☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 13 อินุงามิ เกียวบุ ไดมุกิ ทามาสึกิ ส่งสัณญาน [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,992
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 472 ครั้ง
    1 ม.ค. 62

ณ. บ้านใหญ่กลุ่มนูระ เวลา 21:20 น.


“ท่านหัวหน้าใหญ่!”


“ท่านหัวหน้าใหญ่ ท่านหัวหน้าใหญ่ขอรับ! อยู่ที่ไหนกันขอรับท่านหัวหน้าใหญ่!!”


เสียงโหวกเหวกของคาราสึเท็นงูดังไปทั่วบ้านใหญ่เมื่อรู้ว่า นูระริเฮียง หายตัวไป


ริคุโตะภายในตอนนี้กำลังนั่งกินข้าวอยู่กับริคุโอะ


“เอากับข้าวมาให้แล้วจ้า”


วาคานะเดินเข้ามาพร้อมกับอาหาร


“ทานละนะครับ!” ริคุโอะ


“ทานละนะครับ” ริคุโตะ


ปึง!


เสียงใรกล่องข้าวดังขึ้นมาริคุโตะ,ริคุโอะและคานะหันไปมองก่อนจะมีร่างของคาราสึเท็นงูโผล่ขึ้นมา


“ในนี้ก็ไม่มี!ท่านหัวหน้าใหญ่ไม่อยู่แล้ว!!”


“เฮ้อ จะไปอยู่ในนั้นได้ไงเล่า?” ริคุโอะ


“ใช่จ้ะในนั้นไม่มีหรอกนะ” วาคานะ


“ฮือๆ ท่านหัวหน้าใหญ่ หายไปอยู่ไหนของท่านนะขอรับ!!”


“ทำเป็นกระต่ายตื่นตูมไปได้เดี๋ยวอีกสักพักตาแก่นั่นก็กลับมาแล้ว ให้เวลาเขาหน่อยไม่ได้รึไง?”

ริคุโตะกล่าวขึ้นมาขณะคี้บปลาย่าง


“เรื่องนั้นข้าก็รู้อยู่หรอก แต่ในเวลาแบบนี้ มัวไปทำอะไรที่ไหนนะ!ท่านหัวหน้าใหญ่ออกมาเถอะขอรับ!!” คาราสึเท็นงู


ริคุโอะนึกเรื่องของทามาสึกิขึ้นมาก่อนจะทำหน้าออกบุญไม่รับ


ริคุโตะหันไปทางน้องชายฝาแฝดของตน”ถ้าอยากเข้าห้องน้ำก็ไม่มีใครว่าหรอกนะ”


“ไม่ใช่โว้ย!” ริคุโอะ


ตอนที่ 13 อินุงามิ เกียวบุ ไดมุกิ ทามาสึกิ

ส่งสัณญาน



“ในที่สุดพวกเราก็มาถึงเมืองที่จะทำให้ฝันเป็นจริงได้แล้วนะ” ทามาสึกิกล่าวขึ้นมาก่อนจะค่อยมีเงาโผล่ออกมาทีละคน


“นูระริเฮียงหายตัวไปหลังจากต่อสู้กับมุจิแล้ว”


“งั้นพวกเราก็ใช้เวลานี้ถอนรากถอนโคนกลุ่มนูระซะเลยดีไหม?หึหึ” อินุงามิ


“แต่ยังไงซะว่าไปแล้วกลุ่มนูระก็ยังมีปิศาจสายบู้อยู่มากมานหลายตนนะ เรื่องคงไม่ง่ายนักหรอก”


“หึนั่นก็ใช่…”


“แต่ยังไงก็ตามความยามเกรงของผู้คนหรือที่เรียกว่าความสัทธากลับอยู่กับเทพเจ้าที่นั่นเป็นอีกสาเหตุนึงที่ทำให้กลุ่มนูระครอบครองอณาเขตกว้างขวางภูมิเทพเหล่านั้นแหละที่ทำให้กลุ่มนูระแข็งแกร่งได้ขนาดนี้”


“เพราะง้้นเราต้องจัดการเก็บพวกนั้นก่อนเท่านี้ก็จะโค่นรากฐานของกลุ่มนูระได้แล้ว” ทามาสึกิกล่าวพร้อมกับหัวเราะอย่างมีชัย


“หึแค่เทพเจ้าที่เรื่องจัดการถล่มพวกมันทั้งหมดให้ข้าเป็นคนทำเองก็แล้วกัน”


“ถ้างั้นก่อนอื่นเราไปสร้างความปั่นป่วนในเมืองอุคิโยเอะนี่กันก่อนเถอะเพื่อหันเหความสนใจของพวกปีศาจสายบู้ไงหึ” ทามาสึกิ


ช่วงพลบค่ำ


ตู้ม!!!!


