☾ Nurarihyon no mago ☽ : ทะลุมิติไปเป็นจ้าวแห่งภูติพราย

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 10 เจ้าอยากมาอยู่ในกลุ่มของข้าหรือไม่? [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,811
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 594 ครั้ง
    6 ธ.ค. 61

หลังจากการประกาศกลุ่มของริคุโตะเวลาก็ผ่านมาแล้ว2วัน


[ บ้านใหญ่กลุ่มนูระ ]


ริคุโตะเดินออกมาจากห้องก่อนจะบิดขี้เกียจแล้วมองไปยังพระอาทิตย์ที่สว่างสดใส”โอ้!!ตอนเช้านี่มันดีจริงๆเฮ้อ”กล่าวเสร็จเขาก็หยิบบ่องยาสูบออกมาจากในชุดยูกาตะ


จ๊อก จ๊อก


“ฮืม?...เสียงน้ำงั้นหรอ?” ริคุโตะรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงน้ำที่เทออกก่อนจะเดินตามเสียงไปก่อนจะพบกับริคุโอะที่ใต้ต้นซากุระ



“เจ้านั่นมันทำอะไร?” ริคุโตะมองไปยังการกระทำของริคุโอะด้วยความสนใจ



ริคุโอะเทเหล้าซากุระใส่ในชามก่อนจะนำมาไว้ที่ปาก’กระบวนท่าลับเมย์เคียวชิซุยซากุระ!!’


ป่อย~ย


เหล้าในจ๊อกหกกระจายเต็มพื้นไปหมด”อ้าว…”


พรีด!


ริคุโอะลื่นเหล้าที้อยู่บนพื้นก่อนจะตกบ่อน้ำไป


“แย่แล้ว!!” ริคุโตะที่เห็นว่าน้องชายของเขาจะล้มก็รีบวิ่งไปทันทีก่อนที่เขาจะถือเหล้าในชามเอาไว้


“ฮู้วเกือบไปเหล้านี่มันของหายากนะ”


จ๋อม!!


ริคุโอะลุกขึ้นมาจากในบ่อน้ำก่อนจะตวาดออกไป

”นี้ห่วงเหล้าหรอกเหรอ!?”


“โทษทีๆริคุโอะ...ว่าแต่ขยันแต่เช้าเลยนะ”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับหันไปทางริคุโอะ


“ผมอยากแข็งกว่านี้จะไม่ทำให้ทุกคนในกลุ่มไขว้เขวไปมากกว่านี้แล้ว”ริคุโอะกล่าวออกมาด้วยใบหน้าจริงจัง


อึก~อึก


ริคุโตะซดเหล้าซากุระในชามอย่างสบายใจ


“....” ริคุโอะ


แฟ่บ!


เขาสาดน้ำในบ่อใส่ริคุโตะพร้อมกับตะวาด”ฟังคนอื่นพูดมั้งสิ!! แล้วมีที่ไหนกินเหล้าแต่หัววันแบบนี้กัน!?”



ริคุโตะเอาชามเหล้าออกจากปาก”เหล้าชมพระอาทิตย์ไง”


“มันมีแต่ชมจันทร์!!!” ริคุโอะ


ซึราระกับอาโอเดินเข้ามา”นายน้อยทั้งสองไปโรงเรียนเจ้าค่ะ!”


“นี้ฉันบอกแล้วนี่ว่าไม่ต้องเรียกฉันว่านายน้อยเรียกแค่ท่านริคุโตะก็พอ” ริคุโตะกล่าวออกไปก่อนจะยื่นมือไปทางริคุโอะที่อยู่ในบ่อน้ำ


“เฮ้อ” ริคุโอะ


หมับ


[ โรงเรียน ]


แก้–ง! ก่อ–ง!


ริคุโตะเดินไปซื้อน้ำผลไม้ที่โรงอาหารก่อนจะเห็นยูระเดินออกจากโรงอาหาร”ฮืม?”


กระซิกๆ


เด็กสาวมาสกิดริคุโตะจากทางด้านหลังเขาเลยหันไปมองก่อนจะเห็นเด็กสาวผมยาวถึงไหล่ดวงตาสีดำ


“ครับ?”


“ช่วยมาหาฉันที่หลังอาคารเรียนได้ไหมคะ?”


ริคุโตะมองไปยังเด็กสาวก่อนที่เขาจะเอาหลอดเสียบไปในน้ำผลไม้’ไปซักหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง?’เขาคิดในใจพร้อมกับกัดหลอดแล้วพูดออกไป”ได้สิครับ”



หลังอาคาร


“คือดิฉันชอบคุณมากตลอดเลยได้โปรดรับรักฉันด้วยค่ะ” เด็กสาวกล่าวพร้อมกับหลับตาปริบๆ


“.....ขอโทษทีนะฉันมีคนที่ชอบแล้วน่ะ”ริคุโตะกล่าวออกไปตรงๆ


!!


เด็กสาวที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้างก่อนจะมีน้ำตาซึมออกมา


‘ให้ตายสิไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย’ริคุโตะกล่าวในใจก่อนจะยิ้มกลับไป”เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย?”



“คะ...ค่ะ...ไม่เป็นไรค่ะ”เธอกล่าวออกมาก่อนจะวิ่งหนีไป



“.....”ริคุโตะมองไปยังเด็กคนนั้นก่อนจะหยิบมากฝรั่งขึ้นมาเคี้ยว’นี่เราทำร้ายจิตใจเกินไปรึป่าวนะ?...ไม่หรอกคนเรามันยอมรับความจริงได้เด็กคนนั้นไม่เป็นไรหรอก’


“แงงง!!!”


