☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 11 สายลมพิศวง [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,721
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 562 ครั้ง
    13 ธ.ค. 61

[ หน้าบ้านนูระ เวลา 06:45 น. ]


ตามทางเดินได้มีร่างของชายหนุ่ม2คนเดินกันมาด้วยท่าท่างโซซักโซเซ


“ตามมาเร็วๆสิโมโมกิ…เอิ๊ก~”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับสะอึก


“เฮๆท่านเมานี่นาท่านริคุโตะไม่ดีเลยนะเอิ๊ก~”โมโมกิกล่าวพร้อมกับชี้ไปที่หน้าของริคุโตะ


“แล้วใครขยักขยอให้ข้าดื่มเล่า...หื้ม?”ริคุโตะกล่าวเสร็จก็หยุดเดินก่อนจะเห็นซึราระยืนรออยู่หน้าบ้าน

“อาวซึราระไม่ใช่หรอ?อึ้ก~”


ซึราระหันมาทางริคุโตะที่อยู่ในร่างมนุษย์ที่สวมกิโมโนสีขาวดำหลุดลุ่ยพร้อมกับหน้าที่มีเหงื่อไหลออกมา


“ท่านริคุโตะ!!!” เธอรีบวิ่งเข้ามาหาเขาทันทีก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดไปที่หน้าของริคุโตะ”ท่านไปอยู่ไหนมารู้ไหมว่าข้าเป็นห่วงท่านริคุโอะก็เพิ่งกลับ-”


หมับ!


ริคุโตะจับมือซึราระก่อนจะสบตาเธอ”ซึราระเองหรอ?...ทำไมเจ้าถึงยังไม่ไปนอน?”


“ข้า...แค่...เป็นห่วง..ท่าน...เอ๋กลิ่นเหล้านิ?”ซึราระกล่าวด้วยอาการเป็นห่วง”นี่ท่านไปดื่มเหล้ามาอีกแล้วงั้นหรอคะ?”


ริคุโตะที่จับแขนเธออยู่ก็เอาแขนของเธอมาหอม”กลิ่นของเธอเนี่ยหอมใช้ได้เลยแหะ”


“เอ๋?” ซึราระที่ได้ยินก็ตกตะลึงกับคำพูดของริคุโตะก่อนที่เธอจะหน้าแดงและกล่าวออกมา”ปล่อยข้าเถอะข้า”


ตาสีแดงโลหิตจ้องมองไปยังดวงตาสีอำพันอย่างสนใจก่อนจะดึงแขนของเธอเข้ามา


ว้าย!!


ซึราระร้องด้วยควาวตกใจก่อนที่หน้าของเธอและริคุโตะใกล้กันแค่ไม่กี่เซนจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจ

“ท่านริคุโตะไม่ได้นะคะ”



“เอาใจข้าหน่อยไม่ได้รึไง”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับใช้มืออีกข้างจับคางของซึราระแล้วจ้องมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์และหื่นกระหาย


‘ไม่นะ’ ซึราระ


“อะแห่มๆ นี่ท่านลืมข้าไปแล้วง้้นหรอ?”โมโมกิกล่าวออกมาด้วยเสียงหงุดหงิด


“โอ้..โทษทีๆข้าลืมน่ะ”ริคุโตะกล่าวไปทางโมโมกิด้วยใบหน้าลอยๆก่อนจะกลับมาทางซึราระ”ต่อกันไหม?”


พลั่ก


ซึราระพลักริคุโตะออกมาก่อนทีีเธอจะรู้สึกตัวว่าทำเรื่องไม่ดีเข้าไป”ขออภัยท่านริคุโตะข้า-”


“โทษอะไรกันเล่าข้าผิดเองนิ”ริคุโตะกล่าวก่อนจะหันไปทางโมโมกิก่อนจะกวักมือเรียก


‘เห็นข้าเป็นหมาหรอ!!’ โมโมกิกล่าวในใจก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาริคุโตะ


“นี้ซึราระ เดี๋ยวเธอช่วยไปเตรียมชาอู่หลงในห้องของตาแก่หน่อยได้ไหม?”ริคุโตะกล่าวไปทางซึราระ


“อะ...เอ๋...ได้..ค่ะ..ได้”ซึราระรับคำก่อนจะเหลือบมองไปทางโมโมกิด้วยสายตาสงสัย



ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนที้เขาจะจับไปที่คางของซึราระ”จะไปได้รึยังหรือจะให้ข้าประทับรอยจูบบนคอของเจ้าก่อนนะฮื้ม?”


“ม่ายค่ะ..ไม่”ซึราระกล่าวพร้อมกับหน้าขึ้นสีพร้อมอาการกระวนกระวายก่อนที่เธอจะวิ่งเข้าไปในบ้านใหญ่



โมโมกิเดินเข้ามาหาริคุโตะ”ภูติตนนั้นเป็นคนรับใช้ของที่นี่งั้นหรอครับ?”


“ก็...ประมาณนั้นแหละ”ริคุโตะกบ่าวหน้าตายไปก่อนจะหันไปทางโมโมกิ”อีกประเดี๋ยวเจ้าต้องเข้าไปในห้องของหัวหน้าใหญ่แห่งกลุ่มนูระหรือก็คือปู่ของข้านั้นเอง”



“ไม่ใช่ว่ากลุ่มนูระเปลี่ยนหัวหน้าเป็นน้องชายของท่านงั้นหรอครับ?”โมโมกิกล่าวด้วยความไม่เข้าใจ


ภูติพรายในเมืองอุคิโยเอะส่วนมากจะรู้เรื่องการเปลี่ยนแปลงของกลุ่มแต่ละกลุ่มตลอดเวลาไม่เว้นแม้แต่พวกปรายแถวนั้นทำให้ก่อนที่โมโมกิก่อนจะมาเมืองนี้ก็พอรู้เรท่องราวอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้มากอะไร



“เจ้านั่นถึงจะเป็นหัวหน้าแล้วก็ตามแต่ว่าก็ยังอ่อนด้อยประสบการณ์ข้าคิดว่าถ้าให้ไปคุยกับเจ้าริคุโอะมันให้เจ้าเข้ามาอย่างไวโดยไม่คิดอะไรแน่ส่วนทำไมข้าถึงต้องให้เจ้าไปคุยกับนูระริเฮียงเรื่องนั้นเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง” ริคุโตะกล่าวไปยังโมโมกิก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปที่บ้านใหญ่



“เดี๋ยวรู้เองงั้นหรอ?”โมโมกิกล่าวออกมาพร้อมกับเกาหัวยิกๆ



[ ตามทางเดินบ้านนูระ ]


