☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 12 ทามาสึกิกับเงาทั้ง7 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,977
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 462 ครั้ง
    16 ธ.ค. 61

ปู๊น—!


[บนรถไฟ]


ริคุโตะมองไปรอบๆผู้คนเริ่มแออัดเบียดเซียดกันไปมาเขามองไปรอบๆก่อนจะเห็นคุบินาชิถือหนังสือพิมพ์แล้วก็กัปปะส่วนอีกคนนึง


คึก คึก คึก คึก


“หวา!”


ฟุ่ด


“นี่เค้ามีงานเทศกาลอะไรกันเหรอคะเนี่ย?”


หัวของริคุโตะโดนหน้าอกอันใหญ่โตของเคะโจโร


“เคะโจโรหน้าอกเจ้าโดนหัวข้าแล้วนะ”


ริคุโตะกล่าวออกไปยังเคะโจโร


“ตายจริงขอโทษค่ะนายน้อย”


เคะโจโรกล่าวพร้อมกับกอดคอของริคุโตะให้ซุกเข้าไป


ซึราระมองไปยังริคุโตะกับเคะโจโรก่อนจะกล่าวออกมาหน้ามืดว่า


“หยุดเลย...ถอยห่างๆจากท่านริคุโตะได้แล้วมั้งเคะโจโร!!”


“ถอยได้ที่ไหน...สภาพนี้มันช่วยไม่ได้นี่นา”


เคะโจโรกล่าวพร้อมกับกอดริคุโตะแรงขึ้น


‘หายใจไม่ออก’


“ท่านริคุโตะก็ด้วยจะซุกไปอีกนานมั้ย!?”


ซึราระกล่าวไปที่ริคุโตะที่หน้าของเขาซุกหน้าอกของเคะโจโร


“แหม่ก็มันนุ่มดีนี่นาทำไมเจ้าต้องเดือดร้อนด้วย?”


ริคุโตะกล่าวไปยังซึราระเธอที่ได้ยินก็ชงัก


“ข้าแค่เป็นคนคุ้มกันให้ท่านนิคะ ไม่ได้เดือดร้อนอะไรด้วยซ้ำ”


ซึราระกล่าวด้วยเสียงไม่พอใจก่อนจะยืนเฉยๆก่อนจะมองไปที่ริคุโอะที่มองหน้าเธออยู่


“มีอะไรหรอคะท่านริคุโอะ?”


“ปะ...ป่าวหรอกไม่มีอะไร…”


ริคุโอะเอ่ยออกไปก่อนจะยืนเหม่อ


’เมื่อวานริคุโตะบอกให้ซึราระมาเป็นผู้คุ้มกันให้ตัวเองทำไมผมถึงไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยนะ’


ริคุโตะมองไปที่ริคุโอะก่อนจะยิ้มที่มุมปากขึ้นมา


ผ่าง


ประตูรถไฟเปิดออกทุกคนเริ่มออกมากันริคุโอะกล่าวขึ้นมา


“แล้วอีกตนคือใครกัน?”


“อาโอตะโบน่ะ” ริคุโตะ


“เจ้านั่นคงโดดไปแล้วละมั้ง” คุโรตะโบ



ริคุโตะที่ได้ยินก็มองไปที่รถไฟก่อนจะเห็นอาโอตะโบในชุดสูท


“ท่านริคุโตะเห็นเราแล้ว!”


ปู๊น–!


รถไฟเริ่มออกตัวไปริคุโตะโบกมือพร้อมกับยิ้มส่งให้


“ท่านริคุโตะ!!!”


ซึราระหันไปรอบก่อนจะทักไปที่ริคุโตะ


“เหมือนได้ยินเสียงใครเลยนะคะ”


“คงหูแว่วไปมั้งเธอหรือไม่สบาย”


ฟุ่บ


ริคุโตะกล่าวพร้อมจับหน้าผากซึราระ


“....” ซึราระหน้าขึ้นสีขึ้นมาก่อนจะหลบตาริคุโตะ


“ซึราระเป็นภูติหิมะไม่เป็นหวัดหรอก ไปกันได้แล้ว”


ริคุโอะขัดขึ้นมาก่อนจะเดินออกไปรวมถึงผู้คุ้มกันคนอื่นริคุโตะเอามือออกก่อนจะเดินตามที่เหลือไป

(ผู้คุ้มกันก็เหมือนในเมะนั่นแหละ)


ซึราระเดินข้างๆริคุโตะก่อนจะถามขึ้นมา


“ทำไมท่านริคุโตะถึงเลือกข้ามาเป็นผู้คุ้มกันละคะ?”


ริคุโตะเหลือบไปมองเธอก่อนจะมองไปทางริคุโอะ


“ก็ป่าวหรอกไม่ได้มีอะไรพิเศษแค่อยากทดสอบอะไรนิดหน่อย”


“เอ๋?” ซึราระไม่เข้าใจกับสิ่วที่ ริคุโตะเอ่ยออกมา


“อย่าใส่ใจเลยไปกันเถอะ”


ริคุโตะกล่าวเสร็จก็เดินนำซึราระไป



[ ตอนเย็น เวลา 18:16 ]


ริคุโอะเดินมาหาริคุโตะก่อนจะถาม


“คุณเคย์คะอินไม่อยู่หรอ?”


“อ่อ..ถ้ายูระจังเห็นบอกว่ามีศึกใหญ่น่ะ”


ริคุโตะกล่าวออกไปด้วยพร้อมใบหน้าเล่นๆก่อนจะคิดในใจ’ยัยองเมียวจินั่นป่านนี้คงเจอปู่เราแล้วมั้ง’


“ศึกใหญ่?”ริคุโอะกล่าวขึ้นมาด้วยความไม่เข้าใจ


“เห็นบอกว่าสำคัญมากๆเลย” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับวนนิ้วไปมา


“เอาละเสร็จซักที!”