ตึกถล่มลงมาในย่านการค้าของเมืองอุคิโยเอะ


หญิงสาวทั้งสองคนต่างเดินกลับบ้านพร้อมพูดคุยกันก่อนที่ไฟตามทางเดินจะดับหายไปเป็นแถบ


“อะไรกันน่ะ?”


“ช่วยด้วยค่ะ!!”


“อะไรน่ะ? เกิดอะไรขึ้น!?”


ยูระวิ่งเข้ามาถามหญิงสาวทั้งสองก่อนจะตากระตุกขึ้นมา”สัมผัสนี่มัน...ปีศาจ”


ณ.บ้านใหญ่กลุ่มนูระ


ภายในห้องประชุมของกลุ่ม


“แย่จริงเป็นฝีมือของใครกันน่ะ!” อาโอตะโบ


“พวกมันกล้าก่อความวุ่นวายในถิ่นของเรามันต้องการอะไรกันแน่นะ” คุโรตะโบ


ฟู่—

ริคุโตะพ่นควันจากกล้องยาสูบออกมาก่อนกล่าว

“สัทธา…”


ริคุโอะหันมาทางริคุโตะ“หมายความว่าไงเหรอ?”


“คนเราอยู่ได้ก็เพราะสัทธาถ้าความสัทธาหมดไปมนุษย์เราจะไม่สามารถใช้ชีวิตต่อไปได้…” ริคุโตะกล่าวออกมาแต่ริคุโอะในตอนนี้ยังไม่เข้าใจ


“ในที่สุดมันก็ต้องเกิดสงครามขึ้นแน่” คุโรอุมารุ


“ชั่งแย่ซักจริงเลยนะ..” เคะโจโร


“อาจเป็นฝีมือของเจ้าพวกนั้น7เงาพเนจร”ริคุโอะกล่าวขึ้นมา


“7เงาพเนจรเหรอ เคยได้ยินมาบ้างเหมือนกันนะพวกที่อยู่ที่ชิโกกุ” คุโรตะโบ


“งั้นพวกนี้คือคนที่ทำร้ายท่านฮีฮีหรอ?” เคะโจโร


“อา มุจิ ปีศาจจากชิโกกุผู้ใช้สายลม เป็นคนทำร้ายท่านฮีฮี และพ่อข้า ข้ากับท่านริคุโตะเคยประมือกับมันมาแล้ว” โมโมกิกล่าวขึ้นมาทุกคนที่ได้ยินก็ต่างมองไปที่ริคุโตะ


ฟู่—

“ยังไงก็ตามพวกมนุษย์ยังไม่รู้ว่านี่เป็นฝีมือของปีศาจ..” ริคุโตะกล่าวพร้อมพ่นควันออกมา


“เอายังไงกันดีละท่านริคุโอะ?” เซนกล่าวไปทางทางริคุโอะ


“เราค่อยหาลือกันที่หลังแล้วกันพอดีข้าเหนื่อยมากแล้ว” ริคุโตะกล่าวเสร็จก็ออกจากห้องไป


“เป็นคนที่เอาแต่ใจเหมือนกับท่านหัวหน้าใหญ่จริงๆ” คุโรตะโบ





ริคุโตะในชุดยูกาตะดำแดงที่ควงกล้องยาสูบไปมาเดินกลับเข้าห้องของตัวเองก่อนจะหลับตาลง


“9 ปีแล้วสินะที่เรามาอยู่ที่นี่วันเวลาร่วงเลยไปเร็วจริงๆ อยากรู้จริงว่าใครส่งเรามาที่นี่…”


ริคุโตะบ่นพึมพัมออกมาก่อนจะสูบยาจากกล้องยาสูบต่อ


“คิดไปก็เท่านั้นอยู่ที่นี่ก็มีความสุขดี..”


กล่าวเสร็จริคุโตะก็ล้มตัวลงนอน


เช้าวันต่อมา


ริคุโตะกับริคุโอะและคนติดตามเดินไปทางโรงเรียน


“ขอโทษนะคะ แต่ว่าช่วงนี้พวกท่านไม่ควรออกจากบ้านไปนะคะ..”


“ใช่ ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง มันอันตรายเกินไปที่จะออกมานะขอรับ”


ซึราระกับอาโอพูดขึ้นมาด้วยความหวังดี


“ศัตรูพยายามปั่นป่วนเราอยู่แล้วเราจึงต้องไม่ตื่นตระหนกเกินไปเพราะเป็นสิ่งที่มันต้องการ” ริคุโอะกล่าวขึ้นมาซึระกับอาโอพยักหน้าเข้าใจ


“ใช่ฉันว่าอย่าผลีผลามเกินไปดีกว่าพวกมันต้องทำให้พวกเราปั่นป่วนมากกว่านี้แน่ๆ..” ริคุโตะกล่าวย้ำขึ้นมา


ณ.โรงเรียน [ช่วงพักเที่ยง]


“พวกนายมาเร็ว!!..มาดูอะไรนี่สิ..”คิโยสึงุเรียกคนในกลุ่มนักสืบคิโยจูจิไปดูในโน็ตบุค


“ปีศาจอยู่เบื้องหลังความปั่นป่วนในเมืองโยคิอุเอะ” × 3


ชิมะ: นี่มัน…?


