☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 20 : ตอนที่ 16 เข้าใจผิด [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 427 ครั้ง
    12 พ.ค. 62

[ ณ. ตึกสูงแห่งนึง เวลา 06:45 ]


“งั้นเหรอ คากิบาริโอนะตายแล้วงั้นเหรอ..”ทามาสึกิกล่าวขึ้นมาหลังจากได้รู้ข่าวจากอินุโอโฮ


“ใช่แล้ว ศรีษะ ถูกตัดออกมา แถมรอยตัดไม่ธรรมดา” อินุโอโฮ


“ไม่คิดว่าพวกมันจะกล้า..” อินุงามิ


“ไม่เป็นไรถึงจะเสียคากิบาริโอนะไปแต่แผนการเราก็ยังไปได้ ฝากพวกเจ้าด้วยนะ” ทามาสึกิกล่าวกับเจ็ดพเนจรที่เหลือ


“ขอรับ”×6


[ บ้านใหญ่กลุ่มนูระ ]


[ ห้องประชุม ]



ในห้องประชุม ประกอบด้วย กิวคิ ดารุมะ คาราสึเท็นงู ริคุโอะ(ร่างภูติ) ริคุโตะ(ร่างภูติ)


“พวกนั้นคิดจะทำลายกลุ่มนูระจริงๆเหรอเนี่ย..” คาราสึเท็นงู


“พี่น้องของเราถูกทำลายซักขนาดนั้น นี่ยังไม่ชัดเจนอีกยังงั้นเหรอ?” ดารุมะ


“ไม่หรอก...การกำจัดกลุ่มนูระนั้น..กลุ่มปีศาจจากชิโกกุจะได้ผลประโยชน์จริงๆเหรอ?”


กิวคิกล่าวขึ้นมาทุกตนทีได้ยินก็คิดหนัก


ฟู่---


ริคุโตะพ่นควันออกมาจากกล้องยาสูบก่อนจะกล่าวว่า


“นี่ถ้าเกิด..กลุ่มปีศาจจากชิโกกุที่มาทำร้ายพี่น้องของเราเพื่อเบี่ยงเบนละ?”


กล่าวเสร็จทุกคนก็หันมามองที่เขา


“เบี่ยงเบนเหรอ?” ริคุโอะ


“ริคุโอะเมื่อตอนนั้นเจ้าคิดสินะ ว่าทำไม กลุ่มปีศาจจากชิโกกุทำไมถึงทำร้ายคนในกลุ่มเราแล้วทำไมศาลเจ้าถึงพัง...เพราะว่ามันต้องการทำลายตั้งแต่รากฐานยังไงละ...ฟู่—” ริคุโตะกล่าวเสร็จก็พ่นควันออกมา


! ! ! !


“ถ้างั้น!..” คาราสึเท็นงู


“สิ่งที่มันต้องการทำลายคือเทพเจ้าที่...เทพเจ้าที่เป็นศูนย์รวมความเกรงขามของผู้คนจึงถือเป็นรากฐานของกลุ่มเรา…” ริคุโอะ


“ถ้าเทพเจ้าที่ถูกทำลายไปหมด..ผู้คนก็จะเริ่มหวาดหวั่นกับการปรากฏตัวของปีศาจจากชิโกกุ”

ดารุมะ


“พวกนั้นจะทำให้ครอบเขตของกลุ่มนูระอ่อนลงไป” คาราสึเท็นงู


“ไม่ใข่แค่กลุ่มเราเท่านั้นพวกนั้นคิดจะครอบครองทั้งเมืองนี้ด้วย” กิวคิ


ฟู่—


‘เยี่ยมมากนึกว่าจะต้องบอกทั้งหมดซักอีก’

“เพราะยังงั้นเราจำเป็นต้องปกป้องศาลเจ้าที่ยังไม่ถูกทำลาย” ริคุโตะกล่าวขึ้นมาทุกตนที่ได้ยินก็ผยักหน้า


“ถ้าอย่างงั้นข้าขอตัวไปบอกลูกของข้าก่อนนะครับ” คาราสึเท็นงูออกจากห้องประชุมไป


“ข้าก็ต้องแจ้งให้กับผู้บริหารกลุ่มนูระให้ทุกตนรู้”

ดารุมะกล่าวเสร็จก็เดินออกไปอีกคน


“.....” ริคุโอะ


“.....” ริคุโตะ


“.....” กิวคิ


ริคุโตะกับริคุโอะทั้งสองต่างมองหน้ากันกิวคิที่เห็นแบบนั้นก็ลุกขึ้น


“ข้าขอไปบอกโกซึกับเม็ตซึก่อนแล้วกัน”


ก่อนที่เขาจะออกไปอีกคน


ฟู่—


ริคุโตะพ่นควันจากกล้องยาสูบออกมา


“เจ้ารู้ตั้งแต่แรกใช่มั้ย?”