คิโยสึงุกล่าวขึ้นมาเสียงดังทุกคนในกลุ่มนักสืบคิโยจุจิหันไปมองก่อนจะเดินเข้าไป


“คิโยสึงุทำอะไรอยู่ตั้งนานน่ะ?”ริคุโอะ


“อ่อลองมาดูนี่สิ” คิโยสึงุกล่าวพร้อมกับให้ทุกคนดูภาพในโน็ตบุ๊คที่เป็นแผนที่ญี่ปุ่นที่มีขีดสีแดงขึ้นมาตามแต่ละจุด


“แผนที่ญี่ปุ่น?” คานะ


“ไม่ๆๆรูปนี้คือกราฟบอกความถี่แต่ละพื้นที่จะมีปีศาจปรากฏยังไงเล่าแล้วยังมีข้อมูลของปีศาจนั้นๆทั้งหมดด้วยนะ” คิโยสึงุอธิบายออกมา


“ดูแล้วฝั่งตะวันตกมีปีศาจเยอะจังเลยนะโด้ยเฉพาะเกียวโตและชิโกกุ” ซึราระ


“ใช่แล้วชิโกกุเป็นแหล่งที่ปีศาจอาศัยมากที่สุดจะเรียกว่าเป็นอณาจักรปีศาจก็ยังได้เลยขอบอก” คิโยสึงุ


ริคุโตะเดินเข้ามาก่อนจะกล่าว”นั่นนะออกจะเกินไปหน่อยนะ”


ทุกคนหันมามองที่ริคุโตะ


“ริคุโตะ?” ริคุโอะ


“จริงอยู่ที่ชิโกกุมีปีศาจหนาแน่นแต่ว่าพวกนั้นมันอ่อนแอเทียบไม่ได้กับปีศาจจากเขตเกียวโตเลยซักนิด” ริคุโตะกล่าวด้วยเสียงเฉื่อยๆออกมา


หมับ


ซึราระเดินไปจับแขนริคุโตะก่อนจะมองหน้า’ไม่ได้นะคะ’


ริคุโตะเหมือนรับรู้จึงกล่าวออกมาแบบเขิน”เมื้อกี้แค่เดาเอาเท่านั้นแหละฮ่าฮ่าๆ”


“อ่อ..อย่างนั้นเองเหรอแต่ว่าสิ่งที่นูระคนพี่พูดก็ถูกอยู่อย่างนึงสมัยยุคเคย์โจ มีปีศาจที่คุมปราสาทโอซาก้าอยู่รู้สึกว่าจะชื่อ…”



“คิโยสึงุรู้สึกว่านายจะทำเกมส์ไว้ด้วยนี่ใช่มะ?” ริคุโตะกล่าวขัดขึ้นมา


“อาใช่ นายรู้ได้ไงเนี่ย?”


คิโยสึงุกล่าวยอย่างตะลึงก่อนจะหันไปทางโน้ตบุ๊ค

“นี่ไงเกมส์ที่ฉันสร้างขึ้น นี่เป็นเกมส์ที่มีตัวเอกเป็นสาวน้อยองเมียวจิที่เดินทางไปปราบปีศาจทั่วญี่ปุ่นได้สนุกแล้วก็เรียนรู้ด้วยยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย”


“คิโยสึงุคุงเนี่ยชอบเรื่องปีศาจจริงๆเลยนะ” ริคุโอะกล่าวด้วยรอยยิ้ม


“เรียกว่าเพ้อเลยดีกว่ามั้ง…” คานะ


“มีภูติหิมะรึป่าวคะ?” ซึราระ


“นี่คิโยสึงุนายเปิดไปที่แผนที่กราฟเมื้อกี้ได้รึป่าว?”

ริคุโตะกล่าวขึ้นมา


“อ่อ ได้สิ ทำไมหรอ?”


คิโยสึงุกล่าวถามขึ้นมาขณะมืออยู่ที่คีย์บอร์ด


“ป่าวหรอกแค่อยากรู้ว่าที่ยัตสึฮาระมีเยอะไหมน่ะ”


ปิป


คิโยสึงุเปิดแผนที่รูปกราฟขึ้นมาอีกครั้ง


ริคุโตะเดินไปดูตรงยัตสึฮาระ’มีเยอะเหมือนกันแหะ…”


“ก็มีอยู่อะนะที่ชนบทปีศาจแถบนั้นแต่ส่วนมากจะเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เยอะอยู่ เหมือนกันนะ” คิโยสึงุ


“นี่ทำไมนายถึงยัตสึฮาระละที่นั่นออกนอกเขตของกลุ่มเรานะ” ริคุโอะมากระซิบที่ริคุโตะ


“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกแค่อยากรู้นิดหน่อย..” ริคุโตะกล่าวด้วยเสียงจริงจัง


‘อะไรกันทำให้ริคุโตะจริงจังขนาดนี้?’ ริคุโอะคิดในใจ


“เอาจริงๆเราสามารถไปได้นะที่ยัตสึฮาระน่ะ..”


คิโยสึงุกล่าวขึ้นมา


“เอ๋…” ริคุโตะ


“ปิดเถอมฤดูใบไม้ผลิเราลองไปแคม์ที่ยัตสึฮาระกันดีไหม?” คิโยสึงุ


“เอ๋ อีกแล้วหรอ?” มากิ


“ที่นั้นน่ากลัวไหมอ่า…” โทริอิ


“ไม่รู้สิ ชนบทแบบนั้นฉันไม่ค่อยหาข่าวด้วย.เดี๋ยวฉันลองหาข่าวก่อนเพื่อจะมีอะไรเจ๋งๆให้ดู”


คิโยสึงุกล่าวเสร็จก็กดไปที่โน้ตบุ๊ก


“เฮ้จะดีหรอไปที่นั่นน่ะ” ริคุโอะกล่าวอย่างเป็นห่วงเพราะมันอยู่นอกเขตของกลุ่มนูระ


หมับ


ริคุโตะจับไหล่ริคุโอะก่อนจะกล่าวขึ้นมา


“ลองไปกันเถอะ…”ริคุโตะกล่าวพร้อมยิ้มขึ้นมา


‘ปิดเถอมฤดูใบไม้ผลิ เป็นช่วงที่จบศึกกับพวก88อสูรพอดี ที่นี่เราจะได้พิสุจน์ซักทีว่า

นัตสึเมะ ทาคาชิ มีตัวตนอยู่หรือป่าว’




ริคุโตะคิดในใจก่อนจะเอามือออกจากริคุโอะแล้วเดินไปที่หน้าต่าง


‘ตอนนี้ยูระจังคงกำลังลังสู้กับมุจิอยู่แน่ๆเพื่อช่วยตาแก่นั่นแต่ว่าเราติดไปเองรึป่าวเหมือนว่าภูติพรายในเรื่องนี้มันดูเก่งกว่าตอนที่เราเห็นในอนิเมะ…อย่างนี้เราต้องช่วยริคุโอะปราบ อินุงามิ เคียวบุ ไหมนะ?’


