด้วยความอาย


               ‘ยูระ..เธอคิดว่าฉันเป็นปึศาจอยู่สินะ ตั้งแต่เหตุการณ์ที่ อินุงามิเข้ามาโจมตีพวกเราแล้ว ไม่แปลกเลยว่าทำไมเธอถึงทำตัวแปลกๆ’ ริคุโตะพูดในใจ


               ก่อนที่เขาจะเอามือแตะคางของเธอ เธอที่เห็นก็เบิกตากว้างขึ้นมา


               “ยูระ...กลับก่อนเถอะนะ” ริคุโตะเอ่ยออกไปยูระที่ได้ยินก็มึนหัวก่อนที่ดวงตาของเธอจะปิดแล้วสลบไป เมื่อกี้ริคุโตะได้ร่ายมนต์สะกดของปีศาจให้เธอนอนหลับ เพื่อที่เขาจะได้คุยธุระกับมาดาระ


               ริคุโตะยกร่างของยูระไปวางไว้ที่เตียงก่อนจะเหลือบตามองแมวอ้วน


               “เฮ้ คาตานุกิ นายจะแกล้งหลับไปถึงไหน?”


               “แกเรียกใครว่า คาตานุกิ เดี๋ยวก็จับกินซักหรอกไอชั้นต่ำ!!”มาดาระรีบผลิกตัวไปหาริคุโตะแล้วโวยวายทันที


               “อย่าอารมณ์เสียสิ เดี๋ยวน้ำตาลในเลือดมันจะไม่ไปล่อเลี้ยงนะ”


               มาดาระที่ได้ยินก็ทำเสียง”หึ”ก่อนจะเหลือบตาไปมองยูระที่หลับสนิทแล้วพูดขึ้นมา


               “นายใช้มนต์สะกดเหรอ?”


               “อา...ส่วนมากข้าก็ไม่ได้ใช้อะไรแบบนี้บ่อยหรอกนะ แต่มันจะได้ผลกับผู้หญิงส่วนใหญ่เสียมากกว่า”ริคุโตะพูดพร้อมยิ้มด้วยความภูมิใจ


               “แม่หนูนี่เป็นองเมียวจิยังงั้นเหรอเนี่ยแปลกจริงนะที่มาเป็นสหายกับครอย่างนายได้”


               “เรื่องนั้นค่อยพูดที่หลังก็ได้..เอาล่ะบอกมาว่านัตสึเมะเป็นอะไร?...มันเกิดอะไรขึ้น…?”ริคุโตะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังเล็กน้อย


               “เมื่อตอนนั้น…”


*************************************************

               “นัตสึเมะหนีไป!!”มาดาระตะโกนออกไปเมื่อเห็นอสูรกาย


               “อั้ก!!”นัตสึเมะที่วิ่งหนีก็โดนอสูรกายจับตัวไว้ได้”ปล่อยนะ!!”นัตสึเมะตีไปที่เนื้อที่เป็นผิวสีดำของมัน แต่มันไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเลยแม้แต่นิดเดียว


               “ในที่สุดข้าก็จับตับแกได้ นัตสึเมะ เรย์โกะ”อสูรกายกล่าวออกมา


               “ฉันไม่ใช่คุณย่า! นายเป็นใครกัน”


               “ข้ามีชื่อว่า โนโซมาชิได ข้าต้องการล้างแค้น นัตสึเมะ เรย์โกะ ที่มันพนึกข้าอยู่ในป่านี้มากว่า 70 ปี ถึงแม้แกจะไม่ใช่เรย์โกะจริงๆ ข้าก็จะทำให้แกทุกข์ทรมานอย่างถึงที่สุด!!”


               กล่าวจบมันก็กระโดดพร้อมกับบินออกไปนัตสึเมะกับมาดาระที่เห็นก็เบิกตากว้าง


               “อาจารย์…!!!”


               “นัตสึเมะ…!!!”


*************************************************               

               เมื่อมาดาระเล่าจบริคุโตะก็สูบยาจากกล้องยาสูบก่อนจะพ่นควันออกมา


               “ไม่รู่ว่าเจ้านั่นพานัตสึเมะไปไว้ที่ไหนป่านนี้หมอนั่นจะเป็นยังไงบ้างนะ!”มาดาระเอ่ยออกมา


               ฟู่—


               ‘นัตสึเมะว่างๆก็ไปหัดทำบุญซะ’ริคุโตะพูดในใจก่อนจะเก็บกล้องยาสูบในเสื้อยูกาตะ


               “ก่อนจะถึงรุ่งสาง นายกับฉันต้องไปตัวของนัตสึเมะ” ริคุโตะกล่าวขึ้นมามาดาระที่ได้ยินก็หรี่ตาลง


               “ตอนเที่ยงคืนเราออกมาเจอกันที่หน้าโรงแรมเข้าใจไหม”


               “แน่นอน แต่ว่านายจะไม่พาพวกเธอไปด้วยเหรอ?”


               ริคุโตะที่ได้ยินก็เหลือบไปมองยูระที่หลับสนิทก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมา


               “เราไม่อยากให้คนที่เรารักเจ็บตัวหรอก...จริงไหม?”


               “.........”


               เอี๊ยด--!


