☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 20 สู่รุ่งอรุณ [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,862
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 498 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

ตอนนี้ทั้งสองได้เผชิญหน้ากันริคุโอะถอนหายใจออกมาก่อนจะกล่าวไปทางทามาสึกิ


“เพราะนายเลย ทำให้ฉันมีปัญหากับน้องชายจนได้ สกปรกจริงๆเลยนะ”


“จริงอยู่ที่ฉันหลอกนูระริคุโอะ แต่เรื่องชวนนายครอบครองเมืองนั่นเรื่องจริงนะ”


“เฮ้อไม่ไหวๆ...สงสัยฉันต้องสั่งสอนนายหน่อยซักแล้ว…ในสงครามน่ะ” ริคุโตะกล่าวเสียงจริงจังพร้อมปล่อยความเกรงขามออกมาปีศาจรอบๆที่เห็นก็แทบยืนกันไม่ไหว


“สงคราม...นายก็จะมาด้วยสินะ แล้วฉันจะรอนะ ทั้งนาย และ นูระริคุโอะ”


ริคุโตะหันไปทางโชเฮย์ที่นอนอยู่บนพื้นก่อนที่เขาจะเกินไปแบกโชเอย์ขึ้นหลังแล้วเดินออกไป


“เฮ้ย!! แกคิดจะหนีรึไง?”เทะอาราอิโอนิตะโกนขึ้นมา


“ปล่อยมันไป” ทามาสึกิกล่าวขึ้นมา


“แต่ว่า”


“นายไม่ฟังคำสั่งฉันแล้วเหรอ?”


เทะอาราอิโอนิที้ได้ยินก็เงียบลงเมื่อเห็นทามาสึกิมองเขาด้วยสายตาเย็นชา




ตอนที่ 20 สู่รุ่งอรุณ




[ สำนักงาน ยากูซ่า เซไค สาขาย่อย เมืองโยคิโยเอะ ]


ริคุโตะที่แบกร่างของโชเอย์ก็เอาเขาลงบนโซฟาในสภาพที่มีแต่รอยฟกช้ำ


“ไม่ไหวๆ ช้ำในงั้นเหรอ”


ริคุโตะกล่าวขึ้นมาก่อนจะเอามาแตะที่หัวของโชเฮย์หลังจากนั้นก็มีแสงสว่างสีทองออกมารอยฟกช้ำทั้งหมดหายไปโชเฮย์ค่อยๆขยายม่านตาออกก่อนจะพบกับริคุโตะ


“ท่านริคุโตะ?”


“คิดยังไงถึงไปคนเดียวกัน?”


โชเฮย์ที่ได้ยินก็หลบหน้าริคุโตะก่อนจะกำมือแน่นเขาที่เห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจก่อนจะเอาดาบผาดบ่า


“ไปได้แล้ว เดี๋ยวคนที่บ้านใหญ่มาแล้วจะเป็นเรื่องฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกัยปัญหาที่จะเกิดขึ้น”


ริคุโตะกล่าวพร้อมกับเดินออกไปโชเฮย์มองไปที่แผ่นหลังของริคุโตะที่ค่อยๆถอยห่างออกไปเขาลุกจากโซฟา


“ท่านริคุโตะ!”


ตึง!


ริคุโตะหันไปก่อนจะตาเบิกกว้างเห็นโชเฮย์นั่งคุกเข่าคำนับเขา


“ได้โปรดให้ผม เข้าร่วมกลุ่มของท่านได้ไหมขอรับ!”


“นายพูดอะไรตอนนี้ฉัน ไม่ได้อยู่ในบ้านนูระแล้วนะ ไม่กลัวมีปัญหากับริคุโอะรึไง?”


“ไม่เกี่ยวกับท่านริคุโอะเลยครับ ท่านน่ะ...ได้ช่วยชีวิตของพ่อข้าตอนที่เขาเกือบจะตายเมื่อตอนนั้นข้าทราบซึ้งเป็นอย่างมาก มาครั้งนี้ ท่านได้ช่วยชีวิตข้า โชเฮย์ คนนี้จะขอติดตามท่านตลอดไป--!!”


ริคุโตะที่ได้ยินก็หยิบกล้องยาสูบออกมาก่อนจะทำหน้าเคร่งขรึม’ถ้าหมอนี่มันมาอยู่ในกลุ่มเรา เราจะมีปัญหาที่หลังรุป่าวนะ เพราะหมอนี่ อนาคตเป็นหนึ่งในขบวนร้อยอสูรของริคุโอะ’ ริคุโตะกล่าวในใจพร้อมพ่นควันก่อนจะหันไปทางโชเฮย์อีกครั้ง


“ถ้านายมีความซื่อสัตย์ต่อฉันจริงๆ นายก็ควรกลับไปซะ”


ริคุโตะกล่าวขึ้นมาโชเฮย์ที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้าง


“ท่านไม่ต้องการข้างั้นเหรอ?”