“คาราสึเท็นงู”


ขณะที่ริคุโตะกำลังคิดในใจริคุโอะก็พูดขึ้นมาทำให้ริคุโตะหันไปมองทางหน้าต่างก่อนจะเห็นคาราสึเท็นงูบินผ่านไป


ริคุโตะกับริคุโอะมองหน้ากันก่อนจะพยักหน้าแล้ววิ่งออกจากห้องไปซึราระที่เห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งตามไปทันที


“แฮ่ก..แฮ่ก”


ริคุโอะที่วิ่งออกมาพร้อมริคุโตะก็หายใจพร้อมมองไปทั่วท้องฟ้าก่อนจะกล่าวออกมา


“คาราสึเท็นงูรีบร้อนไปไหนกันนะ?”


“ท่านริคุโอะ!!!”


“ท่านริคุโตะ!!!”


เสียงของอาโอกับคุบินาชิดังขึ้นมาพร้อมวิ่งมาทางริคุโอะกับริคุโตะ


“อาโอ คิบินาชิ “ ริคุโอะ


“หรือว่าพวกท่านเห็นคาราสึเท็นงูเหมือนกัน?” คุบินาชิถามไปที่ริคุโตะกับริคุโอะ


“อา” ริคุโตะ


“อืมรู้สึกสงสัยน่ะได้บอกอะไรรึป่าว?” ริคุโอะ


“ไม่เลยขอรับรู้สึกจะรีบบินไปจนไม่เห็นพวกเราเลยด้วยซ้ำ” อาโอ


“ท่าทางเหมือนจะเกิดเรื่องขึ้นแล้วละครับตอนนี้” คุบินาชิ


ริคุโอะพยักหน้า”งั้นฉันขอเดินดูรอบๆนี้ก่อนนะ”


“งั้นข้าขอไปด้วยนะคะ” ซึราระ


“.....” ริคุโตะมองไปที่ซึราระที่จะเดินออกไป


“ไม่ต้องหรอกนา”


เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นมาทุกคนจึงหันไปมองก่อนจะวิ่งมากัน


“โกซึ เมะซึ” ริคุโตะ


“พวกเจ้ามามาทำอะไรที่นี่?” ซึราระ


“เจ้าอีกาใช้พวกเรามานะสิ” เมะซึ


“ปู่ของพวกแกน่ะหายตัวไปไหนไม่รู้พวกเราเลยต้องออกมาตามหายังไงเล่า” โกซึ


“ปู่เหรอ...ก็ชอบหายตัวไปเป็นปกติอยู่แล้วนี่นา” ริคุโอะ


“ริคุโอะเรื่องของฮีฮีเพิ่งจะผ่านไปได้ไม่นานการออกไปเพียงลำพังอาจจะเกิดเรื่องไม่ดีก็ได้นะ” ริคุโตะกล่าวออกมา”แต่ว่าตาแก่นั่นต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน…”


“ใช่อย่างปู่คงไม่เป็นอะไรหรอก” ริคุโอะกล่าวอย่างห่วงๆ



“ยังไงก็ตามตอนนี้เรากำลังช่วยเจ้ากานั่นหาตาแก่อยู่พวกเจ้าไม่ต้องไปยุ่งให้มันเกิดเรื่องขึ้นจะดีกว่านา” โกซึ


“ช่าย ใช่ เพราะว่า ตัวเจ้าในตอนกลางวันมันอ่อนแอ” เมะซึพูดไปทางริคุโอะ


“เข้าใจแล้วละฝากด้วยนะโกซึ เมะซึ” ริคุโอะกล่าวไปยังทั้งสอง


“หึ ไม่ค่อยชอบใจนักหรอกแต่ช่วยไม่ได้ เหอะให้ตายถูกหมอบหมายให้เป็นผู้คุ้มกันให้บ้านใหญ่ด้วยนี่นา” โกซึ


“แหม่โกซึมารุเขินด้วย…” เมซึกล่าวพร้อมหัวเราะ


“เห้ย ไอเจ้าบ้าเอ้ย...เงียบไปเถอะนา” โกซึมารุกล่าวเสร็จก็เขกหัวเมะซึก่อนจะกล่าวต่อ


“ไปเมะซึมารุ”


“เออได้เลย”


ก่อนที่พวกเขาจะหายตัวไป


“อะไรของเจ้าพวกนี้กันนะ?” ซึราระ


“แต่ว่าเจ้าพวกนี้ก็เชื่อมือได้สินะครับ” คุบินาชิ


“คงงั้นแหละ..” ริคุโตะ


ก่อนที่ริคุโตะกับริคุโอะและซึราระจะเดินกลับเข้าไปยังอาคารเรียน


“พูดก็พูดเถอะปู่ชอบหายตัวไปอยู่เรื่อยเลยทำให้คนอื่นเป็นห่วงไปหมด” ริคุโอะบ่นขึ้นมา


“ช่วยไม่ได้นี่นาแกคงหิวแล้วก็แวะไปกินข้าวบ้านใครซักคนนั้นแหละ…” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับมองไปที่ซึราระ


“นั่นสิคะเดี๋ยวก็คงกลับมาเอง” ซึราระ


“ขอให้เป็นแบบนั้นเถอะ..” ริคุโอะ


ครืด--


ริคุโอะกล่าวเสร็จก็เปิดประตูห้องเรียนพร้อมกล่าว


“กลับมาแล้ว!”


ทุกคนในห้องหันมามองก่อนที่คิโยสึงุจะเดินมาหา


“อาว พวกนายทั้ง3ทำไมถึงได้รีบวิ่งออกไปละ?”