ริคุโอะกล่าวถามขึ้นมา


“เจ้าพูดถึงเรื่องอะไร?”


“.....”


ฟู่—


“นี่เช้าแล้วนะ” ริคุโตะ


“อา” ริคุโอะในร่างภูติดับตะเกียงก่อนจะเดินออกไป


ฟู่—


“ถ้าจะมีเรื่องทะเลาะจนแตกหักกันไปข้างนึงฉันว่าคงจะไม่ใช่เรื่องผู้หญิงหรอกมั้ง...คราวหลังข้าต้องระวังริคุโอะร่างภูติซักหน่อยดีกว่า…”


ฟู่—


ริคุโตะพ่นควันจากกล้องยาสูบก่อนจะถอนหายใจ


“โมโมกิ”


พรึ่บ!


“ขอรับ!”


เงาของโมโมกิอยู่ข้างนอกห้องประชุม


“ตอนนี้ฉันยังมีแค่นาย นายไปเฝ้าศาลเจ้าตามที่ฉันสั่งก็แล้วกัน”


“ครับ”


ริคุโตะในร่างภูติลุกขึ้นมาก่อนจะยืดตัวทันใดนั้นร่างของริคุโตะก็เปลี่ยนเป็นมนุษย์แต่เขาก็ต้องแปลกใจอีกครั้ง


“เฮ้ๆ นี่ยาวเกินไปรึป่าวเนี่ย?” ริคุโตะจับผมของตัวเองที่ยาวถึงหลังคอ



ตอนที่16 เข้าใจผิด


ฟึ่บ---


ริคุโตะในร่างมนุษย์ออกจากห้องประชุมก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวเพราะได้กลิ่นอาหารก่อนจะพบวาคานะกับซึราระ


“ทำอะไรกินกันเนี่ย?” ริคุโตะ


ทั้งสองหันมาทางเขา


“ท่านริคุโตะ...ข้ากับท่านวาคานะกำลังซุปมิโซะกับปลาย่างมาจิมังค่ะ…” ซึราระกล่าวออกมาริคุโตะที่ได้ยินก็ผยักหน้า


“นี่ซึราระเจ้ามียางรัดผมไหม?”


“ยางรัดผม?”


“อา...ข้าขอยืมหน่อย”


ซึราระที่ได้ยินก็ยิ้มเจื่อนๆก่อนตอบ”ค่ะ”


วาคานะหันมาทางพวกเขา


“ซึราระจัง เธอไปกับริคุโตะก่อนก็ได้นะเดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง-ว้าย!”


เพล้ง!


จานหลุดออกจากมือของวาคานะจนแตก


ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มเจื่อนๆ”งั้นไปกันเถอะ”


“ค่ะ..”



ริคุโตะที่ได้ยางม้ดผมสีแดงก็เอามามัดหลังผม


“.....”


ซึราระนิ่งเงียบขึ้นมาริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็เอ่ยถาม


“เป็นไง?”


เธอที่ได้ยินก็กลับมาปกติ”เอ่อ..คือ..จะว่าไงดี..คือท่านเหมือนกับท่านริฮังมากเลยน่ะ”


“เอ๋...งั้นเหรอ...งั้นฉันไปหาเจ้าริคุโอะมัหน่อยนะ”


“ค่ะ”


ริคุโตะบอกปัดก่อนจะเดินออกไปจนมาพบกับคุบินาชิ


“ท่านริฮัง!”


“ไม่ใช่..”


ริคุโตะกล่าวออกไปคุบินาชิที่ได้ยินก็กลับมาสงบสติอารมณ์


“เสียงนี้ท่านริคุโตะนี่ขอรับ”


“เออ...คราวหลังอย่าเข้าใจผิดอีกละ”


กล่าวเสร็จริคุโตะก็เดินผ่านสายตาของคุบินาชิไปรวมถึงปีศาจที่มองเขาด้วยก่อนจะมาถึงห้องของริคุโอะ


ฟึ่บ


ริคุโอะหันมา”อาว ริคุโตะ”


“แฮก...แฮก...ไง” ริคุโตะยกมือทักทาย


“......”


ริคุโอะนิ่งเงียบขึ้นมาริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็มีลูกน้ำบนหัว


“นี่นายจะคอสเพลย์เป็นซามูไรโบราญเหรอ?”