               เสียงประตูเปิดดังขึ้นมาก่อนที่จะมีหญิงสาวทั้งสองเดินเข้ามาริคุโตะมองไปที่สึซึโมะและซึราระที่ชุดยูกาตะยังคงเปียกปอนไปด้วยน้ำ


               พวกเธอทั้งสองเบิกตากว้างขึ้นมา


               “ท่านริคุโตะ!!/นายท่าน!! ทำไมถึงมาอยู่ในห้องนี้กันล่ะคะ...!!!?” พวกเธอทั้งสองตะโกนออกมา


               “หว่า...ข้าชอบรีแอ็คชั่นนี่จัง”ริคุโตะเอ่ยพร้อมกับจับคางตัวเองมองไปที่ขาอ่อนของซึราระ


               “ฟู่----!!!” ซึราระเมื่อรู้ว่าตัวเองถูกมองด้วยสายตาหื่นกระหายก็เป่าลมน้ำแข็งใส่ริคุโตะจนเขาตัวแข็งทื่อ


               “นายท่าน…!!”สึซึโมะรีบวิ่งไปหาริคุโตะทันทีก่อนจะกุมมือของเขาไว้


               “สึซึโมะมือเจ้านุ่มมาก”


               “ท่าน...พูดอะไรน่ะ..”เธอเอ่ยเสียงเบาก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น


               ริคุโตะที่เห็นก็หัวเราะในลำคอก่อนจะหันไปทางซึราระ


               “นี่ ปล่อยข้าได้แล้วมั้ง”


               หลังจากนั้นซึราระก็ทำลายน้ำแข็งของตัวเองก่อนจะพาริคุโตะออกมา


               “ข้าขอโทษค่ะ ที่ทำร้ายท่าน”ซึราระก้มหัวขอโทษ


               ริคุโตะที่เห็นก็ยักไหล่ก่อนจะกล่าวออกไป


               “ข้าไม่ถือหรอกน่า”


               “แล้วนายท่านมาทำอะไรที่นี่งัันเหรอคะ?สึซึโมะถามขึ้นมา


               “ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้าน่ะ”


               “เรื่องจะพูด…”สึซึโมะเหลือบตาไปมองที่เตียงเห็นร่างของยูระที่หลับอยู่ส่วนมาดาระก็จ้องเธอตาไม่กระพิบ


               “ค่ะ ข้าเข้าใจแล้ว”สึซึโมะกล่าวออกไปก่อนจะหันไปทางซึราระ


               “ซึราระจัง เดี๋ยวข้าขอไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยนะ”


               “อืมได้สิ...ไม่ต้องรีบกลับก็ได้นะ”ซึราระยิ้มขึ้นมาสึซึโมะที่เห็นก็รู้ความนัยก่อนที่เธอจะหน้าแดงขึ้นมา


               “มีอะไรเหรอสึซึโมะไม่สบายเหรอ”ริคุโตะถามก่อนที่จะเอามือแตะหน้าผากของเธอ ก่อนที่จะมีควันออกมา


               “เจ้ามีไข้นี่นางั้นเจ้าไปนอนก่อนก็ได้”


               “ข้า..มะ...ไม่เป็นไร...เจ้าค่ะ”เธอกล่าวก่อนจะเดินตัวแข็งออกจากห้องไป                

              ริคุโตะที่เห็นก็เดินตามเธอไป


              “จะออกไปคืนนี้งั้นเหรอคะ?”สึซึโมะเอ่ยคำพูดของริคุโตะออกมาด้วยความตกใจ


              ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่กันที่ห้องรับรองของทางโรงแรมริคุโตะหยิบกาแฟขึ้นมาดื่มก่อนจะหันไปทางเธอ


              “ใช่ ฉันอยากให้เธอคอยเฝ้ายูระให้หน่อย”


              “ทำไมถึงไม่พวกเราไปด้วยล่ะคะ?...หรือว่าพวกเราเป็นตัวถ่วงสำหรับท่าน”เธอพูดพร้อมกับเบนสายตาไปทางอื่น


              “เมื่อข้ามีลูกน้องเป็นของตัวเองแล้วมความรับผิดชอบก็ต้องตามมา ไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นตัวถ่วงหรอก ข้าเชื่อใจเจ้าตังหาก นิสัยของยูระเธอจะต้องหาวิธีที่จะเข้าใกล้เรื่องของภูติผีแน่ ฉันอยากให้เธอ อยู่เคียงข้างยูระไว้น่ะ”


              “ทำไมถึงมีแต่ยูระ...”เธอพึมพัมขึ้นมาเบาๆริคุโตะหันไปทางเธอ


              “เมื่อกี้เจ้าว่ายังไงนะ?”


              “เปล่าคะ ไม่มีอะไร ข้าอยากให้ท่านรู้เหมือนกันนะคะ ว่าข้าเองก็ต้องมีความรับผิดชอบเหมือนกัน ข้าต้องปกป้องนายท่านถึงแม้ว่าข้าจะต้องตายก็ตาม”เธอกล่าวขึ้นมาริคุโตะที่ได้ยินก็หรี่ตาลง


              “ถ้าทำแบบนั้นข้าไม่ให้อภัยเจ้าแน่ เจ้าต้องอยู่เคียงข้า ข้าไม่มีวันปล่อยให้เจ้าตายเด็ดขาด!”


              “.......”


              “เอาเป็นว่าคืนนี้ข้าจะออกไปกับมาดาระ เจ้าคอยดูไม่ให้ยูระออกไปไหนนะ”


              “แล้วท่านริคุโอะกับซึราระจังล่ะคะ?”


              “ข้าไม่อยากให้ทางบ้านใหญ่รู้เรื่องนี้มันจะเป็นปัญหามากกว่าอีกอย่างเราเพิ่งผ่านศึกใหญ่ไป ให้พวกเขาพักผ่อนบ้าวเถอะ”


              ริคุโตะเอ่ยออกมาก่อนจะเดินไปทางสึซึโมะก่อนจะลูบหัวของเธอ


              “ข้าเชื่อใจเจ้านะ สึซึโมะ”


              เธอจับมือของริคุโตะก่อนจะนำออกจากหัวแล้วพูดขึ้น


              “ขอบพระคุณมากคะนายท่าน”


              หลังจากนั้นริคุโตะกับสึซึโมะแยกทางกันริคุโตะกลับไปที่ห้องของพวกผู้ชายก่อนจะเจอกับริคุโอะกับคุโยสึงุและชิมะที่นั่งเล่นไพ่โป๊กเกอร์ภูติผีกันอยู่


              “อาว นูระคนพี่กลับมาแล้วเหรอ? พวกเราเป็นห่วงนายมากเลยนะ กลัวว่าจะถูกปีศาจจับไปกินรึเปล่า?” คิโยสึงุกล่าวขึ้นทั้งริคุโอะและชิมะหันมามองทางเขา



              “ฉันไม่โดนปีศาจจับกินหรอกน่า..”



