☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 23 นัตสึเมะ ทาคาชิ และ สัตว์อสูรปริศนา [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,060
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 510 ครั้ง
    12 มี.ค. 62

เหงื่อไหลตามตัวของทั้งสองเมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กหนุ่มตรงหนัากล่าว


“กล่มนูระ...งั้นเหรอ”


“กลุ่มที่ภูติผีระแวกนี้กล่าวกัน กลุ่มที่ไม่โจมตีมนุษย์!!”


นัตสึเมะเริ่มตัวสั่นแต่ก็ยังคงสติเอาไว้อยู่ก่อนจะเป่าลมออกมาเล็กน้อย


“ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรกับพวกผมงั้นเหรอครับ?”


“นั่นสินะ พูดตรงนี้คงไม่เหมาะ...งั้นไปบ้านของนายดีไหม?”


ริคุโตะเอ่ยออกไปนัตสึเมะที่ได้ยินก็กำหมัดแน่น”ไม่ได้!! ที่บ้านไม่ได้!!”


‘ถ้าเกิดคุณโทกะ และ โยชิมูระ รู้เรื่องนี้ละก็…’


“รู้แล้วน่าฉันแหย่เล่นไปงั้นแหละ งั้นไปที่ประจำของนายสิ”


มาดาระหันไปทางนัตสึเมะที่มีสายตาตึงเครียด”งั้นฉันขอโทรศัพท์แปปนึงนะ”


นัตสึเมะเกินไปที่ตู้โทรศัพท์ ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็ยักไหล่ก่อนจะยืนรอให้นัตสึเมะยืนคุยโทรศัพท์ มาดาระเดินมาใกล้ริคุโตะด้วยสายตาจริงจัง


“นายมีเป้าหมายอะไร ถึงอยากมาคุยกับนัตสึเมะ?”


ริคุโตะที่ได้ยินก็หันไปทางเขา” จิ้งจอกเงิน อสูรสัตว์เทพ ภูติผีชั้นสูง งั้นเหรอ แต่ตอนนี้เป็นทานูกิ สินะ”


“เรียกใครว่าทานูกิน่ะ!! เดี๋ยวพ่อก็จับกินซักเลยย!!!’


นัตสึเมะเดินมาหาทั้งสองคน”เสร็จแล้วล่ะ ไปกันเถอะ”


‘ดูจากน้ำเสียงดูเหมือนยังระแวงเราอยู่สินะ’ ริคุโตะคิดในใจก็ไม่แปลกที่จะระแวงก็อยู่ดีๆก็แนะนำตัวแบบนั้น



“นัตสึเมะเหรอ?”


“ค่ะ”


ทางฝั่งยูระและสึซึโมะที่ได้รู้เรื่องราวคร่าวๆจากภูติผีระแวกนั้นก็ได้ยินมาว่า นัตสึเมะคือมนุษย์ที่มีพลังวิญญานที่แรงกล้า ผู้ครอบครองบันทึกสหายไว้อยู่


สึซึโมะมองไปที่ยูระที่หน้าตาที่จริงจังก็แปลกใจขึ้นมาก่นจะตัดสินใจถามออกไป”ยูระจัง มีอะไรงั้นเหรอ เห็นทำหน้าเครียดเชียว”


เธอที่ได้ยินก็ชงักก่อนจะหันไปทางสึซึโมะแล้วกล่าว”อืม เปล่าหรอก แค่คิดว่า ชื่อนัตสึเมะ เคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเท่านั้นเอง”


“เคยได้ยิน?”


“เรื่องนี้เล่ากันปากต่อปากตอนที่คุณพ่อฉันยังอยู่เคยเห็นท่านพูดคุยเรื่องนี้กันก่อนที่ฉันจะเกิดเสียอีก ว่า นัตสึเมะ หญิงสาว ผู้มีพลังวิญญาณสูงมาก และเป็นตัวอันตราย”


“เอ๊ะ? ทำไมถึงถูกกล่าวว่าเป็นตัวอันตรายล่ะคะ?”


“ในกลุ่มคนที่ควบคุมภูติผีได้ต้องเป็นหมอผีหรือไม่ก็องเมียวจิ แต่เธอเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา และวิธีการที่เธอควบคุมภูติผีก็คือความเชื่อใจ หรือเรียกง่ายๆว่า เธอเป็นเพื่อนกับเหล่าภูติผีปีศาจ”


สึซึโมะที่ได้ยินก็อึ้งเล็กน้อยภูติผีตนเล็กที่อยู่ข้างๆกล่าวขัดขึ้นมา


“แต่นัตสึเมะที่ข้ากำลังจะไปพบเห็นเขาเล่ากันว่าเป็นผู้ชายนะขอรับ”


ยูระที่ได้ยินก็หรี่ตาลงพร้อมกล่าวในใจ’ผู้ชายงั้นเหรอ…’


สึซึโมะหันไปทางภูติผีตนเล็กพร้อมกล่าว”เจ้าชื่ออะไรงั้นเหรอ?”


“ข้า โนมิ ขอรับ”


“งั้นถ้่ผ่านทางป่านี้ไปก็จะเป็นบ้านของคนที่ชื่อนัตสึเมะสินะ”


“ใช่แล้วขอรับ”


“งั้นพาพวกฉันไปหน่อยได้มั้ย?”