ริคุโตะเดินไปหาโชเฮย์ก่อนจะก้มลง


“ไม่ใช่แบบนั้น ฉันต้องการให้นายกลับบ้านใหญ่ก่อนที่ คนของบ้านใหญ่จะตามตัวนายแล้วมาถึงนี่ ตอนนี้ฉัน อยากอยู่กับคนของฉันก่อน”


“งั้นเหรอครับ…”


ริคุโตะยืนขึ้นก่อนจะยิ้มที่มุมปาก”สึซึโมะ!”


“คะ นายท่าน!”


สึซึโมะเปิดประตูเข้ามาความจริงเธอแอบดูอยู่ตั้งนานแล้วล่ะ


“ไปเอาสาเกมา”


“ค่ะ”


สิ้นเสียงเธอก็เดินออกไป...ริคุโตะหันไปมองที่โชเฮย์อีกครั้งก่อนจะกล่าวว่า”ก่อนไปอยากแลกจอกเหล้ากับข้าหน่อยมั้ย โชเฮย์?”


เขาที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้างก่อนจะยิ้มขึ้นมา”ขอความกรุณาด้วยครับ!!”



หลังจากนั้นโชเฮย์กับริคุโตะก็แลกจอกเหล้ากัน ตอนนี้โชเฮย์ได้กลายมาเป็นลูกน้องของ นูระ ริคุโตะ แล้ว


“เจ้ารีบกลับบ้านใหญ่เถอะ”


“ขอรับท่านหัวหน้า”


‘เฮ้ยๆเล่นเรียกหัวหน้ากันเลยเหรอ?’ ริคุโตะคิดในใจ


หลังจากที่โชเฮย์ออกไปสึซึโมะกับโมโมกิก็เดินเข้ามา


“หมอนั้น เชื่อใจได้งั้นเหรอครับ?” โมโมกิ


ริคุโตะที่ได้ยินก็หยิบกล้องยาสูบออกมาพร้อมกล่าวว่า”สมัยก่อนตอนชั้นเด็กๆโชเฮย์ก็มักจะมาเล่นกับฉันตลอด ชั้นว่าหมอนั่นก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร” ริคุโตะกล่าวออกไปพร้อมคิดในใจเช่นกัน’แต่ปัญหาคือ พ่อของโชเฮย์คือ ฮีฮี ที่เป็นผู้บริหารกลุ่มนูระมาอย่างยาวนาน เขาจะยอมให้โชเฮย์งั้นเหรอ?’


“คือฉันสงสัยนะคะ ที่ทะเลาะกับน้องชายที่ว่ารุนแรงไหมคะ?” สึซึโมะถามขึ้นมาโมโมกิที่ได้ยินก็ตอบแทนริคุโตะ


“ก็รุนแรงอยู่นะ ก็เล่นจะดวลดาบกันเลยนี่นา แต่ดูเหมือนท่านริคุโตะจะแค่แกล้งตบตาไปอย่างนั้นเอง”


“เอ๋...รู้เหตุผลไหมคะ?”


“จะไปรู้เหรอ? แต่ว่าท่านริคุโตะมีสายเลือดของนูระริเฮียงอยู่ ต่อให้ทำอะไรก็ไม่โดนออกจากกลุ่มหรอก”



ริคุโตะที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ในห้องหัวหน้ายากูซ่าก็นั่งเช็ดดาบคาเงะโมโนตาริพร้อมคิดในใจพราง’ตอนนี้เรามีกลุ่มแล้ว แต่มี ลูกน้อง อยู่สามคน แล้วก็พันธมิตร 1 กลุ่มคือ โทบาริ ถ้าให้นับจริงๆ สึซึโมะเป็นนายกลุ่มโทบาริ แสดงว่า เรามี ลูกน้องประมาณ 1000 ตน แต่ว่านั่นมันก็ส่วนย่อยอะนะ เฮ้อ ยังห่างไกล เหลือเกิน’


เช้าวันต่อมา…


ริคุโตะได้เรียก โมโมกิ กับ สึซึโมะ มานั่งคุยกันส่วนเรื่องที่จะคุยกันก็คือเรื่องปีศาจชิโกกุ