              “ริคุโตะ?” ริคุโอะเอ่ย


              “ไงเจ้าน้องชาย”


              “นายหายไปไหนมาน่ะ?”


              “พอดีฉันหลงทางน่ะ เมืองนี่ไม่ใหญ่แต่ว่าทางมันสลับซับซ้อนดีนะ”


              ริคุโอะที่ได้ยินก็ผยักหน้าเบาๆชิมะหันไปพูดกับริคุโตะ


              “ริคุโตะนายจะมาเล่นโป๊กเกอร์ภูติผีกันหน่อยมะ?”


              “ไม่ล่ะ ฉันว่าจะนอนเลย วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”


              กล่าวจบริคุโตะก็เกินไปปูฟูกนอนของตัวเองก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงนอนอย่างรวดเร็ว


              “ราตรีสวัสดิ์”


              ริคุโตะหันไปพูดกับพวกคิโยสึงุ


              “โอ..”


              ก่อนที่ริคุโตะจะหลับตาพวกเขาทั้งสามหันมามองหน้ากันก่อนที่จะยักไหล่แล้วเล่นไพ่ต่อ


              


               “ริคุโตะคุง...แมวนั้นอยู่ห้องฉันเองเดี๋ยวฉันพาไปนะ”ยูระพูดพร้อมกับจับแขนเสื้อของริคุโตะก่อนจะเดินนำไป


               ริคุโตะที่ได้ยินก็เกาแก้มตัวเองก่อนจะพูดขึ้น

              

               “นี่ฉันโดนเธอชวนเข้าห้องเหรอเนี่ยเป็นเกียรติจริงๆ”


               เธอเหลือบตามามองทางเขาก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงน่ากลัว


               “ฉันกับคุณโทบาริและคุณโออิคาวะอยู่ห้องเดียวกันขืนนายทำอะไรพวกฉัน ศพไม่สวยแน่”


               “หุๆ อยู่ห้องเดียวกันซักด้วย”ริคุโตะเอ่ยพร้อมกับทำสายตาลามกใส่


               “อะไรน่ะสายตานั่น”


               “มองเธอทีไรฉันมีความสุขทุกที”


               “บ้า…”เธอเอ่ยเสียงเบาๆ


               “ฮ่าฮ่าๆๆ”ริคุโตะที่ได้ยินก็หัวเราะออกมา


               จนพวกเขาก็เดินมาถึงห้องของยูระกับสึซึโมะและซึราระ


               ยูระเปิดประตูเข้าไปก่อนจะลากริคุโตะเข้าไปด้วย


               “เหวอ!! ระวังหน่อยสิสองคนนั่นอยู่ด้วยนะ”


               “ไม่ต้องห่วงคุณโทบาริกับคุณโออิคาวะอยู่ในโรงอาบน้ำที่นี่มีแค่เราสองคน”


               “แล้วแมวของนัตสึเมะล่ะ…?”


               “เจ้านั้นนอนอยู่บนเตียงของฉัน”เธอชี้ไปที่เตียงสีขาวที่มีร่างของมาดาระที่นอนอยู่


               ก่อนที่ยูระจะเดินมาหาริคุโตะแล้วจับที่แขนของเขาเพื่อหารอยแผลที่เกิดจากการต่อสู้วันนี้ริคุโตะที่เห็นก็ยิ้มออกมาจากเจ้าเล่ห์


               “ยูระนี่เธอคิดจะทำอะไร?”


               “วันนี้นายไปไหนมาฉันไม่เห็นตั้งแต่ช่วงบ่ายเลย”


               “ก็เธอทิ้งฉันไว้นี่..!! จำไม่ได้เหรอ?”


               เธอที่ได้ยินก็เบือนหน้าหนีทันทีด้วยความอาย


               ‘ยูระ..เธอคิดว่าฉันเป็นปึศาจอยู่สินะ ตั้งแต่เหตุการณ์ที่ อินุงามิเข้ามาโจมตีพวกเราแล้ว ไม่แปลกเลยว่าทำไมเธอถึงทำตัวแปลกๆ’ ริคุโตะพูดในใจ


               ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเอามือแตะคางของเธอ เด็กสาวที่เห็นก็เบิกตากว้างขึ้นมา


               “ยูระ...หลับก่อนเถอะนะ” ริคุโตะเอ่ยออกไปยูระที่ได้ยินก็มึนหัวก่อนที่ดวงตาของเธอจะปิดแล้วสลบไป เมื่อกี้ริคุโตะได้ร่ายมนต์สะกดของปีศาจให้เธอนอนหลับ เพื่อที่เขาจะได้คุยธุระกับมาดาระ


               ริคุโตะยกร่างของยูระไปวางไว้ที่เตียงก่อนจะเหลือบตามองแมวอ้วน


               “เฮ้ คาตานุกิ นายจะแกล้งหลับไปถึงไหน?”


               “แกเรียกใครว่า คาตานุกิ เดี๋ยวก็จับกินซักหรอกไอชั้นต่ำ!!”มาดาระรีบผลิกตัวไปหาริคุโตะแล้วโวยวายทันที


               “อย่าอารมณ์เสียสิ เดี๋ยวน้ำตาลในเลือดมันจะไม่ไปล่อเลี้ยงนะ”


               มาดาระที่ได้ยินก็ทำเสียง”หึ”ก่อนจะเหลือบตาไปมองยูระที่หลับสนิทแล้วพูดขึ้นมา


               “นายใช้มนต์สะกดเหรอ?”