ริคุโตะได้ยินเสียงร้องไห้ของผู้ชายดังออกมาจาดข้างหลังของเขาก่อนที่เขาจะเห็นเด็กผู้ชายผมสีดำรูปร่างเตี้ย’อะไรเนี่ยร้องไห้งั้นหรอ?...แต่ว่าเตี้ยกว่าริคุโอะอีกแหะไอเด็กนี้”



“เฮ้อ”เสียงถอนหายใจดังออกมาจากข้างหลังของริคุโตะก่อนที่ร่างของเคย์คะอิน ยูระ จะเดินออกมาแล้วพบกับริคุโตะ “นายมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่!?”


“หื้ม...อย่างนี้นี่เองเด็กคนเมื้อกี้มาสารภาพรักเธอแหงเลย”


ริคุโตะกล่าวออกมาเธอที่ได้ยินก็ตกใจพร้อมกับตกตะลึง


“นายรู้ได้ไง!?”



“เซนท์มั้ง...ก็ที่นี่คนส่วนมากมาสารภาพรักกันนี่นา”ริคุโตะ


“แล้วริคุโตะคุงทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ละ?...อย่างบอกนะว่านายโดนสลัดรักน่ะ?” ยูระ


“เฮ้อ”


ริคุโตะถอนหายใจขึ้นมายูระที่เห็นแบบนั้นก็สดุ้ง


“ใช่จริงๆด้วย!!”


“ไม่ใช่เฟ้ย!! ยัยบ้า!!”



ด่างฟ้าโรงเรียน


“งั้นหรอนายลำบากเมือนกันนี่นา” ยูระกล่าวออกมาหลังจากได้ฟังเรื่องที่ริคุโตะหักอกเด็กสาวผู้น่าสงสารไป


“ฉันว่าเธอก็เหมือนกันนั้นแหละเพิ่งย้ายมาได้ไม่กี่อาทิตย์ก็โดนสารภาพรักซักแล้ว” ริคุโตะกล่าวออกไปด้วยเสียงหงุดหงิดนิดหน่อย


“แต่ฉันก็ไม่ได้ตอบรับเขานิอีกอย่างตอนฉันอยู่เกียวโตพี่ชายฉันชอบกันพวกผู้ชายไม่ให้มายุ่งซักด้วย”ยูระกล่าวออกมาด้วยเสียงเขินๆนิดหน่อย


“หิ้มพี่ชายหรอ?...”เขากล่าวขึ้นมาก่อนจะจับไปคางของยูระ”นี่ถ้าฉันขอคบกับเธอ เธอคิดว่าพี่ชายเธอจะมาขวางความรู้สึกของเราไหม?”ริคุโตะกล่าวไปยังยูระด้วยความรู้สึกจริงจัง



“ริคุโตะคุง..นายพูดอะไร..น่ะ?”ยูระกล่าวขึ้นพร้อมกับหน้าขึ้นสี


ปัง


“ยูระจังพวกฉันมาแล้ว!!” ×2


โทริอิ,มากิและคานะเดินเปิดประตูเข้ามาทีีชั้นด่างฟ้าก่อนจะเห็นริคุโตะ กับ ยูระ ยืนกันคนละทาง


ยูระหันไปทางทั้งสามคน”มาแล้วหรอทั้งสามคน?”


“แล้วพวกเธอขึ้นมาทำไม?”ริคุโตะเดินเข้ามาพร้อมกับกล่าวไปทางมากิ


“ก็ยูระจังบอกว่าจะสอนวิชาที่ช่วยให้ภูติผีออกห่างจากตัวเราได้น่ะสิ” มากิกล่าวก่อนจะทำท่าตามยูระ


“เห...เธอสอนเองงั้นหรอยูระจัง?”ริคุโตะกล่าวไปทางยูระ


“แน่นอนนายอยากมาร่วมด้วยไหมละ?” ยูระ


“มะ..ไม่ดีกว่า”ริคุโตะกล่าวออกไปก่อนจะเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก’ฉันเป็นภูตินะถึงเรียนไปก็ตายพอดี’


“แล้วนี่คานะไปไหนอะ?”โทริอิกล่าวขึ้นมา


“นู้น”มากิชี้ไปทางที่ คานะใช้กล้องส่องทางไกลมองดูริคุโอะกับซึราระอยู่


ยูระเดินไปสกิดเธอทันที”อิเอนากะซังเธอก็ต้องเรียนนะรู้ไหมเพราะว่าเธอน่ะเจอพวกมันบ่อยที่สุดแล้ว”


หมับ


คิโยสึงุกับเดินเข้ามาก่อนจะจับไหล่ริคุโตะ


“โอ้พวกเธอมาอยู่ที่นี่กันนี่เอง” คิโยสึงุกล่าวขึ้นมาพร้อมหันไปทางพวกสาวๆริคุโตะปัดมือของเขาออกทันที


“ก่อนที่เราจะเริ่มเสวนาปิศาจกันก่อนอื่น”คิโยสึงุกล่าวเสร็จก็เอาห่อของขวัญให้กับคานะ”อิเอนากะคุงวันนี้วันเกิดเธอใช่มั้ยละ? สุขสันต์วันเกิดนะ”


แปะๆ ยูระที่ได้ยินก็ตรบมือขึ้นมา


“วันนี้วันเกิดเธอหรอ?” โทริอิ


“สุขสันต์วันเกิดนะ” มากิ


“ตะ...แต่ว่า” คานะ


“My family รับไปสิไม่ต้องเกรงใจกันหรอกนา”คิโยสึงุยื่นกล่องของขวันใหกับคานะ


“ขอบคุณนะ” เธอรับมาด้วยความเต็มใจก่อนจะแกะมันออกมาปรากฏเป็นตุ๊กตาต้องสาป”อ..อะไรกันเนี่ย?”