“เอ่อ…”


โนมิเริ่มไม่แน่ใจแต่คงไม่เป็นอะไรหรอก”ได้สิขอรับตามข้าน้อยมาได้เลย”


ยูรุและสึซึโมะต่างมองหน้ากันเชิงบอกว่าตัดสินใจตามไป



ตอนที่ 23 นัตสึเมะ ทาคาชิ และ สัตว์อสูรปริศนา





ริคุโตะเดินตามนัตสึเมะกับมาดาระเข้าไปในป่า


“นี่จะไปถึงไหนกันน่ะ?” ริคุโตะถามไปที่นัตสึเมะ


“แค่ตามมาก็พอครับ”


นัตสึเมะกล่าวออกไปมาดาระกระโดดขึ้นมนบนไหล่ของริคุโตะ”นี่ ข้าขอถามอีกครั้ง ทำไมเจ้าถึง อยากคุยกับนัตสึเมะล่ะ?”


ริคุโตะชำเลืองมองไปที่มาดาระเล็กน้อยก่อนตอบ”เพราะมีเรื่องที่ฉันสงสัยอยู่น่ะสิ”


“เรื่องที่สงสัย?”


“เรื่องเกี่ยวกับ พลังต้นตอของนัตสึเมะ เรย์โกะ และ นายยังไงล่ะ”


ฟึ่บ


นัตสึเมะที่ได้ยินก็หยุดเดินก่อนจะหันมาทางริคุโตะ”คุณเรย์โกะงั้นเหรอ”


“เริ่มสนใจขึ้นมาแล้วใช่มั้ย?”


“......”


“แต่ไม่ได้มีแค่นั้นหรอกนะเรื่องที่ฉันมาพบนายน่ะ”


“งั้นอะไรอีกล่ะ?”


“เรื่องนี้ค่อยพูดกันตอนที่พวกเราถึงที่หมายกันดีกว่านะ” ริคุโตะกล่าวพร้อมยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์


ตัดมาทางฝั่งยูระ


ยูระและสึซึโมะเดินตามภูติน้อยโนมิไปเส้นทางที่พวกเขาไปนั้นมีแต่ป่าและหญ้ารกเต็มไปหมด


“ทางนี้แน่เหรอ?” ยูระกล่าวถามอีกครั้ง


“ขอรับ!”


สึซึโมะและยูระมองไปรอบๆเป็นป่ารกทึบขนาดเป็นตอนบ่ายๆยังดูเหมือนตอนกลางคืนเลย


“แต่ว่า ผู้ชายที่ชื่อนัตสึเมะยอดไปเลยนะคะ สามารถเป็นเพื่อนกับเหล่าภูติผีแบบนี้ได้”


“นั่นสินะ...ถ้าได้เป็นองเมียวจิจะแข็งแกร่งขนาดไหนกันนะ..”ยูระกล่าวพึมพัมขึ้นมา


“นัตสึเมะ งั้นเหรอ…”


เสียงปริศนาดัวขึ้นมาอย่างน่าขุนลุกยูระและสึซึโมะสดุ้งขึ้นมายูระรีบหยิบชิคิกามิขึ้นมาแล้วหันไปตามเสียง



พรึ่บ!


ดวงตาขนาดใหญ่เปิดขึ้นมายูระและสึซึโมะอึ้งในขนาดดวงตาถ้าแค่ตาใหญ่ขนาดนี้ ลำตัวจะขนาดใหญ่แค่ไหนกัน?



“นัตสึเมะ นัตสึเมะ เรย์โกะ ข้าได้กลิ่นของแก แกอยู่แถวนี้…!!”


“โฮ่กกกก!!!!!!”


หลังจากที่มันคำรามออกมามันก็ลุกขึ้นยืนขนาดลำตัวของมันใหญ่มหึมาลำตัวของมันเป็นสีดำหน้าตาออกไปทางเสือรูปร่างเป็นนกส่วนหางเป็นงู




“ในที่สุดข้าก็หลุดจากพันธนาการของมันซักที..รอก่อนเถอะ นัตสึเมะข้ากำลังไปหา!”



ยูระและสึซึโมะยังคงทึ่งในความใหญ่ยักษ์ของมันแต่ยูระก็ยังคงสติเอาไว้เธอหยิบชิคิกามิขึ้นมา


“ทันโร โรคุซัน!!!!”


ชิคิกามิ หมาป่ากับกวางออกมาพุ่งไปทางสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ มันปัดชิคิกามิของยูระออกไป



“เกะกะ!!”


วูบ!!!!!!!!


มัดเหวี่ยงมือไปทางยูระจนเกิดแรงลมขึ้นยูระกับสึซึโมะกระเด็นกันออกไป


“ยูระจัง!!!”


“คุณโทบาริ!!!”




ยูระมองลงไปก่อนจะเห็นแม่น้ำเธอหยิบชิคิกามิออกมาก่อนจะกล่าว”ทันโร!!”


“โฮก~!!”


จิ้งจอกสีขาวโผล่ขึ้นมาก่อนที่มันจะรับตัวของยูระไปที่หลังก่อนจะไปรับตัวสึซึโมะอีกทีเมื่อทั้งสองมาอยู่บนหลังของจิ้งจอกก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก


“ไอปีศาจนั่นมันอะไรกันคะ?”


“ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน!”