               “อา...ส่วนมากข้าก็ไม่ได้ใช้อะไรแบบนี้บ่อยหรอกนะ แต่มันจะได้ผลกับผู้หญิงส่วนใหญ่เสียมากกว่า”ริคุโตะพูดพร้อมยิ้มด้วยความภูมิใจ


               “แม่หนูนี่เป็นองเมียวจิยังงั้นเหรอเนี่ยแปลกจริงนะที่มาเป็นสหายกับครอย่างนายได้”


               “เรื่องนั้นค่อยพูดที่หลังก็ได้..เอาล่ะบอกมาว่านัตสึเมะเป็นอะไร?...มันเกิดอะไรขึ้น…?”ริคุโตะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังเล็กน้อย


               “เมื่อตอนนั้น…”


*************************************************

               “นัตสึเมะหนีไป!!”มาดาระตะโกนออกไปเมื่อเห็นอสูรกาย


               “อั้ก!!”นัตสึเมะที่วิ่งหนีก็โดนอสูรกายจับตัวไว้ได้”ปล่อยนะ!!”นัตสึเมะตีไปที่เนื้อที่เป็นผิวสีดำของมัน แต่มันไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเลยแม้แต่นิดเดียว


               “ในที่สุดข้าก็จับตับแกได้ นัตสึเมะ เรย์โกะ”อสูรกายกล่าวออกมา


               “ฉันไม่ใช่คุณย่า! นายเป็นใครกัน”


               “ข้ามีชื่อว่า โนโซมาชิได ข้าต้องการล้างแค้น นัตสึเมะ เรย์โกะ ที่มันพนึกข้าอยู่ในป่านี้มากว่า 70 ปี ถึงแม้แกจะไม่ใช่เรย์โกะจริงๆ ข้าก็จะทำให้แกทุกข์ทรมานอย่างถึงที่สุด!!”


               กล่าวจบมันก็กระโดดพร้อมกับบินออกไปนัตสึเมะกับมาดาระที่เห็นก็เบิกตากว้าง


               “อาจารย์…!!!”


               “นัตสึเมะ…!!!”


*************************************************               

               เมื่อมาดาระเล่าจบริคุโตะก็สูบยาจากกล้องยาสูบก่อนจะพ่นควันออกมา


               “ไม่รู่ว่าเจ้านั่นพานัตสึเมะไปไว้ที่ไหนป่านนี้หมอนั่นจะเป็นยังไงบ้างนะ!”มาดาระเอ่ยออกมา


               ฟู่—


               ‘นัตสึเมะว่างๆก็ไปหัดทำบุญซะ’ริคุโตะพูดในใจก่อนจะเก็บกล้องยาสูบในเสื้อยูกาตะ


               “ก่อนจะถึงรุ่งสาง นายกับฉันต้องไปตัวของนัตสึเมะ” ริคุโตะกล่าวขึ้นมามาดาระที่ได้ยินก็หรี่ตาลง


               “ตอนเที่ยงคืนเราออกมาเจอกันที่หน้าโรงแรมเข้าใจไหม”


               “แน่นอน แต่ว่านายจะไม่พาพวกเธอไปด้วยเหรอ?”


               ริคุโตะที่ได้ยินก็เหลือบไปมองยูระที่หลับสนิทก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมา


               “เราไม่อยากให้คนที่เรารักเจ็บตัวหรอก...จริงไหม?”


               “.........”


               เอี๊ยด--!


               เสียงประตูเปิดดังขึ้นมาก่อนที่จะมีหญิงสาวทั้งสองเดินเข้ามาริคุโตะมองไปที่สึซึโมะและซึราระที่ชุดยูกาตะยังคงเปียกปอนไปด้วยน้ำ


               พวกเธอทั้งสองเบิกตากว้างขึ้นมา


               “ท่านริคุโตะ!!/นายท่าน!! ทำไมถึงมาอยู่ในห้องนี้กันล่ะคะ...!!!?” พวกเธอทั้งสองตะโกนออกมา


               “หว่า...ข้าชอบรีแอ็คชั่นนี่จัง”ริคุโตะเอ่ยพร้อมกับจับคางตัวเองมองไปที่ขาอ่อนของซึราระ


               “ฟู่----!!!” ซึราระเมื่อรู้ว่าตัวเองถูกมองด้วยสายตาหื่นกระหายก็เป่าลมน้ำแข็งใส่ริคุโตะจนเขาตัวแข็งทื่อ


               “นายท่าน…!!”สึซึโมะรีบวิ่งไปหาริคุโตะทันทีก่อนจะกุมมือของเขาไว้


               “สึซึโมะมือเจ้านุ่มมาก”


               “ท่าน...พูดอะไรน่ะ..”เธอเอ่ยเสียงเบาก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น


               ริคุโตะที่เห็นก็หัวเราะในลำคอก่อนจะหันไปทางซึราระ


               “นี่ ปล่อยข้าได้แล้วมั้ง”


               หลังจากนั้นซึราระก็ทำลายน้ำแข็งของตัวเองก่อนจะพาริคุโตะออกมา


               “ข้าขอโทษค่ะ ที่ทำร้ายท่าน”ซึราระก้มหัวขอโทษ


               ริคุโตะที่เห็นก็ยักไหล่ก่อนจะกล่าวออกไป


               “ข้าไม่ถือหรอกน่า”


               “แล้วนายท่านมาทำอะไรที่นี่งัันเหรอคะ?สึซึโมะถามขึ้นมา


               “ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้าน่ะ”


               “เรื่องจะพูด…”สึซึโมะเหลือบตาไปมองที่เตียงเห็นร่างของยูระที่หลับอยู่ส่วนมาดาระก็จ้องเธอตาไม่กระพิบ


               “ค่ะ ข้าเข้าใจแล้ว”สึซึโมะกล่าวออกไปก่อนจะหันไปทางซึราระ


               “ซึราระจัง เดี๋ยวข้าขอไปสูดอากาศข้างนอกหน่อยนะ”


               “อืมได้สิ...ไม่ต้องรีบกลับก็ได้นะ”ซึราระยิ้มขึ้นมาสึซึโมะที่เห็นก็รู้ความนัยก่อนที่เธอจะหน้าแดงขึ้นมา


               “มีอะไรเหรอสึซึโมะไม่สบายเหรอ”ริคุโตะถามก่อนที่จะเอามือแตะหน้าผากของเธอ ก่อนที่จะมีควันออกมา


