☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 25 : ตอนที่ 21 บทสรุปของสงคราม [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 507 ครั้ง
    10 ก.พ. 62


ตอนที่ 21 บทสรุปของสงคราม



จากนั้นก็เป็นไปตามเนื้อเรื่องเกิดการต่อสู้กันขึ้นแต่กลุ่มนูระแพ้เรื่องจำนวนอย่างเห็นได้ชัดและขณะที่คนของกลุ่มแต่ละฝ่ายกำลังสู้กันริคุโอะก็ได้ใช้ความเกรงขามของตนเองเดินเข้าไปหาทามาสึกิโดยที่ศัตรูโดยรอบไม่รู้ตัว


“ชนะแน่ค่ะแบบนี้ท่านริคุโตะ” สึซึโมะกล่าวขึ้นเมื่อเห็นริคุโอะเดินเข้าไปใกล้ทามาสึกิ


“เจ้าคิดงั้นจริงเหรอ โทบาริ จริงอยู่ที่ท่านริคุโอะเข้าไปใกล้กับตัวผู้นำได้ แต่ก่อนจะเป็นอย่างนั้นลูกน้องคงตายกันหมด” โมโมกิกล่าวด้วยเสียงเคร่งเครียด


ริคุโตะเอามือลูบคางตัวเองพร้อมมองไปที่ริคุโอะก่อนจะมองไปที่ขบวนร้อยอสูรที่เริ่มหายไปทีละคนสองคน’ปีศาจพวกนี้แข็งแกร่งมาก เป็นไปได้ว่า อาจเป็นปีศาจของเขตอื่นที่อยู่นอกเหนือของชิโกกุ และไม่แน่ในจำนวนนั้นอาจมีปีศาจ…”



คุโรตะโบใช้อาวุทของตนสังหารปีศาจของทามาสึกิและในขณะเดียวกันก็มีปีศาจผิวกายสีแดงมาอยู่ทึ่ข้างหลังของเขา


ฉัวะ!


คุโรตะโบหันไปข้างหลังพร้อมกับใช้หอกพร้อมอาวุธมีคมจำนวนมากแทงไปที่มันอย่างรวดเร็ว


“ก็ากกก!”


คุโรตะโบสังเกตุมองไปที่ใบหน้าของปีศาจผิวกายสีแดงหน้าตาอัปลักษณ์แต่สิ่งที่มันมีคือพลังความเกรงขาม


“สัมผัสแบบนี้นี่แกมันปีศาจจากเกียวโต!”




ทามาสึกิมองไปรอบๆพร้อมกล่าว”พวกแกทำอะไรกันน่ะ!! ศัตรูมันบุกมาถึงนี่แล้วนะ!!” ทามาสึกิเป็นเพียงคนเดียวที่มองเห็นริคุโอะกำลังเดินเข้ามาเขารีบยกดาบขึ้นมาทันที


“โย่”


ริคุโอะกล่าวพร้อมกับวาดดาบมาทางทามาสึกิ


เคล้ง!


ทามาสึกิใช้ดาบค้อนจอมมารดันดาบของริคุโอะ ทุกสายตาจับจ้องไปที่พวกเขาทั้งสอง


“ผู้นำของทั้งสองฝ่ายกำลังปะทะกันอยู่!”




“เข้าใจแล้วใช้ความรู้สึกคงอยู่ของตนเข้าครอบงำศัตรูทำให้มองไม่เห็นตัว อย่างนี้เองเหรอ ความเกรงขามของนูระริเฮียง พลังของนูระริเฮียง!!” ทามาสึกิกล่าวขณะที่กำลังดันดาบของริคุโอะ


“อยู่นั้นเอง นูระริคุโอะ!!!!” อินุงามิในร่างหมาลอยได้พุ่งเข้าไปหาริคุโอะแต่โดนคุบินาชิใช้เชือกพันธนาการไว้


“ข้าไม่เห็นเจ้าเข้าใกล้นายน้อยได้เด็ดขาด!!”



ซึราระวิ่งผ่านทั้งสอง”นายน้อยข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!!”



ถ้าเป็นตามปกติก็คงไปได้อยู่หรอกแต่นี่มันปีศาจเยอะกว่าในอนิเมะตั้ง3-4เท่าไม่มีทางที่ซึราระจะไปถึงตัวริคุโอะแน่นอนเพราะว่าตอนนี้เธอกำลังโดนรุมโดยปีศาจของทามาสึกิ จำนวนไม่ต่ำกว่า50กว่าตัวส่วนคุบินาชิเชือกที่ พันธนาการอินุงามิก็ขาดออกเพราะมีปีศาจมาตัดเชือกส่วนด้านอื่นๆก็แย่ตามกัน


ตัดมาทางริคุโอะในตอนนี้กำลังประเชิญวิกฤตหนักอยู่เพราะโยสึซึเมะใช้พลังทำให้ดวงตาสูญเสียแสงสว่างไปตาข้างในของริคุโอะกลายเป็นสึดำสนิท


‘อะไรเนี่ยมืดไปหมดเลย’


“จัดการมัน!!”


ทามาสึกิสั่งปีศาจให้พุ่งเข้าไปโจมตีใส่ริคุโอะ


“เมย์เคียวชิซุย ซากุระ”


ทันใดนั้นก็มีเพลิงสีฟ้าออกมาจากชามเหล้าแล้วแผดเผาปีศาจโดยรอบ


“ช่างน่าประทับใจนูระริคุโอะแต่ว่าเจ้าคงมาได้แค่นี้แหละ…หลักการของโลกนี้มีทั้งหยินและหยางหรือจะพูดว่ามีทั้งความมืดและแสงสว่าง ความมืดนั้นก็หมายถึงพวกปีศาจ ผู้ที่จะหายตัวไปท่ามกลางความมืด เป็นสะเหมือนดั่งเงา ส่วนแสงสว่างก็คือมนุษย์ ผู้อาศัยอยู่ในแสงสว่างและหวาดกลัวความมืด แสงสว่างปัดเป่าความมืด และความมืดก็กลืนกินแสงสว่าง”ทามาสึกิกล่าวพร้อมกับดึงดาบออกจากฝัก”หรือพูดง่ายๆก็คือไม่มีทางที่มนุษย์และปีศาจอยู่ร่วมกันได้ การมีชีวิตอยู่ของเจ้าก็เป็นไปไม่ได้เช่นกัน!”


ฉึก!


“จงละทิ้งแสงสว่างแล้วก้าวเข้าสู่โลกแห่งความมืดสิจากนั้นเจ้าก็จะกลายเป็นปึศาจอย่างสมบูรณ์”


ทามาสึกิดึงดาบออกจากตัวของริคุโอะก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆล้มลง


“มาร่วมมือกันซะ แล้วเจ้ากับข้าจะได้เติมโลกใบนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความมืดมิด”



ริคุโอะเงยหน้ามองไปยังทามาสึกิที่หันคมดาบใส่ตน


“ตอบข้ามานูระริคุโอะ เจ้าจะมาต่อท้ายขบวน88อสูรชิโกกุของข้าหรือไหม”


“ขอปฎิเสธ แสงจะสว่างสดใสเพราะความมืด และความมืดก็จะสง่างามเพราะมีแสงสว่าง”


“งั้นเหรอ งั้นก็แย่หน่อยนะ งั้นก็แค่ฆ่าเจ้าทิ้งซะ!!!” ทามาสึกิง้างดาบเตรียมฟันลงไปที่หัวของริคุโอะ


‘มองอะไรไม่เห็นเลย’


เคล้ง!!!