“เรื่องจริงงั้นเหรอครับ ที่พวกมันข้ามเขตชิชิบุพร้อมกับกองทัพขนาดใหญ่!” โมโมกิกล่าวขึ้นมาเมื่อได้ยินจากปากของริคุโตะ


“ท่านรู้ได้ไงเหรอคะ ว่าพวกมันจะมา?” สึซึโมะถามขึ้นมา


ริคุโตะที่ได้ยินก็นั่งเอาขาพิงโต๊ะก่อนจะกล่าวว่า”ความรู้สึกน่ะ”


“หา?” ×2


ทั้งสองที่ได้ยินก็งงขึ้นมา ความจริงริคุโตะรู้เพราะเนื้อเรื่อง


“ฉันแค่อยากถามความสมัครใจของพวกนาย ว่าอยากจะสู้หรือป่าว?” ริคุโตะกล่าวถามขึ้นมา


ทั้งสองที่ได้ยินก็ยิ้มด้วยความยินดี


“แน่นอนครับ/แน่นอนค่ะ”


ก่อนที่โมโมกิจะชะงักขึ้นมาแล้วกล่าวขึ้นมาว่า”แล้วเราจะเอาแรงที่ไหนไปสู้กับพวกมันล่ะ?”



ริคุโตะที่ได้ยินก็ยิ้มที่มุมปาก”เอาเป็นว่าข้ามีแผน ก็แล้วกัน สึซึโมะ เดี๋ยวข้าจะไปเยี่ยมแม่เจ้า เจ้าอยากไปหาเขาหน่อยมั้ย?”


สึซึโมะที่ได้ยินก็ยิ้มหน้าบานด้วยความดีใจ”ข้าอยากไปหาท่านแม่ค่ะ”



ริคุโตะหันไปทางโมโมกิก่อนจะกล่าวหน้าตาย”ส่วนแกเฝ้าสำนักงานไป”



“ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้!! ลำเอียง ท่านริคุโตะลำเอียงเกินไปแล้ว หรือเพียงเพราะเป็นสาวน้อยน่ารัก ท่านถึงใจดีขนาดนี้กัน ห๊ะ!!” โมโมกิโวยวายขึ้นมา


“ถ้าใช่แล้วมีปัญหาเหรอ?” ริคุโตะกล่าวไปที่โมโมกิก่อนจะหันไปพูดกับสึซึโมะ”งั้นเราไปกันเถอะ สึซึโมะ”


“ค่ะ”


[ ณ. บ้านใหญ่กลุ่มนูระ ]


คนจากบ้านใหญ่ส่องไปที่ท้องฟ้าเบื้องหน้าก่อนจะเห็นอีกาที่มีบาดแผลตามร่างกายพยายามบินมาที่บ้านใหญ่เขาที่เห็นก็รีบประกาศทันที


“มีใครกำลังมุ่งหน้ามาทางด้านตะวันตก!!”


ปีศาจจากบ้านใหญ่ออกมา


“กี่ตน?”


“หนึ่ง...บาดเจ็บอยู่ด้วย” เขากล่าวพร้อมกับอีกาที่ค่อยๆบินเข้ามาใกล้


คาราสึเท็นงูรีบบินเข้ามาพร้อมกล่าว”อย่าโจมตีเขา เขาเป็นพวกเดียวกับเรา!”


ก่อนที่อีกาตัวใหญ่จะล่องลงพื้นด้วยสภาพไม่สู้ดี”อั๊ก...ข้ามาส่งข่าว”


ริคุโอะวิ่งเข้ามาดูอาการก่อนจะกล่าว”อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยไปทำแผลก่อนเถอะ”


“นายน้อยเขาประสงค์ที่จะมาบอกข่าวกับท่านอม้เขาจะบาดเจ็บหนักก็ตามท่านควรจะรับฟังเค้าก่อนนะ” คาสึเท็นงูเอ่ยพร้อมกับล่องลงมา


ริคุโอะที่ได้ยินก็ผยักมหน้า”เข้าใจแล้ว...เกิดอะไรขึ้น?” ริคุโอะถามไปยังปีศาจที่มีรูปร่างเป็นอีกา


“กะ...ก่อนรุ่งสางวันนี้น่ะจะข้ามเขตชิชิบุมาพร้อมกับกองทัพขนาดใหญ่”


“เขตชิชิบุเหรอ!” ริคุโอะ


“ช่วยมาดูอาการเขาที”