               “เจ้ามีไข้นี่นางั้นเจ้าไปนอนก่อนก็ได้”


               “ข้า..มะ...ไม่เป็นไร...เจ้าค่ะ”เธอกล่าวก่อนจะเดินตัวแข็งออกจากห้องไป                

              ริคุโตะที่เห็นก็เดินตามเธอไป


              “จะออกไปคืนนี้งั้นเหรอคะ?”สึซึโมะเอ่ยคำพูดของคนตรงหน้าออกมาด้วยความตกใจ


              ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่กันที่ห้องรับรองของทางโรงแรมริคุโตะหยิบกาแฟขึ้นมาดื่มก่อนจะหันไปทางเธอ


              “ใช่ ฉันอยากให้เธอคอยเฝ้ายูระให้หน่อย”


              “ทำไมถึงไม่พวกเราไปด้วยล่ะคะ?...หรือว่าพวกเราเป็นตัวถ่วงสำหรับท่าน”เธอพูดพร้อมกับเบนสายตาไปทางอื่น


              “เมื่อข้ามีลูกน้องเป็นของตัวเองแล้วมความรับผิดชอบก็ต้องตามมา ไม่ใช่ว่าเจ้าเป็นตัวถ่วงหรอก ข้าเชื่อใจเจ้าตังหาก นิสัยของยูระเธอจะต้องหาวิธีที่จะเข้าใกล้เรื่องของภูติผีแน่ ฉันอยากให้เธอ อยู่เคียงข้างยูระไว้น่ะ”


              “ทำไมถึงมีแต่ยูระ...”เธอพึมพัมขึ้นมาเบาๆริคุโตะหันไปทางเธอ


              “เมื่อกี้เจ้าว่ายังไงนะ?”


              “เปล่าคะ ไม่มีอะไร ข้าอยากให้ท่านรู้เหมือนกันนะคะ ว่าข้าเองก็ต้องมีความรับผิดชอบเหมือนกัน ข้าต้องปกป้องนายท่านถึงแม้ว่าข้าจะต้องตายก็ตาม”เธอกล่าวขึ้นมาริคุโตะที่ได้ยินก็หรี่ตาลง


              “ถ้าทำแบบนั้นข้าไม่ให้อภัยเจ้าแน่ เจ้าต้องอยู่เคียงข้า ข้าไม่มีวันปล่อยให้เจ้าตายเด็ดขาด!”


              “.......”


              “เอาเป็นว่าคืนนี้ข้าจะออกไปกับมาดาระ เจ้าคอยดูไม่ให้ยูระออกไปไหนนะ”


              “แล้วท่านริคุโอะกับซึราระจังล่ะคะ?”


              “ข้าไม่อยากให้ทางบ้านใหญ่รู้เรื่องนี้มันจะเป็นปัญหามากกว่าอีกอย่างเราเพิ่งผ่านศึกใหญ่ไป ให้พวกเขาพักผ่อนบ้างเถอะ”


              ริคุโตะเอ่ยออกมาก่อนจะเดินไปทางสึซึโมะก่อนจะลูบหัวของเธอ


              “ข้าเชื่อใจเจ้านะ สึซึโมะ”


              เธอจับมือของริคุโตะก่อนจะนำออกจากหัวแล้วพูดขึ้น


              “ขอบพระคุณมากคะนายท่าน”


              หลังจากนั้นริคุโตะกับสึซึโมะแยกทางกันเขากลับไปที่ห้องของพวกผู้ชายก่อนจะเจอกับริคุโอะกับคุโยสึงุและชิมะที่นั่งเล่นไพ่โป๊กเกอร์ภูติผีกันอยู่


              “อาว นูระคนพี่กลับมาแล้วเหรอ? พวกเราเป็นห่วงนายมากเลยนะ กลัวว่าจะถูกปีศาจจับไปกินรึเปล่า?” คิโยสึงุกล่าวขึ้นทั้งริคุโอะและชิมะหันมามองทางเขา



              “ฉันไม่โดนปีศาจจับกินหรอกน่า..”



              “ริคุโตะ?” ริคุโอะเอ่ย


              “ไงเจ้าน้องชาย”


              “นายหายไปไหนมาน่ะ?”


              “พอดีฉันหลงทางน่ะ เมืองนี่ไม่ใหญ่แต่ว่าทางมันสลับซับซ้อนดีนะ”


              ริคุโอะที่ได้ยินก็ผยักหน้าเบาๆชิมะหันไปพูดกับริคุโตะ


              “ริคุโตะนายจะมาเล่นโป๊กเกอร์ภูติผีกันหน่อยมะ?”


              “ไม่ล่ะ ฉันว่าจะนอนเลย วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”


              กล่าวจบริคุโตะก็เกินไปปูฟูกนอนของตัวเองก่อนที่เขาจะทิ้งตัวลงนอนอย่างรวดเร็ว


              “ราตรีสวัสดิ์”


              ริคุโตะหันไปพูดกับพวกคิโยสึงุ


              “โอ..”


              ก่อนที่ริคุโตะจะหลับตาพวกเขาทั้งสามหันมามองหน้ากันก่อนที่จะยักไหล่แล้วเล่นไพ่ต่อ


              00:10 น.