“ตุ๊กตาอิเอนากะคุงเวอร์ชั่นปีศาจยังไงเล่าเป็นไงน่ารักสุดๆไปเลยสินะ” คิโยสึงุ


“ใครจะไปชอบได้ละยะ!!” มากิ


“ว่าไงนะอุส่าให้สุดยอดช่างฝีมือทำให้เลยนะ” คิโยสึงุ


“ขอบคุณนะคิโยสึงุคุง...วันนี้ฉันต้องขอตัวก่อนนะ”คานะกล่าวเสร็จก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปที่ประตู


“อาวไม่อยู่รอเสวนาปีศาจก่อนหรอ?” คิโยสึงุ


“ขอโทษด้วยวันนี้เพลียมากน่ะ” คานะกล่าวออกไปก่อนจะเดินเข้าไปในประตู


“เดี๋ยวก่อนคานะ” ริคุโตะกล่าวขึ้นมาคานะและทุดคนที่ได้ยินก็หันไปมอง


“มีอะไรหรอ ริคุโตะคุง?” คานะ


“วันนี้ฉันไม่ได้มีของขวัญมาให้เธอแต่ฉันอยากบอกอะไรนิดหน่อยน่ะ” ริคุโตะ


“หื้ม?” คานะ


“วัย13เท่ากับเท่ากับการโตเป็นผู้ใหญ่แล้วสำหรับภูติพรายวันนี้ขอให้เธอระวังตัวด้วยนะ” ริคุโตะกล่าวออกไปก่อนจะโบกมือลา


“เอ๋...เอิ่ม...เอ่อ..งั้นไว้เจอกันนะ”คานะกล่าวเสร็จก็รีบเดินออกไปทันที


“เฮ้ริคุโตะคุงมาทางนี้เร็วๆสิ”คิโยสึงุเรียกริคุโตะขึ้นมา


“รู้แล้ว!!” เขาตอบกลับไปก่อนจะค่อยๆเดินไป


ตื้ด~ตื้ด


ริคุโตะหยุดเดินก่อนจะดูสายที่โทรเข้ามา”โทซากะมารุงั้นหรอ?”ก่อนที่เขาจะกดรับแล้วเอาโทรศัพท์มาแนบหู


ริคุโตะ: ว่าไง?

โทซากะมารุ: ครับท่านริคุโตะ เราเจอฐานของ คิวบิ โมโมกิแล้วขอรับ

ริคุโตะ: จริงหรอ!...เยี่ยมมากบอกสถานที่ มาเดี๋ยวฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ

โทซากะมารุ: ××××…

ริคุโตะ: แต้งกิ้วที่ข้อมูลให้


ก่อนที่เขาจะกดตัดสายแล้วมองไปยังเพื่อนๆ”โทษทีนะวันนี้ฉันมีธุระด่วน!!”



“จริงหรอริคุโตะคุง!!?” คิโยสึงุกบ่าวขึ้นมาด้วยเสียงเสียดายนิดหน่อย


“ไม่ต้องห่วงวันหลังแล้วกัน” ริคุโตะกล่าวเสร็จก็วิ่งออกไป


“.....” ยูระ





[ สถานที่นึงในเขตเมืองอุคิโยเอะ ]


ฟึ่บ!


ริคุโตะมาถึงตึกร้างแห่งหนึ่งก่อนจะเห็นโทซากะมารุ


“ท่านริคุโตะ!”


“พวกมันอยู่ตึกข้ามใข่มั้ย?”


ริคุโตะถามไปที่โทซากะมารุก่อนจะมองไปยังตึกตรงข้าม


“ครับมันมีลุกสมุนประมาณ60ตนได้โปรดเรียกคนจากบ้านใหญ่มาเถอะครับแค่ท่านคนเดียว”


โทซากะมารุกล่าวออกด้วยความจริงใจริคุโตะที่เห็นแบบนั้นก็หยิบบ่องยาสูบออกมา


ฮูว–”นี่ รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่เรียกพี่นายกับน้องสาวนายมา?” ริคุโตะพ่นควันออกมาพร้อมกล่าว


“ไม่รู้ขอรับ” โทซากะมารุกล่าวออกมา


“เพราะว่าเรื่องนี้เก็บเป็นความลับไงฉันบอกกับพวกนั้นแล้วว่าจะตั้งกลุ่มขึ้นมาขืนบอกไปพวกนั้นได้มาช่วยฉันแน่แล้วก็ที่ฉันเลือกนายมาทำงานคนเดียวเพราะว่านายไม่ได้จริงจังเหมือนสองคนนั้นไงละ” ริคุโตะกล่าวออกมาก่อนจะคาบบ่องยาสูบไว้ที่ปากแล้วจ้องมองไปยังโทซากะมารุก่อนจะกล่าวต่อ

“นายห้ามไปบอกเรื่องนี้กับใครแล้วก็พอตกกลางคืนเมื่อไหร่ก็กลับบ้านใหญ่ไป”



“ครับ...ผมทราบแล้วครับ”โทซากะมารุกล่าวพร้อมกับกำหมัดแน่น’เราช่วยอะไรไม่ได้เลยหรอ?’นี่คือสิ่งที่เขาคิด



“นี่โทซากะมารุฉันได้ยินมาว่าครอบครัวนายใหญ่นิมีแค่สามพี่น้องเองหรอ ฮูว–” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับพ่นควันออกมา