“พวกเราบังเอิญเจอเพื่อนที่ไม่ได้เห็นมานานเดินผ่านมาน่ะ” ริคุโตะกล่าวขึ้นมา


“จริงหรอคนไหนละ?” คานะกล่าวขึ้นมา


“เอ่อ..” ริคุโอะ


“ก็เพื่อนที่คุณอิเอนากะไม่รู้จักไงคะ..” ซึราระกล่าวพร้อมกับควงแขนริคุโตะกับริคุโอะ


คานะที่เห็นแบบนั้นก็มีออร่าความร้อนแผ่ออกมา


“โฮะๆๆๆ” ซึราระ


[ ตัดมาทางยูระ ]


“อย่าคิดว่าเป็นเด็กผู้หญิงตัวคนเดียวแล้วจะล้มได้ง่ายๆนะ” ยูระ


นูระริเฮียงที่อยู่ข้างบนตึกมองไปยังองเมียวจิที่ใช้ชิคิงามิสี่ตัวจัดการภูติพรายโดยรอบได้หมด


“ท่านหัวหน้าใหญ่สหายน้อยคนนั้น…” นัทโตะโคโซ


“เออ...ไม่เลวเลย” นูระริเฮียงกล่าวพร้อมกับมองไปยังปีศาจที่กำลังหายไปเป็นละอองก่อนจะกล่าวขึ้นมาเสียงดัง


“เอ๋ระวัง!”


ผลัก

วูบ!!


ยูระหันไปทางด้านหลังก่อนจะโดนลมผลักออกไป



“อือ อั้ก..” ยูระหันไปข้างหลังก่อนจะเจอปีศาจที่ตัวเป็นลมหมุนลอยอยู่ข้างบน


“หึ” มุจิ


‘แย่แล้วลืมเจ้าหมอนั่นไปเลยเรา’ยูระกล่าวในใจ


“ท่านยูระ!” ชิคิงามิที่เป็นชุดเกาะญี่ปุ่นเอ่ยไปที่ยูระที่กำลังลุกขึ้น


“ไม่ต้องห่วงไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก..อือ” ยูระกล่าวพร้อมกับมือสั่น’แย่ละสิเมื่อกี้นี้เราเผลอโดนพิษเข้าไปจนได้’


“ฮึฮ่าฮ่าๆ” มุจิหัวเราะเยาะเย้ยขึ้นมา


“ทันโร โรคุซัน” ยูระกล่าวไปทางชิคิงามิสองตัวก่อนที่พวกมันจะพุ่งเข้าไปที่มุจิ


“ขอแค่รอจังหวะให้ได้ยิงอีกครั้งเท่านั้น!”


“ไม่ได้นะขอรับ” ชิคิงามิที่เป็นชุดเกาะห้ามขึ้นมายูระหันไปมอง


“โบเคียคุ!”


“ใช้ชิคิงามิพร้อมก้นสี่ตนแบบนี้ไม่ไหวหรอกขอรับร่างกายของท่านยูระจะรับไม่ไหวเอานะครับ” โบเคียคุกล่าวด้วยความเป็นห่วง


“พูดอะไรแบบนั้นน่ะเสียสละตัวเองเพื่อขับไล่ ปีศาจเป็นหน้าที่ขององเมียจินะ!”


พรึ่บ!


ยูระมองไปที่ชิคิงามิกวางของตนที่ร่างกายบาดเจ็บ


“โรคุซัน!”


มุจิขว้างหมาป่าของยูระออกไป


“เท็นโร!”


“ยะ ยะ ไปเลย “


ฟิ้ว! วูบ!


มุจิตวาดสายลมไปทางยูระแต่โบเคียคุมากันไว้


“โบคียคุ!” ยูระ


“หึ” มุจิ


“โฮเคียคุ..พอได้..แล้วกลับมาโฮเคียคุ” ยูระกล่าวพร้อมกับเอากระดาษขึ้นมาก่อนที่โฮเคียคุจะกลับเข้าไป


วูบ! ผลัก!


แรงลมของมุจิพลักยูระจนเธอล้มก่อนที่มุจิจะกล่าวขึ้นมา


“น่าเสียดายที่ข้าไม่มีเวลาว่างมาเล่นกับเจ้า...ข้าไปละ!”


ก่อนที่มุจิจะบินขึ้นไปข้างบนยูระที่เห็นแบบนั้นก็วิตกทันที


”เดี๋ยวก่อน!....คุณปู่คะ!”


แรงลมที่โหมกระหน่ำพัดมาที่ยูระริเฮียงจนนัทโตะโคโซปลิวไปพร้อมกับถุงใส่ของ


“เย้ย!!” นัทโตะโคโซ


“นัทโตะ”นูระริเฮียงเรียกชื่อของนัทโตะขึ้นมาก่อนจะกลับไปมองที่ด้านหน้าของตน


“ฮึฮ่าฮ่าๆขอโทษที่ต้องให้คอยนะ” มุจิกล่าวพร้อมกับหัวเราะลั่นก่อนจะกล่าวต่อ”ยัยเด็กนั่นคงอีกพักใหญ่กว่าจะขึ้นมาถึงอุส่าหนีขี้นยอดตึกแล้วแต่กลับจนมุมซักเองสินะนูระริเฮียง”


“คนที่รอบทำร้ายฮีฮีเป็นเจ้าเองอย่างงั้นหรอ…น่าเสียดายนะที่เจ้าดันโดนริคุโตะหลานข้าเล่นเอาน่ะ” นูระริเฮียงกล่าวเสียงสบายๆไปทางมุจิ


“หุบปากไปเลยตาแก่!! เมื่อตอนนั้นข้าประมาณไปนิดเดียว แต่มันก็คงจะเก่งแค่นั้นละอย่างที่ว่ากลุ่มยูระย่อนยานลงอย่างที่พูดจริงๆ”


“หา?” นูระริเฮียง


“เหอะ เป็นถึวระดับบิ๊กของกลุ่มแท้ๆแต่กลับกระจอกถึงขนาดนั้นแต่เจ้าริคุโตะหลานของแกมาช่วยมัน มันทำให้ข้าขายหน้าจริงๆ”มันกล่าวก่อนจะขยับมือจากนั้นก็เกิดลมขึ้นมาก่อนที่ลมจะพุ่งไปโจมตีใส่นูระริเฮียง


ฟิ้ว!


วูบ! วูบ! ตูม!  


นูระริเฮียงหลบก่อนจะกล่าว”ไม่มีมรรยาทเอาซักเลย”


“เหอะน่าสนุกนิ!” มุจิกล่าวพร้อมกับตวาดลมไปทางนูระริเฮียง


วูบ! ฟู่ว! วูบ!


นูระริเฮียงกระโดดหลบสายลมที่พุ่งเข้ามา


วูบ!วูบ!วูบ!วูบ!วูบ!วูบ!วูบ!วูบ!