“เอ๋..ใช่ๆ” ‘นึกว่าจะบอกว่า ริฮังซักอีก แต่ไหงกลายเป็นซามูไร?’ ริคุโตะหัวเราะเยาะๆก่อนจะเดินเข้าไปนั่ง


“ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?” ริคุโตะ


“ผมส่งคนไปเฝ้าตามศาลเจ้าที่ยังไม่ถูกทำลายแล้วละ”


ริคุโอะกล่าวเสร็จก็มองออกไปนอกห้อง


“เพื่อนของผม..ครอบครัวของผม...ผมอยากจะปกป้องพวกเขา”


ริคุโตะที่ได้ยินก็หยิบกล้องยาสูบขี้นมา


“อยากตายไวรึไง?” ริคุโอะกล่าวขึ้นมา


“หา?” ริคุโตะ


“คุณแม่ก็ไม่ได้ห้ามอะไรหรอกนะแต่ครึ่งนึงนายเป็นมนุษย์นะ” ริคุโอะกล่าวพร้อมชี้ไปที่กล้องยาสูบ


“ถ้าไอนี่จะฆ่าฉัน...ฉันก็คงจะตายในอีก100ปีข้างหน้าไม่ตายเร็วๆนี้หรอก”ริคุโตะกล่าวเสร็จก็เอากล้องยาสูบเก็บ






“กลุ่มคิโยจูจิสำรวจสิ่งลี้ลับรวมพล!”


เสียงของคิโยสึงุดังขึ้นมาก่อนที่เขาที่เจาจะบอกเรื่องศาลเจ้าที่ถูกทำลายต้องเป็นฝีมือของพวกปีศาจก็เป็นไปตามเนื้อเรื่องพวกเขาต้องการไปสำรวจที่ศาลเจ้านั้น


“นี่ท่านริคุโตะจะไม่เป็นไรหรอ?” ซึราระกล่าวถามขึ้นมา


“พวกนั้นไม่มีธุระกับศาลเจ้าที่ถูกทำลายแล้วหายห่วงได้” ริคุโตะ


“แต่ก็ต้องตามไปอยู่ดีอะนะ” ริคุโอะ


พวกเขาทั้งสามกล่าวขึ้นมาเมื่อเดินตามพวกคิโยจูจิเพื่อไปที่ศาลเจ้านั้น



“ที่นี่ก็ด้วยมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ยูระกล่าวขึ้นมาเมื่อเห็นศาลเจ้าตรงหน้าถูกทำลาย


ตึก


ตึก


มีเสียงของคนเดินเป็นกลุ่มขึ้นมายูระที่เห็นแบบนั้นก็รีบไปหลบที่พุ่มไม้ข้างๆทันที


“ดูสิๆ!”


เสียงของคิโยสึงุดังขึ้นมายูระแอบส่องดู


“กลุ่มคิโยจูจิเหรอ..”



“เมื่อวานตอนกลางวันยังสภาพดีอยู่เลย..มันต้องเกิดขึ้นเมื่อคืนแน่ๆ” คิโยสึงุ


“ช้าไปสินะ..” ริคุโอะ


“พวกปีศาจอาจกำลังกลบซ่อนอยู่บริเวณนี้ก็ได้นะ แยกย้ายกันค้นหาเถอะ!” คิโยสึงุกล่าวขึ้นมาทุกคนที่ได้ยินก็ผยักหน้า


“งั้นฉันไปทางนั้นนะ” โทริอิ


“อืม คานะมาด้วยกันสิ” มากิ


“ชิมะคุง นูระคนน้อง เราไปด้วยกันเถอะ” คิโยสึงุ


“เอ๋ผมเหรอ” ริคุโอะหันไปทางซึราระกับริคุโตะ


“ไม่เป็นไรค่ะ” ซึราระ


“อืม”


ก่อนที่พวกเขาจะเดินออกไป


‘เวลาเปลี่ยนไปแล้ว ยูระจัง คงจะไม่อยู่แถวนี้แน่ๆ’ริคุโตะกล่าวในใจ



ยูระที่อยู่หลังพุ่มไม้ที่เห็นแบบนั้นก็วางใจ


“เราคงไม่ต้องซ่อนตัวแล้วละมั้ง” ยูระกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นแต่ก็ต้องหยุดลง


“งั้นดูรอบๆแล้วกันนะ” ริคุโตะ


“ค่ะ” ซึราระ


ริคุโตะยกมือไหว้ศาลเจ้าที่พังขึ้นมา’ขอโทษนะ’


ซึราระกับยูระที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มขึ้นมา


ซึราระหยุดยิ้มก่อนจะก้มลงมองไปที่พื้นก่อนจะมหยิบเศษผ้าขึ้นมา


“ท่านริคุโตะผ้านี่มัน?”


ริคุโตะที่ได้ยินก็ก้มลง


“กีโมโนน่ะขอดูลายผ้าหน่อย”


ก่อนที่เขาจะเข้าไปใกล้ซึราระ


!!!