“ความจริงถ้าเกิดจะให้คนใหม่เข้ามาในบ้านต้องเรียกสมาชิกกลุ่มของนูระทั้งหมดมาด้วยแต่ข้าขี้เกียจง่ายเลยเจ้าต้องไปคุยกับตาแก่นั้น” ริคุโตะกล่าวออกมา


“แล้วมันจะง่ายอย่างงง้้นหรอ?” โมโมกิกล่าวถามออกมาสำหรับตัวเขาคิดว่ากลุ่มนูระนั้นใหญ่และโด่งดังมากไม่คิดว่าจะให้คนเข้ากลุ่มง่ายๆ


“เขื่อชั้นสิตาแก่น้้นไม่จู้จี้หรอกพอเจ้าได้เข้ามาบ้านใหญ่เมื่อไหร่ข้าก็จะคุยกับตาแก่นั้นว่าการลับคนเข้าบ้านให้ข้าอนุมัติให้คนเข้ากลุ่มเอง” ริคุโตะ


“เอ๋คนเข้ากลุ่มหรอ?” โมโมกิ


“อานายคิดว่าฉันจะมีลูกน้องแค่คนเดียวรึไง?”ริคุโตะกล่าวไปยังโมโมกิ


“ไม่ครับก็ไม่ได้คิดแบบนั้น” โมโมกิ


ตึก


ตึก


ตึก


ตึก


[ นูระ ริเฮียง ]


“ถึงแล้ว”ริคุโตะกล่าวออกไปก่อนจะเกินไปเคาะประตู “ตาแก่!!”


“เข้ามา”


ฟึ่บ


ริคุโตะเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับโมโมกิก่อนจะเห็นนูระริเฮียงนั่งดื่มชาอยู่


ตุบ


นูระริเฮียงเอาชาตั้งลงก่อนจะมองไปทีริคุโตะและเหลือบไปทางโมโมกิแล้วกล่าวออกมา


“กลับมาซักเช้าเลยนะริคุโตะแล้วคนนั้นใครละ?”




ริคุโตะหันไปทางโมโมกิก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้แนะนำตัว


“ข้า คิวบิ โมโมกิ ขอรับ เป็นลูกน้องของท่านริคุโตะขอรับ!” โมโมกิกล่าวพร้อมกับเสียงอันหนักแน่น



นูระริเฮียงจ้องมองไปยังโมโมกิก่อนจะยิ้มขึ้นมาแล้วกล่าว”พวกเจ้าเมามาสิท่าภูติหิมะนำชาอู่หลงมาให้แล้วพวกเจ้าทั้งสองดื่มสิ”



ควับ


โมโมกิกับริคุโตะเกินไปหยิบชาก่อนจะกระดกดื่ม


“อ้า” ×2


“สดชื่นจริงๆ”


“จริงด้วยครับ”


“....” นูระริเฮียง


ทั้งสองกล่าวมาพร้อมกับใบหน้าที่สดชื่นก่อนที้ริคุโตะจะมองไปที่นูระริเฮียงแล้วกล่าวออกมา”มีอะไรตาแก่มองอยู่ได้?”



“เปล่า...ข้าแค่คิดว่าเจ้าเหมือนกับริฮังมากน่ะ” นูระริเฮียงกล่าวออกมาก่อนจะมองไปที่โมโมกิ


“....” ริคุโตะ


“....” โมโมกิ



“ยินดีต้อนรับเข้าบ้านใหม่ของเจ้านะโมโมกิบ้านนูระแห่งนี้ต้อนรับปีศาจที่ไม่มีที่ไปเสมอ” นูระริเฮียง


“ขอบพระคุณท่านมากครับ!”โมโมกิกล่าวพร้อมกับโค้งตัว


นูระริเฮียงยิ้มขึ้นมาก่อนจะดื่มชา


“นี่ปู่ถ้าฉันจะมีคนมาเพิ่มอีกจะว่าอะไรไหมถ้าฉันขอให้เข้ากลุ่มโดยไม่ผ่านการตรวจสอบจากปู่ก่อน”


ริคุโตะกล่าวไปยังนูระริเฮียงเขาที่ได้ยินก็ลูบคางก่อนจะกล่าว”ได้สินั่นคือความต้องการของเจ้าไม่ใช่หรอ…?”



“อา งั้นฉ้นไปก่อนนะ” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับเดินออกไปโดยมีโมโมกิเดินตาม



“นี่เดี๋ยวตอนแปดโมงเช้าฉันต้องไปโรงเรียนนายอยู่เฝ้าที่นี่ไปน่ะทำความรู้จักให้หน่อยก็ดีถึงแม้จะฝืนทนก็ตาม” ริคุโตะ



“ได้สิครับ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกผมได้นะ” โมโมกิ



เวลา.8:10 น.


ริคุโตะในร่างมนุษย์ที่กำลังแต่งตัวไปโรงเรียนอยู่นั้นก็มีเสียงดังขึ้นมา



“นี่ริคุโตะ ฉันขอเข้าไปหน่อยได้รึป่าว?”เสียงของริคุโอะดังขึ้นมา



“อา..เข้ามาสิ” ริคุโตะ


ฟึ่บ


ริคุโอะในร่างมนุษย์ในชุดนักเรียนเดินเข้ามาพร้อมกับมองริคุโตะ


“มีอะไร?”


ริคุโตะเอ่ยถามขึ้นมาริคุโอะที่ได้ยินก็ถอนหายใจ


“เมื่อคืนผมดันทำเรื่องไม่ดีไปนั่นสิ รู้ว่าคานะจังกลัวปีศาจแต่ผมก็ยังพาเธอไปที่นั่นอีกแล้วก็เธอรู้ชื่อของพี่แล้วไม่ใช่รึไง?” ริคุโอะกล่าวพร้อมกับอาการวิตกกังวล



“โถ่เอ๊ยฉันก็นึกว่าเรื่องอะไรเรื่องแค่นั้นผู้หญิงชอบจะตายได้รู้จักกับตัวตนของคนที่ชอบนั่นนะดีจะตายฉันละอิจฉาสุดๆเลย...เป็นแค่ริคุโอะแท้ๆเฮ้อ” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ


“ไอท่าทางนั้นมันอะไรน่ะ!!?...แล้วก็เธอรู้ชื่อพี่แล้วนะไม่คิดว่าเธอจะสงสัยมั้งเลยหรอ?” ริคุโอะ


ฟึ่บ


“เรื่องนั้นคานะต้องสงสัยอยู่แล้ว”ริคุโตะกล่าวเสร็จก็หยิบเสื้อนอกมาใส่ทับชุดนักเรียนก่อนจะปัดผมนิดหน่อยก่อนจะกล่าวต่อ”แต่ว่าแล้วยังไงละ?”