“ครับ...มีแค่3คนครับ”โทซากะมารุกล่าวออกมา



“ฮื้มแค่3เองหรอ?” ริคุโตะถามซ้ำไปที่เขา



“ครับ!...ไม่สิข้าไม่ควรโกหกท่าน” โทซากะมารุกล่าวเสียงสั่นออกมา


“โกหก?”ริคุโตะกล่าวออกไปด้วยความไม่เข้าใจ


“ตามความจริงเรื่องนี้ไม่ควรแพร่งพรายที่ไหนเพราะท่านพ่อไม่เคยบอกใครเรื่องนี้มาก่อน...ท่านรู้ใช่ไหมครับว่าพี่ชายของข้าเป็นลูกที่1ชื่อคุโรอุมารุ,ส่วนข้าคือลูกคนที่2 โทซากะมารุ,และคนที่สามคือ ซาซามิ พวกเราถูกเรียกว่า ซันบะการาสึ แต่ความจริงพวกเรามีกัน4คนครับ”



“เอ๋?...”ริคุโตะที่ได้ยินก็สดุ้งทันที’สี่หรอ?ก็ซันบะการาสึมีสามคนนี่นา?’


“ท่านแม่ได้ให้กำเนิดน้องชายของพวกเราออกมาเขามีชื่อว่า มุราซากิมารุ เขาได้หายตัวไปเมื่อ40ปีก่อนไม่สิตอนนี้45แล้ว ท่านพ่อพยายามตามหาเขามาตลอดแต่ก็ไม่พบตัวเลย” โทซากะมารุกล่าวออกมาด้วยเสียงที่สั่นเทา



“มุราซากิมารุ งั้นหรอ งั้นตอนนี้เขาก็อายุ75ปีแล้วสินะ?”ริคุโตะกล่าวออกไปด้วยความสนใจนิดหน่อยเพราะเรื่องนี้สำหรับเขาถือว่าช็อคมาก


“ครับแต่ถึงยังไงเขาก็อายุน้อยที่สุดในพวกเราซันบะการาสึ ได้โปรดอย่าบอกเรื่องนี้กับใครนะครับไอเด็กคนนั้นมันโง่คิดว่าตัวเองจัดการได้ทุกอย่างมันเลยหนีออกไปแบบนั้นโดยไม่รู้เลยว่าท่านพ่อกับท่านแม่เหนือยแค่ไหน!!!” โทซากะมารุกล่าวออกเสียงเข้ม


ริคุโตะที่ได้ยินก็เอาบ่องยาสูบมาไว้ที้ปากก่อนจะกล่าว”ได้ฉันไม่บอกใครหรอกปัญหาของครอบครัวนายนิ”



“ขอขอบคุณท่านมากเลยครับท่านริคุโตะ”โทซากะมารุกล่าวพร้อมกับก้มหัวให้กับริคุโตะ



“อืม”ริคุโตะพยักหน้าก่อนจะมองไปยังตึกตรงข้ามแล้วยกยิ้มขึ้นมา”ตะว้นใกล้ตกดินแล้ว”ก่อนที่เขาจะหันไปทางโทซากะมารุ”นายกลับบ้านใหญ่ไปแล้วอย่าบอกใครนะว่าฉันอยู่ที่นี่”



“ครับข้าจะไม่บอกใคร”โทซากะมารุกล่าวออกก่อนจะบินออกไปจากตึกร้าง



ริคุโตะมองไปยังตึกตรงข้าม”ไม่มีที่อยู่ขืนกับต้องมาอาศัยในตึกร้างเลยเชียวหรอลูกน้องก็มีแค่60ตนเพราะที่เหลือขอออกจากกลุ่มน่าสงสารจริงๆ”ริคุโตะกล่าวออกมาก่อนจะมองไปยังดวงอาทิตย์ที่กำลังจะตกฟ้า


วูบ-


ผมของเขาเปลี่ยนเป็นยาวไปทางด้านข้างและดวงตาสีน้ำตาลค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดงโลหิตในมือถือดาบสีดำสนิทริคุโตะในร่างภูติจ้องมองไปยังตึกตรงข้าม”เมย์เคียวชิซุย!!”


{ เมย์เคียวชิซุย (สงบดุจน้ำนิ่ง)
ใช้ความเกรงขามสะกดศัตรู ให้ไม่สามารถรับรู้การมีตัวตนของผู้ใช้วิชาได้ }



ริคุโตะย่องไปทางตึกก่อนจะมองลงไปข้างล่างตึกแล้วเดินลงไปบรรยากาศภายในตึกมืดสนิทไม่มีแสงไฟเลยสนิทเดียวบวกกับการที่ใกล้จะค่ำแล้วริคุโตะมองไปรอบๆก่อนจะเจอบรรไดเดินลงไปก่อนจะเห็นประตู


แก็ก


ริคุโตะแง่มออกดูเบาๆ


“ข้าทนไม่ไหวแล้วนะ!”


เสียงของคนๆนึงตวาดดังออกมาริคุโตะรีบมองไปยังคนๆนั้นทันทีเป็นชายร่างการกำยำผิวสีเหลืองดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีฟ้าที่ดูกดดันจ้องมองไปยังภูติอีกตนที่นั่งอยู่ร่างกายของเขาผอมเพียวดวงตาขาวเป็นสีเหลืองไนย์ตาเป็นสีฟ้าร่างกายผิวสีแดงยาบสวมเสื้อสีขาว


‘คนที่นั่งอยู่บนโซฟานั่นคือ คิวบิ โมโมกิ งั้นหรอ?’ ริคุโตะ



“ทนไม่ไหวเรื่องอะไรถ้าทนไม่ได้แกก็ออกไปสิวะ!!”โมโมกิตวาดกลับไปยังภูติที่มีร่างกายเป็นสีเหลือง


“ถ้าแกไม่ใข่ลูกชายของคนๆน้้นข้าก็ไม่อยากให้เด็กแบบแกมาสั่งหรอก รู้ไว้ด้วย!!”