ยูระที่เห็นแบบนั้นก็ตาเบิกกว้างขึ้นมาเพราะจากมุมมองของเธอเห็นพวกเขากำลังจะจูบกัน


“อะไรน่ะ...สองคนนั้นคบกันอยู่เหรอ..”


ยูระกล่าวพร้อมกับจับหน้าอกของตัวเองขึ้นมาด้วยความข่มขืน


“ไม่ชอบเลย...ความรู้สึกนี้”


(( เพราะว่าข้ารักเจ้า ))


ยูระส่ายหัวขี้นมา


“แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้าปีศาจนั้นละ!”


เธอกล่าวเสียงดังพร้อมกับลุกขึ้นพรวดขี้นมา


ซุ่ม!


!!!



ริคุโตะกับซึราระรู้สึกตัวขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงผุ่มหญ้าก่อนจะเห็นร่างของยูระ


“แย่แล้วท่านริคุโตะเธอได้ยินที่เราพูดกันรึป่าว” ซึราระเสียงเบาขึ้นมา


‘ม่ายยยย!!!!อะไรกันนี่ทำไม ทำไม เธอถึงอยู่ที่นี่ก็ให้เจ้าโมโมกิดูแล้วไม่ใช่เหรอ มีหวังเข้าใจผิดแน่ๆ!’

ริคุโตะกล่าวในใจด้วยความเจ็บปวด


“โอ้ว ยูระคุงนี่นา”


“ยูระจัง…”


กลุ่มคิโยจูจิกลับมารวมตัวกันก่อนที่ริคุโตะกับซึราระจะลุกขึ้น


‘ถ้าคบกันอยู่ก็บอกสิ แล้วจะมายุ่งกับฉันทำไม’ ยูระกล่าวในใจก่อนจะเดินคอตกออกไป


หมับ!


“นี่เดี๋ยวสิ ยูระจัง!” ริคุโตะวิ่งไปจับไหล่ของเธอ


“ได้โปรดปล่อยด้วยค่ะ” ยูระกล่าวเสียงเรียบๆขึ้นมา


‘เข้าใจผิดแหง่ๆ’ “คือมันไม่ใช่อย่างที่เห็นหรอกนะ” ริคุโตะกล่าวออกไป


ยูระที่ได้ยินก็เงยหน้าขึ้นมา”ฉันชื่อในสิ่งที่เห็นค่ะ”

ก่อนที่เธอจะเดินจากริคุโตะไป


“นี่ยูระจังเขาเป็นอะไรน่ะ?” คานะกล่าวขึ้นมา


ริคุโตะหันไปทางเธอ”ไม่รู้เหมือนกัน”ก่อนจะหันไปทางคิโยสึงุ”นี่ผ้ากิโมโน”


“โอ้วยอดมาก นูระคนพี่ นายเจอร่องรอยพวกปีศาจจนได้นะ” คิโยสึงุกล่าวด้วยความดีใจ



“งั้นเหรอดีใจด้วยนะ” ริคุโตะกล่าวเสียงเรียบๆออกไปเหมือนหมดพลังชีวิต


ริคุโอะหันไปทางซึราระ


“นี่เขาเป็นอะไรน่ะ?”


“เอ่อ...คือ...ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” ซึราระตอบกลับออกไปก่อนจะมองไปที่ริคุโตะ


‘ไม่ผิดแน่บรรยากาศเมื่อกี้ท่านริคุโตะหลงรักองเมียวจิคนนั้นงั้นเหรอ...หรือข้าจะคิดไปเอง?’ ซึราระกล่าวในใจ


“เฮ้อ….”ริคุโตะถอนหายใจยาวขึ้นมา


“งั้นพวกเรากลับกันเถอะ” ริคุโอะกล่าวขึ้นมา


“นั้นสิ” ซึราระ


ทุกคนที่ได้ยินก็เห็นด้วยนิดหน่อย


“โทษทีนะ แต่พวกนายกลับไปก่อนเลย”


ริคุโตะกล่าวขึ้นมาด้วยเสียงสั่นเบา


“แล้วนายจะไปไหน?” ริคุโอะ


“สักที่นึง…”


สิ้นเสียงริคุโตะก็เดินผ่านริคุโอะไป


“นายน้อย…” ซึราระเรียกริคุโอะ


“อา…” ริคุโอะพยักหน้าก่อนจะมองไปที่เหล่าซันบะการาสึ



[ ตอนเย็น ]


ริคุโตะในร่างมนุษย์ที่สวมยูกาตะลายทางสีแดงอยู่บนต้นไม้บนป่าเขาของเมืองโยคิอุเอะ


“นี่เจ้าอดตายมารึไง..ถึงได้มาหาข้า?”