“หลบเข้าไปสิ!หลบจากแส้สายลมของข้า!!ฮ่าฮ่าๆ” มุจิกล่าวพร้อมกับเสียวหัวเราะอันเย้ยยัน


ฟุ่บ


นูระริเฮียงหลบจนมาถึงมุมของตึกก่อนจะโซซัดโซเซ”ตายๆ”


“ฮึฮ่าๆตื่นเต้นจนสั่นไปหมดเลย...ในที่สุดวันที่ข้าที่ข้าจะได้จับเหยื่อตัวใหญ่ก็มาถึง” มุจิกล่าวพร้อมกับเสกลมพายุขึ้นมา”ไม่มีที่จะให้แกหนีแล้ว จนถูกสายลมของข้า บดขยี้จนเป็นชิ้นๆไปซะเดี๋ยวนี้!”


“ไปเลยกำแหงพายุทั้งแปด!!” มุจิกล่าวพร้อมกับสั่งลมพายุพุ่งไปทางนูระริเฮียง


นูระริเฮียงเอาดาบขึ้นมาปัดลมที่เข้ามา


วูบ!วูบ!วูบ!วูบ!วูบ!วูบ!วูบ!วูบ!วูบ!วูบ!

ผลัวะ!ผลัวะ!ผลัวะ!ผลัวะ!ผลัวะ!ผลัวะ!


“ฮ่าฮ่าๆป่าวประโยชน์ถึงจะปัดป้องได้แต่พิษก็ยังซึมเข้าตัวแกอยู่ดีฮ่าฮ่าฮ่าๆ” มุจิกล่าวอย่างเย้ยหยัน


อั้ก!


ชิ้ง--!


นูระริเฮียงตาเบิกว้างก่อนจะชักใบมีดออกมา


วาบบบบบบบบบบบ—!


สายลมสะท้อนกลับไปที่มุจิ


“อั้ก!!...สะท้อนสายลมกลับมาอย่างงั้นหรอ..ไม่..ไม่มีทางเป็นไปได้..” มุจิกล่าวอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเองก่อนจะมองไปที่นูระริเฮียงที่หายตัวไป


“หายไปแล้ว...บ้าน่าเราต้อนมันจมมุมแล้วนี่นา”


พรึ่บ!


“เอ๋..”.


มุจิรู้ตัวอีกทีก็อยู่ในที่มืดสนิทมองไม่เห็นอะไรไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้


ตึก


ตึก


ตึก



‘ยังอยู่...ยังอยู่มันยังอยู่แน่ๆกำลังเดินอยู่ข้างหน้าเรา’


ตึก


ตึก


“แต่ว่าทำไม...ทำไมถึงมองไม่เห็น…”


ตึก


ตึก


ตึก


“เจ้าไม่มีทางมองเห็นหรอกตราบที่ไม่พยายามจะมอง”


มุจิตาเบิกกว้างขึ้นมา


ตึก


ตึก


“ไม่ว่าใครก็ตามหากในใจเจอกับตัวตนที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเองอย่างมหาสารย่อมต้องเกรงขามต่อตัวตนนั้นจนหยุดที่จะรับรู้ต่อทุกสิ่งแม้ว่าเจ้าจะมองเห็นแต่เจ้าก็ไม่อาจรับรู้ได้” นูระริเฮียงกล่าวพร้อมกับถือมีดแล้วเดินเข้ามาเรื่อยๆ


“หึก...อ้ากกก” มุจิส่ายหัวไม่อยากจะรับรู้อะไร”อ้ากกก”


ฉึบ!


ก่อนที่นูระริเฮียงจะเอามีดแทงไปที่มุจิพร้อมกล่าว


“นั่นแหละคือพลังของข้า…นูระริเฮียงเมย์เคียวชิซุย”


ฉึบ!


นูระริเฮียงดึงมีดออกจากตัวของมุจิก่อนที่ร่างของมันจะล้มลง


ก่อนที่นูระริเฮียงจะกล่าวอีกครั้ง”ในจอกของข้าไร้แม้แต่รอยน้ำกระพือ”ก่อนจะเอามีดมาผาดบ่า


“ไงละวิธีการสู้ของข้ามีรสนิยมดีไหม?”


“อั้ก...ทำไมกัน?”


“ยอมแพ้ ซักเถอะโดนมีดของข้าเข้าไปแล้วเจ้าไม่มีทางยืนไหวหรอกนาก่อนตายบอกข้า ทำไมปีศาจจากชิโกกุถึงจะเล่นงานกลุ่มนูระกัน?”


“สะ...สายลมไม่มีทางสูญสลายหายไปหรอกฮึฮึ…”มุจิกล่าวพร้อมกับยิ้มขึ้นมาก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆหายไป




พลั้ก


ยูระเปิดประตูก่อนจะเดินเข้ามา”คุณปู่คะ!!”


นูระริเฮียงหันไปก่อนจะโบกมือ”อาวแม่หนู”


“แฮ่ก แฮ่ก คุณปู่ไม่เป็นไรใช่มั้นคะ?” ยูระกล่าวพร้อมกับหยิบชิคิงามิขึ้นมา”หนูมาแล้วไม่ต่องห่วงเอ๋”ยูระมองไปรอบๆก่อนจะเดินมาหานูระริเฮียง


“อยู่ไหนแล้วละคะเจ้าปีศาจนั้น?”


“หือ...เอ่อ...มันคงจะไปแล้วละมั้ง”นูระริเฮียงกล่าวพร้อมยิ้มขึ้นมา”มันคงไม่มีอะไรแล้วละนะ”


“เหรอ” ยูระ


ตู้ม!!


พิ้นตึกตกลงไปยังข้างล่างยูระมีลูกน้ำขึ้นมาบนหัว


“ฮือๆเป็นไปไม่ได้สภาพแบบนี้จะไม่เป็นไรได้ยังไง!?” ยูระกล่าวออกมาพร้อมกับทำหน้าเหลี่ยมแล้วส่ายหัว”มองแว่บเดียวก็รู้แล้ว!!”


“ใจเย็นๆปู่แอบอยู่พอเจ้านั่นหาปู่ไม่เจอก็อาละวาดแล้วก็จากไปเหมือนกับสายลมเลย..”