คิโยสึงุ: มีข้อความมากมายบอกว่าเหตุการณ์ปั่นป่วนในเมืองโยคิอุเอะเมื่อคืนมันเกินกว่าที่จะเป็นฝีมือมนุษย์ได้น่ะและมันก็จะต้องเป็นฝีมือปีศาจแน่ๆเลย..


ชิมะ: จะ จริงเหรอน่ากลัวจังเลย..


โทริอิ: พูดเรื่องปีศาจอีกแล้วเหรอเนี่ย?


มากิ: นายชอบแบบนี้จริงๆ


คิโยสึงุ: หึหึ พวกนายน่ะ พวกนายยังไม่เข้าใจว่ามันน่าสนใจแค่ไหนงั้นสินะ


ริคุโตะที่อ่านนิยายอยู่ก็เบนสายตาไปทางพวกคิโยสึงุ


คิโยสึงุ: มีหลายความเห็นนะที่บอกว่าไม่สามารถจะปฏิเสธได้ว่านี่ต้องเป็นฝีมือปีศาจจากชิโกกุที่ชื่อว่า7เงาพเนจรแน่ๆเป็นไงเล่าเถียงไม่ออกเลยละสิ ห๊ะ! เถียงไม่ออกใช่ป่าว


ชิมะ: ใครกันเหรอ7เงาอะไรนั่น?


คิโยสึงุ: โถ่...7เงาพเนจรนั่นเป็นกลุ่มที่สร้างความหวาดกลัวได้มากทีสุดในชิโกกุนะว่ากันว่าผู้ที่ได้เห็นพวกนั้นจะไม่มีชีวิตรอดกลับไปหมู่บ้านได้อีกเลย


โทริอิ: หมู่บ้านเหรอ..


มากิ: เรื่องเล่าจากยุคไหนกันละนั่น?


คิโยสึงุ: พวกนายไม่เข้าใจหรอก พวกนายยังไม่รู้อะไร!!


พรึ่บ


ริคุโตะปิดนิยายลงก่อนจะกอดอกแล้วมองไปที่ริคุโอะ


“เจ้าปีศาจ…” ยูระกล่าวขึ้นมาเมื่อได้ยิน


ก่อนที่ริคุโตะจะชำเลืองมองไปที่ยูระที่นั่งข้างๆก่อนจะกล่าว


“เธอก็ระวังตัวไว้หน่อยแล้วกันนะ..”


“ชั้นจะต้องกำจัดปีศาจให้ได้”


“.....”


“ว่าแต่นายเป็นอะไรน่ะวันนี้เงียบผิดปกติ?”


“ก็ทุกคนนั่นแหละ..” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับมองไปทางทุกคนที่บรรยากาศหดหู่


ตอนเย็น


ริคุโตะเดินกลับบ้านกับพวกริคุโอะก่อนที่ซึราระจะกล่าวขึ้นมา


“ดูทุกคนกังวลเรื่องเมื่อคืนจังเลยนะคะ...หวังว่าวันนี้จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ..”


“ไม่ต้องห่วงหรอกเราทุกคนกำลังช่วยกันสอดส่องอยู่..” ริคุโอะกล่าวขึ้นมา


“ใช่..ข้าได้ให้สึโคโยมิช่วยหาด้วยเธอเป็นนางไม้คงจะได้เจอตัวเร็วๆ..” ริคุโตะกล่าวขึ้นมา


“สึโคโยมิ?...ทำไมต้องให้ยัยนั่นช่วยด้วยละคะ!?” ซึราระกล่าวพร้อมกับไม่พอใจ


“นี่พวกเธอยังไม่ถูกกันอีกเหรอ?” ริคุโตะกล่าวขึ้นมา


ข่วงตอนที่ริคุโตะเด็กๆเคยไปเล่นกับสึโคโยมิทำให้ซึราระเคืองขึ้นมาเลยไปหาสึโคโยมิแต่ก็โดนนางแกล้งกลับมา


“....”ซึราระ


บ้านใหญ่กลุ่มนูระ


ริคุโตะกลับมาที่บ้านพร้อมกับริคุโอะก่อนที่วาคานะจะเดินไปหาริคุโอะ


“ริคุโอะคานะจังโทรมาน่ะจ้ะ”


“เอ๋ครับผมจะรีบไป”


ริคุโอะถอดรองเท้าก่อนจะไปรับโทรศัพท์


ริคุโตะกับวาคานะมองไปที่เขาก่อนที่วาคานะจะยิ้มขึ้นมา


“ดีจังเลยน้าาความรักเนี่ย..”