ริคุโตะและนัตสึเมะรวมถึงมาดาระมานั่งกันที่ต้นไม้ขนาดใหญ่กลางป่าริคุโตะมองไปรอบๆรู้สึกได้ถึงสายตาของภูติน้อยหลายตนมองอยู่


“ว่าไงครับเรื่องที่จะพูด?”นัตสึเมะกล่าวขึ้นมาเขาที่ได้ยินก็หันไปมองก่อนจะเกาที้แก้มของตัวเองขึ้นมา’ลืทแล้วไรท์ไม่ได้เขียนมานาน’เขากล่าวในใจก่อนจะกล่าวออกไป


“ก็ เรื่องของ นัตสึเมะ เรย์โกะ หญิงสาวปริศนาที่เป็นคุณย่าของนายไง นายเคยสงสัยไหมว่า ทำไมเธอถึงมีพลังวิญญาณรุนแรงแบบนั้น?”


นัตสึเมะที่ได้ยินก็หรี่ตาลงก่อนจะกล่าว”ไม่รู้ครับ ผมรู้เพียงแต่ว่า พลังพวกนี้ทำให้ตัวผมและคุณเรย์โกะเข้ากับคนอื่นไม่ได้”เขากล่าวด้วยเสียงที่เศร้าสร้อย


ริคุโตะที่ได้ยินก็ถอนหายใจก่อนจะล้วงเข้าไปในแขนเสื้อแล้วหยิบกล้องยาสูบออกมาพร้อมกล่าว”นี่เป็นแค่ทฤษฎีนะ ฉันคิดว่าคุณย่าของนายไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา แต่อาจเป็นลูกครึ่งที่เกิดจากปีศาจและมนุษย์”


!!!


นัตสึเมะและมาดาระเบิกตากว้างก่อนจะกล่าว“เป็นไปไม่ได้หรอก!!!”


“มนุษย์กับปีศาจไม่มีทางให้กำเนิดเด็กได้หรอกอีกอย่างคุณย่าก็ตายตามอายุขัยด้วย”นัตสึเมะกล่าวอย่างเสียงแข็ง


“โห…”ริคุโตะยกคิ้วขึ้นสูงพร้อมกับยิ้มก่อนจะกล่าวออกไป”นายแน่ใจได้ยังไงว่า มนุษย์กับปีศาจไม่สามารถให้กำเนิดเด็กได้ นายเคยเจองั้นเหรอ?”


“......” นัตสึเมะที่ได้ยินก็หลบตาของริคุโตะมาดาระที่เห็นแบบนั้นก็อยากที่จะกล่าวอะไรเช่นกัน


“นูระริคุโตะทำไมเจ้าถึงได้ทำหน้ามั่นใจว่ามนุษย์กับปีศาจสามารถให้กำเนิดเด็กได้กันฮื้ม?”


“ทำไมงั้นเหรอ...นั้นก็เพราะว่า..”


“นัตสึเมะ เรย์โกะ!!!!!”


เสียงของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่มหึมาดังขึ้นมาทั้งสามแหงนหน้ามองฟ้าก่อนจะเห็นอสูรกายที่หน้าเป็นเสือลำตัวเป็นนกสีแดงส่วนหางเป็นงูลำตัวของมันเป็นสีดำน่าเกรงขาม


“ตัวอะไรวะนั้น!!?”


ริคุโตะกล่าวก่อนจะกระโดดหลบออกไปส่วนมาดาระคาบนัตสึเมะหลบออกก่อนที่มันจะพุ่งเข้ามา


ตู้ม!!!!!!


“นั่นมันตัวอะไรกันน่ะ?” นัตสึเมะกล่าวอย่างสงสัย


“ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน” มาดาระ


“นัตสึเมะ!!! เอาบันทึกสหายมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!!!”


มันกล่าวก่อนจะพุ่งมาทางนัตสึเมะกับมาดาระ


เพล้ง--!!


ริคุโตะขึ้นมาเหยียบหัวของมาดาระพร้อมกับใช้ดาบคาเงะโมโนตาริดันหน้าของอสูรกายตัวนี้


แก!! แก!!!”


“เฮ้ยๆ เอาจริงดิ ไปทำอีท่าไหนถึงโดนไอตัวพันธุ์นี้โกรธได้เนี่ย?” ริคุโตะพึมพัมออกมา


“ถ้าเจ้าไม่อยากตายก็เอาเท้าที่สกปรกของเจ้าออกจากหัวของข้าเดี๋ยวนี้!!”


วิ้ง-!


มาดาระกล่าวก่อนจะมีแสงสีทองสว่างขี้นมาเมื่อริคุโตะและอสูรกายโดนเข้าไปก็รู้สึกร้อนขี้นมาทันทีก่อนที่ริคุโตะจะกระโดดออกจากตัวมาดาระแล้วพุ่งไปทางหัวของอสูรกายก่อนที่เขาจะแทงดาบลงไปที่ตาของมัน



“อ๊ากกก!!!!!!!”


มันกรี้ดร้องอย่างโหยหวนก่อนที่มันจะสบัดหัวเพื่อสลัดให้ริคุโตะออกไป


“เหวอ!!! ตกแล้ว!!”


ฟุ่บ!


ก่อนที่ริคุโตะจะร่วงตกพื้นมาดาระกับนัตสึเมะก็รับตัวริคุโตะไว้ทันก่อนที่พวกเขาจะออกจากพื้นที่ตรงนั้น


“เฮ้อ…” ริคุโตะถอนหายใจก่อนจะเอากล้องยาสูบมาสูบยาแต่นัตสึเมะก็คว้ามันออกไป


“หน้าสิ่วหน้าขวานยังมาทำแบบนี้อีกเหรอ แล้วนายก็ยังเป็นเด็กสูบได้ไงกัน?”