“เอ๋...เหมือนกับสายลมหรอ?”ยูระกล่าวพร้อมกับหันไปทางนูระริเฮียง


“ใช่แล้วปู่ไม่ได้บาดเจ็บอะไรยังแข็งแรงฟิตปั้งอยู่” นูระริเฮียงกล่าวพร้อมขยับตัวไปมา


ยูระกำหมัดแน่นขี้นมา”เราแพ้อีกแล้วสินะแบบนี้ยิ่งเกลียดตัวเองใหญ่เลย ทั้งอ่อนแอ ท้้งไม่ได้เรื่องเลย”


“ไม่หรอกหนูช่วยปู่เอาไว้ถ้าไม่ได้หนูปู่ก็คงตายไปแล้ว!” นูระริเฮียง


“จริงเหรอคะคิดแบบนั้นจริงๆนะคะ!” ยูระกล่าวพร้อมกับจับไหลนูระริเฮียงก่อนจะเขย่า

“ปู่ไม่ได้บาดเจ็บนะไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนนะ!”


ยูระมองไปที่นูระริเฮียงที่ดูสบายดีก่อนที่เธอจะยิ้มขี้นมา


“โล่งอกไปที ที่ปกป้องคนดีๆอย่างปู่จากเจ้าพวกปีศาจได้”


“ฮึฮึหนูต้องเป็นองเมียวจิที่ดีได้แน่ๆ”


ยูระที่ได้ยินก็ขยับมือไปมา”หวามีกำลังใจขึ้นเยอะเลยตอนนี้ก็เริ่มหิวแล้วด้วยสินี่คุณปู่คะมาทางข้าวหน้าไข่ที่บ้านหนูไหมชวนริคุโตะคุงมาด้วยก็ได้นะ”

ก่อนที่เธอจะหันไปทางนูระริเฮียงแต่ร่างนั้นไม่อยู่ซักแล้ว


“คุณปู่คะ?”



นูระริเฮียงเดินมาเห็นนัทโตะโคโซกำลังเก็บของใส่ถุงอยู่”โอนัทโตะเป็นอะไรมากหรือป่าว?”


“ไม่ต้องห่วงข้าหรอกเรารีบกลับกันดีกว่านะเจ้าคาราสึต้องดุเอาแหง่ๆถ้ารู้เรื่องทีเกิดขึ้น”


“ข้ายังไม่กลับหรอกพอดีมีเรืองที่สงสัยอยู่น่ะกลับไปบอกด้วยนะว่าข้าจะไม่กลับสักพัก”



“เอ๋...เห๋!!!”


“หรือเจ้าอยากจะตามมาด้วยละ?ข้าก็ไม่ชอบไปไหนคนเดียวซักด้วยนะ”นูระริเฮียงกล่าวพร้อมกับเดินต่อ


“เดี๋ยวก่อนสิท่านหัวหน้าใหญ่!!”



[ ทางด้านริคุโตะ ระหว่างทางหลับบ้าน เวลา 18:45 น. ]



กา~กา~กา


เสียงของอีกาโดยรอบดังขึ้นมาริคุโตะกับริคุโอะหันไปมองก่อนที่ริคุโอะจะทำหน้าจริงจังขึ้นมาจนคานะหันมา


“เป็นอะไรไปเหรอทั้งสองคน?”


ริคุโอะกับริคุโตะหันมาทางเธอ


“เอ๋...อ้อป่าวไม่มีอะไรหรอก” ริคุโอะ


“แค่คิดว่าถึงฤดูใบไม้ผลิเร็วๆก็ดีนะสิ” ริคุโตะ


“ใช่ๆ” ริคุโอะ


ก่อนที่พวกเขาจะเดินกันต่อ


“แน่ใจหรอตั้งแต่ออกจากห้องไปก็เห็นเอาแต่เงียบที่ไปกับคุณโออิคาวะน่ะ” คานะกล่าวไปทาวริคุโตะกับริคุโอะด้วยสายตาจับผิด


“อ่อ..” ริคุโอะ


“โฮ่ๆๆๆ” ซึราระหัวเราะขึ้นมา


‘ยัยนี่’ คานะที่เห็นแบบนั้นก็หงุดหงิดขึ้นมา


“เอาน่าก็บอกอยู่ไปเจอเพื่อนจริงไหมริคุโอะ?” ริคุโตะหันไปพูดกับริคุโอะ


“จะ..จริงสิ” ริคุโอะ


“พวกผู้ชายมักจะปกปิดเรืองของตัวเองตลอดโดยเฉพาะพี่น้องจะปกปิดมากกว่าใครเพื่อนเลยด้วย…”


หมับ!


คานะกล่าวขึ้นมาก่อนจะจับแขนริคุโตะแล้วลากออกมากระซิบคุย


“ริคุโตะคุงบอกมานะว่าคุณโออิคาวะเป็นอะไรก้บพวกเธอกันแน่?” คานะ


“แล้วเธอมาธามฉันทำไม?” ริคุโตะ


“กึขืนถามริคุโอะคุงเดี๋ยวเขาก็เฉไฉออกไปน่ะสิ” คานะ


“เธอเนี่ยยุ่งยากเหมือนกันแหะ” ริคุโตะจับไหล่คานะก่อนจะเดินไปหาพวกริคุโอะ


“คุยอะไรกันเหรอ?” ริคุโอะ


“เรื่องไม่เป็นเรื่อง..” ริคุโตะ


ก่อนที่พวกเขาจะเดินกันต่อ


“แต่ว่าความรู้เรื่องปีศาจที่คิโยสึงุโชว์ในสันนี้มันสุดยอดไปเลยนะ...ทำไมเขารู้เรื่องเยอะขนาดนี้กันละ?” คานะกล่าวชื่นชมขึ้นมา


“คุณอิเอนากะเกลียดพวกภูติพรายจะตายคงไม่อยากจะฟังเลยใช่ไหมละคะ ฮะ ฮิ “ ซึราระกล่าวพร้อมยิ้มขึ้นถะถ่างขึ้นมา


“ไม่ใช่แบบหรอก” คานะ


“หา?”×3 ทุกคนยกเว้นริคุโตะที่ได้ยินก็สงสัย


“ได้รู้อะไรมากขึ้นด้วยว่าไงดีจะว่ายิ่งรู้มากยิ่งไม่กลัวก็คงจะใช่นะ...แบบว่านั้นเป็นปีศาจนิมันก็เป็นปกติอยู่แล้วไม่สิมีเสน่ห์มากเลยล่ะ…” คานะกล่าวพร้อมกับอาการเขินๆอายๆ


! ! !