เสียงของหญิงสาวดังขึ้นมาริคุโตะหันไปมองพบว่าเป็นสึโคโยมิก่อนที่เขาจะหยิบกล้องยาสูบขึ้นมา


“ข้าแค่คิดถึงเจ้ามาหาไม่ได้รึไง?”


“.....”


เพี้ย!

แอ็ก!


สึโคโยมิตบไปที่หน้าของริคุโตะด้วยใบหน้าเขินอาย


“พูดอะไรของนายน่ะไอเด็กบ้า!”


ทุกอย่างอยู่ ในสายตาของซันบะการาสึ


“ยัยนั่นทำร้ายท่านริคุโตะ!”


ซาซามิกล่าวขึ้นมาก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปแต่คุโรอุมารุห้ามไว้ก่อน


“เดี๋ยวก่อนซาซามิ...ข้าเคยได้ยินมาจากท่านพ่อว่าท่านริคุโตะรู้จักกับภูตินอกกลุ่มอาจเป็นเธอคนนั้นก็ได้”


“แต่ว่าถึงขั้นลงมือแล้วท่านริคุโตะไม่ถือสาแสดงว่าพิเศษมากเลยสินะ…” โทซากะมารุ



“โอ้ยๆ...ข้าแค่ล้อเล่นเองหรือว่าเจ้า…” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับชี้ไปที่หน้าของเธอด้วยสายตาเลศนัย


“ไม่ใช่ยะ!...หน่อยเป็นแค่เด็กอย่ามาทำเป็นรู้ดีหน่อยเลย..” สึโคโยมิ


ริคุโตะหยิบกล้องยาสูบขึ้นมาก่อนจะสูบยาแล้วพ่นควันออกมา


ฟู่— “ แอบดูคนอื่นมันไม่ดีเลยนะ”


ริคุโตะกล่าวพร้อมกับร่างของเขาจะหายไป


!!!!!

ซันบะการาสึที่เห็นแบบนั้นก็ตาเบิกกว้างขึ้นมา


โป๊ก!


โป็ก!


โป๊ก!


ริคุโตะเอากล้องยาสูบตีไปที่หัวของเหล่าสามอีกา


“ท่านริคุโตะข้าเจ็บนะ” ซาซามิ


“รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่?” คุโรอุมารุ


“สมแล้วที่เป็นท่าน” โทซากะมารุ


ริคุโตะที่ได้ยินก็เอากล้องยาสูบผาดบ่า


“พวกนายรีบไปที่ศาลเจ้าดีกว่านะ”


“แต่ว่าพวกข้าได้คำสั่งมาจากท่านริคุโอะ” คุโรอุมารุกล่าวขึ้นมา


“คิดว่าฉันดูแลตัวเองไม่ได้รึไงตอนนี้ริคุโอะต้องการตัวพวกเจ้ารีบไปซะ!”


ริคุโตะกล่าวเสียงดังขึ้นมาซันบะการาสึที่ได้ยินก็ง๋อยขึ้นมาก่อนจะบินจากไปโดยมีสึโคโยมิโบกมืออยู่ไกลๆ


“เฮ้อ…” ริคุโตะถอนหายใจขึ้นมาก่อนจะคีบยาสูบ


“ตรงนั้นเราไม่ต้องไปก็ได้มั้ง..”




ริคุโตะกล่าวถึงศาลเจ้าก่อนจะหายตัวไปแล้วไปปรากฏตัวข้างๆสึโคโยมิ


วูบ


“นี่สึโคโยมิเจ้าเคยมีความรักไหม?” ริคุโตะกล่าวถามขึ้นมาเธอที่ได้ยินก็หน้าขึ้นสี


“อะไรอีกละ?” สึโคโยมิ


“ฉันบังเอิญไปทำให้ผู้หญิงที่ชอบเข้าใจผิดนิดหน่อยนะสิ” ริคุโตะ


“…นี่เจ้ามีหญิงหญิงที่ชอบแล้วงั้นเหรอ?” สึโคโยมิกล่าวด้วยความแปลกใจ


“ก็...นะ เธอเป็นหญิงมนุษย์ที่มีพลังขององเมียวจิภายในตอนแรกก็ไม่ได้ชอบอะไรหรอก...แต่พอได้รู้จักจริงๆมันก็…”


โป๊ก!


“โอ้ย!”


สึโคโยมิเขกหัวริคุโตะพร้อมกล่าว


“ข้าหิวแล้วไปหาเหล้ามาให้กินที”


“มีที่ไหนเขาขอกันแบบนี้?”