“ผมว่าเธอคงไม่ได้โทรมาเรื่องนั้นหรอกครับ..”


“อย่าเบี่ยงเบนเลยนาริคุโตะแล้วลูกละมีคนที่ชอบแล้วรึยัง?” วาคานะถามขึ้นมา


ริคุโตะที่ได้ยินก็เกาแก้ม”ไม่มีหรอกครับ..”


“จริงเหรอ?...ตอนที่เพื่อนๆมาเยี่ยมบ้านเห็นริคุโตะเอาแต่มองเด็กผู้หญิงผมดำคนนั้นนี่นา..” วาคานะเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับนึกถึงยูระ


ริคุโตะที่ได้ยินก็เดินออกไปก่อนจะสวมชุดยูกาตะดำแดงออกมาแล้วเกินไปที่ต้นซากุระก่อนจะสูบยาจากกล้องยาสูบ


ซึ่บ


ริคุโอะในชุดนักเรียนเดินเข้ามา


“คานะโทรมาว่าไงบ้าง?” ริคุโตะถามออกไป


“คุณเคย์คะอินบาดเจ็บน่ะ..” ริคุโอะ


“งั้นเหรอ ฟู่-” ริคุโตะพ่นควันออกมาก่อนจะกล่าวต่อ”กลุ่มผู้นำเริ่มกังวลกังวายกันแล้วอีกเดี๋ยวพวกนั้นจะเริ่มประชุมกันแล้ว”


“...นับแต่ที่พลังของผมตื่นขึ้นมาผมก็ปฏิเสธไม่ยอมรับตัวเองมาตลอดเพราะผมยังมี เพื่อนสนิทและไม่อยากสูญเสียวิถึชีวิตแบบมนุษย์ไปแต่ว่าผมก็ยังมีเพื่อนสนิทอีกกลุ่มเพื่อนๆที่สำคัญเพื่อนๆปีศาจฉะนั้นผมไม่มีวันให้ใครมาทำร้ายเพื่อนสนิทของผมทั้งมนุษย์และปีศาจไม่ยอมเด็ดขาด”


ฟู่—


ริคุโตะพ่นควันออกมาเมื่อได้ยินที่ริคุโตะพูดก่อนจะหันไปทางเขา


“ริคุโตะ ฉันจะไม่สับสนต่อไปแล้ว…” ริคุโอะ


“นั้นแหละดีมาก” ริคุโตะกล่าวเสร็จก็เดินผ่านริคุโอะไป


ฟึ่บ


ก่อนที่ริคุโตะในร่างภูติผมสีดำยาวไม่ตกดวงตาสีแดงโลหิตในชุดยูกาตะดำแดงเดินเข้ามาในห้องประชุมก่อนจะพบกับผู้บริหารหลายตน


“ท่านริคุโตะขอรับ!” ฮีฮีกล่าวขึ้นมา


“เจ้า..หายดีแล้วเหรอ” ริคุโตะ


“ขอรับท่าน” ฮีฮีกล่าวเสร็จก็หันไปข้างหลัง


ก่อนที่ร่างของคนๆนึงจะเดินเข้ามาตัวสูงผิวขาวซีดผมสีขาวสลับแดงดวงตาสีแดงในชุดผ้าคลุม


“ตัวสูงชมัด..” ริคุโตะพึมพัมออกมา


“ท่านริคุโตะไม่เจอกันนานเลยนะขอรับ..”


“โชเฮย์ สินะ…” ริคุโตะกล่าวขึ้นเมื่อดูตามร่างกายของคนตนหน้า


ก่อนที่เขาจะก้มหัวลง”ขอบพระคุณมากที่ท่านช่วยพ่อของผมเอาไว้ เมื่อมีโอกาสข้าขอตอบแทน..”