ก่อนที่เคะโจโรจะเอาเปลมาห่ามเขาแล้วเดินออกไปพวกปีศาจทั้งหลายก็ทยอยกันออกไป


“ถึงเวลาแล้วสินะ อยากสู้เต็มแก่แล้ว” อาโอตะโบ


“แต่ป้อมที่ชิชิบุนั้นอันตรายเลยมีคำสั่งให้ถอยแล้วนิทำไมถึงมีผู้ส่งข่าวอีกล่ะ” คุโรตะโบ


“นั่นก็เพราะว่ามีคนเสี่ยงตายอยู่ที่นั่นต่อเพื่อไม่ให้ข่าวขาดหายไปกลางคัน” คุบินาชิ


“ไม่น่าเลย…” ริคุโอะ


“ข้าขอไปตรวจสอบหน่อย!” ซึราระกล่าวพร้อมกับวิ่งออกไป


“ข้าจะไปด้วย” คุโรตะโบกล่าวพร้อมเดินตามซึราระ


“ถ้าพวกเราหยุดพวกมันได้ตั้งแต่บนเขานิจิเรเมะบางทีมันอาจจะไม่ได้เป็นแบบนี้…” เมะซึมารุ


“พวกชิโกกุมันอาศัยความได้เปรียบจากปัญหาภายในของพวกเรา ไหนจะ นูระริคุโตะ ยังไม่อยู่ อีก ข้าชักโมโหแล้วนะเนี่ย” โกซึมารุ


“ข้าเองก็ด้วยน่ะ” เมะซึมารุ


ทั้งสองพูดคุยกันบนต้นไม้



ฟู่—


“งั้นเหรอใกล้เข้ามาแล้วสินะ” โทบาริโมคุโยพ้นควันจากกล้องยาสูบก่อนกล่าวด้วยเสียจริงจัง


“ข้าก็ไม่ได้อะไรมากหรอกนี่ก็ถือเป็นการตัดสินใจของท่านน่ะนะ” ริคุโตะเอ่ยด้วยใบหน้าเฉยชาก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืน


“งั้นข้าต้องไปก่อนนะ”ริคุโตะกล่าวพร้อมกลับหันหลัง.


“เดี๋ยว...สึซึโมะเป็นยังไงบ้าง?” โมคุโยกล่าวถามขึ้นมา


ริคุโตะที่ได้ยินก็ยิ้มที่มุมปากก่อนจะหันไปทางโมคุโย”นางดีกับข้ามาก”ก่อนที่เขาจะเดินออกไปแล้วเห็นสึซึโมะกำลังคุยกับยายามิอยู่ ก่อนที่พวกเธอทั้งสองจะหันมาทางเขา


“นูระริคุโตะคุยธุระเสร็จแล้วเหรอ?” ยายามิถามขึ้นมาเมื่อริคุโตะเดินเข้ามา


“อือ ข้าคุยเสร็จแล้ว” ริคุโตะกล่าวตอบกับไป


“แล้วท่านแม่ข้าว่าไงคะ?” สึซึโมะถามขึ้นมาอย่างกังวล


“ไม่รู้สิ” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับยิ้มใส่เธอก่อนจะเดินออกไป


“นายท่านบอกข้ามานะ--!” สึซึโมะกล่าวขึ้นมาขณะที่เดินตามริคุโตะ


[ ณ.ย่านการค้า เวลา 18:30 น. ]


ริคุโตะตอนนี้กำลังมองดูย่านการค้าสถานที่ที่เขาชอบมามากที่สุดส่วนสาเหตุที่มาคนเดียวเพราะเขาให้สึซึโมะกลับไปก่อน ด้วยเหตุผลที่ว่า เขาอยากคุยอะไรกับ คนรู้จักซักหน่อย


เขามองไปที่แผ่นหลังของทามาสึกิที่กำลังเดินอยู่ ตามเนื้อเรื่องทามาสึกิจะมาคุยกับคานะ


ซึ่งก็เป็นไปตามเนื้อเรื่องทามาสึกิได้ชวนคานะมาคุยที่สวนสาธารณะเรื่องของริคุโอะร่างภูติส่วนริคุโตะรอดูอยู่ห่างๆ


“ได้โปรดบอกฉัน เรื่องเกี่ยวกับเขา”คานะกล่างพร้อมหลบหน้าทามาสึกิ


“เฮ้...เขาก็เหมือนกับฉันน่ะ”


คานะที่ได้ยินก็หันมาทางเขาทันที


“เธอว่างั้นไหม? เขากับฉันเหมือนกันจริงๆพวกเราน่ะได้รับความไว้วางใจในเรื่องของพลังปกครองปีศาจ–”


“–ไม่ใช่!”