    

              ริคุโตะลืมตาขึ้นมาก่อนจะมองไปรอบๆเห็นพวกริคุโอะหลับกันคาโต๊ะในมือยังคงถือไพ่โป๊กเกอร์อยู่


              เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกจากห้องไปเมื่อออกมาก็มองไปรอบๆก่อนที่เขาจะดีดนิ้วขึ้นมาแล้วเปลี่ยนเป็นร่างภูติ


              ริคุโตะเดินออกมาถึงหน้าโรงแรมก่อนจะเห็นมาดาระที่นั่งคอยอยู่ก่อนแล้ว


              มาดาระหันมาทางริคุโตะก่อนกล่าวด้วยเสียงหงุดหงิด


              “กล้าเหลือเกินนะ ให้ข้าคอยต้้งสิบนาที”


              “อย่าบ่นน่า มาดาระจัง”


              “ขืนพูดอีก ฉันกินแกแน่”มาดาระขู่ก่อนที่ร่างของเขาจะเปลี่ยนเป็นจิ้งจอกสีขาว


              “งั้นลองกินดูสิ”ริคุโตะพูดพร้อมกับกระโดดขึ้นไปบนตัวของมาดาระ ก่อนที่พวกเขาจะลอยออกจากพื้นที่ตรงนั้น


              ริคุโตะกับมาดาระมายังป่าที่นัตสึเมะโดนเอาตัวไปเพื่อหาเบาะแสเกี่ยวกับมันแต่ก็ไม่พบอะไรเลยนั่นทำให้เด็กหนุ่มเริ่มที่จะกังวลขึ้นมาเล็กน้อย


              ‘ไม่เจอร่องรอยเกี่ยวกับ นัตสึเมะเลย เขาโดนพาตัวไปที่ไหนกันแน่นะ?’ริคุโตะพูดในใจก่อนจะหันไปทางมาดาระที่กำลังทำอะไรบางอย่างอยู่เขาที่เห็นก็สงสัยจึงได้ถามออกไป


              “นั่นเจ้าทำอะไรน่ะ?”


              “ข้ากำลังหากลิ่นของนัตสึเมะอยู่ อย่ารบกวนจะได้ไหม”สัตว์ขนปุยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังทำให้เด็กหนุ่มถึงกลับเลิกคิ้ว


              ‘เดี๋ยวนี้เปลี่ยนจากแมวกลายเป็นหมาแล้วเหรอ?’ริคุโตะคิดตลกในใจถึงแม้สถานการณ์จะไม่น่าตลกก็ตาม แต่ทำไงได้ เขาเป็นปีศาจอารมณ์ดีนี่นา


              “ได้กลิ่นแล้วตามข้ามา”มาดาระกล่าวจบก็แปรงร่างเป็นจิ้งจอกยักษ์สีขาวก่อนที่ริคุโตะจะกระโดดชั้นหลังของเขาไป


              …

              ณ.ถ้ำร้างแห่งนึง


              ร่างของเด็กหนุ่มค่อยๆลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบกับร่างของอสูรกายผิวสีดำหน้าตาไปทางเสือที่หิวโหยลำตัวเป็นนกและหางที่เป็นงูมันจ้องมองมายังตัวเขาด้วยสายตาที่ไม่อาจร้บรูัได้ นั่นทำให้นัตสึเมะต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงและร้องออกด้วยความตกใจ


              “หวา!!! นี่แกเป็นใครกัน!!?”


              “ข้ามีชื่อว่า ไทกะโทริเฮบิ ปีศาจที่โดนผนึกไว้โดย เรย์โกะ ย่าของแกไง”


              ปีศาจตรงหน้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เงียบเชียบและนัยน์ตาที่ดุดันจนทำใหันัตสึเมะตกตะลึงขึ้นมา


              “คุณเรย์โกะเหรอ”


              “ใช่...ซ้ำไม่พอมันยังเอาชื่อของข้าไปด้วย”ไทกะโทริเฮบิกล่าวจบก็เอื้อมมือไปที่ประเป๋าของนัตสึเมะแล้วหยิบบันทึกสหายออกมาดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกตากว้าง


              “เอาคืนมานะ!”นัตสึเมะตะโกนพร้อมกับพุ่งไปทางปีศาจตรงหน้า


              ตึง!


              ร่างกายของเขาชงักขึ้นมาก่อนที่นัตสึเมะจะหันหลังกลับไปดูแล้วเห็นแขนทั้งสองข้างของเขาโดนพันธนาการด้วยโซ่เหล็กดวงตาของนัตสึเมะเบิกกว้างทันที


              “นี่มันอะไรกัน?”


              “หลานของเรย์โกะข้ายังไม่ฆ่าเจ้าหรอก ยังไม่ใช่ตอนนี้ บัดใดที่ข้าสามารถรวมเป็นหนึ่งกับ บันทึกสหายได้ เมื่อถึงตอนนั้นข้าจะกินเจ้า”


              นัตสึเมะกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดระแวงพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน


              “รวมกับบันทึกสหาย...เจ้าหมายความว่าไง?”


              “พลังที่แท้จริงไงของบันทึกเล่มนี้ไง…ให้ตายสิ เพราะเจ้าแมวอ้วนกับเจ้าลูกผสมนั่นแท้ๆทำให้ร่างกายของข้าไม่สมบูรณ์ ถ้าข้ารวมเป็นหนึ่งกับบันทึกเมื่อไหร่ พวกมันสองตัวจะเป็นรายต่อไป…”ไทกะโทริเฮบิเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกแล้วรอยยิ้มที่แสยะจนน่ากลัว


              ดวงตาของนัตสึเมะสั่นไหวทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่ปีศาจตรงหน้ากล่าว’อาจารย์เหมียว...ริคุโตะคุง’


              ขณะเดึยวกันทาวด้านของริคุโตะและมาดาระก็ตามกลิ่นจนมาถึงป่าทางทิศตะวันตกก่อนที่พวกเขาจะเห็นแสงไฟที่อยู่รวมกัน


              “มาดาระ กลุ่มไฟพวกนั้น หรือว่าเป็นที่ชุมนุมของเหล่าภูติผีกัน?”ริคุโตะเอ่ยด้วยความสงสัยเพราะว่าเขาเพิ่งจะเคยเห็น


              “ใช่ ปกติพวกมันไม่ชุมนุมกันกลางป่าแบบนี้หรอกต้องมีอะไรแน่ พวกเราเข้าไปฟังกันเถอะ”


              มาดาระกล่าวจบก็โดดลงจากต้นไม้แล้วเข้าไปในฝูงชนของเหล่าปีศาจทำให้ริคุโตะกุมขมับขึ้นมา


              ‘เราเป็นปีศาจต่างถิ่นนะ’เด็กหนุ่มกล่าวในใจก่อนที่เขาจะกระโดดเข้าไปในฝูงชนเช่นเดียวกัน


              มาดาระกระโดดขึ้นมาเกาะไหล่ของริคุโตะก่อนที่พวกเขาจะเดินดูรอบๆทันใดนั้นเองสัตว์ขนปุยที่นั่งบนไหล่ของเด็กหนุ่มก็ทำหน้าจริงจังขี้นมา


              “กลิ่นนี้มัน…”


              ริคุโตะที่เหลือบไปทางมาดาระด้วยสายตาจริงจัง”เจอร่องรอยของนัตสึเมะแล้วเหรอ?”