“เฮ้อ...ไม่ไหวๆ กะจะออกมาตอนเท่กว่านี้ แต่สถานการณ์มันไม่เป็นไปตามแบบที่คิด”


“นี่แก นูระริคุโตะ!!!” ทามาสึกิกล่าวขึ้นมาเสียงดังลั่น


ทุกสายตาจับจ้องไปที่หัวขบวนอีกครั้งก่อนจะตาเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำยาวไร้แรงโน้มถ่วงดวงตาสีแดงโลหิตประกฎตัวต่อหน้าของริคุโอะและใช้ดาบคาเงะโมโนตาริดันดาบของทามาสึกิไว้


“ท่านริคุโตะ!!!” คุบินาชิ



“ท่านริคุโตะนี่นา!” เคะโจโร



“ท่านมาช่วยพวกเราแล้ว” ซึราระ



ทามาสึกิแสยะยิ้มขึ้นมาพร้อมกล่าวไปทางริคุโตะ

“ หึ ถึงเจ้ามา เจ้าก็ทำอะไรไม่ได้ เจ้าเพียงแค่ตัวคนเดียว ไม่สามารถช่วยกลุ่มนูระ ไว้ได้หรอก”


“เห…งั้นเหรอ” ริคุโตะแสยะยิ้มขึ้นมาทามาสึกิที่เห็นก็แปลกใจ


“ข้าขอสั่งให้ พวกพ้องที่ร่วมต่อสู้กับข้าทั้ง 1002 ตน เข้าร่วมการต่อสู้ครั้งนี้!!!”


“โอ้ว!!!!!”


“ย้ากกกกก!!!!!!”


ทามาสึกิเบิกตากล้าวขึ้นมาสีหน้าเปลี่ยนเป็นถอดสีเมือเห็นจำนวนปีศาจของริคุโตะ


กลุ่มโทบาริใช้จำนวนช่วยจัดการกลุ่มปีศาจของทามาสึกิถึงทั้งกลุ่มจะมีแต่ผู้หญิงแต่ก็ไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา ทุกตนต่างตกใจและตกตะลึงเมื่อเห็นจำนวนที่เยอะมากๆ เข้าร่วมการต่อสู้ครั้งนี้


“ตายซะ!!”


มีปึศาจทั้ง10กว่าตนพุ่งมาทางซึราระเธอรีบใช้หอกน้ำแข็งโจมตีทันทีแต่เธอก็ไม่สามารถป้องกันได้เพราะจำนวน


พรึ่บๆ ฉัวะ! ฉัวะ! ชิ้ง!


ซึราระเบิกตากว้างขึ้นมาเมื่อเห็นร่างของหญิงสาวดวงตาสีชมพูบนหัวมีเขางอกออกมาสวมเสื้อกิโมโนชมพูใช้พักเหล็กจัดการศัตรูที่เข้ามาจัดการซึราระ


“นี่เจ้าเป็นใครน่ะ?”


เธอหันมาทางซึราระ”ข้าก็เหมือนกับเจ้านั่นแหละ”

ก่อนที่เธอจะหันไปทางปีศาจที่เหลืออยู่


“ข้า โทบาริ สึซึโมะ คนสนิทของท่านริคุโตะ ผู้ที่จะขึ้นเป็นเจ้าแห่งภูติพรายในวันข้างหน้า จะขอจัดการให้สิ้นซากเลยล่ะ!”


กล่าวเสร็จมือของสึซึโมะก็มีเปลือกไม้โผล่ขึ้นมาก่อนที่มันจะใหญ่ขึ้นและขยายมากขึันพร้อมกับรูปลักษณ์ที่แหลมคมเหมือนใบมีด


“หนามสวรรค์ลงทัณฑ์!”


ก่อนที่ไม้ที่แหลมคมของสึซึโมะจัดขยายตัวแล้วพุ่งไปจัดการปีศาจโดยรอบนับ 40 ตน


“อ้ากกกกกกกก!!!!!!” × 40


….


ริคุโตะขณะที่ใช้ดาบป้องกันทามาสึกิก็กล่าวขี้นมา

”ดูเหมือนเกมส์จะพลิกซักแล้วล่ะ เจ้าทานูกิน้อย”


“ริคุโตะงั้นเหรอ เจ้ามาทำไมกัน…” ริคุโอะกล่าวไปยังริคุโตะ


“แหม่ ก็ข้าไม่อยาก ให้น้องชายผู้แสนโง่เขลา มาโดนจัดการโดยฝีมือปีศาจกระจอกๆน่ะสิ” ริคุโตะกล่าวพร้อมเสียงทะเล้น


“แก แกนะ แก!! นูระริคุโตะ!!  เอาเลย โยสึซึเมะ จัดการทำให้มันสูญเสียแสงสว่างซะ!!” ทามาสึกิกล่าวไปทางโยสึซึเมะ


ริคุโตะเบนสายตาไปทางเธอ โยสึซึเมะเธอไม่เคลื่อนไหวพร้อมกำหอกในมือแน่น


“ทำไมกัน ทำไมโยสึซึเมะ?” ทามาสึกิมองไปที่เธอด้วยสายตาไม่เข้าใจ


“ก็นะ เธอไม่มีทางฟังคนอย่างแกหรอก”


ฉัวะ!


ริคุโตะดันดาบก่อนจะฟันไปที่แขนของทามาสึกิ


“แก!!”


เคล้ง! เคล้ง!


ริคุโตะปัดดาบของทามาสึกิ ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา”หยุด เคลื่อนไหว”


กึก!


ร่างของทามาสึกินิ่งข้างไม่ขยับไปไหนเขารู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก”นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?...ร่างกายข้ามันไม่ขยับ?”


ริคุโตะเอาดาบผาดพร้อมมองไปทางทามาสึกิด้วยสายเย้ยหยันก่อนจะเดินไปทางริคุโอะที่นอนอยู่ก่อนจะก้มตัวลงแล้วเอื้อมมือไปจับที่ตาของริคุโอะก่อนที่จะมีแสงสว่างสีทองแผ่ออกมา


จากนั้นดวงตาของริคุโอะก็กลับมาเป็นปกติเขามองริคุโตะด้วยสายตาทึ่งๆ”นี่เจ้า ทำได้ยังไงกัน?”


“เรื่องหยุมหยิมช่างมันเถอะนา” ริคุโตะกล่าวพร้อมยักไหล่ทั้งสองข้าง


ริคุโอะก้มหน้าลงก่อนจะกล่าวขึ้นมา”ข้าขอโทษนะ ที่ คิดว่าเจ้าจะหักหลังข้า ข้า…”


“ช่างมันเหอะนา มนุษย์ก่อนจะฉลาดก็โง่มาก่อน คนเราถ้าผิดผลาด ก็แก้ไขมันซะ” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับยืนขึ้นแล้วเอื้อมมือไปทางริคุโอะ


หมับ!


ริคุโอะจับมือของริคุโตะก่อนจะพยุงตัวขี้น


โป๊ก!


ก่อนที่ตะเขกหัวริคุโอะ”แต่ก็ขอเบิกกระโหลกเจ้าน้องโง่หน่อยละกัน”









“เจ้าว่าใครโง่กัน..!!” ริคุโอะกล่าวพร้อมกับลูบหัวตัวเอง


ริคุโตะยักไหล่ก่อนจะหันไปทางทามาสึกิที่โดนดาบของเขาพันธนาการไว้อยู่ก่อนนะกล่าวขึ้นมาว่า


“เอา จะทำยังไง ตอนนี้แกไม่มีทางชนะพวกเราได้แล้ว ลูกน้องของแก ก็จะตาย แล้วก็ตายทีละคน”



“แก...นูระริคุโตะ ข้าจะไม่มีวันอภัยให้กับแกเป็นอันขาด!!!!”


ทามาสึกิกล่างพร้อมกับมองริคุโตะด้วยสายตาอาคาดก่อนที่จะมีออร่าสีม่วงค่อยๆแผ่ออกมาจากตัวทามาสึกิ


เพล้ง!


!!


ริคุโตะกับริคุโอะเบิกตากว้างขึ้นมาเมื่อเห็นเส้นผมของทามาสึกิจับดาบค้อนจอมมารแล้วปัดคาเงะโมโนตาริออกไป


“เป็นไปไม่ได้ ออกจากการพันธนาการของ

คาเงะโมโนตาริ?” ริคุโตะกล่าวด้วยความแปลกใจ


ฉัวะ! ฉวัะ!


ก่อนที่ทามาสึกิจะใช้ค้อนจอมมารฟันไปที่ลูกน้องของตัวเองที่อยู่บริเวณใกล้เคียงก่อนจะฟันไปทั่ว


ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉวัะ!