“อย่ามาบ่นให้มากความ ‘อิรุ’ แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับพ่อของฉันกัน!!” โมโมกิ



“เมื่อตอนที่ท่านซาโตรุยังดำรงตำแหน่งอยู่ท่านไม่เคยเหลี่ยวแล่แบบแกเลยเมื่อตอนนั้นถ้าเกิดท่านไม่เอาตัวเองบังการโจมตีให้แกที่โดนมาจากกลุ่มขบวน88อสูรแห่งชิโกกุ ท่านอาจมีขีวิตรอดแล้วก็ได้เด็กแบบแกมันช่วยกลุ่มของเราไม่ได้ด้วยซ้ำ”อิรุกล่าวเสร็จก็ผายมือไปทางลูกน้องของกลุ่มคิวบิ


“.....” โมโมกิ



“พวกนี้เห็นว่าแกไม่มีประโยชน์พวกมันก็เลยให้ฉันขึ้นเป็นหัวหน้ากลุ่ม คิวบิ คิวบิ แทนแก”อิรุกล่าวพร้อมกับใบหน้าเยาะเย้ย



“นี่...มัน..เรื่อง..จริง?”เขากล่าวด้วยเสียงที่สั่นเบาแต่เมื่อจ่องมองไปยังลูกน้องของตนที่มองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ยเขาก็เลือดขึ้นหน้าทันที”ที่พวกแกดื่มเหล้าสาบานกับพ่อข้าลืมไปแล้วรึไง!!?”



“ดื่มหรอ? พวกเราดื่มกับพ่อแกจริงแต่พวกเราไม่ได้ดื่มกับแกว่ะ?” เสียงภูติตนนึงกล่าวออกมาตนอื่นๆที่ได้ยินก็กลั่นขำไม่ไหว


“ฮ่าฮ่าฺฮ่า โง่จริงๆ”


“ฮ่าฺฮ่า มีแต่พละกำลังแต่ไร้หัวสมองสิ้นดี ฮ่าฮ่าฮ่า”


“เด็กแบบแกไปไม่รอดหรอก”



อิรุเดินเข้ามาใกล้โมโมกิก่อนจะกล่าว”เป็นไงลูกน้องที่นายชื่อใจนักหนาเจาไม่อยู่กับนายแล้วนะท่านโมโมกิ คิคิคิ”



“......” โมโมกิที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้าง’ข้านี่มันยังเด็กจริงๆ เรื่องแบบนี้มัน’



“อย่าเพิ่งยอมแพ้สิ”


มีเสียงนึงดังออกมาจากข้างหลังของอิรุเขาที่ได้ยินก็ตาเบิกว้างก่อนที่เขาจะหันไปด้านหลังแต่ไม่พบใคร



“ปัญหาเกิดขึ้นภายในกลุ่มแต่ดันโทษผู้นำกลุ่มซักงั้นน่าขำจริงๆฮ่าฮ่าฮ่า”



“ใครนะ!?” อิรุมองไปรอบๆห้องก่อนจะหันไปทางลูกน้องของตน”แกรึป่าว?”


“ไม่ใช่ครับไม่ใช่”



“พวกที่คิดได้แบบนี้ก็มีแต่สวะเท่านั้นแหละ!”


ฉัวะ–


ริคุโตะกล่าวขึ้นมาพร้อมกับแทงดาบเข้าไปที่ด้านหน้าของอิรุ


“อั้ก...ด้านหน้า?” อิรุ


โมโมกิที่เห็นแบบนั้นก็ดันตัวอิรุออก”แกเป็นใคร?อย่ามาทำร้ายคนของฉันน่ะเว้ย!!”


“ก่อนถามชื่อของคนอื่นบอกชื่อของตัวเองมาก่อนสิ ไม่เคยสอนเรื่องมารยาทรึไง?”ริคุโตะกล่าวออกมาพร้อมกับยกยิ้ม


‘ไอหมอนี่มันเข้ามาในนี้ได้ยังไง?’โมโมกิกล่าวสนใจก่อนจะมองไปที่อิรุและคนของกลุ่ม’เราต้องพาพวกนี้ออกไปก่อน’



“นี่นายห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเองงั้นหรอ?นั้นคือคนที่จะกฎบนายนะ”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับจ้องมองไปยังโมโมกิด้วยสายตาจริงจัง



“ถึงพวกนึ้จะกฏบหรือไม่ก็ตามแต่เขาก็ยังเป็นครอบครัวของฉันอยู่!!!”



ปัก-!


เขากล่าวเสร็จเล็บมือของเขาเริ่มยาวขึ้นและแขนสีแดงของเขางอกออกมาสองข้างก่อนที่เขาจะพุ่งตัวไปที่ริคุโตะพร้อมกับวาดเล็บของเขาออกไป


เพล้ง!


เพล้ง!


ริคุโตะใช้ดาบปัดการโจมตีของโมโมกิก่อนจะหลบเล็บของเขาออกแล้วฟันเข้าไปที่ท้อง


ฉัวะ!


“อั้ก...ยังหรอก”


โมโมกิกล่าวออกก่อนที่แขนทั้ง4ข้างของเขาจะจับไปที้ดาบของริคุโตะ


“หะ?” ริคุโตะ


แก็ก!! แก็ก!!