“แล้วยังไงหรอ?” ริคุโอะ



“ฉันไม่คิดจะให้เธอมารู้เรื่องพวกนี้หรอก”ริคุโตะกล่าวเสร็จก็หยิบกระเป๋าขึ้นมาผาดบ่าก่อนจะหันไปทางริคุโอะ “ไปโรงเรียนกันเถอะ”



“อ..อื้ม” ริคุโอะ



ริคุโตะกับริคุโอะเดินมาถึงหน้าบ้านก่อนที่ริคุโตะจะเงยหน้ามองท้องฟ้า


ฟิ้ว----


”สายลม?”


“มีอะไรงั้นหรอริคุโตะ?” ริคุโอะทันไปที่ริคุโตะที่อยู่ดีๆก็พูดถึงลมขึ้นมา


“ป่าวไม่มีอะไร” ริคุโตะ


“ท่านริคุโอะ,ท่านริคุโตะ!!!”


เสียงของซึราระดังขึ้นมาก่อนจะเอาข้าวกล่องมาให้ทั้งสองคน


“นี้ของท่านริคุโอะค่ะ” ซึราระ


“ขอบใจนะ” ริคุโอะ


ก่อนที้เธอจะหันไปทางริคุโตะ”เอ่อ...นี่ค่ะ”เธอส่งข้าวกล่องให้กับริคุโตะด้วยท่าทางระแวง


หมับ


ริคุโตะรับข้าวกล่องก่อนจะนำใส่กระเป๋าของตน”ขอบใจ”แล้วเขาก็เดินออกไป


“อะไรน่ะริคุโตะเขาเป็นอะไรหรือป่าวน่ะ?” ริคุโอะทักขึ้นมา


“ข...ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”เธอกล่าวไปที่ริคุโตะก่อนจะเหลือบตามองไปที่ริคุโตะด้วยความรู้สึกที่เธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันคืออะไร



[โรงเรียน]


ริคุโตะกับริคุโอะเดินโรงเรียนพร้อมกับซึราระและอาโอตะโบ



“ริคุโอะคุง!,ริคุโตะคุง,!อรุณสวัสดิ์!”คานะเดินเข้ามาก่อนจะสวัสดีตอนเช้ากับทั้งสอง


“อรุณสวัสดิ์คานะ” ริคุโตะกล่าวเสียงเรียบๆออกไป


‘คับค้ายคับคาจังเลยเหมือนกับคนที่ชื่อริคุโตะเลย’คานะคิดในใจระหว่างมองหน้าริคุโตะ



“คานะจังขอโทษนะเรื่องเมื่อคืน” ริคุโอะเดินแทรกเข้ามาพร้อมกล่าว


‘เรื่องเมือคืน!!!” ซึราระ



“นี่ริคุโอะคุงฉันมีอะไรอยากจะพูดด้วยซักหน่อยน่ะ” คานะกล่าวพร้อมกับหน้าจริงจังก่อนจะลากตัวริคุโอะออกไป


“เมื่อคืนหรอ!!?” ซึราระกล่าวพร้อมกับหน้าตกใจก่อนจะหันไปทางริคุโตะ”ท่านริคุโตะเมื่อคืนท่านกลับมาตอนเช้าท่านรู้ใช่มั้ยว่าท่านริคุโอะไปไหนมาน่ะ!”



“ฮื้มอ่อรู้สื” ริคุโตะ


“งั้นมีเรื่องอะไรล่ะค่ะ?”


“ก็ไปแอบฟังสิ” ริคุโตะชี้ไปทางบรรไดโรงเรียน เธอที้ได้ยินก็รีบวิ่งแจ้นไปทันที


ริคุโตะกับอาโอมองหน้ากัน”เจ้าไม่ไปด้วยหรอ?”


“อะ..ครับๆ..ไปครับ” อาโอตะโบกล่าวเสร็จก็รีบวิ่งไปแอบฟังทันที


“เหอะๆเจ้าพวกนี้”ริคุโตะกล่าวมาก่อนจะยิ้มขึ้นแล้วเดินเข้าไปในโรงเรียน


ห้องเรียน


เอี้ยด--

ริคุโตะเปิดประตูเข้ามาก่อนจะเจอยูระที่นั่งอยู่


คลืด–


ริคุโตะถอยเก้าอี้ออกก่อนจะวางกระเป๋าลงแล้วนั่งลงก่อนจะหันไปทางเธอ


“อรุณสวัสดิ์ยูระจัง”


“....”


ริคุโตะมองไปที่ยูระที่เหม่อลอยจนไม่ได้ยินเสียงของเขาก่อนที่ริคุโตะจะยิ้มขึ้นมา


จึ้กๆ (จิ้ม)


“อ๊าห์”


ริคุโตะจิ้มไปที่เอวของเธอก่อนที่เธอจะสดุ้งแล้วครางออกมา


“นี่คือจุดอ่อนเธองั้นหรอเนี่ย?” ริคุโตะกล่าวเสียงเล่นๆออกมา


“ทำอะไรของนายเนี่ยริคุโตะคุง?” เธอกล่าวไปพร้อมหันไปทสงริคุโตะ


“ก็เห็นเธอเงียบๆเลยว่าจะให้มีเสียงน่ะ” ริคุโตะ


“เรียกก็ได้ไม่ใช่หรอ?” ยูระ


“ก็เรียกแล้วเธอไม่ตอบเองนิช่วยไม่ได้..คิคิ” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับหัวเราะเบาๆออกมา


ยูระที่เห็นแบบนั้นก็แก้มป่องก่อนจะนั่งลงแล้วไม่คุยกับริคุโตะต่อ


“อย่างอลสิ ท่านหญิงของผม” ริคุโตะ


“....” ยูระ


“เดี๋ยวเที่ยงนี้เลี้ยงข้าว” ริคุโตะ


“......” ยูระ


“กินได้ทุกอย่างในงบ5000เยนแถมไอสครีมช็อกโกแลต+ชานมไข่มุก” ริคุโตะ


“จริงนะ?” ยูระกล่าวพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้ม


“อะ..อืม” ริคุโตะกล่าวก่อนจะเช็ดเหงื่อบนหัว’อีซี่’




ตอนเย็น 18:55 น.


ริคุโตะ,ริคุโอะและผู้ติดตามทั้งสองต่างเดินกลับจากโรงเรียน


ฟึ่บ


ริคุโตะเดินเช็คกระเป๋าตังในมือก่อนที่เขาจะหน้ามืด’เหลือ100เยนแม่นั่นเป็นตัวอะไรฟ่ะ?”


“ท่านริคุโตะเป็นอะไรไปหรอเจ้าค่ะ?” ซึราระกล่าวถามไปที้ริคุโตะที่หน้ามืดคล้ายจะเป็นลม



“ป่าวหรอกซึราระแค่เงินในกระเป๋าหมดเท่านั้นเอง”ริคุโตะกล่าวออกไป


ซึราระที้เห็นแบบนั้นก็หยุดเดินก่อนจะส่งกระเป๋าให้ริคุโตะ”ได้โปรดรับเงินของฉันไปเถอะค่ะ!”