ริคุโอะตาเบิกว้างขึ้นมาเมื่อมองไปที่ดาบของทามาสึกิ”ดาบกำลังมีชีวิต?”


“ค้อนจอมมารไงล่ะ ดาบที่สามารถทำลายล้างปีศาจและพิชิตโลกมันจะดูดซับความแข็งแกร่งของปีศาจที่ถูกฆ่าเอาไว้” ริคุโตะอธิบายขึ้นมา


“นายท่าน!!/นายน้อย!!”


เสียงเรียกของสึซึโมะกับซึราระดังขึ้นมาริคุโตะและริคุโอะจึงหันไปมองทางด้านหลังเห็นทั้งสองวิ่งหน้าตั้งมา


“นายท่านเป็นอะไรไหมคะ?” สึซึโมะกล่าวพร้อมกับชำเลืองมองตามร่างกายริคุโตะ


“ข้าไม่เป็นไรหรอก เจ้าล่ะ ถ้าเจ้าเป็นอะไรขี้นมา แม่เจ้า ดุข้าแน่” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน


“......”


ริคุโอะและซึราระมองไปทางทั้งสองพร้อมคิดในใจว่า’อะไรกัน บรรยากาศนี่?’



“ท่านทามาสึกิได้โปรด…”


ทั้งสี่คนหันไปมองตามเสียงร้องโหยหวนของลูกน้องของทามาสึกิที่เขาได้ใช้ดาบฟันไป


“ยังไงก่อนอื่นเราก็ต้องให้คนในกลุ่มระวัง ไม่ให้โดนดาบนั่นเข้า”


ริคุโตะกล่าวขึ้นมาอย่างจริงจังก่อนจะหันไปทางสึซึโมะ”สึซึโมะถ้าเป็นไปได้เจ้าช่วยใช้ความสามารถของเจ้าปกป้องทุกคนจากดาบของทามาสึกิด้วยนะ”


“วะ วางใจข้าได้เลยค่ะ!”



“นี่มันเกิดอะไรขี้นกันแน่?” คุบินาชิกล่าวขี้นมาเมื่อเห็นทามาสึกิฟันลูกน้องของตัวเอง


“มันบ้าเลือดแล้วไงล่ะ ดาบนั่นน่ะ” โมโมกิกล่าวขึ้นมา


ตอนนี้ทั้งสองคนหลังชนกันกำลังช่วยกันจัดการศัตรู


“ย้ากกก!!!”


มีศัตรูห้าตนพุ่งมาทางโมโมกิ


หมับ!!


คุบินาชิใช้เชือกหลัดตัวของมันก่อนที่โมโมกิจะพุ่งเข้าไปใช้เล็บของตนฟันคอม้นขาด


ฉัวะ——!


ก่อนที่โมโมกิจะสังเกตุเห็น เซนและโชเฮย์กำลังแบกโกซึมารุและเมะซึมารุไปตรงที่ริคุโตะอยู่


“ยังไงก่อนอื่นเราก็ไปรวมตัวกับพวกท่านริคุโตะกันก่อนเถอะ”


“นั่นสินะ ข้าเองก็เป็นเริ่มห่วงนายน้อยเหมือนกัน”



…..


ยูระวิ่งจนมาถึงถนนหลัก”อะไรกันกลิ่นไอปีศาจแบบนี้”


!!


“แฮร…..”


ก่อนจะมีปีศาจกลุ่มนึงมาทางเธอ เธอรีบควัก

ชิคิกามิขึ้นมาก่อนจะเขวี้ยงออกไป


“ไปเลย ทันโร ราคุซัน !!”


ก่อนจะมีหมาป่าสีขาวกับกวางตัวใหญ่พุ่งไปทางปีศาจ


“โฮเคียคุ  เร็นเท !!”


จากนั้นยูระก็เรียกชุดเกาะที่ถือหอกออกมาพร้อมกับปลาที่ผสานเข้ากับมือของเธอ


“ โอนิโอโบริ ยูระ MAX !!! ”


ปิ้ว! ปิ้ว! ปิ้ว!


ก่อนจะมีกระสุนน้ำยิงไปทางพวกปีศาจ


เพล้ง! เพล้ง! ตู้ม! ตู้ม!!


จนสิ่งของรอบข้างถึงกลับเสียหายเพราะการโจมตีของเธอ


เธอรีบวิ่งไปที่ตัวบงการทันทีพร้อมเล็งไปที่ตัวของทามาสึกิที่เดินเข้ามา


“ยูระจัง!!!” คานะเรียกชื่อยูระด้วยความตกใจ”นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน? ปีศาจ?”



ยูระมองไปที่มีก้อนเนื้อ งอกออกมาจากตัวดาบของทามาสึกิ แต่สิ่งที่เธอตกตะลึงมากกว่านั้นคือออร่าที่แผ่ออกมา’กลิ่นไอปีศาจช่างรุนแรงเหลือเกิน เราต้องจัดการมัน เราต้องทำ เราทำได้ ต้องเชื่อมั่น เพราะว่า เราคือผู้สืบทอดองเมียงจิ สำนัก เคย์คะอิน คนนึง’



“เจ้าคือ องเมียวจิ เคย์คะอินยูระ สินะ…” ทามาสึกิกล่าวขึ้นมาพร้อมจิตสังหารไปทางยูระ


“ฉันไม่ยอมให้พวกแกก่อเรื่อง วุ่นๆ ไปมากกว่านี้แล้ว ฉันไม่ยอมให้พวกแก ทำร้ายมนุษย์หรอก!!”


เธอกล่าวพร้อมกับยกมือสูงขี้นแล้วหันไปทางทามาสึกิ


“ ยูระ MAX !! ”


เพล้ง!


ทามาสึกิใช้ดาบปัดมือของยูระออกก่อนที่ชิคิกามิ เร็นเท ของเธอจะกลับสภาพเป็นกระดาษเช่นเดิม เพราะโดนการโจมตีของ ทามาสึกิ


“โฮก!!!!”


ชิคิกามิทั้งสามพุ่งมาทางทามาสึกิก่อนที่เขาจะฟันไปที่พวกมันอย่างรวดเร็วก่อนจะลดดาบไปทางยูระทันใดนั้นเส้นเนื้อของดาบก็พันคอของเธอ


“อั๊ก!”


“ฮึ่ม!”


ฉัวะ—!!


ริคุโตะวิ่งเข้ามาฟันเส้นเนื้อของดาบค้อนจอมมารที่พันของยูระแต่เพราะวาดดาบมากเกินไปจนดาบไปถูกกับหน้ากากสีขาวของทามาสึกิ


ตุบ!


จนมันแตกออกจนเภยให้เห็นหน้าของทามาสึกิเพียงครึ่งเดียว


ยูระมองไปที่ริคุโตะขณะค่อยๆเดินออกห่าง


“ถอยไปซะ เดี๋ยวก็ตายหรอก”


ริคุโตะกล่าวไปทางยูระ เธอมองเข็มงใส่ริคุโตะ


“นายมัน ปีศาจโรตจิต!”


“เฮ้ยๆ เรียกให้มันดีกว่านี้ไม่ได้รึไง?” ริคุโตะกล่าวพร้อมมองไปทางยูระด้วยสายตาจิกกัด


“นาย…”


“ตรงนี้ข้าจัดการเอง เข้าไปปกป้องพวกมนุษย์ซะ” ริคุโตะกล่าวเสร็จก็หันไปทางทามาสึกิที่โกรธเลือดขึ้นหน้า


“ฉันไม่รับคำสั่งจากปีศาจ-เอ่อ ว่าไงนะ ปกป้องมนุษย์เหรอ!?” ยูระกล่าวด้วยความตกตะลึงเธอไม่คิดว่าจะมีปีศาจที่ไหนบอกให้มาปกป้องมนุษย์กันแบบนี้


“ข้าได้ครอบครองค้อนจอมมารที่เคยปราปพ่อข้าลงได้ในอดีต...ด้วยความสามารถของมันจะเพิ่มกำลังได้เป็นทวีคูณ ข้าแข็งแกร่งปีศาจก็จะติดตามข้านี่ล่ะคือความเกรงขาม นี่ล่ะคือความเกรงขาม ข้าประจักษ์แล้ว และความเกรงขามของข้า ทามาสึกิ ผู้นี้จะต้องเหนือกว่าผู้นำสูงสุดของกลุ่มนูระ!!!”