“ถ้าแกไม่มีดาบละก็หื้อ?...ร่างกายไม่ขยับ?...ทำไมกัน?” โมโมกิรู้แปลกใจมากที่ร่างกายของเขาไม่ยอมขยับออกเลย



“มันเป็นเงาพันธนาการของดาบเล่มนี้น่ะถ้าเกิดมันได้ลิ่มเลือดของใครไปละก็...ร่างกายก็จะขยับไม่ได้ยังไงเล่า”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับใบหน้าเย้ยหยัน



“แกนะแกอั้ก...งั้นได้โปรดปล่อยลูกน้องชั้นไปก็ได้ชั้นขอแค่นั้น” โมโมกิกล่าวออกไปพร้อมกับใบหน้าที่จริงจัง


ฉวะ


ริคุโตะดึงดาบออกมาก่อนจะมองไปที่ร่างของโมโมกิที่ล้มลง”นายน่ะไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้วสินะ?”



“ฉัน..อั้ก-”


ปัก


อิรุใช้ค้อนทุบไปที่หัวของโมโมกิก่อนที่เขาจะนอนลง”แกนี่มันใช้ไม่ได้จริงๆเหมือนกับพ่อของแกไม่มีผิด”



“....” ริคุโตะ



“หมาย..ความ..ว่า..ไง อั้ก” โมโมกิ กล่าวออกไปก่อนจะเลือดจะกระอักออกมา



“เดี๋ยวฉันจะบอกให้รู้ก็ได้ฉันและคนในกลุ่มส่วนใหญ่บอกฐานที่มั่น คิวบิ คิวบิ ให้กับกลุ่ม88อสูรเพื่อหวังจะให้ พวกมันมาฆ่าพ่อแกยังไงละ...ฮ่าฮ่าๆ”อิรุกล่าวออกไปพร้อมกับใบหน้าที่เย้ยหยัน



!!!!!


โมโมกิที่ได้ยินแบบนั้นก็ตาเบิดกว้าง”นี่เจ้า..”



“ทุกอย่างเป็นไปตามแผนทุกอย่างเลยแต่ก็มีมารผจญจนได้”อิรุกล่าวพร้อมกับมองไปริคุโตะ



ริคุโตะทำหน้าเข้มครึมก่อนจะกล่าวออกไป”สวะ”



“ใช่พวกข้ามันสวะแต่ในโลกใบนี้ถ้าการอะไรมันก็ต้มีผลตอบแทนถึงคนในกลุ่มจะลดลงก็ไม่เป็นไรเพราะข้าจะสร้างมันขึ้นมาใหม่ไงละถ้าพวกมันรู้ว่าข้าจัดการกับ คิวบิ โมโมกิ ปีศาจที่มีพรสวรรค์ได้ละก็ข้าก็จะมีอำนาจสูงขี้นไปอีกฮ่าฮ่าๆ” อิรุกล่าวออกไปพร้อมกับหัวเราะดังลั่น



“....”ริคุโตะมองไปยังอิรุด้วยสายตาสมเพชก่อนจะก้มลงไปมองที่โมโมกิที่มีสายตาว่างเปล่า”นี่ข้าขอจัดการพวกสวะพวกนี้ได้ไหม?”



“ข้า...นี่มันโง่จริงๆโดนหลอกเข้าให้แล้ว”โมโมกิ



“ใข่แกมันโง่แต่มันถึงเว-” อิรุ


ฉัวะ-!


ตุบ


ริคุโตะใข้ดาบของเขาตัดคอของอิรุอย่างรวดเร็วก่อนจะเก็บดาบลง”นี่ข้าใช้ดาบกับพวกสวะไปซักแล้วที่หลังต้องขัดใบดาบใหม่เสียแล้ว”



“หัวหน้าอิรุ!!”


“หือ?”ริคุโตะมองไปที่พวกลูกน้องของกลุ่มคิวบิ


“ป่าวไม่ใช่หมอนั่นมันบังคับเราต่างหากหัวหน้าเราคือท่านโมโมกิต่างหา-”


ตุบ


ริคุโตะฟันคอของม้นออกก่อนจะกล่าว”เขาบอกว่าปลาตัวเดียวเน่าทั้งฝูง นี่น่าจะจริงแหะ”ริคุโตะกล่าวเสร้จก็ขี้ดาบไปทางพวกมัน


กึก


โมโมกิมายืนอยู่ตรงหน้าของริคุโตะ


“นี่นายคงไม่ได้คิดว่าพวกนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับไอสวะพันธุ์นั้นหรอกใช่มั้ย?” ริคุโตะ



“เปล่าเพียงแต่พวกนี้มันเป็นลูกน้องของฉัน ฉันขอจัดการเองได้ไหม?”



“.....อยากทำอะไรก็ทำ”ริคุโตะกล่าวก่อนจะลดดาบลง



โมโมกิหันไปทางลูกน้องของตัวเอง


“””””””””“ห..หัวหน้า”””””””” × 59


ฉึ่บ!


ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ—!


ล็บของโมโมกิงอกออกมาก่อนจะฟันหัวลูกน้องของตัวเองทั้งหมดด้วยความเร็วเกินคำบรรยาย



‘เร็วมาก!’ ริคุโตะจ้องมองไปยังโมโมกิที่ฟันหัวของลูกน้องตัวเองจนหมดโดยที่พวกนั้นยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรออกไปด้วยซ้ำ



โมโมกิมองไปยังศพของลูกน้องก่อนที่เขาจะล้มลงแล้วมีน้ำตาไหลออกมา’ความเชื่อใจมันไม่มีประโยชน์อะไรเลยรึไงกัน?’



ตึก


ตึก


ริคุโตะเดินไปหาโมโมกิที่นอนอยู่”นายไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ย?”



“ไม่ต้องมายุ่ง!!!” เขากล่าวพร้อมกับหลบหน้าริคุโตะ



เวลาผ่านไปริคุโตะมองไปที่โมโมกิที่นอนอยู่เฉยๆเหมือนหมดอะไรตายอยาก


“นี่นายคิดว่าฉันตายดีไหม?”