“ช่างข้าเหอะนาไปซื้อมาซะ เอาสาเกหวานนะ” สึโคโยมิยิ้มไปที่ริคุโตะ


ริคุโตะรับตาก่อนจะยืนขึ้น”เฮ้อ...ก็ได้ๆ”ริคุโตะกล่าวเสร็จก็ลงจากเขาในรูปกายมนุษย์


[ ย่านการค้า ]


ยูระเดินดูรอบๆในย่านการค้าแห่งนี้เพื่อหาของกิน


“กินแกรบอีกแล้วเรา…” เธอกล่าวพร้อมกับเปิดดูกระเป๋าตังก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นเด็กหนุ่มผมสีดำในชุดยูกาตะลายทางเดินแทรกผู้คนไปร้านโอเด้ง


“ริคุโตะ...คุง” ยูระเรียกชื่อของเขาออกไปก่อนจะนึกถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวัน


~คร่อก


เสียงท้องร้องของเธอดังขึ้นมาจนเธอต้องกุมท้อง


“ยังไงก็ต้องหาของกินก่อน…”


เธอกล่าวพร้อมกับเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ



“โอ้ เจ้าหนุ่มเมื่อตอนนั้นนี่” เจ้าของร้านกล่าวไปทางริคุโตะที่เดินเข้ามา



“ไงลุง…เดี๋ยวเอาสาเกหวานกับลูกชิ้นโอปะแล้วก็หัวไชเท้าต้มนะ” ริคุโตะกล่าวไปทางเจ้าของร้าน


“สาเกหวานหวานเหรอ?” เจ้าของร้าน


“พอดีพี่สาวฝากซื้อน่ะ” ริคุโตะ


“ได้ๆเดี๋ยวจัดการให้นะ” เจ้าของร้าน


[ 5 นาทีต่อมา ]


“ไว้แวะมาใหม่นะ” เจ้าของร้านโบกมือลาริคุโตะ


“เฮ้ยลุงเมื่อไหร่ของผมจะได้!”


“รู้แล้วๆ”


ริคุโตะออกจากร้านโอเด้งก่อนจะเดินสักพักแล้วนึกขึ้นมาได้”อะ ลืมกิมจิ กับขิงดอง...แต่ว่าขี้เกียจกลับไปแล้วอะ”


พรึ่บ


“ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ”


ยูระออกจากร้านสะดวกซื้อที่ในมือถือถุงขนมปัง


“อะ..” ริคุโตะ


“อะ..” ยูระ


เธอบังเอิญเจอกับริคุโตะหน้าร้านสะดวกซื้อก่อนที่เธอจะเดินผ่านไป


“เดี๋ยวสิ ยูระ!”


เสียงของริคุโตะดังขึ้นมาเธอที่ได้ยินก็หยุดเดิน


“ให้ช่วยถือของไหม?” ริคุโตะ


เธอหันกลับไปทางริคุโตะ


“ไม่เป็นไรหรอก”


ซึบ


ริคุโตะเดินไปถือของให้ยูระก่อนจะเกินต่อ


“นี่ก็บอกว่าไม่ต้องไง!” ยูระ


“....”


ริคุโตะยักไหล่ไม่สนยูระเธอที่เห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจก่อนจะเดินตามริคุโตะไป


เดินมาได้สักพักท้องฟ้าเริ่มมืดลงเขาและเธอต่างเดินกันไม่มองหน้ากันของอีกฝ่าย


‘เราแค่อยากรู้เท่านั้น...นี่ก็เป็นงานเหมือนกัน’

“นี่ริคุโตะคุง...นายกำลังคบกับคุณโออิคาวะอยู่งั้นเหรอ?”


ริคุโตะที่ได้ยินก็หยุดเดินก่อนจะหันมาทางเธอ


“ไม่ใช่นะ...จำที่ฉันบอกกับเธอตอนที่อยู่บนรถไฟได้ไหมว่า ซึราระกับริคุโอะ คบกันอยู่น่ะ ฉันไม่มีทางเอาน้องสะใภ้ของตัวเองหรอก” ริคุโตะกล่าวขึ้นมา


เธอที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้าง’จริงด้วยนี่เราลืมไปได้ยังไงกันแต่ว่า’”แต่ว่าฉันเห็นนายกับเธอกำลังจูบกัน”ยูระกล่าวเสียงแข็งขึ้นมา


“เมื่อตอนนั้นซึราระเก็บเศษผ้าได้ตังหากแล้วเธอก็ให้ฉันดู” ริคุโตะ


เธอที่ได้ยินก็ถอนหายใจก่อนจะยิ้มขึ้นมา”งั้นเหรอ”



ณ.ตึกสูงแห่งนึงร่างของผู้ชายคนนึงกำลังมองไปยังเด็กสาวและเด็กหนุ่ม


“นูระริคุโตะ เมื่อตอนนั้นแกทำฉันได้แสบมาก…แล้วยัยองเมียวจินั่นยังไม่รู้ตัวจริงของแกสินะ...หึหึ”


เขากล่าวพร้อมกับแสยะยิ้มขึ้นมา



‘เยี่ยมเราปรับความเข้าใจผิดได้แล้ว!’ ริคุโตะกล่าวในใจด้วยท่าชูมือ


“นี่ ริคุโตะคุง เมื่อวันก่อน-”


“-ตายซะ!!!”