              “เหล้ามาทาทาบินี่นา!”


              ริคุโตะที่ได้ยินก็หน้ามืดทันทีก่อนจะกุมขมับแล้วพูดขึ้นมา”สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานยังจะมามีอารมณ์สนใจเรื่องเหล้าอีกเหรอ ไอแมวผีเอ้ย!”


              “ทุกคนได้โปรดฟังที่ข้าไซคิคนนี้พูดด้วย…!!”


              เสียงนึงดังขึ้นมาเหล่าภูติผีที่ได้ยินก็หันไปมองรวมถึงริคุโตะและมาดาระด้วยก่อนที่พวกเขาจะเห็นกับภูติที่มีร่างกายสีขาวตัดสลับดำที่มีฟันแหลมที่น่าสยดสยองอยู่รอบตัวของมัน


              “บัดนี้ท่านไทกะโทริเฮบิได้ตื่นขึ้นมาแล้วจากการผนึกของยัยแม่มดเรย์โกะ และข้ายังได้ยินว่า ท่านได้จับหลานชายของมันมาอีกด้วยพร้อมกับบันทึกสหายของมัน!!!!!”


              “เฮ…..…!!!!!”


              เกิดเสียงโห่ร้องยินดึดังขึันมาริคุโตะและมาดาระเริ่มรู้สึกไม่ค่อยดีและเป็นกังวลเกี่ยวกับตัวของนัตสึเมะ ว่าเขายังปลอดภัยดีรึเปล่า


              “เมื่อถึงรุ่งสาง ท่านไทกะโทริเฮบิจะได้รวมเป็นหนึ่งกับบันทึกสหายเมื่อถึงตอนนั้น ท่านก็จะปกครองโลกมนุษย์ได้ ใครที่ต้องการตามท่านไป ก็โปรดแลกวิณญานให้กับท่านไทกะโทริเฮบิซะ!”


              เมื่อปีศาจที่ชื่อไซคิกล่าวจบเหล่าภูติผีทุกตนก็ต่างพนมมือก่อนที่วิณญานสีขาวออกมาจากร่างของพวกเขา ริคุโตะมองไปรอบๆก่อนที่เขาจะเอื้อมไปหยิบดาบในชุดยูกาตะ


              ‘นี่มันไม่ปกติแล้ว ดูเหมือนพวกนี้จะโดนหลอกโดยปีศาจที่ชื่อไซคิสินะ แล้วรวมเป็นหนึ่งกับบันทึกสหายมันหมายความว่าไงกัน? นัตสึเมะเจ้าอยู่ไหนกัน?’ริคุโตะเอ่ยในใจก่อนจะเห็นไซคิมองมาตรงมาทางเขา


              “โอ้! ท่านทั้งสองทำไมถึงยังไม่รีบทำการแลกวิณญานเล่า?”ปีศาจตรงหน้าพูดพร้อมกับเดินมาทางริคุโตะและมาดาระ


              “แลกวิณญานแกคิดว่าพวกข้าจะโง่เหมือนเจ้าพวกนี้รึไง?”มาดาระเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลก


              “ดูเหมือนพวกท่านทั้งสอง จะไม่เหมือนพวกเรานะ...พวกเจ้าเป็นใครกัน?”


              “นัตสึเมะ อยู่ที่ไหน?”ริคุโตะถามออกไปด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยปีศาจตรงหน้าที่ได้ยินก็มองเหยียดมาทางเขาทันที


              “อา...ปีศาจแบบเจ้าข้ารูัสึกเกลียดสุดๆไปเลย”

              “รู้สึกดีใจที่มีคนคิดเหมือนกัน”


              เพล้ง---!!


              ริคุโตะชักดาบขึ้นมาก่อนจะปะทะกับฟันที่แหลมคมของคนตรงหน้า ก่อนทึ่เด็กหนุ่มและปีศาจที่น่าสยดสยองและสะอิดสะเอียนจะฝาดฟันใส่กันปีศาจที่อยู่บริเวณนั้นที่เห็นก็ตกตะลึงขึ้นมาก่อนที่พวกเขาจะเตรียมจัดการริคุโตะ


              “พวกเจ้าเป็นเหยื่อของข้า!”มาดาระแปลงร่างเป็นจิ้งจอกขาวก่อนจะไล่บดขยี้พวกปีศาจที่อ่อนแอ


              ริคุโตะหลบฟันแหลมที่พุ่งตรงเข้ามาก่อนจะแทงดาบเข้าไปในปากของไซคิแล้วฟันออกมาจนปากของปีศาจตรงหน้าถึงกับเป็นแผลฉีกขาด


              “อ๊ากกก!!! ปากข้า!! ปากของข้า!!!”


              จังหวะที่ไซคิกำลังร้องทรมานริคุโตะก็ได้วาดดับออกไปจนร่างของมันถึงกับขาดสองท่อน


              “อ๊ากกกกก!!!! ตายแน่! ข้าตายแน่!!”


              “ยังหรอก ข้าสามารถรักษาเจ้าได้ ถ้าเจ้ายอมบอกข้อมูลมาให้กับข้า ว่าไง?”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับนั่งยองมองไซคิด้วยสายตาที่เหนือกว่า


              “นี่...เจ้าเป็นใครกันแน่?”