เสียงของโมโมกิดังขึ้นมาริคุโตะที่ได้ยินก็เอาบ่องยาสูบมาสูบ


ฮูว–”ทำไมละ?”



“ฉัน….ท่านพ่อก็ตาย คนในกลุ่มก็ทรยศ ชีวิตของฉันนั้นไม่เหลือ อะไรเลย “



ริคุโตะที่ได้ยินก็เดินไปหาโมโมกิที่นอนอยู่”ไม่จริงหรอกถึงแม้พ่อของนายจะตายถึงคนในกลุ่มจะทรยศแต่ชีวิตของนายย้งเหลืออยู่นะ”


?



“ข้าจะทำให้เจ้ารู้เอง คิวบิ โมโมกิ เจ้าอยากมาอยู่ในกลุ่มของข้าหรือไม่?”


ริคุโตะกล่าวออกไปด้วยเสียงที่หนักแน่นแล้วมั่นคง

โมโมกิที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้างก่อนจะตวาดออกไป


“กลุ่มหรอ?...เจ้ายังไม่รู้จักข้าดีเลยสักวันข้าอาจจะทรยศเจ้าก็ได้!”


“งั้นก็ลองทำให้ได้สิ โมโมกิ เจ้ามาอยู่ในกลุ่มของข้าสะข้าถูกใจเข้าซักแล้ว!!” ริคุโตะ



“เจ้าบ้าทั้งๆที่เพิ่งเคยเจอกันแถมย้งก่อเรื้องไว้อีกบ้ารึป่าวเนี่ย”



“เรื่องบ้าไม่บ้าช่างมัน ตอนนี้เจ้ามาอยู่กับข้าแล้วข้าจะเอ่ยนามกับเจ้านะ ข้ามีนามว่า นูระ ริคุโตะ ผู้ที่จะขึ้นเป็นจ้าวแห่งภูติพราย”ริคุโตะกล่าวมั่นหน้าออกไปก่อนจะสดุ้ง”ไม่สิข้าไม่ได้จะขึ้นเป็นจ้าวแห่งภูติซักหน่อย”



“ฮ่าฮ่าๆ นูระ ริคุโตะ งั้นหรอ? ชื่อนี้มันคุ้นๆแหะ เราเคยเจอกันมาก่อนหรือป่าว? “



“ว่าอยู่กลิ่นอายเจ้ายังซ่อนได้ไม่เนียนเหมือนเมื่อ4-5วันก่อนเลยนะ” ริคุโตะกล่าวออกไป


โมโมกิที่ได้ยินก็ตมเบิกกว้าง”งั้นหรอ...นายคือเด็กที่ถนนย่านการค้านี่เอง บังเอิญจริงๆ เหอะๆ “



“ไม่หรอก...โมโมกิโลกนี้ไม่มีความบังเอิญจะมีก็แต่พรหมลิขิต” ริคุโตะ


“เหอะ!...คำพูดดีเชียวนะทะ..ท่าน...ริ...คุ...โตะ”โมโมกิพยายามพูดท่านแต่เนื่องจากเขาเป็นคนที่มั้นใจในตัวเองสูงทำให้ไม่เคยเคารพใครมาก่อน



“ไม่เป็นไรเดี๋ยวเจ้าก็ชิน เอาละไปกินเลี่ยงกันเถอะ เจ้าเคยไปสินะ ร้านแมวผีน่ะ!!” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับลากโมโมกิ



“ด...เดี๋ยวสิตอนนี้เลยหรอ!?” โมโมกิ



“เดี๋ยวนี้แหละนายไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้วนี่!”








[ ร้านแมวผี ]


ริคุโตะกับโมโมกิเดินมาถึงตรงทางเข้าก่อนที่ริคุโตะจะเห็นโมโมกิหายใจเข้าหายใจออก


“เป็นไรโมโมกิตื่นเต้นหรอ? เด็กจริงๆเลยนะ” ริคุโตะ


“ไม่ใช่!!!ข้าแค่ไม่ได้เข้ามาร้านนี้นานแล้วเท่านั้นเองถึงจะให้เข้าฟรีเพราะเป็นปีศาจก็เถอะ” โมโมกิกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ


ฟึ่บ


ริคุโตะไม่สนใจก่อนจะเปิดประตูเข้าไปแล้วพบกับยายแก่


“ไงผียายแก่” ริคุโตะกล่าวทักไปที่ คนแก่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ


“นึกว่าใครที่ไหนท่านริคุโตะนี่เองนัคกันมากับน้องชายรึ?” ผียายแก่กล่าวถามขึ้นมา


ริคุโตะที่ได้ยินก็หัวเราะดังลั่น”ฮ่าฮ่าๆเปล่าหรอกข้าแค่มาดื่มเลี้ยงลูกน้องของจ้าเท่านั้นเอง”เขากล่าวพร้อมกับกอดคอโมโมกิเข้ามา


“ท่าน” โมโมกิ


“เรียกข้าว่านายน้อยเถอะอยู่ที่นี้น่ะอีกอย่างดูเหมือนว่าน้องชายข้าจะมาอยู่ที่นี่ด้วย”ริคุโตะกล่าวออกมาหน้าตายก่อนจะเดินเข้าไปเงพร้อมกับโมโมกิ


ฟึ่บ


“ยินดีต้อนรับสู่ร้านแมวผีเรียวตะเนโกะครับ”


เมื่อเข้ามาถึงก็เห็นเรียวตะเนโกะยืนต้อนรับลูกค้าบรรยากาศร้านที่มีปีศาจดื่มเหล้าสุราเต็มไปหมดโมโมกิมองไปรอบๆด้บยความตื่นเต้น