ทั้งสามที่ได้ยินก็ช็อคกันไปเลย


“อะไรกันเนี่ยผู้หญิงคนนี้?” อาโอ


“แย่แล้วสิ” ริคุโอะ


“นายน้อย!!!” ซึราระกล่าวพร้อมก้บมีลมหิมะขึ้นมา


“ซึราระฉันหนาวนะ” ริคุโตะบ่นพร้อมลูบแขนตัวเอง


“อะไรเหรอซึราระมันหนาวนะ” ริคุโอะกล่าวพร้อมกับเดินถอยหลัง


“นายน้อยคะ!บอกมานะคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เจ้าคะ!?” ซึราระกล่าวด้วยเสียงเย็นยักเยื้อกขึ้นมา


“ไม่มีอะไรทั้งนั้นนั่นแหละไม่เชื่อถามริคุโตะดูสิมคืนนั้นเขาก็…” ริคุโอะกล่าวพร้อมมองไปทางริคุโตะที่จ้องเขมง


“จริงงั้นหรอคะท่านริคุโตะ?” ซึราระ


“....” ริคุโตะ


จริงไหมเจ้าคะ?” ซึราระกล่าวด้วยเสียงที่เย็นกว่าเมื้อกี้ขึ้นมา


“อา...จริงสิคืนนั้นไม่มีอะไรมากริคุโอะแค่พาคานะไปร้านแมวผีจากนั้นก็มอมเหล้าเธอแล้วก็….” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับขยับมือไปมา


“ม่ายนะ!!!” ซึราระกรีดร้องขึ้นมา


“พูดอะไรนะริคุโตะไม่จริงเลยซักนิ้ด!” ริคุโอะค้านขึ้นมา


“ช่วยไม่ได้ริคุโอะนายนี่มันคนบาปจริงๆ” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับยักไหล่แล้วส่ายห้ว


“อย่างนายไม่ต้องมาพูดเลย!!” ริคุโอะ


อาโอตะโบเดินเข้ามาก่อนจะกระซิบ


“ทำไมไม่เคลียร์ซักตรงนี้กันเลยละครับ?”


“อาโอ!?”ริคุโอะเอ่ยไปทางอาโอก่อนจะมองไปที่คานะที่มาอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมสายตาจับผิด


“เดี๋ยวก่อน” ริคุโอะ


ซึราระกับคานะมองหน้าก้นด้วยสายตาไม่พอใจ


“คุณโออิคาวะบ้านอยู่ทางนี้หรอคะทางเดียวกับคุณริคุโอะเลยนะ?”


“ก็ใช่สิคะชั่งไม่รู้อะไรเลยคุณอิเอนากะกับนูระคุงเนี่ยเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันจริงหรอคะ?”


คานะที่ได้ยินก็หน้ามืดขึ้นมา


“ฮ่าฮาศึกชิงนายวะ..” ริคุโตะหันไปพูดกับริคุโอะ


“พี่ก็ช่วยห้ามหน่อยสิ” ริคุโอะกล่าวอย่างร้อนรน


“ลูกผู้ชายทำอะไรไว้ก็ต้องจบด้วยตัวเองสิ..” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับหลับตาพยักหน้าก่อนจะลืมตาขึ้นมาจริงจัง


‘กลิ่นอายปีศาจ...มาแล้วสินะ’


“เอ่อทั้งคู่น่ะใจเย็นกันก่อนนะ” ริคุโอะกล่าวขึ้นมาพร้อมกับเดินไปห้ามทั้งสองก่อนที่เท้าของเขาจะสดุดจนร่างขยับไปข้างหน้าอัตโนมัติ


ก่อนที่จะมีคนๆนึงรับเขาไว้ ริคุโอะเงยหน้าขึ้นไป


“โทษทีนะ..” ริคุโอะ


“นูระ ริคุโอะคุง ใช่มั้ย?”


“เอ๋?..” ริคุโอะ


“พวกแกเป็นใครกันแน่ไอหน้าอ่อน?”อาโอเดินมาก่อนที่ริคุโอะจะเอามือห้ามไว้ก่อนจะมองไปยังคนเบื้องหน้า


คานะเดินไปทางริคุโอะก่อนจะกระซิบ”ริคุโอะคุงรู้จักรึป่าว”


“ป่าว” ริคุโอะกล่าวจริงจัง


“ไม่ต้องถามแล้วสินะเหมือนกันซักขนาดนี้นายกับฉันน่ะยังหนุ่มแน่นและสืบทอดสายเลือดอันเปี่ยมด้วยพรสวรรค์…” ก่อนที่ทามาสึกิจะจับไหล่ริคุโอะก่อนจะดึงขึ้นมา


อาโอกับซึราระที่เห็นแบบนั้นก็จะเข้าไปแต่ถูกริคุโตะห้ามไว้ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไป


“ต่างกันแค่ก็นายมีพร้อมทุกอย่างตั้งแต่แรกแล้วส่วนฉันกำลังคว้าทั้งหมดนั้นมา” ทามาสึกิ


“ฉันเนี่ยนะมีพร้อมทุกอย่างตั้งแต่แรก?” ริคุโอะ


“ไม่ใช่รึไงหรือจะโดนโอ๋มากเกินไปเลยกลายเป็นลูกแหง่ซักขนาดนี้…” ทามาสึกิ


“ก็ยังดีกว่าทานุกิที่ไม่มีใครมาสนใจอย่างแกหรอก”

ริคุโตะกล่าวขึ้นมา


ทัตสึมากิหันไปที่ริคุโตะด้วยสายตากระตุก

“นายเป็นใคร?”


“ดูเหมือนว่าทานุกิตัวน้อยจะไม่ได้หาข้อมูลของกลุ่มนูระมาก่อนสินะฉันทำงานอยู่แนวหลังจะบอกให้ก็ได้ว่าเป็นใคร?” ริคุโตะเดินเข้ามาหาทัตสึมากิก่อนจะมองด้วยสายตาอันมีเลศนัย


“งั้นหรองี้เองสินะผู้สืบสกุลอีกคนของนูระริเฮียงนูระริคุโตะพอดีว่าฉันไม่ค่อยสนใจคนไม่มีชื่อเสียงอย่างนายนะฉันจะรวบรวมความเกรงขามให้ได้มากกว่าแน่ๆ”


“.....” ริคุโอะ


“แล้วจะรอดูไอเด็กทานูกิ” ริคุโตะกล่าวด้วยเสียงเย้ยหยัน


ทัตสึมากิที่ได้ยินก็คิ้วกระตุกก่อนจะเดินออกไป


“เดี๋ยวสิหมายความว่าไง!?” ริคุโอะกล่าวไปทางที่ทัตสึมากิเดินไป


“อร้าย!!”