มีหัวหมาสีน้ำตาลพุ่งเข้ามาทางริคุโตะ


ผลัก!


ซี๊ดดดด!!!


ยูระผลักริคุโตะออกไปก่อนที่เธอจะโดนการโจมตีของหัวหมาลอยได้


“อั้ก!” ยูระจับบาดแผลที่ตัวเองถูกกัดจนมีเลือดไหลออกมา


“ยูระ!”  ริคุโตะเรียกชื่อเธอออกมาเมื่อเห็นยูระมีบาดแผล


เขาหันไปทางหัวหัวหมาลอยได้ด้วยสายตาคมกริบ

“อินุงามิ…” ‘ทำไมมันถึงอยู่ที่นี่?’



“ไงนูระริคุโตะตอนอยู่บ้านใหญ่ทำฉันได้แสบมากเลยนะ!”มันกล่าวเสร็จก็พุ่งตัวมาทางเขา


“โฮเคียคุ!”


ยูระเอาชิคิกามิออกมาก่อนจะยืนขึ้น


“แกต้องการอะไรเข้าปีศาจ!” ยูระกล่าวเสียงแข็งไปทางอินุงามิ


“มีองเมียวจิคอยปกป้องชีวิตนายดีน่าดูเลยนะ…”อินุงามิชำเลืองมองไปทางยูระก่อนจะกล่าวไปทางริคุโตะ


“หน่อย...อินุงามิยัยนี่ไม่เกี่ยวข้องนะ!” ริคุโตะลุกขึ้นมา’ทำไงดีตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาที่ยูระจะรู้เรื่องเรา...เราแปลงเป็นภูติไม่ได้แน่’


ยูระเบนสายตามองไปที่ริคุโตะ’ทำไมเจ้าปีศาจนี่ถึงทำร้ายริคุโตะคุงละ...ทำไมกัน!’


เคล้ง!


“เจ้าเกาะบ้านี่น่ารำคาญจริง!”


อินุงามิกล่าวพร้อมพุ่งมาทางโฮเคียคุยูระที่เห็นแบบนั้นก็ หยิบชิคิขึ้นมา


“อั้ก...บาดแผลเรา”


ยูระจับที่แขนของตัวเองขึ้นมา


หมับ!


ริคุโตะเอื้อมมือไปจับแขนของยูระก่อนจะวิ่งออกจากตรงนั้น


“นี่นายจะทำอะไรน่ะ ปีศาจยังอยู่ตรงนั้นนะ!” ยูระตวาดขึ้นมา


“ตอนนี้เธอบาดเจ็บอยู่นะ!” ริคุโตะ


“แต่ถ้าเจ้าปีศาจนั้นทำร้ายผู้คน-อั้ก!” ยูระกล่าวพร้อมร้องขี้นมา


หมับ! วูบ!


ริคุโตะอุ้มซึราระขึ้นมาเธอที่เห็นแบบนั้นก็หน้าขึ้นสี


“นี่หยุดนะจับตรงไหนอยู่น่ะ”


“ให้รอดก่อนแล้วค่อยบ่น”




เคล้ง! เคล้ง! เพล้ง!!!


อินุงามิกัดไปที่หัวของโฮเคียคุที่เป็นเหล็กก่อนจะหัวหลุดไป


“ข้าขอโทษท่านยูระ”


“นูระริคุโตะนายตายไปพร้อมกับยัยองเมียวจินั้นซะ!”


สิ้นเสียงอินุงามิก็พุ่งมาทางพวกเขาสองคน


!!!!!


“ปล่อยฉันลงมันมาแล้ว!” ยูระ


‘บ้าเอ้ยยูระก็บาดเจ็บอยู่เราก็แปลงเป็นภูติไม่ได้ถ้างั้นมันก็มีอยู่วิธีเดียว!’ ริคุโตะกล่าวในใจก่อนจะหยุดวิ่ง


ยูระที่เห็นแบบน้้นก็ตาเบิกกว้างขึ้นมา


“นายหยุดวิ่งทำไม!?”


“ฮ่าฮ่าๆๆๆๆในที่สุดแกก็ยอมรับชะตาแล้วสินะ!!!”


อินุงามิกล่าวพร้อมกับง้างปากมาทางริคุโตะ


วูบ!