              ริคุโตะที่ได้ยินก็เลิกคิ้วก่อนจะยิ้มขึ้นมาแล้วกล่าวชื่อออกไป


              “ก็ แค่ปีศาจที่ผ่านทางมาน่ะ”















▽▽▽▽▽▽▽▽▽▽▽▽▽▽▽▽▽▽▽


รู้สึกเหมือนหายไปนานจริงๆนั่นแหละ ฮาๆไม่มีข้อแก้ตัวเลย ฮ่าฮ่าๆๆๆ ผมว่าสมองผมเริ่มจูนได้แล้วล่ะ ไม่ตายแล้ว ใครที่เปิดเถอมแล้วก็ยินดีด้วยนะ ผมเองก็ไม่ค่อยมีเวลาเหมือนกัน ต้องย้ายของเข้าหออีก แล้วก็ติดซีรี่ย์เกาหลีอีก อันหลังไม่เกี่ยวแฮะ 555






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 412 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #618 Aetep (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 20:24
    สนุกมาก เอาอีก
    #618
    0
  2. #616 Dargonea (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 20:32
    ‘ก็แค่ปีศาจที่ผ่านทางมา’ทำให้นึกถึงคำพูดนึงเลยนะ ‘ก็แค่ไรเดอร์ที่มาทางมาไง จำใส่สมองเอาไว้ซะ’ ก็ว่าไปนั้น
    #616
    0
  3. #615 Misterchainz (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 19:13

    เอ่อ.. ไม่รู้ว่าผมได้อ่านข้ามไปรึเปล่า แต่ยูระไม่สงสัยหรอว่า ริคุโตะรู้เรื่องแมวนั่นได้ไง?

    ถ้าตามมุมมองของยูระ คนที่รู้เรื่องแมวนั้นมีแค่ ยูระ สึซึโมะ และริคุโตะร่างภูติ ไม่ใช่หรอ?

    #615
    1
    • #615-1 เซจัง(จากตอนที่ 28)
      5 มิถุนายน 2562 / 02:52
      +1 ค่ะ ตอนอ่านก็คิดอยู่ว่ายูระไม่สงสัยเหรอว่าริคุโตะรู้จักเนียนโกะเซนเซย์กับนัตสึเมะได้ไง
      #615-1
  4. #614 -ฮิบิกิคุง- (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 17:08
    ไรท์แต่งสนุกมากกก
    แต่จะดีมากถ้าลดฉากที่ริคุโตะคุยกับตัวละครหญิงให้น้อยลงและเป็นฉากบู๊เพิ่มมาแทน ปล.สมาชิกกลุ่มของริคุโตะเมื่อไรจะมีเพิ่มอ่ะ
    #614
    0
  5. #613 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 16:54
    เย้~ ไรท์กลับมาแล้ว
    #613
    0
  6. #612 hyun_park22 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 13:17
    ขอโทษนะไรท์...แต่เราเริ่มรำคาญผู้หญิงในเรื่องแล้วอะ แบบยิ่งผู้หญิงเยอะยิ่งวุ่นวายอะนะ แล้วเดี๋ยวก็มาตีกันแย่งผู้อีก ปล.ดีใจที่ไรท์มาต่อออ
    #612
    1
    • #612-1 KanoShuuya1012(จากตอนที่ 28)
      9 พฤษภาคม 2562 / 16:16
      +1ความคิดเห็นนี้ค่ะ
      ไม่รู่สิ...มันเหมือนผู้หญิงในเรื่องนี้บางครั้งก็รู้สึกน่ารำคาญนะ
      #ขอโทษนะคะถ้าเม้นนี้แรงไป
      #612-1
  7. #611 Narumi-chan (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 12:27
    เย้ หายไปนานมาก จนต้องนั่งอ่านใหม่555555
    #611
    0
  8. #607 racnarock (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 13:11
    คือเริ่มไม่ชอบนูระอะ ไม่รู้ทำไม ส่วนนัสซึเมะ นอกจากทำบุญแล้ว ลูกไปสะเดาะเคราะห์ด้วยจะดีมาก ปีชงมะ
    #607
    0
  9. #606 NattamonSukkai (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 08:09
    รู้สึกว่าบทยูระออกจะมันน่ารำคาญเดินไป
    #606
    0
  10. #605 KanoShuuya1012 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 23:09

    คิดไปเองรึป่าวนะ...รู้สึกว่านางเอกดูงี่เง่าอ่ะ
    #ด้วยเซนต์ของผู้หญิง
    #605
    0
  11. #604 rores (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 16:36

    จับตับคืออะไร?555+!!

    #604
    0
  12. #603 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 15:29
    รีบไปช่วยนัตสึเมะเถอะ เอ็นดูเด็กน้อย
    #603
    0
  13. #602 chontikam2546 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 13:53
    เริ่มรำคาญยูระแล้ว ควบสองไปเลยจะได้จบๆ
    #602
    0
  14. #600 Fot800 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 12:50
    ได้เวลาตามหาเด็กหลง555
    #600
    0
  15. #599 Narumi-chan (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 12:41

    วงวาร55555 นัตสึเมะลูกไปทำบุญบ้างนะ5555
    #599
    0
  16. #598 malefactor (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 11:57
    อย่าอ่านอีกกกกกกกกกกก
    #598
    0
  17. #597 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 21:18

    นัตสึเมะทำบุญบ้างนะ
    #597
    0
  18. #596 midang (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 22:53

    แอบมีความพรุ้งพริ้ง
    #596
    0
  19. #595 rores (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 20:45

    ทำไมเรารู้สึกว่านัตสึเมะมีแต่เรื่อง!(อย่างกับแฮร์รี่)แต่ยังไงนัตสึเมะก็น่ารัก????เราให้อภัย

    #595
    0
  20. #593 Fot800 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 14:37
    โดนตลอด นัตสึเมะ55
    #593
    0
  21. #592 คนหลับมืออาชีพ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 14:18
    (个_个)นัตสึเมะ!!!!!
    #592
    0
  22. #591 Narumi-chan (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 12:53

    อ.เหมียววววว นัตสึเมะลูก อย่าเป็นอะไรนะ
    #591
    0