ทามาสึกิกล่าวพร้อมวาดดาบมาทางริคุโตะ


หมับ!


ชวิ้ง!


ก่อนจะมีเชือกสีแดงของคุบินาชิลัดแขนของทามาสึกิและเล็บของโมโมกิที่กำลังจ่อคอของทามาสึกิ



คุโรตะโบ,โชเฮย์, ซึราระและ สึซึโมะ รวมทั้งริคุโอะเดินมายืนข้างริคุโตะ


“มันจบแล้ว ทานูกิน้อย”



อินุงามิที่ยืนอยู่ด้านบนของตึกสังเกตุเห็นคานะที่ยืนอยู่บนสะพานก็กระโดดออกไปก่อนจะแปลงเป็นร่างมนุษย์


“ว้าย…!!”


อินุงามิจับตัวเธอก่อนจะลงไปที่สนามรบ


“ปล่อยฉันนะ!!”


ริคุโอะและคนอื่นๆหันไปทางอินุงามิ


“หน่อยเจ้านี่!”


ริคุโอะมองไปที่มันก่อนจะจับดาบในมือแน่น


“ใจเย็นเจ้าน้องชาย”


ริคุโตะกล่าวขึ้นมา


จังหวะนั้นทามาสึกิก็เตะไปที่คางของโมโมกิก่อนจะหันไปทางด้านหลังแล้วตัดเชือกของคุบินาชิ


ก่อนที่โมโมกิกับคุบินาชิจะกลับเข้าไปรวมกลุ่มกับริคุโตะ


“สถานการณ์พลิกซักแล้วสิ” ทามาสึกิ


“เฮี่ยฮ่าฺฮ่าๆ ในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้ มนุษย์เป็นอุปสรรคต่อพวกแกสินะ” อินุงามิกล่าวพร้อมกับเดินไปทางทามาสึกิ”เป็นเพราะความคิดโง่ๆที่คิดอยากจะปกป้องมนุษย์ไงล่ะ”


“ปกป้องมนุษย์?” คานะ


“.....” ยูระ


“ปีศาจกับมนุษย์ไม่มีทางอยู่ร่วมกันได้หรอกเฟ้ย! แกแผ้แล้ว!! เวลานี้แหละทามาสึกิ ฆ่ามันซะ!!”


“เหอะ ไม่ใช่วิธีการที่ดีเลยใช่มั้ยล่ะ…”


“เอาเลยทามาสึกิ เร็วสิ สับเจ้าโง่พวกนี้ซะ ให้แหลกเป็นชิ้นๆเลย ทามาสึกิจงเปิดมันขึ้นมา โลกแห่งใหม่ที่ปีศาจทั้งหลายจะเหนือกว่าพวกมนุษย์ รุ่งอรุณแห่งปีศาจชิโกกุ ใกล้เข้ามาแล้ว!!!”


อินุงามิกล่าวเสร็จก็เลียคอของคานะ


“ม่ายยย!!”


“ไม่เป็นไร” ริคุโอะ


“ยังทำเป็นปากกล้าได้อีกนะ” อินุงามิ


“คานะจัง ถ้ากลัวละก็ ปิดตาเอาไว้ซะ” ริคุโอะ


คานะที่ได้ยินก็นึกถึงตอนรถโรงเรียนที่อยู่ในอุโมงค์ระหว่างทางกลับบ้าน


ก่อนที่คานจะกล่าวไปทางริคุโอะ”ไม่เป็นไรฉันเชื่อคุณ ฉันไม่กลัวหรอก!”



อินุงามิที่เห็นก็ฉุนขึ้นมาทันทีก่อนจะผลักคานะออกไป


“ออกไปซะยัยบ้า!!”


คานะล้มลงที่พื่นก่อนที่อินุงามิจะกล่าวขี้นมาอย่างเย้ยหยัน”เหอะ ถ้ายังทำปากกล้าอยู่ได้ หลังจากที่มันตายแล้ว ล่ะก็ ข้าขอยกย่องเลย” ก่อนที่เขาจะหันไปทางทามาสึกิ”ข้าจะฆ่าพวกมันสองตัวแล้วเติมเต็มความเกรงขามของทามาสึกิ”


ก่อนที่เขาจะกางแขนออกพร้อมกล่าวอย่างมีความสุข”เอาล่ะ พาข้าไปสิ พาข้าไปสู่โลกใหม่ ข้าจะติดตามเจ้าไปจนกว่าทุกอย่างจะจบสิ้น—”


—ฉัวะ!


ทามาสึกิใช้ดาบค้อนจอมมารฟันใส่อินุงามิทุกตนในที่นั้นตกใจกับสิ่งที่เห็นยกเว้นริคุโตะเพราะรู้มาก่อนแล้วว่ายังไงอินุงามิต้องโดนฟัน


“อั๊ก!...ทามาสึกิ ปะ เป็นอะไรไป? เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ ทามาสึกิ นี่ นี่!!” อินุงามิกล่าว


“ขอบใจเจ้าจริงๆนะ”


ฉึก!!


ทามาสึกิเสียบดาบเข้าไปอีกที”ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าค้อนจอมมารจะได้สมบูรณ์แบบซักที เจ้าเป็นสุนัขรับใช้ที่ซื่อสัตย์ดีจริงๆ แต่ข้าไม่ชอบวิธีสกปรกเช่นนีั!”


“ทะ ทะ ที่ข้า ทำ ก็ เพื่อ เจ้า นะ” ก่อนที่ร่างของอินุงามิจะสลายแล้วกลายเป็นพลังให้กับค้อนจอมมาร


รูปลักษณ์ของดาบเปลี่ยนเป็นใบดาบใหญ่พร้อมกับเคี้ยวเล็บที่ติดอยู่กับใบดาบไม่ว่าจะมองยังไงมันก็น่าขยะแขยงอยู่ดี


“ข้ารู้สึกได้ถึงพลังความเกรงขามนี่!!”



ริคุโตะมองไปที่การกระทำของทามาสึกิก็ถอนหายใจ สาเหตุที่ ริคุโตะไม่ขัดขวางการกระทำของ ทามาสึกิก็เพราะว่า อยากให้เขาได้รับรู้ถึงการสูญเสียสิ่งสำคัญไปจากมือของตนเอง


‘ดูเหมือนจะผลาดไปแหะ ปีศาจกว่าร้อยตนถูกสถิตอยู่ในดาบเล่มนั้น เห็นที คงต้องใช้ท่าไม้ตาย’


ริคุโตะคิดในใจมก่อนจะเหลือบไปทางริคุโอะที่มีสายตาแน่วแน่


เขายกยิ้มขึ้นมาก่อนจะกล่าวว่า”เป็นไงน้องชาย อยากร่วมสู้กันกับ พี่ชายคนนี้ซักครั้งไหม?”


ริคุโอะหันไปมองที่ริคุโตะ”อะไรนะ?”


“ฉันไม่อยากแย่งบทน้องชายมากเกินไปน่ะ”


ริคุโตะกล่าวพร้อมกับเอาดาบผาดบ่าพร้อมกล่าวไปทางทามาสึกิ”ทามาสึกิ สิ่งนั้นน่ะเขาไม่ได้เรียกว่าความเกรงขามหรอกนะ”


“หยุดพล่ามไร้สาระได้แล้ว เดี๋ยวข้าจะจัดการพวกแกสองพี่น้องด้วยดาบเล่มนี้เอง”



“.......”


ริคุโตะที่ได้ยินก็ก้มหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาใบหน้าของริคุโตะในตอนนี้มีความเฉยชาก่อนที่เขาจะกล่าวขึ้นมา


“งั้นก็ได้...เดี๋ยวนายจะได้เห็นพลังหลานของนูระริเฮียงทั้งสองคน”


ริคุโตะกล่าวขึ้นมาก่อนที่ริคุโอะจะเดินเข้ามายืนข้างๆพร้อมหันดาบไปทางทามาสึกิแล้วกล่าวว่า


“เจ้าเตรียมตัว รับใช้ความผิดที่เจ้าเป็นคนก่อซะ ทามาสึกิ”



“งั้นก็เข้ามาเลย!!!!”