“หื้ม?”


“เขาคนนั้นน่ะไม่เหมือนกับคุณ!”


“น่าสนใจนิฉันกับเขาต่างกันยังไงล่ะ ไหนลองบอกมาสิ สิ่งที่เธอรู้เกี่ยวกับเขาน่ะ” ทามาสึกิกล่าวพร้อมเดินไปทาคานะ


เธอหลบหน้าก่อนจะกล่าว”เอ่อ..คือ”


“เธอกลัวฉันรึป่าว?”


“ฉันไม่ได้กลัวซักหน่อย!”


“ โอ๊ะ! “


“ฉันแค่ไม่ชอบคุณน่ะ คุณกับเขาต่างกันมาก!!” เธอกล่าวพร้อมกับถอยออกห่างจากทามาสึกิ


“ฉันไม่รู้เหมือนกัน แต่เขาต้องเป็นคนดีแน่ๆ”


“หา?”


ก่อนที่เธอจะหน้าแดงขึ้นมา”อาจจะเป็นอย่างนั้น…”



ทามาสึกิยิ้มขึ้นมาอย่างเย้ยหยัน”ไม่ไหวเลยนะ หื้ม?” ทามาสึกิทำสายตาจริงจังก่อนจะใช้มือตบชิคกามิที่พุ่งเข้ามา



วูบ!


ชิคิกามิขาดเป็นชิ้นๆก่อนจะมีร่างของเด็กสาวผมสีดำวิ่งเข้ามาขวางตัวคานะแล้วกล่าวไปทางทามาสึกิที่อยู่ตรงด้านหน้า


“จะทำอะไรน่ะ? นายเป็นปีศาจสินะ!”


“อะไรกันเจอองเมียวจิอีกแล้วเหรอเนี่ย?”


ยูระเบนสายตาไปที่คานะ”ไม่เป็นอะไรนะ คุณอิเอนากะ”


“อืม”


ยูระหันไปทางทามาสึกิ”ดีเหมือนกัน ให้ฉันพูดอะไรหน่อยเถอะ ฉันไม่สนใจหรอกว่าพวกแกกำลังทำอะไรกันอยู่ ที่จริงการฆ่าพวกเดียวกันก็เป็นการทอนกำลังของพวกแกเองแต่ว่านะฉันจะไม่ยอมให้พวกแกยอมทำร้ายมนุษย์ได้หรอกนะ จำเอาไว้!!”


ทามาสึกิมองไปที่ยูระด้วยความสนใจ”องเมียวจิคนนี้เป็นคนที่หมอนั่นไม่สินายสินะ ฉันรู้ว่าซ่อนตัวอยู่นะ นูระริคุโตะ” ทามาสึกิเบนสายตามองไปที่กำแพงสีขาวที่อยู่ตรงห้องน้ำสาธารณะ


ก่อนที่เด็กหนุ่มผมสีดำดวงตาสีน้ำตาลที่สวมทั้งชุดเป็นสีดำจะเดินออกมาเด็กสาวทั้งสองที่เห็นก็ตาเบิกกว้างก่อนจะตะลึงขึ้นมา


“ริคุโตะคุง! ริคุโตะคุงนี่นา!!” คานะ


“ริคุโตะคุง นายมัวไปอยู่ไหนมาน่ะ” ยูระ



ริคุโตะหันไปทางพวกเธอก่อนจะยิ้มขึ้นมา”พวกเธอไปก่อนเถอะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับคนๆนี้”



“ไม่เป็นไร ถึงจะน่าโมโหก็เถอะ แต่เจอกันอีกครั้ง นายคงจะจบชีวิตแล้วล่ะ”ทามาสึกิกล่าวไปทางริคุโตะ


เขาที่ได้ยินก็เบ้ปากก่อนจะกล่าว”ไม่ไหวๆ เดี๋ยวนี้ทานูกิ มันเห่าได้แล้วงั้นเหรอ”


“เหอะ ปากดีได้ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ งั้นฉันไปก่อนนะ” ทามาสึกิกล่าวขึ้นมาก่อนที่จะมีลมและใบไม้ล้อมรอบตัวเขาก่อนที่เขาจะหายไป


ยูระเมื่อได้สติก็หันไปทางริคุโตะที่เดินออกไป”เดี๋ยวก่อน ริคุโตะคุง!”


ริคุโตะหยุดเดินก่อนจะหันไปทางยูระด้วยใบหน้าเฉยชา”มีอะไร? ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะคุยกันหรอกนะ”


“นายน่ะ ไปอยู่ที่ไหนมาน่ะ ฉันออกตามหานายเกือบทุกที่เลยนะ ฉันนึกว่า…” ยูระกล่าวพร้อมกับบีบมือตัวเอง


หมับ!