ริคุโตะมองไปที่โชเฮย์ก่อนจะเบนสายตาไปทางฮีฮีก่อนจะถอนหายใจ


“แล้วแต่นายเลยละกันที่ฉันช่วยฮีฮีก็เพราะเขาเป็นคนของกลุ่มน่ะนะ” ริคุโตะ


ฟึ่บ


“ว่าไงพี่ๆน้องๆดูเหมือนจะประชุมกันอยู่สินะ” เสียงของฮิโตสึเมะดัวขึ้นมา


“มาแล้วเหรอ ฮิโตสึเมะ “ ริคุโตะกล่าวพร้อมกับนั่งลง


“ครับท่านริคุโตะ”ก่อนที่เขาจะนั่งลงก่อนกล่าว”นี่เป็นเรื่องที่หนักหนาที่สุดตั้งแต่กลุ่มของเราเคยพบมาเลยคงไม่จำเป็นจะต้องอธิบายกันมากหรอกนะ”


“นี่พวกลุง!เราจะต้องรอไปจนถึงเมื่อไหร่กัน!”โชเฮย์กล่าวเสร็จก็ลุกขึ้นมาฮิโตสึเมะที่เห็นแบบนั้นก็ตาเบิกกว้างขึ้นมา


“สูงจริง…อ่อโชเฮย์สินะไม่เจอกันพักเดียวตัวโตขึ้นมากทีเดียว-”


“-เรื่องสำคัญคือพ่อข้าถูกทำร้ายต่างหาก-


“-โชเฮย์นั่งลงเจ้าไม่เห็นรึไงว่าท่านริคุโตะนั่งอยู่น่ะ” ฮีฮีกล่าวขึ้นมาโชเฮย์ที่ได้ยิน..


“ขออภัยขอรับ” ก่อนที่เขาจะนั่งลง


ริคุโตะหยิบกล้องยาสูบออกมาก่อนจะสูบยา


ฟู่—


“ข้าเข้าใจว่าเจ้าแค้นเรื่องที่พ่อเจ้าถูกทำร้ายแต่อย่าผลีผลามขึ้นมามันเป็นแผนของศัตรูและอีกอย่างฮิโตสึเมะเจ้าน่ะเลิกยุแยงคนในกลุ่มซักที” ริคุโตะกล่าวพร้อมมองไปที่ฮิโตสึเมะ


“ฮึฮึท่านพูดอะไรของท่านน่ะท่านริคุโตะ..” ฮิโตสึเมะกล่าวพร้อมกับเช็ดเหงื่อ


ฟึ่บ


ริคุโอะในร่างมนุษย์เดินเข้ามาก่อนจะนั่งลง


“อะไรๆมาช้าซักจริงนะนายน้อย”


“เจ้าก็มาเร็วเหลือเกินนะฮิโตสึเมะ”


“เป็นธรรมดาเพราะนี่เป็นเรื่องใหญ่ของกลุ่มเราข้าถึงกับทิ้งงานทุกอย่างแล้วรีบมาเลย” ฮิโตสึเมะ


“งั้นผมขอพูดเลยนะจงอย่าได้ผลีผลามเด็ดขาดห้ามลงมือคนเดียวเพราะไม่ว่ายังไงกลุ่มของเราจะได้เผชิญหน้ากับศัตรูแน่ๆ…” ริคุโอะกล่าวขึ้นมาก่อนจะหันไปทางฮีฮี”เจ้าเข้าใจใช่มั้ย?”


“อา..ข้าเข้าใจ-”


โชเฮย์ลุกขึ้นพรวดขึ้นมา


“-แต่ข้าไม่เข้าใจ นายน้อยมันต้องตาต่อตาฟันต่อฟันสิ!”


“โชเฮย์!!!...ข้าคิดผิดจริงๆที่จะให้เจ้ามาแทนข้า”ฮึฮีกล่าวขึ้นมา


“แต่ว่าพ่อ..”


“ไม่หรอกโชเฮย์ทำถูกแล้ว ลูกต้องล้างแค้นให้พ่อ” ฮิโตสึเมะ


“โชเฮย์ผมก็รู้สึกไม่ต่างไปจากนายแล้วทำไมพวกเราจะต้องแบ่งแยกกันด้วยละมันไม่รู้เหรอว่านั่นเป็นสิ่งที่ศัตรูต้องการ…” ริคุโอะกล่าวขึ้นมา


โชเฮย์ที้ได้ยินก็หลี่ตาก่อนจะนั่งลง


“เอาเป็นว่าในสถานการณ์แบบนี้เราจะต้องมีใจเข้มแข็งและมีใจมั่นคงดังนั้น...ดังนั้นผมจะนำกลุ่มนูระนี้แทนปู่เองครับ…” ริคุโอะ


ทุกคนที่ได้ยินก็มองไปที่ริคุโอะด้วยสายตาทึ่ง


“ในฐานะนายน้อยกลุ่มนูระ!” ริคุโอะ


“นายน้อย!!” ซึราระ


“สมแล้วที่เป็นนายน้อยของเรา” อาโอ


โมโมกิเหลือบตาไปมองที่ริคุโตะที่ยังมีท่าทีนิ่งเฉย


อ้ากกกกกก!!!!!


เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาคนในห้องประชุมมองไปที่ข้างนอกก่อนที่ริคุโอะจะวิ่งออกไป


“ว่าไงนะมีผู้บุกรุกเหรอ!? มีผู้บุกรุกในบ้านใหญ่ได้ กลุ่มนูระจะต้องจบสิ้นแน่!!”ฮิโตสึเมะโวยวายขึ้นมา


“เงียบน่าฮิโตสึเมะหยุดโวยวายซักทีเราต้องหาตัวการก่อนนะ” ริคุโอะกล่าวขึ้นมา



“นูระริคุโอะขอรับชีวิตของเจ้าไปละนะ”


เสียงของสิ่งมีชีวิตดังขึ้นมา


วูบ!!


ก่อนที่จะมีหัวหมาสีน้ำตาลลอยได้จะบินผ่านทุกคนไป


“หยุดเดี๋ยวนี้!!!” ริคุโอะวิ่งตามไป




“เฮ้อ...ช่วยไม่ได้”ริคุโตะกล่าวเสร็จก็หายตัวไปก่อนจะปรากฏตัวที่หน้าบ้านกลุ่มนูระ


เคล้ง!!! เคล้งๆๆ!!!!


เสียงของภายในบ้านดังออกมาเป็นพักๆก่อนที่จะหัวหมาลอยได้จะลอยออกมาทางหน้าบ้านก่อนที่มันจะพบกับเด็กหนุ่มผมสีดำยาวลอยไม่ตกพื้นดวงตาสีแดงโลหิต


“นูระ ริคุโตะ!!!”


หัวหมาลอยได้กล่าวพร้อมพุ่งมากัดคอริคุโตะ


ซี้ดดดดดดดด!!!!


ฉากกัดคอ!!!  ปรากฏแด่สายตาของริคุโอะกับซึราระและอาโอที่วิ่งออกมาจากบ้านใหญ่


“ท่านริคุโตะ!!!!” × 2


“ริคุโตะ!?” ริคุโอะที่เห็นฉากนี้ก็หน้ามืดขึ้นมาก่อนจะกำมือแน่นและดวงตาที่คมกริบ


ก่อนที่ คุบินาชิ เคะโจโร.และโมโมกิ จะวิ่งออกมาแล้วเห็นฉากนี้เข้า


เลือดมากมาย..พุ่งกระฉูดออกมาจากต้นคอของริคุโตะ


“ท่านริคุโตะ!!!” โมโมกิ


“ท่านริคุโตะครับ/ท่านริคุโตะคะ!!” คุบินาชิ/เคะโจโร


ทุกคนยังตะโกนต่อไป



“ตะโกนโหวกเหวกอะไรกันมันหนวกหูน่ารำคาญนะ”


แต่...ริคุโตะกลับพูดออกมาหน้าตายก่อนจะค่อยๆเดินมาหาพวกเขาทั้งๆที่ยังมีหัวของอินุงามิติดแหงกอยู่ที่ต้นคอซ้าย


“ทะ ท่านริคุโตะไม่เป็นอะไรนะครับ?” โมโมกิ


“หา...อะไรงั้นเหรอ??” ริคุโตะยังคงทำหน้างง


“ที่คอ..น่ะครับ..” อาโอชี้ไปที่หัวของอินุงามิ


“อ๋อ..เจ้านี่นะหรอ..” ริคุโตะพูดขึ้นก่อนจะ…


กิ่ดดดด...ซี่สสสส !!!!!


ริคุโตะเอื้อมมือมาดึงหัวของอินุงามิและดึงออกมาเบาๆแต่ว่ากลับมีเลือดพุ่งกระฉูดออกมา!!!


“ริคุโตะ!!!/ท่านริคุโตะ!!!”


“อะไรอีกเล่าก็ดึงออกแล้วไง..”


“ตะ...แต่ว่าเลือดมัน..”


“ก็เลือดน่ะสิ..”


“งั้นท่านก็บาดเจ็บสิคะ!!”


“หา...พูดอะไรของเธอซึราระนี่ไม่ใช่เลือดชั้นซักหน่อย…”


“เอ๋…!!!!” × ทุกคน


“ตกใจอะไร..คิดว่าฉันจะโดนเจ้าหมาขี้เรื้อนนี้ขย้ำคอขาดรึไงกัน?”


“.......”


ทุกคนที่ได้ยินแล้วก็ไม่อยากเชื่อเท่าไหร่


“เฮ้อ~~~งั้นดูนี่…”


ริคุโตะเปิดคอเสื้อออก..เผยให้เห็นเนินอกขาวไร้รอยขีดข่วนใดๆแม้แต่ชุดก็ยังไม่ขาดหรือเป็นรอยด้วยซ้ำ


“โกหกน่า .ก็เห็นๆกันอยู่ว่าเลือดมันพุ่งออกมาจากคอของท่าน..” ซึราระกล่าวพร้อมหน้าขึ้นสีเมื่อเห็นเนินอกของริคุโตะ


“อ๋อ..ไอนี้น่ะหรอ ..”