ทามาสึกิพุ่งตัวมาทางพวกเขา ก่อนที่ริคุโตะและริคุโอะจะกระโดดแล้วพุ่งตัวไปทางด้านบนตึก


ทามาสึกิที่เห็นแบบนั้นก็กระโดดตามขี้นไป


เคล้ง—!


ทามาสึกิใช้ดาบวาดมาทางริคุโตะและริคุโอะพร้อมกล่าว”ในที่สุดพวกหนอนแมลงน่ารำคาญทั้งหลายก็หายไป จะได้สู้กันอย่างใจต้องการซักที!!”



“ข้าไม่รู้จักหนอนแมลง ข้ารู้จักแต่สหายของข้าเท่านั้น” ริคุโอะ


“พวกพ้องของฉันยังมีค่ากว่าแกในตอนนี้เลย” ริคุโตะ


เพล้ง!


ริคุโตะและรืคุโอะดันดาบพร้อมกระโดดถอยออกมา


บึ้ม!!!


เกิดออร่าของทั้งสามฝ่ายเกิดขึ้นมาริคุโอะพุ่งตัวพร้อมวาดดาบไปทางทามาสึกิ


เคล้ง!


ทามาสึกิใช้ดาบดันริคุโอะไว้ก่อนจะกล่าว


“สำหรับพวกนั้นเป็นแค่พลังให้กับผู้นำขบวนอย่างพวกเราพวกมันไม่มีค่าอะไรเลย!!!”


“งั้นข้าจะทำให้เจ้าตาสว่างเอง!!” ริคุโอะกล่าวพร้อมกับดันดาบใส่ทามาสึกิ


ทามาสึกิตาเบิกกว้างก่อนใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นทน่าเกลียดก่อนที่เส้นผมสีขาวของเขาจะสูงขึ้น


ฉึบ—!


ริคุโตะที่มาจากข้างหลังจึงตัดเส้นผมของทามาสึกิเพื่อไม่ให้มันทำร้ายริคุโอะได้


“อ้ากก”


ทามาสึกิกรีดร้องขึ้นมาเมื่อตนเองโดนตัดเส้นผมจังหวะนั้นริคุโอะก็ได้โอกาสเอาดาบเสียบไปที่ท้องของทามาสึกิ


หมับ!


ริคุโอะเบิกตากว้างขึ้นมาเมือดาบค้อนจอมมารใช้เศษเนื้อรอบดาบใช้จับดาบเนเนะคิริมารุของริคุโอะ


ฉัวะ!


ทามาสึกิฟันไปที่หน้าอกของริคุโอะจนเป็นแผลขึ้นมาก่อนจะหันไปทางริคุโตะพร้อมวาดดาบมาทางเขา


เคล้ง—


ริคุโตะดันดาบของทามาสึกิพร้อมกัดฟันแน่น


“ทามาสึกิ!!”


ริคุโอะพุ่งเข้ามาพร้อมวาดดาบเข้ามาทางทามาสึกิ


ฉัวะ—!


“อ้ากกก”


ทามาสึกิกรีดดร้องออกมาริคุโตะจึงใช้ดาบคาเงะโมโนตาริฟันไปที่หน้าของทามาสึกิซ้ำเข้าไป


ก่อนจะพุ่งตัวไปหาริคุโอะพร้อมกล่าว


“เจ้าไม่เป็นอะไรใช่มั้ย”


“ยังไหว”


ก่อนที่พวกเขาจะหันไปทางทามาสึกิอีกครั้ง ตอนนี้ทามาสึกิมีออร่าครอบครุมตัวพร้อมกับตัวดาบที่ใหญ่มหึมา


พวกคนติดตามของริคุโอะและริคุโตะขึ้นมาบนตึกก่อนจะเห็นดวงอาทิตย์กำลังขึ้นมาเหนือดิน


“แย่แล้วนี่มันดวงอาทิตย์ขึ้นซักแล้ว” คุบินาชิ


“นายน้อยริคุโอะจะเสียเปรียบ” ซึราระกล่าวขี้นมา


สึซึโมะกับโมโมกิหันไปทางคนของริคุโอะ


“พวกเจ้าไม่เชื่อใจนายของพวกเจ้าหรือยังไงกัน?”


คุบินาชิกับคุโรและอาโอหันไปทางโมโมกิอย่างรวดเร็วพร้อมกล่าวขึ้นมาเสียงดัง”เจ้าหมายความว่าไง!!”


“สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือเชื่อในพลังของเจ้านายต่อให้เป็นกลางวัน นูระ ริคุโอะ ก็ยังคงเป็น นูระ ริคุโอะ เหมือนกับที่ข้าเชื่อในตัวนายท่าน”


สึซึโมะกล่าวขึ้นมาพร้อมใบหน้าที่แน่วแน่ซึราระมองไปที่เธอก่อนจะยิ้มขึ้นมา


“นั่นสินะ”



“ฮ่าฮ่าๆๆ ตอนนี้ดวงตะวันขึ้นมาแล้ว เจ้าไม่มีทางชนะข้าได้!!”


ริคุโอะสามารถแปลงเป็นภูติได้ในเวลากลางคืนเพราะมีสายเลือดของนูระริเฮียงอยู่1-4ส่วนริคุโตะนั้นก็เช่นกันเพียงแต่มีแค่2-4 ทำให้แปลงเป็นภูติได้ง่ายกว่าริคุโอะแต่ก็แค่ 16-17 ชั่วโมงเท่านั้นเอง


“ริคุโอะ ถึงแม้ว่าตอนนี้ดวงอาทิตย์จะขึ้นแล้วแต่นายก็ยังมีดวงจันทร์...มันอยู่ในตัวนาย”


ริคุโตะกล่าวขึ้นมาซึ่งริคุโอะที่ได้ยินก็ยิ้มขี้นมาเพราะเข้าใจความหมายของริคุโตะ


ริคุโตะพุ่งตัวเข้าไปทางทามาสึกิพร้อมกับตวัดดาบไปทางเขา


“ตายซะ!!” ทามาสึกิกล่าวพร้อมกับฟันใส่ริคุโตะที่พุ่งเข้ามา


—วูบ


ทามาสึกิตาเบิกกว้างขึ้นมาด้วยความตกตะลึงเมื่อร่างของริคุโตะหายไปเมื่อค้อนจอมมารสัมผัสแต่ไม่ทันได้คิดอะไรริคุโอะก็พุ่งตัวเข้ามาพร้อมกับฟันไปที่หน้าของทามาสึกิสุดแรงจนเป็นรอยบากขึ้นมา


ฉัวะ—!


“โฮ…..!!”


“อ้ากกกกก—!!!”


เหล่าวิญญาณที่ค้อนจอมมารเก็บไว้ต่างได้รับการปลดปล่อยทามาสึกิที่เห็นแบบนั้นก็หน้าถอดสีทันที



“ฮือ...ปีศาจของข้าพวกเจ้าอย่าทิ้งข้าไป ความเกรงขามของข้า อย่าไป!!! หยุดนะ!!!”


ริคุโตะและริคุโอะมองไปที่ทามาสึกิที่ร้องอวดครวนก่อนที่เขาจะเข่าทรุดแล้วกล่าวขึ้นมา”ทำไมกัน!!!”



ริคุโอะพุ่งเข้าไปพร้อมกับวาดดาบไปทางทามาสึกิแล้วกล่าวขึ้นมา”ยอมรับมันซะ!!”


เคล้ง!!


ริคุโอะเบิกตากว้างขึ้นมารวมทั้งภูติพรายทั้งหลายเมื่อเห็นนูระริเฮียงป้องกันการโจมตีของริคุโอะ


“ตาแก่”


คาราสึเท็นงูร่อนลงมาพร้อมกล่าว”เส้นยาแดงผ่าแปดนะครับ”


ริคุโตะเดินเข้ามาหาพวกเขาก่อนจะกล่าวไปทางนูระริเฮียง”อะไร? ยังไม่ตายเหรอ?”