ริคุโตะจับหัวของยูระก่อนจะลูบผมของเธอ


ริคุโตะจับหัวของยูระก่อนจะลูบผมของเธอ เธอที่เห็นก็หน้าแดงขึ้นมา


“ยูระ...เธออ้วนขึ้นรึป่าวเนี่ย?”


โป๊ก!


ยูระเขกหัวของเขาก่อนจะกล่าวอย่างหงุดหงิด

”ฉันเป็นห่วงนายจริงๆนะ นี่เหรอคำพูดตอนเจอกัน ตาบ้า!!”


ริคุโตะลูบหัวของตัวเองพร้อมเอ่ยออกไป”ฮ่าๆ เธอนี่ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ”


กริ้ง---!


เสียงมือถือของริคุโตะดังขึ้นมาก่อนที่เขาจะหยิบขึ้นมาดูสายที่โทรเข้ามา เป็นสึซึโมะ ก่อนที่เขาจะรับสาย


ริคุโตะ: นี่ริคุโตะพูด

สึซึโมะ: ทะ ท่าน ริคุโตะ ตอนนี้อยู่ไหนเหรอคะ พวกปีศาจจากชิโกกุมาที่ถนนหลักแล้วนะคะ!!

ริคุโตะ:งั้นเหรอๆ เดี๋ยวฉันจะไปหาแล้วกัน


ริคุโตะวางสายของสึซึโมะก่อนจะเก็บใส่กระเป๋า


“ใครเหรอ?”


ยูระถามไปที่ริคุโตะที่คุยโทรศัพท์อย่างสบายอกสบายใจ


“อ๋อ เพื่อนฉันเองน่ะ ดูเหมือนฉันต้องไปแล้วล่ะ งั้นไว้เจอกันนะ ยูระ”


“ดะ-”


ริคุโตะกล่าวเสร็จก็วิ่งออกไปทันทีโดยที่ยูระไม่ได้พูดอะไรซักคำ



….


ทางด้านริคุโอะเองก็เคลื่อนกองทัพขวนร้อยอสูรของตนเพื่อไปยังถนนหลักเพื่อเปิดสงครามกับทามาสึกิโดยมีเหล่าอสูรร้อยตนเดินตามเขาอยู่



ขณะที่ริคุโอะกำลังจะไปยังถนนหลักริคุโตะกับโมโมกิและสึซึโมะพร้อมกับลูกน้องโทบาริ1000ตนก็ยืนดูสงครามที่กำลังจะเกิดขึ้นอยู่บนตึกสูง


สึซึโมะที่เห็นกองกำลังของทามาสึกิที่มีกว่า500ตนก็ถอนหายใจขึ้นมาก่อนจะกล่าวไปทางริคุโตะที่กำลังยืนสูบกล้องยาสูบอยู่


“ท่านริคุโตะพวกมันมีถึง500ตน ถ้าน้องชายของท่านต่อสู้ด้วยต้องแพ้เรื่องจำนวนแน่นอนค่ะ ข้าว่าพวกเราเข้าไปเปิดฉากเลยดีกว่า”


ฟู่—


ริคุโตะพ่นควันออกมาก่อนจะกล่าว”ไม่ต้องรีบร้อน แบบนั้น สงครามก็จะจบไวเกินไป เดี๋ยวมันจะไม่สนุก” ริคุโตะยกยิ้มอย่างสนุกแต่ในใจเขาก็กังวลเช่นกัน’ทำไมพวกมันมีถึง500กว่าล่ะ ในอนิเมะที่เราดูมันน่าจะมีประมาณ100กว่าตนสิ เกิดอะไรขึ้นกัน?’




โดยหารู้ไม่ว่าณะบนตึกสูงอีกแห่งนึงเช่นกันได้มีร่างของชายหนุ่มผมสีดำดวงตาสีแดงแสนเย็นชาข้างหลังมีปีกนกสีดำขนาดใหญ่อยู่กลางหลังกำลังมองไปยังริคุโตะและลูกน้อง


“อย่างนี้นี่เอง นูระริคุโอะ ไปยังสงครามเพื่อไปสู้กับกองทัพ88อสูรชิโกกุส่วนนูระริคุโตะก็คอยเฝ้าโจมตีเพื่อปิดฉากสินะ...เมืองโยคิโยเอะมีเรื่องสนุกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ…แต่ก็เอาเถอะ นูระริคุโตะงั้นเหรอ? หมอนี่น่าสนใจแหะ”