“เด็กเหรอ ทางอายุของปีศาจข้าโตแล้วเฟ้ย!” ริคุโตะกล่าวก่อนจะหยิบกล้องยาสูบคืนจากนัตสึเมะ


“อายุปีศาจเหรอ?” นัตสึเมะมองไปที่ตัวของริคุโตะก่อนจะเป็นการเปลี่ยนแปลงดวงตาสีแดงโลหิตผมยาวที่ไม่ตกพื้น”นี่นายคือริคุโตะคุงจริงๆเหรอ?”


“แปลกใจละสิ..” ริคุโตะกล่าวก่อนจะสูบยาแล้วพ่นควันออกมา”พวกเจ้าบอกว่า มนุษย์กับปีศาจไม่สามารถอยู่ร่วมกันแล้วให้กำเนิดเด็กได้สินะ แต่ว่า ข้าคือ ลูกที่เกิดจากมนุษย์แล้วก็ปีศาจ ผู้มีสายเลือดของนูระริเฮียง 2/4 อยู่ในตัว”


นัตสึเมะกับมาดาระที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้างด้วยความอึ้งเพราะพวกเขาต่างเจอมนุษย์ที่หลงรักภูติผีและภูติผีที่หลงรักมนุษย์แต่ก็ไม่มีใครได้สมหวังเลยจนคิดว่ามนุษย์กับปีศาจไม่สามารถรักกันได้


“มีจริงงั้นเหรอ?” นัตสึเมะยังคงอึ้งอยู่


ฟู่---”เพราะงั้นข้าถึงได้ตั้งทฤษฎีที่ว่า นัตสึเมะเรย์โกะ อาจเป็น ลูกที่เกิดจากปีศาจและมนุษย์ ไงล่ะ”


“......”


“แล้วเจ้าเคยสงสัยไหมว่า ทำไมเจ้าถึงมีพลังวิญญาณเทียบเท่ากับคุณย่าของเจ้า”


ดวงตาของนัตสึเมะเริ่มสั่นไหวขึ้นมาริคุโตะเอานิ้วชี้แตะไปที่หน้าอกของนัตสึเมะก่อนจะกล่าว”นั้นก็เพราะว่าเจ้าก็เป็นเด็กที่มีสายเลือดปีศาจไหลเวียนอยู่ในตัว เหมือนกับข้ายังไงล่ะ…”


“นัตสึเมะอย่าไปเชื่อมัน!!” มาดาระกล่าวขึ้นมานัตสึเมะสดุ้งเหมือนกับตื่นจากภวัง”อาจารย์?”


“ถ้านายเป็นภูติผีปีศาจจริงฉันคงรู้สึกได้ตั้งนานแล้วล่ะ นายเป็นมนุษย์!” มาดาระกล่าวออกไป


ริคุโตะพ่นควันก่อนจะกล่าว ฟู่---”ข้าก็บอกแล้วว่ามันเป็นแค่ทฤษฎีน่ะ อย่าเชื่อกันหมดล่ะ”



“โฮก!!!!!!”


เสียงของอสูรกายไล่ตามหลังมาริคุโตะมองไปที่มันก่อนจะกล่าว”เจ้านั่นมันบอกว่า นัตสึเมะ เรย์โกะ แล้วก็ บันทึกสหาย สินะ”


นัตสึเมะที่ได้ยินก็ลูบไปที่กระเป๋าสีดำที่อยู่ติดเอวเขาก่อนที่นัตสึเมะจะเอ่ยขึ้นมาว่า”ไม่แน่ปีศาจตัวนั้นอาจแค่ต้องการชื่อคืนก็ได้”


ริคุโตะมองนัตสึเมะหน้าตายมก่อนกล่าว”เจ้าจะบ้าเหรอ มีที่ไหนเขามาขอชื่อคืนแบบนั้นกัน ข้าว่าเจ้านั่นต้องการบันทึกสหายทำอะไรบางอย่างแน่ๆ”



อสูรกายตัวนั้นมันมองมาที่พวกเขาก่อนที่มันจะอ้าปากทันใดนั้นก็มีแสงสีแดงออกมาจากปากพุ่งมาที่ตัวของมาดาระ


วูบ---!!!!!! ซิ้ก---!!


“อั้ก!!”


นัตสึเมะที่เห็นแบบนั้นก็กล่าว”อาจารย์!!”


“ข้าไม่เป็นอะไร” มาดาระกล่าวอย่างลำบาก


“เฮ้อ...ตอนแรกกะจะมานั่งพักผ่อนชิวๆไหงตอนนี้ถึงต้องมาหนีเจ้าปีศาจนี้ล่ะวะเนี้ย?” ริคุโตะบ่นก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนแล้วเอาดาบผาดบ่า”พวกเจ้าหนีกันไปก่อนก็แล้วกันเดี๋ยวข้าจะถ่วงเวลาไว้เอง”


“ว่าไงนะ! ริคุโตะคุงเราต้องหนีไปด้วยกันสิ” นัตสึเมะกล่าวขึ้นมาเสียงดัง


“ได้มาเจอ นัตสึเมะ ทาคาชิ ตัวเป็นๆก็เป็นบุญตาของข้าแล้วล่ะ”


กล่าวเสร็จริคุโตะก็กระโดดออกจากหลังของมาดาระก่อนจะพุ่งตัวไปทางอสูรกาย


“ย้ากกกก!!!”