“นี่แช่งให้ข้าตายรึไง คนแก่อย่างข้าไม่ตายง่ายๆหรอกนะ” นูระริเฮียงกล่าวพร้อมกับยิ้มลืมตาข้างเดียว


ริคุโตะยักไหล่ขึ้นมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปบนฟ้าเห็นซันบะการาสึกำลังอุ้มทานูกิตัวใหญ่อยู่หรือก็คือพ่อของทามาสึกินั่นแหละ


“พอซักที ทามาสึกิ หยุดได้รึยัง”



“ใช่แล้ว...มันยังไม่พอนี่เองพลังที่แท้จริงของค้อนจอมมารจะสำแดงเมื่อข้าได้ยืนอยู่บนศพของพ่อ…”ทามาสึกิพึมพัมพร้อมกับเอามือจับไปที่ดาบค้อนจอมมาร”คอยดูเถอะ!!!!”


ก่อนที่เขาจะพุ่งตัวไปข้างบนเพื่อหวังจะฟันพ่อของตนเอง


“บ้าน่า…” นูระริเฮียงตาเบิกกว้าง


“ย้ากก—!!!”


พรึ่บ!


เพล้ง—!


ริคุโตะปรากฏตัวมตรงหน้าของทามาสึกิพร้อมใช้คาเงะโมโนตาริปัดค้อนจอมมารออกไปก่อนที่ริคุโตะจะถีบตัวเขาลงไปที่พื้นแล้วยกดาบจ่อหน้าของทามาสึกิก่อนจะกล่าวเสียงต่ำ


“มีผู้ที่คิดจะติดตามความเกรงขามของเจ้า แต่ว่าเจ้ากับทรยศพวกเขา เจ้าควรที่จะใส่ใจกับพวกที่เลื่อมใสเจ้านะ”


ก่อนที่ริคุโตะจะเอาดาบบาดผ่าตัวเอง


บึ้ม!


พ่อของทามาสึกิกระโดดลงมาพร้อมกับร่างกายที่ใหญ่กว่าเดิมจนทุกคนในที่นั่นยังต้องตกใจ


เขายกทามาสึกิขึ้นมาพร้อมกล่าว”เจ้าลูกชายบ้า! บ้าที่สุด!!...เจ้าลูกชายโง่เง่า” น้ำเสียงของเขาเริ่มอ่อนลง


“พ่อปล่อยข้าลงเหอะ”


พ่อของทามาสึกิมองไปที่ริคุโตะและริคุโอะก่อนจะก้มตัวลงกราบ”ข้า ขอร้องล่ะ ได้โปรดยกโทษให้ลูกชายข้าด้วย แม้มันทำสิ่งเลวทราม แต่มันก็ยังเป็นลูกรักของข้า ข้าจะดูแลในสิ่งที่มันได้ทำลงไปเอง…”


ริคุโตะหยิบกล้องยาสูบออกมาก่อนจะสูบยาพร้อมเดินไปทางพวกเขาสองพอลูก


“ฟู่— ข้าจะรอนะ”


? ทามาสึกิ


“รอวันที่เจ้าจะมีความเมตตา เมื่อถึงตอนนั้น เราค่อยมาดื่มเหล้าด้วยกันนะ ทานูกิน้อย"


“.......”


ทามาสึกิไม่พูดอะไรกับมาก่อนที่พ่อของเขาจะผยักหน้าพร้อมกับยิ้มขึ้นมาอย่างอ่อนโยน


จากนั้นทุกคนในกลุ่มนูระก็โห่ร้องกันอย่างมีความสุขที่สามารถชนะสงครามครั้งนี้ได้


ตุบ!


ริคุโอะด้วยความเหนื่อล้าจึงสลบลงไปด้วยร่างมนุษย์


“นายน้อย!!”



ชายหนุ่มที่อยู่อีกฟากนึงของตึกก็ยิ้มขึ้นมาก่อนจะยักไหล่แล้วบินออกไป


พรึ่บ


!! คาราสึเท็นงูตาเบิกว้างขึ้นมา


“มีอะไรหรือท่านพ่อ?” คุโรอุมารุกล่าวขึ้นมาเมื่อเห็นคาราสึเท็นงูมีท่าทีแปลกๆ


“ปะ ป่าวไม่ได้มีอะไร” คาราสึเท็นงูกล่าวขึ้นมาพร้อมกับมองไปที่ทามาสึกิกับพ่อของตนก่อนที่เขาจะกล่าวในใจด้บยเสียงที่เศร้าสร้อย


‘ถ้าสมมุติว่าข้าเจอเจ้า เจ้าอยากกลับมาที่บ้านหรือป่าว มุราซากิมารุ?’



“หื้ม?”


นูระริเฮียงมองไปรอบๆพร้อมกล่าวด้วยความสงสัย”กลิ่นไอภูตินี่มันอะไรกัน? รู้สึกจะเยอะมาก เป็นฝีมือของเจ้างั้นหรือ?” นูระริเฮียงหันไปทางริคุโตะ


“อืม...จะว่าอย่างงั้นก็ได้นะ” ริคุโตะกล่าวพร้อมสูบยา


“หา?”



“นายท่าน!”


สึซึโมะวิ่งเข้ามาหาริคุโตะพร้อมมองริคุโตะว่ามีตรงไหนบาดเจ็บไหม นูระริเฮียงมองเธอด้วยสายตาเนือยๆ’ใครกันล่ะเนี่ย แม่หนูนี้’


“ข้าไม่เป็นไรมากหรอก เรากลับกันเถอะ สึซึโมะ”


“ค่ะ”



ริคุโตะหันไปทางโมโมกิ”เจ้าด้วย”


โมโมกิตาเป็นประกายขึ้นมา”ขอรับ!!”ก่อนจะวิ่งไปทางริคุโตะ


ริคุโตะพ่นควันออกมาก่อนจะเดินออกไปก่อนที่จะมีปีศาจจากกลุ่มโทบาริประมาณ1000ตนเดินตามหลังของเขา


(หมายเหตุ:ผมได้เปลี่ยนจาก3000เป็น1000แล้วนะครับ)



“......” นูระริเฮียงเบิกตากว้างขึ้นมาด้วยความไม่เข้าใจ”เฮ้ย! ริคุโตะ นี่หมายความว่าไง ทำไมเจ้าถึงมีผู้ติดตามเยอะแบบนั้น!?”


ริคุโตะหันไปทางนูระริเฮียงก่อนจะหลับตาขวาลงพร้อมกล่าว”อีกสามวัน ริคุโอะ ก็ตื่นแล้ว ถามจากปากเจ้านั่น หรือไม่ก็ ไปอ่านในตอนที่ 18 ซะ!” ก่อนที่เขาจะยิ้มขึ้นมา


“ไป!”


“ค่ะ” ×1000


ก่อนที่พวกเขาจะออกจากพื้นที่ตรงนั้นโดยยังไม่ให้คำตอบของนูระริเฮียงเลย



หนึ่งวันให้หลังริคุโตะได้เอาบริวารของโทบาริโมคุโยคืนก่อนที่เขาจะดื่มเหล้าพร้อมเล่าเรื่องสงครามกับ88อสูรแห่งชิโกกุว่าเป็นยังไงบ้าง


และอีกสองวันให้หลังเรื่องสงครามระหว่างกลุ่มนูระกับ88อสูรแห่งชิโกกุก็ได้เปิดเผยต่อสายตาปีศาจจากทั่วมุมของประเทศญี่ปุ่นโดยยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว และอีกอย่างนึงที่ทำให้ปีศาจจากทุกทั่วมุมของประเทศญี่ปุ่นจับตามองนั้นก็คือ

”ขบวนพันอสูรของนูระริคุโตะ” ในข่าวบอกว่า เขาได้ให้ปีศาจทั้งหนึ่งหมื่นตนมาช่วยจัดการปีศาจชิโกกุเพื่อช่วยเหลือกลุ่มนูระ


และถัดมาอีกวันนึง


“ยินดีต้อนรับกลับครับ!!! ท่านริคุโตะ!!!!”