เสียงที่กล่าวออกมาดูสนุกสนานเหมือนเห็นของเล่นกำลังตีกัน


“แต่แบบนี้ ก็น่าสนุกขึ้นมาหน่อย ดีนะเนี่ยที่ข้าปล่อยข่าวเรื่องนี้ไปยังปีศาจเขตอื่นด้วยเพราะพวกมันต่างหมายปองสมบัติวีรชนค้อนจอมมาร”



(ไรท์: หมอนี่แหละตัวปล่อยข่าว)



“มาแล้วงั้นเหรอ…” ริคุโตะกล่าวด้วยเสียงจริงจังเมื่อเห็นริคุโอะและขบวนร้อยอสูรเดินทางมาถึงถนนหลัก


เมื่อเหล่าขบวนร้อยอสูรของริคุโอะเห็นกองทัพปีศาจของทามาสึกิก็กลืนน้ำลายเพราะไม่คิดว่าจะเยอะขนาดนี้


“นี่มันอะไรกัน พวกมันมีจำนวนมหาสารขนาดนี้เลยงั้นเหรอ!!?” อาโอตะโบกล่าวขึ้นมาเสียงเคร่งเครียด



“พวกเราอย่ายอมแพ้ถึงพวกเราจะแพ้เรื่องจำนวนแต่ว่าถ้าจัดการตัวผู้นำขบวนได้พวกมันก็แพ้!” คุบินาชิเอ่ยขวัญกำลังใจขึ้นมา


“ข้าจะปกป้องนายน้อยเอง!” ซึราระกล่าวพร้อมจับหอกน้ำแข็งแน่น


ริคุโอะมองไปยังทามาสึกิที่อยู่ทางฝั่งตรงข้าม



“มาจนได้นะ นูระริคุโอะ ฮ่าฮ่าๆ ดีจริงๆดวงตาที่ท้าทายช่างไม่รู้จักตัวเอง...แต่ว่ามันจะจบลงแล้วหล่ะ จับตามองข้าให้ดีๆซะ!” ก่อนที่ร่างของทามาสึกิจะมีใบไม้ล้อมรอบตัวเขาจากนั้นพอใบไม้หายไปร่างของทามาสึกิก็เปลี่ยนไปผมสีขาวยาวเสื้อผ้ากิโมโนสีขาวม่วงบนใบหน้ามีหน้ากากสีขาวลวดลายทานูกิติดไว้อยู่


เมื่อทามาสึกิเปลี่ยนร่างเสร็จพวกปีศาจในกลุ่มทามาสึกิก็โห่ร้องด้วยความภูมิใจ



“นี่น่ะเหรอร่างที่แท้จริงของมันน่ะ” อาโอตะโบกล่าวขึ้นมา


พวกปีศาจแยกทางให้ทามาสึกิเดินตรงไปยังข้างหน้า


“นี่คือเวลาบัญลุความปรารถนาในนามของ88อสูรแห่งชิโกกุข้ามาเอาชีวิตและความเกรงขามของเจ้าตามที่ได้สัญญาเอาไว้แล้ว!!” ทามาสึกิกล่าวขึ้นมาเสียงดัง


“เป็นทานูกิที่เห่าเก่งจริงๆ” ริคุโอะกล่าวขึ้นมาด้วยเสียงเฉยชา


“ข้าขอถามอะไรซักอย่างก่อนจะเริ่ม นูระริคุโตะ อยู่ที่ไหน” ทามาสึกิกล่าวขึ้นมาเมื่อไม่เห็นริคุโตะอยู่ที่นี้


“.......”


“งั้นเหรอ หมอนั่นไม่มาช่วยเจ้าสินะ ฮ่าๆ ขี้ขลาดจริงๆ แต่ก็เอาเถอะ คงไม่มีใครโงเท่าเจ้าอีกแล้วล่ะ”ทามาสึกิพูดจาทะท่างดูถูกริคุโตะขึ้นมา



ริคุโตะยืนอยู่ข้างบนตึกก็กำหมัดแน่นขึ้นมาพร้อมกล่าวเสียงต่ำขึ้นมา”เดี๋ยวรู้เลย!”



ริคุโอะที่เงียบตั้งนานก็กล่าวขึ้นมา”เจัาจะ ดูถูกเหยียดหยาม ข้ายังไงก็ได้ แต่เจ้าอย่ามาดูถูกพี่ชายของข้าเป็นอันขาด!”