“ดะ..เดี๋ยว!” ริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็รีบยกมือทันทีริคุโอะและอาโอตะโบรวมถึงผู้คนมองไปที่เขาก่อนจะนินทา



“อะไรเนี่ยไถเงินผู้หญิงงั้นหรอ” ญ.1



“ต้ายๆ...ผู้ชายสมัยนี้” ญ.2



“เฮ้อ” ริคุโตะถอนหายใจก่อนจะเดินต่อไป


ซึราระหันไปทางริคุโอะ”ท่านริคุโตะเป็นอะไรอย่างงั้นหรอคะ?”



“ก็ซึราระให้แบบนั้นมันเหมือนกับริคุโตะเป็นตัวโกงน่ะสิ” ริคุโอะกล่าวออกไป



“ง้้นหรอเจ้าคะ!?” ซึราระกล่าวอกไปพร้อมกับตกใจก่อนจะวิ่งไปหาริคุโตะ


ตึก

ตึก

 ตึก

  ตึก


“ข้าขอโทษนะเจ้าคะท่านริคุโตะ!” ซึราระกล่าวออกไปก่อนจะโค้งตัว


!? ริคุโตะ


“ต้องให้ผู้หญิงขอโทษแบบนั้น...” ช.1


“น่าสงสารเด็กคนนั้นจัง” ญ.2


“ผู้ชายสมัยนี้ไม่ให้เกียรติผู้หญิงเลย” ญ.3



“อั้ก!” ริคุโตะจับที่หน้าอกของตัวเองด้วยท่าทางเจ็บปวดซึราระที้เห็นแบบนั้นก็ตาตื่นทันที


“ท่านริคุโตะเป็นอะไรเจ้าคะ?!” เธอกล่าวด้วยความเป็นห่วง


“ป่าวไม่ได้เป็นอะไร..เรากลับบ้านกันเถอะนะ”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับมีรอยยักบนหัว


ซึราระหันไปทางทั้งสองพร้อมกล่าว”ท่านริคุโตะโกรธข้าจริงๆด้วย”



“ก็นะ” ริคุโอะ



“ไม่แปลก..” อาโอ


[ บ้านใหญ่นูระ ]


เมื่อมาถึงริคุโตะก็เดินเข้าบ้านทันทีก่อนจะเห็นโมโมกิช่วยถือของให้กับวาคานะ



“แหม่เธอเนี่ยใจดีจังเลยนะ” วาคานะกล่าวพร้อมกับตีไหล่โมโมกิ


“ครับ...ผมเพิ่งย้ายมาใหม่เป็นปกติต้องข่วยเหลือคนในนี้ท่านริคุโตะบอกมาแบบนี้น่ะ” โมโมกิกล่าวเสียงสั่น



“แต่จะไม่ให้ชั้นช่วยจริงหรอ?” วาคานะกล่าวพร้อมมองไปยังกล่องที่โมโมกิถือ


“อันที่จริง…”โมโมกิ


“ถ้าเอาไปส่งถึงห้องเก็บเมื่อไหร่บอกฉันด้วยนะ” วาคานะกล่าวเสร็จก็เดินออกไป


“อะ...ครับ” โมโมกิ



ริคุโตะยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะเดินต่อไปแต่ก็ต้องหยุดลงเพราะเห็นร่างของคนๆนึงเดินอยู่ตรงข้ามเขา


“...สวัสดีตอนเย็นครับท่านริคุโตะ” เขากล่าวพร้อมกับโค้งตัวก่อนจะเงยตัวขั้นใบหน้าของเขาใส่หน้ากากตุ๊กตาญี่ปุ่น


“สวัสดีตอนเย็นฮีฮี...เจ้ามาหาตาแก่หรอ?”


ริคุโตะกล่าวถามออกไปเขาที่ได้ยินก็พยักหน้า


“ขอรับพอดีข้ามาคุยธุระกับท่านหัวหน้าใหญ่...งั้นข้าขอตัวก่อน”


เขาเอ่ยเสร็จก็เดินผ่านริคุโตะไป


“....”


ริคุโตะจ้องมองไปยังหลังของฮีฮีก่อนจะกล่าว”ระวังตัวด้วยละ”



“ขอรับ” เขารับคำก่อนจะเดินต่อ



ริคุโตะเดินไปยังห้องของตัวเองก่อนจะปิดประตูแล้วเดินไปหยิบบ่องยาสูบที่ตั้งอยู่ก่อนจะใส่ยาลงไปก่อนจะพ่นออกมา


ฮูว–


“ไปช่วยเขาดีมั้ยนะ?” ริคุโตะกล่าวถามไปที่ตัวเองวันนี้จะเป็นวันที่ฮีฮีตายโดยปีศาจจากชิโกกุ”ถ้าไปช่วยคงไม่ดีมันอาจเกิดการเปลี่ยนแปลงมากเกินไป”


ฮูว–


ริคุโตะพ่นควันออกไปก่อนจะคาบบ่องยาสูบไว้ที่ปากแล้วเดินไปหยิบเสื้อยูกาตะสีดำแดงมาสวมก่อนจะเดินออกจากห้องไป



“แฮ่ก แฮ่ก เหนื่อยเหมือนกันแฮะ..ฮื้ม?” โมโมกิกล่าวออกมาก่อนจะเดินออกจากห้องเก็บของแล้วเจอริคุโตะในชุดยูกาตะสีดำแดง’ใส่ชุดยูกาตะงั้นหรอเห็นทุกทีใส่กิโมโนนี่นาแสดงว่าวันนี้ต้องมีอะไรสินะ’โมโมกิคิดในใจก่อนจะกล่าวทักไปที่ริคุโตะ”ท่านริคุโตะขอรับ!!!”



“ฮื้ม?...โมโมกิ”ริคุโตะที่ได้ยินเสียงของลูกน้องก็ค่อยๆหันไปทางเสียงก่อนจะพบว่าโมโมกิกำลังวิ่งมาหาตน


“ท่านจะไปที่ไหนสินะ ข้าขอไปด้วยสิ” โมโมกิกล่าวออกไปพร้อมกับตาเป็นประกาย


“อะไรเจ้ามีงานต้องทำไม่ใช่หรอ?” ริคุโตะ


“ข้าทำไปหมดแล้วจนเบื่อมากได้โปรดให้ข้าไปกับท่านนะ…” โมโมกิ



“....” ริคุโตะ


“.....” (จ้อง) โมโมกิ


“ก็ได้…คิดซะว่าพาหมาไปเดินเล่น”ริคุโตะกล่าวก่อนจะเดินออกไป


“เย้!!” โมโมกิเดินตามนายของตนไป




ทั้งสองต่างเดินบนถนนที่แสงอาทิตย์ค่อยๆมืดลง


“ว่าแต่จะไปที่ไหนงั้นหรอครับ?” โมโมกิกล่าวถามออกไปเพราะว่าเดินมานานแล้ว


“ไปป่าภพอสูร…”


ริคุโตะกล่าวออกไปโมโมกิทั้ได้ยินก็ก็พยักหน้า


“รู้สึกที่นั้นจะเป็นทางผ่านของปีศาจระหว่างเมืองนี้สินะครับ?”