ริคุโตะและลูกน้องได้กลับมาที่บ้านใหญ่เพื่อมาทฉลองกันเรื่องปีศาจจากชิโกกุ


“ริคุโตะ…!!”


ริคุโตะเบิกตากว้างขึ้นมาเมื่อสัมผ้สถึงออร่าแห่งควาน่ากลัวออกมาจากตัววาคานะ


“มะ แม่ ฟังผมก่อน…”


หลังจากนั้นริคุโตะก็โดนเทศยาวเรื่องที่หนีออกจากบ้านโดยไม่บอกอะไรเธอซักคำ


“ผมแค่ไม่อยากให้แม่เป็นห่วง…”


“ฮึ!”


ซึ่งเธอก็ยังคงงอนเขาอยู่สึซึโมะเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าทุกข์ร้อน


“ท่านวาคานะ ได้โปรดอย่าโกรธนายท่านเลยนะเจ้าคะ ข้าว่าที่เขาทำไปอาจมีเหตุผลก็ได้ค่ะ”


“เห...ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ ว่าแต่หนูชื่ออะไรเหรอ?”


“เอ่อ….ข้าชื่อ โทบาริ สึซึโมะ เจ้าค่ะ”


“สึซึโมะจังสินะ...เธอเป็นอะไรกับริคุโตะเหรอจ๊ะ?” วาคานะกล่าวพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้สึซึโมะ


“เอ...เอ่อ...ข้ากับนายท่าน ปะ เป็น ลูกน้องกับเจ้านายค่ะ” เธอกล่าวพร้อมกับใบหน้าที่ร้อนฉ่า


“ต๊ายย น่ารักจัง!” วาคานะกล่าวขึ้นมา


“ท่านริคุโตะขอรับ ท่านหัวหน้าใหญ่เรียกพบครับ” คุโรตะโบกล่าวขึ้นมา


“งั้นเหรอ”


ริคุโตะเดินเข้าไปในบ้านใหญ่ก่อนจะไปที่สวนหลังบ้านที่ๆนูระริเฮียงอยู่


ริคุโตะเดินเข้าไปก่อนจะนั่งลง“ไง ปู่”


นูระริเฮียงซดชาก่อนจะกล่าว”ข้ารู้มาจากริคุโอะแล้ว ให้ตายสิ ช่วงที่ข้าไม่อยู่นี้เกิดเรื่องยุ่งมากมายเลยสินะ”


“ก็นะ...แต่” ริคุโตะกล่าวขึ้นมา


“.....”


“...มันก็ไม่ได้เลวร้ายกว่าที่คิดซักทีเดียว” ริคุโตะยกยิ้มขึ้นมาเป็นยิ้มที่อ่อนโยนและมีความสุข



ริคุโอะในร่างมนุษย์เดินเข้ามาก่อนจะพบกับ ริคุโตะ”อาว นายมาแล้วงั้นเหรอ”


“เฮ้อ ไม่ไหวๆ ยังทำหน้าแบบนั้น อยู่อีกรึไง เดี๋ยวก็ไม่มีสาวแลหรอก” ริคุโตะ


“ฉันไม่ต้องการคำแนะนำจากนายหรอกเจ้าพี่บ้า”


“ฮ่าฮ่าๆๆๆ” × 2


ก่อนที่ทั้งสองจะหัวเราะขึ้นมา


หลังจากนั้นนูระริเฮียงและหลานทั้งสองก็เดินเข้ามาในห้องโถงมีผู้บริหารกลุ่มนูระและคนของริคุโตะและริคุโอะเข้ามานั่งในห้องโถงอยู่ก่อนแล้ว


“พวกเราตั้งหน้าตั้งตารอท่านอยู่ ท่านผู้นำสูงสุด และนายน้อยทั้งสอง”


คาราสึเท็นงูกล่าวขึ้นมาก่อนที่ทุกคนในห้องจะโค้งคำนับ”ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”


“ต้องขอขอบคุณทุกท่านเป็นอย่างมากเลย” ริคุโอะ


เซนลุกขึ้นยืนพร้อมถือจอกเหล้าในมือก่อนจะกล่าวว่า”แด่การเปิดตัวขบวนร้อยอสูรของนายน้อยกับขบวนพันอสูรของท่านริคุโตะ...ไชโย!”


“ไชโย!!!”


“นี่แหละที่รอคอย…!!” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับซดจอกเหล้า


ก่อนจะยืนขึ้นแล้วไปหาริคุโอะที่รินเหล้าให้ กิวคิ


“เอ้า! ริคุโอะแกก็ดื่มมั่ง!”


ริคุโตะยื่นจอกที่มีเหล้าอยู่ข้างในจอกให้ริคุโอะ


“ไม่ได้ผมยังไม่บรรลุนิติภาวะนะ พี่ก็ด้วย!!”


“เฮ้ย!! พูดอะไร? ฉันอายุครบ13ปีแล้ว บรรลุแล้ว!”


“นั่นมันปีศาจไม่ใช่หรือไง!!”



สึซึโมะมองไปที่จอกเหล้าที่อยู่ในมือก่อนจะตัดสลับมองไปที่ริคุโตะ


“เจ้าเป็นอะไรงั้นหรือ สึซึโมะ?”


ซึราระกล่าวไปทางสึซึโมะที่เงียบไป


“ปะ ป่าวค่ะ ข้าไม่ได้เป็นอะไร!!”


เคะโจโรพิงไหล่ของสึซึโมะ”จริงหรือ ข้าคิดว่าเจ้าอยากดื่มกับท่านริคุโตะเพียงสองต่อสองซักอีก”


“จะ จะ จะ เจ้าพูดอะไรน่ะ ข้าไม่ได้คิดแบบนั้นซํกหน่อย!!” สึซึโมะกล่าวด้วยอาการลุกลี้ลุกลนพร้อมหน้าขึ้นสีก่อนจะมองไปที่ริคุโตะอีกครั้ง



เคะโจโรจับที่ใบหน้าของตัวเองก่อนจะยืนขี้นแล้วกล่าวว่า”รู้สึกอยากเต้นขึ้นมาแล้วล่ะ”


สึซึโมะที่ได้ยินก็หันไปทันทีด้วยความตื่นเต้น”งั้นข้าจะร้องเพลง!!”


ริคุโตะเหลือบตาไปมองที่สึซึโมะก่อนที่เขาจะยิ้มขึ้นมา


—ครืด


วาคานะเปิดประตูเข้ามาก่อนจะบอกกับริคุโตะและริคุโอะว่ากลุ่มนักสืบคิโยจูจิมาที่บ้าน


“นายไปเถอะ ฉันขอสนุกกับเหล้าก่อน!”


ริคุโตะกล่าวพร้อมซดจอกเหล้าอีกครั้ง”ไม่พอ เอาไห มา!!!”


“ขอรับ!!!”



ริคุโอะหันไปทางเขาก่อนจะกล่าวในใจ’ไอพี่ขี้เมาเอ้ย’ ก่อนที่เขาจะรีบวิ่งออกจากห้องโถงแล้วไปที่โรงฝึก


“ให้ตายสิวุ่นวายทั้งวันเลย!!”


—ครืด


ริคุโอะเปิดประตูออกก่อนจะพบกับเพื่อนๆของเขาที่นั่งกันอยู่


“ดูเหมือนวันนี้จะคึกคักจังเลยนะ” คานะกล่าวไปทางริคุโอะ


“อาเอ่อ พวกญาติๆน่ะ”


“ว่าแต่ได้กลิ่นอายของปีศาจเต็มเลยนะ” ยูระกล่าวขึ้นมา


“เอ๋…”


“ท่าจะพูดให้ถูก” มากิ


“อา…” โทริอิ


พวกเธอมองไปที่ด้านหลังริคุโอะที่มีภูติตัวเล็กเดินผ่านไป


“ฮาๆ ไม่มีอะไรหรอก”


คานะมองไปที่ริคุโอะก่อนจะเดินเข้าไปทุกคนในกลุ่มก็แปลกใจขึ้นมา


“นี่ริคุโอะคุง ริคุโอะคุงเนี่ย”


‘อะไรกัน คุณอิเอนากะจะจูบเขาต่อหน้าทุกคนเลยเหรอ?’ ยูระคิดในใจ


คานะขยับหน้าเข้าไปใกล้ริคุโอะจนเขาเริ่มหน้าขึ้นสี”จะว่าไปเธอก็เหมือนเขาอยู่นิดหน่อยแหะ”


“เอ่อ ใครอ่อ?”