เสียงขอวคานะดังขึ้นมาทุกคนหันไปมองก่อนจะเห็นคนลิ้นยาวลูบตัวคานะอยู่ก่อนที่เขาจะกล่าว


“จับปลาสองมือเลยสินะคนใหญ่คนโตเนี่ยไม่ธรรมดาจริงๆ” ก่อนที่ลิ้นของอินุงามิกำลังจะโดนแก้มของคานะ


หมับ!


ริคุโตะดึงลิ้นของอินุงามิพร้อมกล่าว


“อย่ามาแตะต้องผู้หญิงคนนี้นะ ไอหมาขี้เรื้อน”


“อั้ก..นี่แกกล้างั้นหรอ!!” อินุงามิกล่าวพร้อมกับจ้องตา


“อินุงามิพอแค่นั้นแหละนา” ทามาสึกิกล่าวขึ้นมา


ริคุโตะที่ได้ยินก็ปล่อยลิ้น


”เชอะ!” ก่อนที่อินุงามิจะเดินตามทามาสึกิไป


คานเดินมาหาริคุโตะ”ขอบคุณนะริคุโตะคุง”


“อิม” ริคุโตะพยักหน้าก่อนจะมองไปที่หลังของทามาสึกิ”7เงาพเนจร”


“ว่าไงนะ!?” ริคุโอะ


ทุกคนมองไปที่ข้างหลังของทามาสึกิก่อนจะเห็นร่างของ7คนขึ้นมา


“เมื้อกี้ไม่เห็นจะมีเลยนี่นา” คานะกล่าวพร้อมกับดวงตาเบิกกว้าง


ทามาสึกิหันไปข้างหลังของตนก่อนจะกล่าว


“มาถึงแล้วสินะ7เงาพเนจรอ่อไม่สิเหล่าผู้บริหารแห่งขบวน88อสูรแห่งชิโกกุ...ทำได้แน่พวกเราจะแย่งชิงแผ่นดินแห่งนี้ผู้จะอยู่บนจุดสูงสุดคือพวกเรา”
















███████████████████████████


จบแล้วนะครับตอนนี้ ฮ่าฺฮ่าๆโครตเหนื่อยเลยเนื้อหามันยาวผมก็ดูมันมีฉากต้องเชื่อมกันหวังว่าไม่เบื่อนะครับ นอนก่อน เจอกันจุ้บๆ ( วันนี้งดโคนัน )







































































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 462 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #323 Aetep (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 10:21

    ได้เวลาตบเด็กกกกกกกกกก

    #323
    0
  2. #278 shino13 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 12:00
    รอมาเนิ่นนาน
    #278
    0
  3. #274 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 15:05
    คานะเนี่ย อนิเมะเป็นยังไงก็เป็นแบบนั้น
    #274
    0
  4. #273 Rnozero (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 23:18

    Yes เนื้อเรื่องไหลลื่นมากสนุกดีครับแล้วมาต่อเร็วๆๆนะครับขอบคุณ

    #273
    0
  5. #272 Graziers (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 22:26
    ผู้หญิงพวกนี้มันน่ารำคาญจริงๆ นัตจังมาเร็วๆลูกแม่รำคาญพวกนี่เหลือเกินไม่ได้เป็นอะไรกันแท้ๆทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของน่ารำคาญโว้ยยย
    #272
    0
  6. #271 Death-Site (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 21:19

    รอนัตสึเมะะะะะะะ
    #271
    0
  7. #270 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:41
    รอตอนต่อไปค่ะ
    #270
    0
  8. #269 Ze-Zen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 19:57
    มาเเล้วววขบวน88ผมออกโลงละรออ่านต่อไม่ไหวเเล้วววว555//เหนื่อยก็พักบ้างนะฮะะ สู้ๆ!!!
    #269
    0
  9. #268 Fot800 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 19:27
    War!!!!!
    #268
    1
    • #268-1 p_ice(จากตอนที่ 16)
      16 ธันวาคม 2561 / 20:40

      ในที่สุดก็จะเปิดศึกกับ 88 แล้วๆๆๆๆๆๆ
      #268-1
  10. #267 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 19:19
    รอค่ะๆ
    #267
    0
  11. #266 JoeyTK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 19:17
    มันอะะะะะ
    #266
    0
  12. #265 Death-Site (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 18:52
    อยากเจอนัตสึเมะ
    #265
    0
  13. #264 shino13 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 18:51
    เจอนัตสึเมะและอาจารย์เมียว
    #264
    0
  14. #263 Lifia (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 12:44
    มันต้องมีสิเจ้า อยากเจอนัตสึเมะ
    #263
    0
  15. #262 phantomhive001 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 09:18
    มีสิมันต้องมีคุณย่ายังมีตัวตนเลยนี้
    #262
    0
  16. #261 Todoya (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 09:00
    มีเถอะ
    #261
    0
  17. #260 Time (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 00:48

    ต้องมีสิ!!

    #260
    0
  18. #259 -ฮิบิกิคุง- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 23:57
    ขอให้มีทีเถอะ
    #259
    0
  19. #258 อูเมะยูคิ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 20:31
    ต้องมีสิ!!
    #258
    1
    • #258-1 CHECK224(จากตอนที่ 16)
      15 ธันวาคม 2561 / 20:39
      สาธุเลยงานนี้555
      #258-1
  20. #257 eye24244 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 20:11

    ขอให้มีทีเถอะ!!

    #257
    0
  21. #256 Fot800 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 19:26
    ปู มาขนาดนี้ต้องมีตัวตนแล้วละ555
    #256
    0
  22. #255 ployneko25020 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 19:20

    มุ่งสู่ยัตสึฮาร่าาาาาาาาาาาาาา
    #255
    0
  23. #254 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 19:16
    ไปเลยๆ หนับหนุน
    #254
    0