วูบ---!


มันคว้ามือพยายามจับตัวริคุโตะแต่เขาหลบไปทางขวาก่อนจะแทงดาบลงไปที่มือก่อนที่เขาจะลากสไลด์ไปตรงไปถึงแขนของมัน


“อ๊ากกกกก!!!”


เลือดไหลที่แขนของมันก่อนที่หางของมันที่เป็นงูกำลังจ้องมาที่ริคุโตะเขามองไปทึ่มันก่อนจะดึงดาบออกแล้วกระโดดพุ่งไปทางส่วนหางที่เป็นงู


พิ้ว!!!


อสูรกายพ่นพิษออกมาจากทางหางริคุโตะวาดดาบออกไป


วูบ---ซี่!!!


ริคุโตะตัดพิษก่อนที่เศษพิษจะกระเด็นมาโดนแขนเสื้อยูกาตะของเขา เขามองเขม็งใส่มันก่อนจะยกดาบขึ้นสูงเตรียมจะตัดส่วนหัวของงูที่เป็นหางของอสูรกาย


วูบ--------!!!!!!


ก่อนที่ริคุโตะจะได้ตัดส่วนของหางปีกของอสูรกายก็พัดริคุโตะออกไปริคุโตะมองไปรอบๆที่เป็นชั้นบรรยากาศ”แย่ล่ะ”


“โรคุซัน!!”


กวางตัวใหญ่วิ่งเข้ามารับริคุโตะทันเวลาเขามองไปที่หลังของกวางก่อนจะนึกขึ้นมาได้”กวางแบบนี้?”


“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ นายปีศาจโรคจิต”


ริคุโตะหันไปตามเสียงก่อนจะพบกับยูระและสึซึโมะที่อยู่บนหลังจิ้กจอกสีขาวทันโร


“ยัยองเมียวจิ”





“แกไอเจ้าภูติผีขั้นต่ำถ้าข้าจัดการกับนัตสึเมะเสร็จเจ้าจะเป็นรายต่อไป!!”


กล่าวเสร็จมันก็บินออกไป


เธอเขม็งตามองไปที่ริคุโตะก่อนที่เธอจะหยิบชิคิกามิขึ้นมา


“นี่ๆทำไมตอนเจอข้าทำไมเจ้าต้องหยิบชิคิกามิขึ้นมาทุกทีเลย?”


“ก็นายมันน่าสงสัยนี่นา ทำไมนายถึงไปสู้กับตัวแบบนั้นได้?”


“ยูระจังใจเย็นๆก่อนน่าจะดีกว่านะคะ”สึซึโมะกล่าวขึ้นมา


“เห็นด้วย หญิงงามที่อยู่ข้างหลังเจ้าพูดถูกนะค่อยๆคุยกันดีกว่า”ริคุโตะกล่าวพร้อมมองไปที่สึซึโมะเธอที่เห็นแบบนั้นก็หน้าขึ้นสีขึ้นมา ยูระสะเดาะลิ้น


“ชิ อย่ามายุ่งกับผู้หญิงคนนี้นะ ไอปีศาจขี้หลี้!”


“เจ้าหึงข้ารึไง? ที่ข้าไปชมสาวคนอื่น?”


“ใครหึง!! ฉันมีคนที่ชอบแล้วนะ ไม่มีทางมาชอบปีศาจอย่างนายหรอก!!!”


!!!


ริคุโตะที่ได้ยินก็เบิกตากว้าง”มันเป็นใคร!!”


“จะเป็นใครก็ชั่ง แล้วตอบคำถามชั้นมานายมาทำอะไรที่นี่?”


“ชิ ข้ามาหา นัตสึเมะ แต่โดนเจ้าปีศาจนั่นขัดขวางซะก่อน!”ริคุโตะกล่าวด้วยอารมณ์หงุดหงิดยูระและสึซึโมะที่ได้ก็ตกตะลึง



“ทำไมนายถึงมาหาคนที่ชื่อนัตสึเมะ!?” ยูระ


“หา? พวกเธอรู้จักนัตสึเมะง้้นเหรอ?” ริคุโตะ


“คือ อย่างนี้นะคะ พวกเราบังเอิญได้ยินปีศาจที้อยู่ในป่าพูดชื่อนี้ขึ้นมา ยูระจังก็เลยอยากจะรู้น่ะค่ะว่าเขาคือใคร”


สึซึโมะกล่าวขึ้นมาริคุโตะที่ได้ยินก็ลูบคางตัวเองก่อนจะกล่าวในใจ’อยากรู้เหรอ ถ้ายูระรู้เข้าต้องชวนนัตสึเมะเข้าไปเป็นองเมียวจิแน่ นัตสึเมะต้องเป็นของฉัน’ ริคุโตะมองไปที่ยูระก่อนจะกล่าวออกไป”งั้นข้าขอตัวพอดีมีธุระที่ต้องไปจัดการ”


กล่าวเสร็จเขาก็กระโดดลงจากหลังกวางก่อนจะกระโดดไปตามต้นไม้ยูระและสึซึโมะที่เห็นก็ตกตะลึง


“เดี๋ยวสิ!! นายจะไปไหนน่ะ?”