ริคุโอะที่กล่าวขึ้นมาพร้อมกับสายตาแน่วแน่ทามาสึกิที่เห็นก็ไม่สบอารมณ์


ทั้งสองฝ่ายต่างยืนดูท่าท่างของอีกฝ่ายก่อนที่ทามาสึกิจะกล่าวประกาศขึ้นมา


“เอาล่ะ สงครามขวนร้อยอสูรเริ่มขึ้นแล้ว บุกเข้าไปสหายข้า! สละชีวิตของพวกเจ้าให้กับข้าซะ!!!”


“โอ้ว-----!!!!!!”



เมื่อกล่าวจบปีศาจของ88อสูรและขบวนร้อยอสูรของริคุโอะก็คำรามขึ้นมาเพื่อเป็นสัญญาณประกาศสงคราม!! แต่ว่าพวกเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็น นูระริคุโอะ กำลังเดินตรงไปที่กลุ่ม88อสูรเพียวตัวคนเดียว


“ท่านริคุโอะไปอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่!?” คุบินาชิ



“ท่านริคุโตะ ท่านคิดว่า กลุ่มนูระจะชนะไหมครับ?”


โมโมกิถามไปยังริคุโตะที่สูบกล้องยาสูบกำลังมองน้องชายของตัวเองที่เดินไปเพียงลำพัง


“ข้อเสียของริคุโอะ คือ ตัดสินใจทำอะไรด้วยตัวเอง ไม่คิดจะ เพิ่งพวกพ้อง เจ้าคิดไหมว่าทำไม?” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับพ่นควันจากกล้องยาสูบออกมา


“เอ่อ...ไม่ครับ”


“เพื่อแสดงจุดยืนไง ริคุโอะกำลังคิดว่าตัวเองนั้นอ่อนแอเพราะมีสายเลือดมนุษย์อยู่ภายในตัว เขาเลยอยากแสดงจุดยืนให้เห็นว่าตัวเองนั้นเหมาะที่จะเป็นเจ้าแห่งภูติพราย ถึงแม้หมอนั่นจะไม่รู้ตัวว่าคิดอย่างนั้นแต่ภายในจิตใต้สำนึกที่ลึกที่สุดของหมอนั่นคิดเช่นนั้น ช่างเป็นน้องชายที่โง่จริงๆ” ริคุโตะกล่าวด้วยเสียงเย็ยชาเหมือนไม่แคร์น้องชายของตัวเองแต่ใจจริงๆก็อยากให้ริคุโอะรู้ด้วยตัวเอง
























( ตอนนี้ผมอัปเดตตัวละครในกลุ่ม หวาดหวั่นแล้วนะครับ ไปดูกันได้ )

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 498 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #445 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:50
    มีผู้ไม่เกี่ยวข้องมาร่วมด้วย
    #445
    0
  2. #444 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:14
    ค้างมากกกก
    #444
    0
  3. #443 Fot800 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:01
    ใครหว่า?
    #443
    0
  4. #441 kk25122 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:38
    อ๊ายยยยยยย ในที่สุด!!!!!!! ยูระก็ได้เจอกับริคุโตะ ขอยูระxริคุโตะนะคะ
    #441
    0
  5. #440 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:06
    เกิดเป็นโมโมกิต้องทน อะไรมาชนก็ไม่ตาย
    ขำความสองมาตราฐานของริคุโตะ อะไรจะขนาดนั้น
    #440
    0
  6. #439 Fot800 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:54
    ลูบหัวด้วยละเธอ55555
    #439
    0
  7. #438 JoeyTK (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:46
    อ้าาาา ฟินนน
    #438
    0
  8. #437 Pop-aka1 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:41
    เพิ่งอ่านเมื่อวาน วันนี้อัพ คตฟินนนนนนน
    #437
    0
  9. #436 Death-Site (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:43

    รีบๆทำอะไรให้เข้าที่เข้าทางแล้วไปดูนัตสึเมะกันนะ อยากเจอนัตสึเมะอ่าาาาา
    #436
    1
    • #436-1 Creator Happy Invulnerable(จากตอนที่ 24)
      3 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:24
      เห็นด้วยเลย อยากให้เจอนัตสึเมะเร็วๆ
      #436-1
  10. #434 Fot800 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:53
    กลุ่มยากูซ่า ไปเลย~~~
    #434
    0
  11. #433 Naoto_mino (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:43

    อ๊าาา อยากอ่านส่วนที่เหลือเร็วๆจังเลยค่ะ
    #433
    0
  12. #432 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:39
    สร้างขบวนเร็วๆนะ รอลุ้น
    #432
    0