“อา...ก็ปรามาณนั้น” ริคุโตะ



“แล้วทำไมท่านต้องไปที่แบบนั้นด้วยหรือว่าจะดักปล้นใคร?”


ผลั่ก


ริคุโตะถีบไปที่โมโมกิก่อนจะกล่าว”จะบ้าหรอ?”


“อูยๆข้าเจ็บนะท่านริคุโตะ” โมโมกิกล่าวก่อนจะลุกขึ้นยืนแต่ก็ต้องชงัก


“เป็นอะไร?” ริคุโตะถามไปที้โมโมกิที่ยืนนิ่ง




“กลิ่นสายลมแบบนี้ไม่ผิดแน่—!” เขากล่าวก่อนจะวิ่งออกไปด้วยความเร็วสูง


ฟิ้ว—!


“บ้าจริง”ริคุโตะบ่นออกมาก่อนจะดีดนิ้วแล้วร่างของเขาก็เปลี่ยนเป็นร่างภูติ


ก่อนจะกระโดดล่องไปยังตึกแต่ละตึกเพื่อไปยังป่าภพอสูร


ขณะเดียวกันทางด้านฮีฮี


ฉูดดดด


กว๊ากกก


ฮีฮีร้องออกมาหลังจากโดนการโจมตีของปีศาจตนนึงก่อนที่เขาจะนอนลงแล้วกล่าวเสียงสั่น


“อึ๊ก...อือ…คะ...คิดว่าข้าคือผู้ใดกัน...ข้าคือท่านฮีฮี...จอมปีศาจ”


“....” ?


“หนึ่งในผู้บริหารของกลุ่มนูระผู้ครอบครองแผ่นดินนะโว้ย-!!” ฮีฮีตะโกนเสียงดังลั่นออกไป


“สวะก็คือสวะอยู่ดี” มันกล่าวออกมาก่อนจะใช้แส้สายลมจะโจมตีใส่ฮีฮี


ฟุ่บ!


วูบ-!! วูบ-!! วูบ-!!


โมโมกิโผล่ออกมาก่อนจะใช้เล็บของตนตัดแส้สายลมของปีศาจตนนั้น


“นี่แกลูกน้องของท่านริคุโตะ?” ฮีฮีกล่าวออกไปเมื่อเห็นร่างของโมโมกิหักล้างการโจมตีของปีศาจตนนั้น


ปีศาจตนนั้นสบัดหัวทันที”แกเป็นคนจากบ้านยูระงั้นหรอ?”


“แกจำฉันไม่ได้งั้นหรอ?...ปีศาจจากชิโกกุที่อยู่ในกลุ่ม88อสูรแห่งชิโกกุ...มุจิ” โมโมกิกล่าวออกไปพร้อมกับมองตาขวาง


มุจิที่ได้ยินก็ขมตามอง”อ่อๆไอเด็กสวะที่เกือบโดนฉันฆ่าไปนี่เองแต่พ่อแกมาช่วยไว้สินะ...มันสบายดีไหม?”




“แก!!!!” โมโมกิพุ่งเข้าไปหาตัวมันก่อนจะงอกเล็บออกมาพร้อมกับแขนสีข้างจากนั้นก็หมุนตัว


วูบๆๆ


“โชโนริคาเสะ!!!” โมโมกิ


“หึกระจอกแกจำไม่ได้ง้้นหรอ?ว่าเคยใช้ท่านี้กับฉัน?” มุจิกล่าวออกไปก่อนจะขยับมือทั้งสองข้างแล้วฟาดไปยังโมโมกิ


ฉัวะ—!


“....” มุจิยกยิ้มขึ้นมา


“อั้ก…” โมโมกิล้มลงก่อนจะมีเลือดออกมา”พิษสายลม…”



“เหอะไอหนูจริงอยู่ที่แกฝีมือดีขึ้นแต่ว-อั้ก” เขากล่าวออกไปก่อนจะจับที่หน้าอกของตัวเอง”พิษ?”


“เหอะๆอย่าคิดว่าตัวเองใช้พิษได้คนเดียวสิก่อนหน้านี้ฉันทาพิษไว้ที่เล็บของฉันดูเหมือนจะโง่เหลืเกินนะเจ้าบ้า~”โมโมกิกล่าวพร้อมกับเย้ยยันใส่มุจิ


‘เด็กคนนี้เก่งใช้ได้เลยสมกับเป็นคนในกลุ่มที่ท่านริคุโตะคัดมาแต่ว่ามันไม่ได้ง่ายอย่างนั้น’ฮีฮีกล่าวในใจ


“....”


ฟิ่วๆ


มุจิเงียบก่อนจะหมุนมือทั้งสองข้างแล้วหันไปโจมตีใส่โมโมกิที่นอนอยู่ที่พื้น


ตึก


ตึก


ตึก


ตึก


เพล้ง--!


ริคุโตะในร่างภูติโผล่ออกมาก่อนจะใช้ดาบปัดสายลมของมุจิแล้วมองไปยังโมโมกิที่ล้มอยู่’ที่หลังถ้าทำแบบนี้อีกโดนลงโทษแน่โมโมกิ”



“อึ๊ก...ข้าขอโทษขอรับท่านริคุโตะที่...วิ่งออกมาโดยไม่บอกอะไร...แต่ว่าเจ้านั้น...” โมโมกิ



“....” ริคุโตะหันไปทางมุจิก่อนจะเอาดาบมาผาดไหล่”แหม่ๆเล่นลูกน้องฉันซักอ่วมเลยนะแบบนี้ต้องตบรางวัลซักหน่อย...ไหนบอกมาซิว่าแกอยากตายแบบไหน?” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับปล่อยความเกรงขามออกไป



‘อึ๊ก...หมอนี่...ความหวาดหวั่นและความเกรงขามนี่มันอะไรกัน?' มุจิกล่าวในใจก่อนจะขยับมือที่มีเหงื่อไหลถ่วมตัว







แกร็ก


ริคุโตะกระชับดาบในมือก่อนจะยิ้มขึ้นมา


“ฮืม” มุจิค่อยๆขยับนิ้วทีละนิ้วก่อนจะตวาดออกไป


ฟิ่ว


ฟุ่บ


ริคุโตะหลบสายลมก่อนจะพุ่งเข้าไปหามุจิ


“แก!!” มุจิหมุนตัวพร้อมกับตวาดสายลมไปทางริคุโตะ


ฟิ่วๆฟิ่วๆฟิ่วๆฟิ่วๆฟิ่วๆ

ฟิ่วๆฟิ่วๆฟิ่วๆฟิ่วๆฟิ่วๆ—!