“ยูระจังเราตามเขาไปดีไหมคะ?”


ยูระหันหน้ามาทางสึซึโมะ”นั่นสินะ หมอนั้นต้องรู้เรื่องอะไรแน่นอนแต่ก็อื่นฉันจะส่งเธอกลับไปในเมือง”


สึซึโมะที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้าง”ทำไมล่ะ ฉันทำอะไรผิดเหรอ?”


“เธอไม่ได้ทำอะไรผิดแต่ว่ามันอันตรายเกินไป ฉันไม่อยากให้คนธรรมดาอย่างเธอเข้ามาเกี่ยวข้อง”ยูระกล่าวอย่างเป็นห่วง


สึซึโมะที่ได้ยินก็เม็มปากก่อนจะกล่าว”ถึงแม้ฉันจะเป็นคนธรรมดาแต่ฉันก็อยากมีประโยชน์บ้างฉันไม่ใช่คนที่คอยให้ใครมาช่วยเหลือหรอกนะ!”


ยูระที่ได้ยินก็มองไปที่สึซึโมะที่ใบหน้าจริงจังก่อนที่เธอจะลูบหัวของสึซึโมะ”งั้นก็ได้ แต่คอยหลบอยู่หลังของฉันนะ”


สึซึโมะที่ได้ยินก็ยิ้ม”ค่ะ”


ก่อนที่พวกเธอจะเคลื่อนไหวไปตามทางของริคุโตะ



ริคุโตะที่กระโดดไปตามต้นไม้ก็เริ่มทำหน้าเครียดขึ้นมา”นัตสึเมะ ขอให้นายปลอดภัยทีเถอะ”





“อาจารย์!!!”


นัตสึเมะเรียกตะโกนคนที่อยู่เบื้องหน้าจริงๆก็ไม่ใช่คนหรอกกำลังต่อสู้กับอสูรกายอยู่


“นัตสึเมะข้าบอกให้เจ้าหนีไปไง! ถึงอยู่เจ้าก็ทำอะไรไม่ได้—”


มาดาระโดนกรงเล็บของอสูรกายตบไปที่ตัวจนกระเด็นออกไป


“อาจารย์!!” นัตสึเมะตาเบิกกว้างพยายามจะลุกขึ้นก่อนที่มือจะล้วงไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบกระดาษสีขาวขึ้นมา


“มาโซ โลลิ ซาคาฮิเดะ เรียวเก็น!”


หลังจากร่ายคาถาเสร็จนัตสึเมะก็เอากระดาษสีขาวในมือมาคาบปากไว้ก่อนที่ร่างกายของนัตสึเมะจะพลางหายไป


อสูรกายตรงนั้นที่เห็นก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง”มันหายไปไหนกัน?”


นัตสึเมะเดินไปทางที่มาดาระโดนตบก่อนจะกล่าวในใจ’ดีนะ ที่เรายังมียันต์หายตัวที่คุณนัตโตริให้ไว้อยู่’กล่าวในใจก่อนจะก้าวเท้าไปหาอาจารย์ของตน


มาดาระหายใจอ่อนแรงตรงท้องเป็นรอยกรงเล็บ


“อาจารย์ไหวไหมครับ?”


“นัตสึเมะ? ทำไมเจ้ายังอยู่อยู่อีกข้าบอกให้ไปไง”


“ไม่ได้ครับ เราฝ่าฟันอะไรมามากมาย จะให้มาจบตรงนี้ไม่ได้นะครับ”


“นัตสึเมะฟังให้ดีนะ ปีศาจตนนั้นโดนปดผนึกออกมาด้วยพลังอะไรบางอย่าง…”


“พลังอะไรบางอย่าง?”


“เป็นพลังของหมอผี…”


นัตสึเมะที่ได้ยินก็เบิกตากว้างก่อนจะกล่าวอย่างลุกลี้ลุกลน”คุณมาโตบะ งั้นเหรอครับ?”


“เจอแล้วเจ้ามนุษย์!!”


!!!!



ริคุโตะที่กระโดดตามต้นไม้ก็ดาบคาเงะโมโนตาริขึ้นมาก่อนที่จะมีธนูยิงตรงมาที่เขารีบใช้ดาบปัดลูกธนูออกไป


เพล้ง--!


“นี่เจ้าเป็นใครกัน?” ริคุโตะกล่าวไปทางคนเบื้องหน้าที่เป็นชายอายุยี่สิบกว่าๆใบหน้าด้านซ้ายโดนปิดด้วยผ้าสีขาวที่มีอักขระ เขายืนอยู่บนงูยักษ์สีดำที่รอยตัวได้


“เรื่องนั้นผมขอถามกลับนะครับ” เจากล่าวก่อนจะยิงลูกษรธนูไปทางริคุโตะ


เพล้ง--! เพล้ง--!


ริคุโตะพุ่งตัวเข้าไปหาเขาพร้อมกับใช้ดาบปักลูกธนู


“ดาบภูติงั้นเหรอ งั้นก็หน้าเสียดายหน่อยนะครับ”เขากล่าวก่อนจะแสยะยิ้มขี้นมา


ปัก! ปัก!