ริคุโตะยกหัวของอินุงามิขึ้นมาและง้างปากมันออกมา เขี้ยวทุกเล่มของมันแหลกสลายจนหมดเลือดไหลออกมาไม่หยุด


“แก~~เป็นตัวอะไรกันแน่~~ทำไมตระกูลนูระที่แสนอ่อนแอ~~ถึงมีปีศาจแบบแกอยู่กัน~~~”


อินุงามิหัวหมาลอยได้กล่าวออกมาอย่างลำบาก


“หืม...แกนี่..มันโง่จริงๆ มีใครที่ไหน เขาเผยความแข็งแกร่งอยู่ตลอดเวลาบ้าง พวกแบบนั้น. มีเเต่ พวกชอบหลอกใช้คนอื่นกับตัวโกงตัวร้ายในนิยายเท่านั้นแหละ..”


ริคุโตะ สวนกลับไปเสียงเรียบ..


“พวกที่เอาแต่นั่งดูและไม่ลงมือด้วยตกเอง..มันก็ฉลาดอยู่หรอก ถือว่าเป็นผู้นำที่ฉลาดพอควรล่ะนะ..แต่ว่า.. คนแบบนั้นน่ะ.. เป็นผู้นำที่ดีไม่ได้หรอก..แล้วก็.. คนแบบนั้นน่ะ..ชนะใคร.. ไม่ได้หรอกนะ.. อินุงามิ


ริคุโตะ พูดจบ ก็โยนหัวของอินุงามิไปด้านหลังโดยไม่สนใจอะไรมันอีก..


“ถูกความดำมืดหลอกลวงจนไม่เชื่อมั่นในตนเองและวีถีที่ถูกต้อง..สุดท้ายทั้งชาติ.. แกก็เป็นได้แค่หมา.. ที่อิจฉาริษยามนุษย์ ก็เท่านั้นแหละ.. อินุงามิ… เอาเถอะ แล้วแกจะได้รู้เอง ในไม่ช้า…

ฝากทักทายเจ้าทานูกิน้อยด้วยละ..”


“แก นูระริคุโตะ จำไว้ ฉันจะกลับมาเอาคืนแกแน่!”


เมื่อสิ้นเสียงอินุงามิก็ลอยจากไป ส่วนริคุโตะก็หยิบกล้องยาสูบก่อนจะเข้าบ้านไปริคุโอะที่เห็นแบบนั้นก็วิ่งตามริคุโตะเข้าไป


“้เดี๋ยวก่อน.. ริคุโตะ!” ริคุโอะ


“ประโยคเมื่อครู่ของท่านริคุโตะ..เฉียบคมจริงๆ..”คุโรตะโบพูดขึ้น


“ให้ความรู้สึกเหมือนกับผู้ใหญ่..แบบสุดๆไปเลย..อีกอย่างร่างกายที่โดนกัดนั่นกลับไม่เป็รอะไรเลย...เหมือนกับท่านริฮัง” อาโอตะโบก็ได้แต่จ้องมองแผ่นหลังของริคุโตะ…


“ให้ความรู้สึกแข็งแกร่ง แล้วก็ พึ่งพาได้ ยังไงไม่รู้สิ..” คุบินาชิเอง..ก็อดจะมองตามไปไม่ได้..


“ใช่แล้วเนี่ยละคือเจ้านายของข้า!!” โมโมกิกล่าว

อย่างภูมิใจ


“ท่านริคุโอะเองก็พึ่งพาได้เหมือนกันนะ!!!” ซึราระ พูกขึ้นมา..


“อืม..จะว่ายังไงดีละ..ท่านริคุโอะน่ะเหมือนกับปีศาจที่ปกป้องพวกพ้องครอบครัวในยามคับขันและอบอุ่น..แต่ท่านริคุโตะ..เหมือนปีศาจที่จะทำทุกอย่างเพื่อคนที่รัก เพื่อครอบครัว.. ต่อให้ต้องแปดเปื้อนแค่ไหน ก็ยอม.. ถ้าเพื่อปกป้องสิ่งนั้น..” คุโรตะโบหลับตาเอ่ยขึ้น..