“ท่านริคุโตะ!!”×2 โมโมกิ/ฮีฮี ร้องเรียกริคุโตะขึ้นมาเมือเห็นเขาเข้าไปในกระแสแส้ลมที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง


“ฮ่าฮ่าๆแกไม่มีทางหนีออกไปจากแส้ลมหมุนของฉันไปได้เชิญตายซักเถอะไอสวะ!!” มุจิกล่าวออกมาเมื่อเห็นริคุโตะเข้ามาอยู่ในแส้ชมหมุนของตน



“เจ้าเนี่ยพูดมากเหลือเกินนะ” ริคุโตะกล่าวออกมาจากข้างในลมหมุน


“อะไรนะ?” มุจิเมื่อได้ยินเสียงของริคุโตะขึ้นมาก็เกิดอาการงงงวยเป็นอย่างมากเพราะเขาคิดว่าริคุโตะไม่สามารถพูดได้แล้วแต่เมือเขาเพ่งตามองไปยังร่างของริคุโตะเขาก็ต้องตาเบิกกว้างเพราะทุกการโจมตีของเขาที่โจมตีใส่ริคุโตะกับทะลุผ่านร่างไปเหมือนม่านหมอก


“นี่มันอะไรกันทำไมแกถึง?” โมโมกิ


“แหม่กลัวใหญ่เลยนะ แต่ไม่ต้องห่วเพราะถึงยังเจ้าก็ต้องตาย” ริคุโตะกล่าวเสร็จก็เอามือทั้งสองข้างกระชับดาบในมือก่อนจะพุ่งไปหาตัวมุจิโดยไม่ทันที่เขารู้สึกตัว


“หือ?” มุจิ


เพล้ง—!


ฟุ่บๆ


ขณะที่ดาบของริคุโตะจะมาถึงคอของมุจิอยู่ๆสายลมที่โหมกระหน่ำก็หายไปพร้อมกับร่างของมุจิ


“หายไปแล้ว?” โมโมกิกับฮีฮีเอ่ยออกมาด้วยความสงสัย


ฟุ่บ-!


ริคุโตะโดดลงมาบนพิ้นก่อนจะเอาดาบมาผาดบ่า”ดวงดีจริง มีคนมาช่วยมันไว้” เขากล่าวออกมาด้วยท่าทางหงุดหงิดก่อนจะหันไปทางฮีฮี


“เจ้าขยับตัวได้ไหมฮีฮี?”


“ขอโทษด้วย ข้าไม่สามารถขยับตัวได้” ฮีฮีกล่าวออกมาด้วยเสียงที่เบาบาง


“งั้นนายละ?” ริคุโตะหันไปพูดกับโมโมกิ


“ผมก็พอขยับได้อยู่ครับเพราะพิษมันยังไม่ส่งผลทันทีแต่ถ้านานไปกว่านี้ละก็…” โมโมกิ


“อา...เข้าใจแล้ว” ริคุโตะเอ่ยขึ้นมาก่อนจะเก็บดาบลงในฝักแล้วหยิบมือถือขึ้นมาจากยูกาตะก่อนจะโทรไปโทซากะมารุ


“อา พวกนายรีบมาเลยนะให้ดีให้หน่วยพยาบาลจากบ้านใหญ่มาด้วย...อาแค่นี้แหละ” ริคุโตะกดวางสายก่อนจะมองไปทางทั้งสอง”พวกเจ้าอดทนรอก่อนจะเดี๋ยวพวกซันบะการาสึก้บหน่วยพยาบาลจากกลุ่มนูระจะมาแล้ว”



“อา...ท่านริคุโตะข้าไม่รู้จะตอบแทนท่านยังไงดี..” ฮีฮีกล่าวขึ้นมา


“ไม่ต้องตอบแทนหรอกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนิ”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับหยิบบ่องยาสูบออกมาจากยูกาตะ



ฮีฮีที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้างก่อนกลับมาเหมือนเดิมก่อนจะกล่าว“ขอรับ...ท่านเนี่ยเหมือนกับรุ่นที่1เลยนะ”


“ฮูว–ฉันไม่เหมือนตาแก่นั้นหรอก”ริคุโตะพ่นควันออกมาก่อนกล่าวแล้วเขาก็เดินไปหาโมโมกิเพื่อดูบาดแผลก่อนจะกล่าวในใจ’สงสัยเราต้องหาปีศาจสายฮิล(รักษา)ซักแล้วล่ะ’


“ท่านริคุโตะ…” โมโมกิเอ่ยชื่อริคุโตะออกมา


“มีอะไร?” ริคุโตะที้ได้ยินก็ถาม


“—ท่านริคุโตะ!”×3


เสียงของซันบะการาสึดังขึ้นมาพร้อมกับร่างของมนุษย์ที่มีปีกสามตนลงมา


ริคุโตะหันไปทางซันบะการาสึ”มาแล้วหรอพวกเจ้า”


“ขอรับท่านริคุโตะ ว่าแต่นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน?” คุโรอุมารุเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อเห็นสภาพโดยรอบมีศพเกลื่อนเต็มไปหมด


“ท่านฮีฮีเป็นอะไรมากหรือป่าวขอรับ?”โทซากะมารุรีบวิ่งไปดูอาการของฮีฮี


“ข้าไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่กๆ “ ฮีฮีกล่าวออกมาก่อนจะไอเป็นเลือด


“หน่วยรักษามาทางนี้เร็ว!” โทซากะมารุกล่าวขึ้นมาปีศาจหน่วยรักษารีบมารักษาฮีฮีทันที


“เจ้าเป็นอะไรมากรึป่าว?”ซาซามิถามไปที่โมโมกิหลังจากเห็นบาดแผลที่อกของโมโมกิ


“ข้าไม่เป็นอะไรมากหรอกขอแค่ให้ข้าได้เห็นเจ้ามาคอยดูแลข้าตลอดก็พอ” โมโมกิกล่าวออกไปก่อนจะจับมือซาซามิ


อุฟ!


ซาซามิต่อยท้องโมโมกิก่อนจะกล่าวขึ้นมา”ไปตายซะไอปีศาจขี้หลี่!!”