ริคุโตะเบิกตากว้างเพราะลูกธนูที่โดนทำลายไปแล้วกลับมาอยู่บนตัวของเขา พร้อมกับออร่าสีเขียวอ่อนๆ เขาเงยหน้ามองไปที่คนตรงหน้า


“พลังแบบนี้ อย่าบอกนะว่า ตระกูล หมอผี มาโตบะ น่ะ”


เขาที่ได้ยินก็อึ้งเล็กน้อยก่อนจะยิ้มขึ้นมา”แปลกใจจังทีคุณรู้จักผม แต่ก็เป็นโอกาสครั้งสุดท้ายที่เราจะได้เจอกันนะครับ”เขายกธนูขึ้นมาจ่อไปที่หน้าของริคุโตะ”ถึงจะหน้าเสียดาย เพราะพลังภูติของคุณดูแข็งแกร่งมาก แต่ติดที่ว่าอีกครึ้งนึงเป็นมนุษย์น่ะสิ อย่าจองเวรกันเลยนะครับ” กล่าวเสร็จเขาก็ยิงลูกธนูตรงไปที่หัวของริคุโตะ


อีกด้านนึง


“หือ?” ริคุโอะหันไปทิศทางด้านหลังด้วยใบหน้าจริงจัง


“มีอะไรเหรอ นูระคุง?” คิโยสึงุถามขึ้นมาเขาที่ได้ยินก็ส่ายหน้าก่อนจะหันไปทางเพื่อนๆ


“เปล่าครับ ไม่มีอะไร”


ก่อนที่พวกเขาจะเดินเข้าไปในศาลเจ้าริคุโอะคิดในใจ’อะไรกันนะความรู้สึกนี้ ไม่ดีเลย’


“จะว่าไปพระอาทิตย์จะตกดินแล้วนะครับ” ชิมะกล่าวขึ้นมาเขาที่ได้ยินก็หันไปมอง


“อาใช่แล้ว เรานัคเจอกันตอนหกโมงเย็นนี่นา แล้วพรุ่งนี้ตอนกลางคืนเราจะทดสอบความกล้ากัน” คิโยสึงุกล่าวเหมือนเพิ่งจะนึกได้


“.....”ริคุโอะมองไปที่พวกเขาก่อนจะยิ้ม





ยูระกับสึซึโมะที่ตามรอยของริคุโตะมาถึงก็เห็นริคุโตะกำลังต่อสู้กับใครคนนึงและเค้าคนนั้นก็ยิงธนูไปที่ร่างของริคุโตะจนเขาขยับไม่ได้ก่อนที่ชายคนนั้นจะกำลังยิงลูกธนูไปทางริคุโตะ


ยูระและสึซึโมะเบิกตากว้างขึ้นมา


“เดี๋ยวสิ หมอนั่นจะแพ้เหรอ”


“นายท่าน!!!!!”


มาโตบะเหลือบตามามองที่พวกเธอก่อนที่เขาจะดีดนิ้วทันใดนั้นก็มีปีศาจโผล่ขึ้นมาตัวของมันเป็นสีดำใช่ชุดกีโมโนสีขาวใบหน้าไม่มีตาไม่มีจมูกเพราะมันใส่หน้ากากสีขาวเอาไว้ มันหันมาทางพวกเธอก่อนจะพุ่งเข้ามา


ยูระหยิบชิคิกามิขึ้นมา”ชูคาคุ!!”ก่อนที่จะมีเกาะซามูไรยักษ์เหวี่ยงหอกไปทางปีศาจสีขาวโพรง



มาโตบะยกคิ้วสูงก่อนกล่าว”เด็กคนนั้นเป็นองเมียวจิเหรอ แต่ช่างเหอะ เดี๋ยวก็ตายแล้ว” ก่อนที่เขาจะหันมาทางริคุโตะ”งั้นครั้งนี้บอกลาจริงๆแล้วนะครับ”

มาโตบะยิงลูกธนูวิญญาณใส่ที่หัวของริคุโตะ


พิ้ว---!


วูบ….


“งั้นข้าขอบอกลาเจ้าเหมือนกันนะ” ริคุโตะโผล่มาที่หลังของมาโตบะก่อนจะแทงดาบทะลุร่างของเขาไป


ปีศาจสีขาวที่ต่อสู้กับยูระก็สลายหายไปก่อนที่เธอจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นริคุโตะใช้ดาบแทงร่างทะลุมนุษย์


มาโตะบะเลือดทะลักก่อนจะยิ้ม”สุดยอด ทำได้ไงเหรอครับ?”


“หึ จะบอกให้ก็ได้ ข้าใช้ความเกรงขามของข้าผ่านอาวุธกระจ้อยร่อยของเจ้ามาก่อนจะใข้ดาบเสียบตัวเจ้าไงล่ะ” ริคุโตะกล่าวด้วยเย้ยหยันก่อนจะดึงดาบออกมาจากร่างของมาโตบะ


ร่างของมาโตบะค่อยๆตกสู่พื้นก่อนที่จะยิ้มขี้นมาแล้วร่ายคาถา “********” ก่อนที่ร่างของเขาจะรักษาบาดแผลที่หน้าอกได้แล้วจากนั้นงูยักษ์ก็พาร่างของเขาออกไป


ริคุโตะเอาดาบผาดบ่า”มาโตบะ โครตเท่ แต่ก็ไม่เท่าฉันล่ะนะ”
