“ถึงจะให้ความรู้สึกต่างกัน แต่ก็มีเป้าหมายแบบเดียวกัน..สินะ..” คุบินาชิหลับตาพยักหน้า


“ใช่มั้ย..ใช่มั้ย..ฮ่าฮ่าๆ” โมโมกิที่ได้ยินก็ตีไหล่คุบินาชิและหัวเราะอย่างบ้าคลั่งก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านใหญ่


“เจ้านี่เริ่มหน้าหมั่นไส้ขึ้นทุกวันๆแล้วแฮะ” คุบินาชิพูดขึ้นมา















_________________××××××××××××××××××


ฮิบปี้!! สวัสดีปีใหม่นะทุกคน!! บทเขียนนี้ผมเอามาจากคนที่ผมนับถือถ้าใครเคยอ่านก็จะรู้สึกคุ้นเอง

ทุกคนทำอะไรข้ามปีกันบ้างเอ่ย?ส่วนผมนอนข้ามปี


(จิตตก)


ใครที่นอนข้ามปีเม้น














.






































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 472 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #783 I LOVE FROYD (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 11:42
    คุบินาชิปล่อยๆน้องไปหน่อย😂 น้องกำลังเห่อนาย
    #783
    0
  2. #636 bophobia (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 15:47
    มีเจ้านายเก่งต้องภูมิใจเป็นธรรทด๊าาา55555
    #636
    0
  3. #376 ford042 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 13:35
    ท่านเอ็นซุยนี่เองงงงง
    #376
    0
  4. #360 FujiwaraYuri (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 17:32
    ก็ว่าทำไมบทมันคุ้นๆน่ะ5555
    #360
    0
  5. #356 Windy Erika (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 16:05
    ผู้นำสูงสุด ท่านเอ็นซุย หุหุ
    #356
    0
  6. #324 Aetep (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 10:39

    สุดยอดดดดดดดดดดดดดดด

    #324
    0
  7. #310 iN3310K (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 17:40
    หืม~ คุ้นๆนะ ไม่สิ! นี่มันใช่เลยตะหาก! กระต่ายขาวสินะ หึหึ
    #310
    0
  8. #304 Kuroshio (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 01:23
    ดูพลุข้ามปี ห้ามเมนต์สินะ?
    #304
    0
  9. #303 QTITAN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 19:32
    เล่นเกมข้ามปี
    #303
    0
  10. #302 Rnozero (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 18:51

    Yes ตัวเต็มมาแล้วขอบคุณครับสวัสดีปีใหม่ไทย2562คร้าบบบบบบบบบบบ

    #302
    0
  11. #301 Amagedon (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 18:01
    คนส่วนมาก=เคาท์ดาวน์ข้ามปี
    ส่วนน้อย=สวดมนต์ข้ามปึ
    น้อยกว่า=ละหมาดข้ามปี
    #301
    0
  12. #300 Death-Site (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 08:13

    เมื่อไหร่นัตสึเมะตะออกมาาาาาา
    #300
    0
  13. #299 shino13 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 07:54

    งงนิดๆแต่ก็สนุกละน้าา
    #299
    0
  14. #298 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 06:53
    คุ้นๆแฮะใช้ของ ไรคิริ เอ็นซุยป่ะไม่แน่ใจตรงไรคิริไม่ได้อ่านนานแล้วเหมือนกัน

    ปล. รอตรอตอนต่อไปค่ะ
    #298
    1
  15. #297 Dark clover. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 01:17
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-02.png สนุกมากค่า~
    #297
    0
  16. #296 2442546 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 00:10
    ฮึ ฮึ ฉากนั้นมัน เหมือนกับเขาคนนั้น
    #296
    1
    • #296-1 Belphegor666(จากตอนที่ 17)
      1 มกราคม 2562 / 00:25
      คนที่พวกเรานับถือ
      #296-1
  17. #295 245380 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 00:10
    ฮูเร่!ปึใหม่แล้วนะทุกคน
    #295
    0
  18. #294 racnarock (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 00:07
    อ่านนิยายข้ามปี

    ฮู้เร่
    #294
    0
  19. #293 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 23:18
    ฮิโตสึเมะนี้เป็นคนของกลุ่มนูระหรือว่ามาจากเรื่องนัตสึเมะเหรอคะ รู้สึกว่านัตสึเมะก็มีตัวละครนี้เหมือนกัน
    #293
    1
    • #293-1 2442546(จากตอนที่ 17)
      1 มกราคม 2562 / 00:06
      มาจากกลุ่มนูระครับ
      #293-1
  20. #292 shino13 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 20:31

    ค้างงง กำลังสนุกเลยอะ
    #292
    0
  21. #291 Fot800 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 19:49
    รออ่าน พร้อม countdown เลย
    #291
    0
  22. #290 QTITAN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 00:43
    ลงแล้ววว
    #290
    0
  23. #289 Black_Memory (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 23:53
    มาต่อไวๆนะครับ
    #289
    0
  24. #288 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 23:28

    ไรท์กลับมาแล้ว เย้ ขอบคุณค่ะ
    #288
    0
  25. #287 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 20:51
    รอค่ะๆ
    #287
    0