ริคุโตะมองสภาพโดยรอบก่อนจะกล่าวไปทางคุโรอุมารุ”ก็อย่างที่เห็นฮีฮีโดนรอบทำร้ายฉันที่รู้สึกไม่ดีก็ตามมาช่วยฮีฮี…”ก่อนที่เขาจะอธิบายเรื่องราวต่างๆให้ฟัง”เรื่องก็เป็นอย่างนี้แหละ”


“อย่างนี้นี่เอง เข้าใจแล้วผมจะรีบไปแจ้งที่บ้านใหญ่เลย” คุโรอุมารุกล่าวออกมาก่อนจะหันไปทางพี่น้องทั้งสอง”บาดแผลของทั้งสองเป็นอย่างไรบ้าง?”


“ถือว่าสาหัสเอาการแต่ก็ยังพอพาไปรักษาที่บ้านใหญ่ได้”โทซากะมารุกล่าวบาดแผลของฮีฮีออกมา


“ส่วนเจ้าหมอนี่ไม่ตาย”ซาซามิกล่าวออกมาเมื่อเห็นบาดแผลของโมโมกิที่อก


“เรารีบกลับบ้านใหญ่เถอะนี้ต้องเป็นฝีมือของปีศาจนอกกลุ่มเราแน่”คุโรอุมารุกล่าวออกมาก่อนจะหันไปทางริคุโตะ”ท่านก็ด้วยนะคร้บท่านริคุโตะ”


“อาเข้าใจแล้ว”


[ บ้านใหญ่กลุ่มนูระ ]


หลังจากกลับมาบ้านใหญ่หน่วยเซนก็รีบพาฮีฮีกับโมโมกิไปรักษาทันทีส่วนริคุโตะก็ถูกพามายังห้องรับแขกที่นูระริเฮียงกับพวกคาราสึเท็นงูรออยู่ก่อนแล้ว


“ถึงขนาดทำร้ายคนของท่านฮีฮีได้ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว” คาราสึเท็นงู กล่าวออกมา


“ท่านพ่อคะนี่ต้องเป็นศาลท้ารบมาถึงกลุ่มเราอย่างแน่นอนค่ะ”ซาซามิกล่าวไปทางคาราสึเท็นงู


“ปีศาจนอกกลุ่ม” โทซากะมารุ


คาราสึเท็นงูกล่าว”เรื่องนี้ยังดีที่ไม่มีใครตายแต่ว่าทางพวกมันต้องมาจัดการกลุ่มของเราอีกแน่เราต้องหาคนคุ้มกันให้หัวหน้าแต่ละหน่วย!”


“ริคุโตะทำไมเจ้ากับผู้ติดตามถึงไปอยู่ที่นั่นได้ล่ะ?”นูระริเฮียงกล่าวถามไปทางริคุโตะที่สูบบ่องยาสูบอยู่


ฮูว—


ริคุโตะพ่นควันออกก่อนจะลืมตาขึ้นมา”ตอนที่ฮีฮีคุยกับปู่เสร็จผมก็บังเอิญผ่านมาพอดีเราจึงได้คุยกันเล็กน้อยก่อนที่ข้าจะกลับเข้าห้องตัวเองไปเมื่อตอนนั้นข้ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีจึงได้คิดจะตามไปโมโมกิเห็นข้าออกไปจึงได้ตามข้ามา” ริคุโตะอธิบายเรื่องต่างๆให้นูระริเฮียงฟัง


“พ่อของโมโมกิโดนปีศาจนั้นฆ่างั้นหรอ?” นูระริเฮียง


“ใช่ก่อนที่ข้าจะให้โมโมกิเข้ากลุ่มข้าสั่งให้ซันบะการาสึหาข้อมูลของเขาขึ้นมาจึงได้รู้ว่าพ่อเขาโดนกลุ่ม88อสูรแห่งชิโกกุฆ่าตายคนที่ฆ่าคือ มุจิ ผู้ใช้แส้สายลม” ริคุโตะกล่าวเสร็จก็พ่นควันออกมา


“แสดงว่าปีศาจที่มาทำร้ายท่านฮีฮีคือปีศาจจากกลุ่ม88อสูรสินะ” คาราสึเท็นงูกล่าวพร้อมกับหน้าตาเคร่งเครียดก่อนจะหันไปทางริคุโตะ

“ท่านริคุโตะท่านต้องมีผู้ค้มกันนะขอ-”


“—ไม่เอา” ริคุโตะปฏิเสธทันทีก่อนจะกล่าวต่อ”ฉันไม่จำเป็นต้องมีน่ารำคาญออกจะตาย”


“แต่ว่าโมโมกิก็นอนพักอยู่นะขอรับท่านจำเป็นต้องมี!” คาราสึเท็นงูกล่าวขึ้นมาเสียงดัง


ฮูว—”เฮ้อ…” ริคุโตะพ่นควันออกมาก่อนจะถอนหายใจ


“ข้ากลับก่อนละ” นูระริเฮียงกล่าวขึ้นมาก่อนจะเดินออกไป


คาราสึเท็นงูหันไปทางซาซามิ”เจ้าไปพาท่านริคุโอะมาที่นี่ข้ามีเรื่องจะบอกกับเขา”


“ค่ะท่านพ่อ” ซาซามิรับคำเสร็จก็เดินออกไปก่อนจะสยายปีกแล้วบินไปหาริคุโอะ


ริคุโตะมองไปที่เงาของซาซามืที่บินออกไปก่อนจะลูบคางตัวเอง”ถ้ามองดูดีๆซาซามิก็สวยใช่เล่นนะเนี่ย..”


คาราสึเท็นงูที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้าง’สวยใช่เล่น=ถูกใจ=แต่งงาน=ครอบครัว=อำนาจ’คาราสึเท็นงูคิดในใจก่อนจะหันไปทางริคุโตะ”จริงงั้นหรอครับท่านริคุโตะ?”


“อือ...แต่ข้าไม่เอาหรอก”ริคุโตะกล่าวเสร็จก็สูบบ่องยาสูบต่อ


ฟึ่บ


“เรียกข้ามีอะไรงั้นหรอครับ?”