“นา..นา...น๋า...ริ...คุ...โอะ...เอิ๊ก~”


ริคุโตะที่มาจากไหนไม่รู้ในสภาพชุดยูกาตะที่หลุดลุ่ยพร้อมใบหน้าที่แดงก่ำริคุโอะรีบหันไปทันที


“ริคุโตะ!! นี่นายเมาแล้วงั้นเหรอ!!”


“เอิ๊ก ~ ไม่...เมา” ริคุโตะส่ายหน้า


“ริคุโตะคุง!? เกิดอะไรขี้นน่ะ” ยูระรีบวิ่งเข้ามาดูอาการของริคุโตะทันที


“เขาเมาน่ะ คุณเคย์คะอิน วันนี้พวกญาติๆมาเลย

กลายเป็นแบบนี้” ริคุโอะกล่าวขึ้นมาด้วยใบหน้ารู้สึกผิด


เธอที่ได้ยินก็เอามือแตะไปที่หน้าผากของริคุโตะ

“ไม่ได้นะ ยังไม่บรรลุนิติภาวะเลย ถ้าดื่มเข้าไป—”


จุ้บ…


!!!!!


ริคุโตะในสภาพเมาเหล้าได้จูบไปที่ปากของยูระต่อหน้าคนในกลุ่มคิโยจูจิ


“มะ เมื่อกี้?” โทริอิ


“อะ อืม ฉันก็เห็นเหมือนกัน” มากิ


ยูระกำหมัดแน่นขึ้นมาก่อนจะมองไปที่หน้าของริคุโตะด้วยใบหน้าแดงก่ำ


“ยูระ MAX!!! “


ผัวะ!!!


ยูระต่อยไปที่คางของริคุโตะจนร่างของเขาลอยออกไป


“ริคุโตะ…” ริคุโอะ


ริคุโตะพยุงตัวขึ้นมาก่อนจะสบัดหัวหนึ่งที”เอ๊ะ? ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?”


















××××××××××××××××××××××××××××××××××


× ก็จบแล้วนะครับตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายในเนื้อเรื่องซีซั่นหนึ่งของนูระหลานจอมภูติ หวังว่าจะทำออกมาได้ดีนะ ผมเขียนยาวมากตอนนี้ ส่วนเนื้อเรื่องในซี่ซั่น2 ผมยังไม่เขียนนะ จะเขียนเนื้อเรื่องของริคุโตะที่ไปฟารม์พวกมาก่อนแล้วค่อยเข้าเนื้อเรื่องภาคสอง แล้วก็ใครที่รอนัตสึเมะ ก็ตอนต่อไปนี่แหล่ะ เดี๋ยวไปทวนดูความจำของนัตสึเมะกับอาจารย์เหมียวก่อนว่านิสัยมันเป็นยังไง ผมลืม


× อีกเรื่องนึง ตอนไปที่ยัตสึฮาระไม่ได้ไปช่วงฤดู   ใบไม้ผลิแต่เป็นช่วงวันหยุดฤดูร้อนยาวแทน

(ขอเปลี่ยนนะครับ)


× คอมเมนต์ด้วยล่ะอยากรู้ความคิดเห็นครับ > 3<





























































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 507 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #790 Tsuna_21 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 มกราคม 2564 / 21:01
    ชอบความแตกต่างของแฝดคู่นี้
    #790
    0
  2. #539 💐รักธรรมชาติ💐 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:01

    โอ้! หมัดหนักจริงเสียความทรงจำชั่วครู่เชียว
    #539
    0
  3. #521 ployneko25020 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:17

    ชอบตอนท้ายอะ ตลกดี5555
    #521
    0
  4. #497 Aetep (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:55

    โคตรพีคคคค ส่างเมาเลยที่เดียว

    #497
    0
  5. #478 CHECK224 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:45
    อ่านเพลินดีค่ะ
    #478
    0
  6. #477 aokza0945139865 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:57

    สสนุกมวกกกก

    #477
    0
  7. #476 Natsume_Nagi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:24
    ชอบนัตสึเมะคุงมาก อยากให้สนิทกันมากๆเลยยยยย
    #476
    0
  8. #475 Unibas (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:43
    สนุกมากๆๆ รอตอนต่อไปป
    #475
    0
  9. #474 เทพเหมันต์ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:21

    กำลังรอนัตสึเทะเลยค่ะ เย้ๆ

    #474
    0
  10. #473 2377 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:18

    จบภาค1เเล้วต่อไปก็ขึ้นภาค2ต่อเลย

    #473
    1
  11. #472 tsunanat (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:02
    อยากเจอนัตสึเมะกับมาดาระเซนเซย์
    #472
    0
  12. #471 p_ice (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:25
    รอซีซัน 2
    #471
    0
  13. #470 Kanthima_28 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:42
    ขอบคุณที่อัพค่ะ สนุกมากๆเลย / พยายามต่อไปค่ะไรท์ สู้ๆนะ
    #470
    0
  14. #469 Death-Site (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:21

    เย้~จะเจอนัตสึเมะแล้ววววววว
    #469
    0
  15. #468 FUN (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:10

    รอๆๆๆ เนียนโกะเซนเซย์ก็รอ ><

    #468
    0
  16. #467 JoeyTK (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:33

    สนุกมากเลยครับ
    #467
    0
  17. #466 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:28

    คนที่ปีกดำตาแดงใช่คนที่ชื่อมุราซากิมารุหรือเปล่า แล้วก็เป็นลูกของปู่อีกาอีกคนนึงใช่ป่ะ มีปมมาต่อแล้ว
    รอภาค2เน้อ สู้ๆ
    #466
    0
  18. #465 Fot800 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:27
    ไล่ ปู่ไปอ่านตอนที่ 18ซะด้วย5555
    #465
    0
  19. #464 eye24244 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:24
    อดใจรอไม่ไหวแล้วอ่ะ
    #464
    0
  20. #463 Naoto_mino (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:20

    ในที่สุดเราก็จะได้เจอนัตสึเมะแล้วววแว้ววว
    #463
    0
  21. #462 sosoppaass (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:19

    จับนัตสึเมะข่มขืนมันน่ารักเกิน555555
    #462
    1
    • #462-1 rores(จากตอนที่ 25)
      10 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:05
      เห็นด้วยยยยยย
      #462-1
  22. #461 Phapassorn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:16

    พี่จะเขียนในมังงะต่อหรือเปล่าหรือจบแค่ภาค 2
    #461
    1
    • #461-1 Belphegor666(จากตอนที่ 25)
      10 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:20
      มังงะครับ
      #461-1
  23. #459 Ze-Zen (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:45
    เชรดดด อย่างงี้ต้องมาละๆๆๆ
    #459
    0
  24. #458 pisutkaewprachum (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:13
    ทำไมเราเห็นเหมือนฉากกินโทกิกับสึระจากกินทามะตอนเบนิซากุระ
    #458
    3
    • #458-2 Creator Happy Invulnerable(จากตอนที่ 25)
      9 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:13
      +1 นึกว่าคิดอยู่คนเดียว
      #458-2
    • #458-3 2377 (จากตอนที่ 25)
      9 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:45
      +1เหมือนกันเลยครับเหมือนมากกกกถ้าใคร้เคยดูกินทามะตอนดาบเบนิซากุระนะเเละพอมาอ่านตอนนี้เเละคิดภาพตามนะรับรองว่ามันตรงกันเห็นๆ
      #458-3
  25. #457 Fot800 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:51
    ลูกเตะยากูซ่าต้องมาแล้ว
    #457
    0