__________________________________


จบแล้วนะครับตอนนี้ ผมอาจเขียนช้านะครับ เพราะร่างกายไม่รู้เป็นไรบ่นว่าอยากจะนอนอย่างเดียว มีแรงทำแค่นิยายเรื่องเดียวเอง เห็นได้ชัดว่า มีอีกบุคคลนึง โผล่มา นั่นก็คือ มาโตบะ นั่นเอง จริงๆตอนแรกไม่ได้กะจะเอาเค้าออกมาหรอกนะ แต่ทำไงได้ มือมันกดเขียนไปแล้ว บอกแล้วว่าผมคิดสด






























ไม่พูดเยอะ เจ็บคอ
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 510 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #617 Aetep (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 20:13
    เอาอีกกดดด
    #617
    0
  2. #601 phantomhive001 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 12:56
    มาโซ โลลิ

    เห็นแล้วคิดเลย55555
    #601
    0
  3. #590 malefactor (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 19:25
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด
    ท่านมาโตบะโคตรเท่~
    #590
    0
  4. #589 opoji8888 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 16:54
    ไรท์~ ตอนต่อไปอยู่หนายยยยยยยนยน
    #589
    0
  5. #587 meilan_k-key-z (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 11:56

    สนุกมากกกรอค้าาา

    #587
    0
  6. #586 muyato (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 00:48

    อยากให้นัตสึเมะมีบทเยอะๆครับชอบนัตสึเมะ
    #586
    0
  7. #585 Pop-aka1 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 19:36
    ชอบสึซึโมะนะ ซื่อตรงดี
    ยูระก็น่ารักมากๆ
    คานะจัง...ผ่านอยู่นะ

    ..แต่เกลียดซึราระ(เพราะ ...เหมือนแม่มัน)... เอาจริงๆก็อยากปรับทัศนคติตัวเองอยู่นะ555+

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 มีนาคม 2562 / 19:44
    #585
    1
    • #585-1 Pop-aka1(จากตอนที่ 27)
      16 มีนาคม 2562 / 19:41
      ขออภัยที่ไม่สุภาพ...คิดสั้นไปหน่อย
      เราแค่ไม่ชอบเซตสึระเฉยๆ
      #585-1
  8. #584 Eifel3955 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 05:57
    รีดต้องการให้ริคุโตะกับนัตสึเมะได้กันกราบนะได้โปรดเถอะขอร้องไหว้นะนะนะนะนะนะนะน้าาาาาาา
    #584
    0
  9. #583 NHYu (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 23:24
    ทันโร เป็นหมาป่าครับ ไม่ใช่จิ้งจอก ขอแก้ นิยายเรื่องนี้ไม่ควรจะแมสได้เลย แปลก
    #583
    2
    • #583-1 Zero (จากตอนที่ 27)
      15 มีนาคม 2562 / 13:22
      แมสคืออะไรหรอครับ
      #583-1
    • #583-2 Belphegor666(จากตอนที่ 27)
      16 มีนาคม 2562 / 08:16
      แมส แปลว่า รวมกัน
      #583-2
  10. #582 penpornpenmit (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 17:31
    ไหนใครไม่เชียร์ยูระจังบ้าง ///เราคนนึงแหละ
    #582
    0
  11. #581 AITO101 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 18:38
    น่ารำคาณเพื่อนมันชิบหายเลย555
    #581
    0
  12. #580 นิค&NIck (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 17:40
    บอกกันตามตรงนะครับในบรรดาผู้หญิงผมชอบซึราระมากกว่า ใช่แล้วส่วนริคุโอะก็ให้คู่กับคะนะจังไปก็แล้วกัน
    #580
    1
    • #580-1 Belphegor666(จากตอนที่ 27)
      13 มีนาคม 2562 / 19:29
      บะ บาคานะ?
      #580-1
  13. #579 ployneko25020 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 11:10
    ยูนะไม่สงสัยได้ไงหลุดนายท่านมาขนาดนี้5555
    #579
    0
  14. #578 Lov3 Me :) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 21:56

    ขอบคุณค่ะ สนุกมากๆ
    #578
    0
  15. #577 CHECK224 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 21:19
    ไอคำพูดที่ว่ามาโตบะโคตรเท่ห์แต่ก็ไม่เท่าฉันล่ะนะคือไร?!!จะหลงตัวเองไปไหมโตะ!!
    #577
    0
  16. #576 phonvilai123456 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 20:39
    อยากให้สองคนนี้มีชัมติงกันจังไรท์
    #576
    0
  17. #575 @PAINT3887 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 20:21
    ความหลงตัวเองนี่มีได้ทุกสถานการณ์จริงๆ
    #575
    0
  18. #574 rores (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 19:46

    รู้สึกอยากให้มันวาย

    #574
    0
  19. #573 Narumi-chan (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 19:20

    มาโตบะ แลดูร้ายไปนะ55555
    #573
    0
  20. #572 KanoShuuya1012 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 19:15

    ชมคนอื่นก็ยังวกกลับมาชมตัวเองเนอะ
    #572
    0
  21. #571 Fot800 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 19:07
    ขอบคุณครับ
    #571
    0
  22. #570 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 14:49
    รอต่อไป
    #570
    0
  23. #569 verasun (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 22:46

    อ่านสองเรื่องของไรท์เลยงับสนุกมาก
    #569
    0
  24. #568 nayhall12214 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 21:49
    อาริกะโตะ
    #568
    0
  25. #567 Lov3 Me :) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 21:17
    ขอบคุณค่ะ
    #567
    0