ริคุโตะกับซึราระและอาโอตะโบเปิดประตูออกมาก่อนจะเห็นคาราสึเท็นงูกับริคุโตะร่างภูตินั่งพูดคุยกัน


“มาแล้วหรอพวกเจ้า?” คาราสึเท็นงูหันไปทางพวกริคุโอะ


ริคุโอะกับพวกซึราระมานั่งตรงข้ามกับคาราสึเท็นงู


“ท่านริคุโอะท่านต้องเพิ่มผู้คุ้มกัน” คาราสึเท็นงูกล่าวออกมา


“เพิ่มผู้คุ้มก้นอย่างงั้นหรอ?” ริคุโอะกล่าวด้วยเสียงตกใจ


“หมายความว่ายังไงเนี่ย...ข้าเองก็ทำหน้าที่คุ้มครองท่านริคุโอะอยู่แล้วนี่นา!!” อาโอตะโบกล่าวเสียงแข็งขึ้นมา


“นั่นนะสิ จะบอกว่าพวกเราทำไม่ไหวรึไงกันละคะ?”ซึราระ


“นี่พวกเจ้าจะเกิดอะไรกับท่านริคุโอะก็ชั่งงั้นหรอห๊ะ!?” คาราสึเท็นงู


“เอ่อ..เรื่องนั้น” อาโอตะโบ


“ก็เป็นห่วงอยู่หรอกคะ” ซึราระ


“ไม่เป็นไรหรอกนาแค่เหมือนเดิมก็พอ” ริคุโอะกล่าวขึ้นมาก่อนจะหันไปทางริคุโตะ


“ไม่ได้ท่านเป็นคนสำคัญที่จะต้องสืบทอดเป็นรุ่นที่สามนะ ถ้าท่านปลอดภัยกลุ่มของเราก็ปลอดภัย”คาราสึเท็นงูกล่าวขึ้นมาก่อนจะมีแรงลมมหาสารพัดขึ้นมา


!!! ทั้งสามที่เห็นแบบนั้นก็ตกใจทันที



“ใครเล่นงานท่านฮีฮีท่านริคุโอะต้องมีผู้คุ้มกันอย่างน้อย6คนนี่เป็นมติเอกฉันท์!!!!”


โป๊ก!


ริคุโตะเคกหัวการาสึ”เจ้าจะตะโกนทำไม?”


“ขอโทษครับ” คาราสึเท็นงู


ริคุโอะหันไปทางพี่ชายด้วยความงงงวย”เอ่อริคุโตะ”


“ก็อย่างที่ได้ยินนายต้องมีผู้คุ้มกัน6คน...บ้าจริงฉันก็โดนไปด้วย”ริคุโตะบ่นออกมาก่อนจะมองไปที่ซึราระก่อนจะกล่าวออกมา”งั้นเอาแบบนี้ผู้คุ้มกันฉันขอเป็นผู้หญิงก็แล้วกัน”


‘เอ๋…’ ซึราระ


“ได้ใช่มั้ย?”ริคุโตะหันไปพูดกับคาราสึเท็นงู


“ก็...ได้ครับแต่ท่านก็ต้องมีประมาณ6คนเหมือนกัน”


“งั้นทำไมไม่ให้คนคุ้มกันของริคุโอะมาคุ้มกันข้าด้วยเลยละ?....” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับยกยิ้มขึ้นมา
















=================================


จบแล้วนะครับตอนนี้ช่วงนี้ผมอาจไม่ค่อยได้อัพเรื่องนี้สักเท่าไหร่นะครับ เพราะผมต้องเขียนบทของโคนันเดอะมูฟวี่เวลาเลยไม่ค่อยมี เอาจริงๆโครตเหนื่อยเลย5555



























































































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 562 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #277 iN3310K (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 04:44
    -หน้าม่อ!!........(เขาว่านิสัยของตัวละครส่วนใหญ่มันจะมาจากคนแต่งนะ หึหึ......)
    #277
    1
  2. #253 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 15:26
    ริคุโตะคิดจะเล่นเกมอะไรกับน้องสะใภ้แล้วก็น้องชายของตัวเองกันแน่นะ ลุ้นๆ
    #253
    0
  3. #252 Pinkk88 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 23:52
    ริคุโตะ!! จะนอกใจเราไม่ได้นะ!!//โดนเตะ
    #252
    0
  4. #251 Meifa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 21:44
    ไม่เอาฮาเร็มนะ ขอร้อง //กราบบบบบ
    #251
    1
    • #251-1 Belphegor666(จากตอนที่ 15)
      13 ธันวาคม 2561 / 22:42
      ไม่เร็มครับ
      #251-1
  5. #250 tingtingg4213 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 18:46
    ศาลท้ารบ >> สาสน์ท้ารบ
    ขี้หลี่ >> ขี้หลี
    เริ่มไม่โอเคกับความจีบไปทั่วของริคุโตะล่ะ นี่กะจะเปิดฮาเร็มใช่มั้ย? ถ้าใช่จะได้จรลี =_=
    #250
    1
    • #250-1 Belphegor666(จากตอนที่ 15)
      13 ธันวาคม 2561 / 19:21
      จรลี หมายความว่ายังไงครับ?
      #250-1
  6. #249 ployneko25020 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 15:46

    ให้3คำ “โคตรเจ้าชู้” 55555
    #249
    0
  7. #248 just a bad guy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 14:02
    โอ้ยๆๆๆๆๆๆ ซึราระไม่รอดแน่งานนี้
    #248
    0
  8. #247 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 13:39
    ถ้าเป็นเราเปิดฮาเร็ม ปีศาจสวยๆเยอะ
    #247
    0
  9. #246 Fot800 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 11:24
    ริคุโตะ ก็น่าจะฮิลได้นะเพราะ ริฮังยังได้พลังพิเศษรักษาจากท่านย่าโยฮิเมะเลยนี่แต่ริคุโอะไม่มี~ท่างั้นให้ริคุโตะมีพลังนี้แทนก็ได้นะไรท์
    #246
    1
  10. #245 JoeyTK (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 11:03
    -เจ้าชู้
    #245
    0
  11. #244 opoji8888 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 11:00

    ชอบเรื่องนี้อะ อยากให้ลงบ่อย
    #244
    0
  12. #240 Lifia (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 08:41
    รอต่อไปสินะเจ้า
    #240
    0
  13. #239 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 22:57
    รอๆๆๆๆๆ
    #239
    0
  14. #228 Fot800 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 13:48
    ชาวแก๊งไปก่อนเลย555
    #228
    0
  15. #227 Windy Erika (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 00:39
    GGEZ :v
    #227
    0
  16. #225 ThanakornTohkaUs (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 21:01
    Ezzzzzz
    #225
    0
  17. #224 opoji8888 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 14:26
    อืมมมม อีซี่เนอะ
    #224
    0
  18. #223 Shiromiyuki (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 12:53
    อี~~~~~~ซี่
    #223
    0
  19. #222 Fot800 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 12:31
    ชานมไข่มุก คือ ท่าไม้ตายง้อสาว
    #222
    0
  20. #221 tingtingg4213 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 12:08
    เซอร์ซัดเซอร์เซ >> โซซัดโซเซ
    realpeach ก็มา อีซี่~~~
    #221
    0
  21. #220 Nanonoop (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 11:51
    ริคุโตะ-พลาดแล้ว
    #220
    0
  22. #219 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 11:48
    ว่านเสน่ห์กันเรี่ยราด ก็นะ ตระกูลนี้ก็เป็นแบบนี้นี่แหละ เฮ้อ~
    #219
    0