ปั้ง!!!!


“อ้ากกกกก!!!!!”


ริคุโตะหันหลังกลับกระทันหันพร้อมกับชกไปที่ดั้งของอินุงามิจนร่างของมันกระเด็นไปไกลยูระตาเบิกกว้างขึ้นมา


‘อะไร!?...เป็นไปได้ไง แรงของมนุษย์ไม่มีทางชกเจ้าตัวแบบนั้นได้แน่!’


“ตอนนี้แหละ!”


ริคุโตะกล่าวพร้อมกับวิ่งอุ้มยูระต่อ


“ปล่อยฉันลงได้แล้วริคุโตะคุง!”


“นี่บ้านเธออยู่ไหน?” ริคุโตะ


“บ้านฉัน?” ยูระ


หลังจากที่อินุงามิโดนต่อยกระเด็นทก็ค่อยๆลอยขึ้น”มันเกิดอะไรขึ้นกัน?เจ้านั่นไม่ใช่ว่าเป็นมนุษย์แล้วจะอ่อนงั้นเหรอ…”


มันกล่าวเสร็จก็ดวงตาคมกริบ”ยอมไม่ได้ ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด!!!”


สิ้นเสียงอินุงามิก็พุ่งไปทางที่ริคุโตะไป


วูบ----! ฉัวะๆๆๆๆ


ทันใดนั้นเองก็มีร่างของชายหนุ่มที่มีผิวสีแดงลงมาจากฟ้าหมุนตัวและใช้เล็บฟันใส่อินุงามิ


“อ้ากกก!!!!” อินุงามิ


“ถึงว่าทำไมท่านริคุโตะถึงกลับบ้านช้านัก กำลังหนีหมาจรจัดอยู่นี่เอง”


เสียงที่แฝงไปด้วยความเกรงขามดังขึ้นมาจนอินุงามิต้องเงยหน้าขึ้นมาดู


“นี่แก…” อินุงามิ


“ข้าคือคิวบิ โมโมกิ ลูกน้องของท่านริคุโตะ จะเล่นกับแกเอง”


ฉวิ้ง!


เขากล่าวพร้อมกับมีเล็บงอกออกมาจากแขนทั้งสองข้างของเขา















××××××××××××××××××××××××××××××××××


ตอนนี้จบแล้วนะครับ ซึ่งตอนนี้ก็จะแบบไร้สาระหน่อยมั้ง ผมอยากให้มันมีโมเม้นอะไรแบบนี้บ้าง






































































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 427 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #773 Rin del Polaris (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:20

    อยากให้มีโมเม้นต์ซึราระกับริคุโอะ(คนน้องนะ!)ค่ะ!!

    #773
    0
  2. #361 Lesviw (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 13:25

    สนุกมาก
    #361
    0
  3. #359 Death-Site (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 15:45

    ก็ยังไม่ออกอ่ะ รอนัตสึเมะเนี่ยยยย
    #359
    0
  4. #358 Aumaimzaza (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 21:23
    อ่าวก็นึกว่าอากิระมาได้ไงคนแต่งคนเดียวกันนิหว่า555+
    #358
    0
  5. #357 Toey1432 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 20:42
    นัตสึเมะ ทาคาชิ ผู้มีค่าตัวแพงมากกก
    #357
    0
  6. #355 kk25122 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 10:06
    ไปทำไรกันที่บ้านอ่ะ ริคุโตะxยูระ ชอบคู่นี้เวอร์ อย่าเปลี่ยนน๊า
    #355
    0
  7. #354 Aetep (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 08:55

    ได้เริกมันละงานนี้

    #354
    0
  8. #353 shino13 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 06:46
    เกือบไปเกือบไป
    #353
    0
  9. #352 JoeyTK (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 05:48
    หึหึ พาเอาบ้านเสร็จแน่
    #352
    0
  10. #351 Fot800 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 01:14
    อุ้ม เข้าบ้าน เสร็จโจร โตะ555556
    #351
    0
  11. #349 shino13 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 02:55
    รอน้าา
    #349
    0
  12. #348 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 00:38
    รอๆๆๆๆๆ
    #348
    0
  13. #347 Fot800 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 22:54
    ต้องทะเลาะแตกหักกันเรื่อง สูบบุหรี่ แน่ๆ!!!
    #347
    0
  14. #346 JoeyTK (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 22:51
    ไม่ตายหรอก มีพลังรักษานิ จำได้ว่าย่ารักษาได้ยันโรคนิ
    #346
    0
  15. #345 pumjan01 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 22:28
    ต้องงั้นริคุโอะสอนมันมั้ง555+
    #345
    0
  16. #344 Chihay (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 22:25

    รอต่อนะคร้า
    #344
    0