“อะนายน้อยริคุโตะนี่นาขอรับ” เรียวตะเนโกะเดินเข้ามาหาริคุโตะ


“ไงเจ้าสบายดีนะเดี๋ยวนี้ข้าไม่ค่อยได้มาที่นี้สักหน่อย” ริคุโตะ


“ข้าสบายดีขอรับแล้ววันนี้ท่านมาคนเดียวหรือขอรับ?” เรียวตะเนโกะ


“ป่าววันนี้ข้ามากับลูกน้องของข้าน่ะ” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับจับคอเสื้อโมโมกิ


“กลิ่นเหล้าๆ” โมโมกิกว่าวพร้อมกับน้ำลายไหล


“....” เรียวตะเนโกะมองไปที้โมโมกิด้วยความสงสัยก่อนจะมองไปที่ริคุโตะ”ข้านึกว่าท่านจะนัคมากับท่านริคุโอะเสียอีก”



“ริคุโอะมาที่นี่ด้วยงั้นหรอ?ไม่รู้เลยแฮะ” ริคุโตะกล่าวออกไปด้วยความไม่รู้แต่จริงๆรู้


“ก็ไม่แปลกที่ท่านจะไม่รู้”ก่อนที่เรียวตะเนโกะจะมากระซิบข้างหูริคุโตะ”ก็นายน้อยริคุโอะพามนุษย์ผู้หญิงมาด้วยนี่สิขอรับ”ก่อนที่เขาจะห่างจากริคุโตะ


“งั้นหรองั้นเจ้าช่วยเตรียมห้องกินข้าวให้ข้ากับโมโมกิด้วยนะ” ริคุโตะกล่าวไปทางเรียวตะเนโกะ


“ขอรับพวกท่านทั้งสองเชิญทางนี้”เรียวตะเนโกะกล่าวพร้อมกับเดินนำทั้งสองคนไป


โมโมกิเดินอยู่ข้างหลังริคุโตะก่อนจะมองไปรอบๆด้วยสายตาตื่นเต้นก่อนที่เขาจะพบชายผมสีขาวแซมดำยาวดวงตาสีแดงโลหิตเขาที่เห็นแบบนั้นก็สกิดริคุโตะทันที


แซก แซก


“อะไรโมโมกิ?”ริคุโตะกล่าวพร้อมหันมาทางโมโมกิ


“นั่นใช่น้องชายของท่านใช่มั้ย?”โมโมกิชี้ไปทางห้องอาหารที่มีร่างของริคุโอะในร่างภูติกับปีศาจที่รายล้อมคานะ


“อานั่นน้องชายข้าเองเดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะแนะนำให้รู้จักตอนนี้ไม่เหมาะเท่าไหร่”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับเดินไปยังห้องอาหาร


เมื่อมาถึงพนักงานก็คอยเอาอาหารพร้อมสุรามาเสริฟและรวมถึงผู้หญิงปีศาจแมวมารุมล้อมทั้งริคุโตะและโมโมกิ


“ท่านเป็นเพื่อนของนายน้อยหรือค่ะ?ท่านช่างดูหล่อเหลาเหลือเกิน” ปีศาจแมวกล่าวไปทางโมโมกิ


“แหม่ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกฮ่าฮ่าฮ่า!!”โมโมกิกล่าวพร้อมกับหัวเราะดังลั่นก่อนจะหันไปทางริคุโตะที่ดื่มเหล้าด้วยใบหน้าที่ยิ้มตลอดเวลา


“ท่านริคุโตะเป็นอะไรหรือขอรับ” โมโมกิ


“แหม่พอคราวนี้เรียกข้องเชียวนะ...ข้าแค่คิดว่าอนาคตคงจะดีกว่านี้ไม่น้อย”ริคุโตะกล่าวพร้อกมกับยกเหล้าขึ้นมาดื่มก่อนจะหยิบบ่องยาสูบขึ้นมา


“อนาคตหรือ?” โมโมกิ


“จำไว้นะโมโมกิอนาคตข้างหน้าต้องลำบากแน่แต่เมื่อผ่านมันมาได้ก็จะค้นพบความสุขที่แท้จริง”ริคุโตะ


“ความสุขที่แท้จริงงั้นหรอ….”โมโมกิกล่าวพร้อมกับใบหน้าที่ยอมรับชะตากรรม


ฮูว–”เดี๋ยวข้ามานะขอไปเยี่ยมน้องชายซักหน่อยเจ้ากินอาหารตรงนี้ไปก็แล้วกัน” ริคุโตะกล่าวพร้อมกับยืนขึ้น


“ครับๆไปดีมาดีนะครับ—!” โมโมกิกล่าวพร้อมกับโบกมือ


...

‘คนๆนี้เป็นจ้าวแห่งภูติจริงๆซะด้วย’คานะกล่าวในใจพร้อมกับดื่มชาแล้วมองไปทางริคุโอะ


“เอ้าๆคนที่มาด้วยก็เชิญเลยขอรับนี่มาทาทาบิค็อกเทลขึ้นชื่อของร้าน!!”พนักงานแมวส่งเครื่องดื่มให้กับคานะก่อนจะถามต่อ”ชื่ออะไรเหรอ?”


“คะ...คานะ…”คานะตอบด้วยเสียงเกรงๆ


“อายุละ?”


“12...ไม่สิวันนี้13แล้ว…” คานะ


“เอ๋!!วันเกิด!?ต้องอวยพรกันหน่อยแล้วซี่—!!”


‘อะไรกันเนี่ย?’คานะ


“แล้วเป็นปีศาจอะไรเหรอ?”


“เอ๋…?”คานะไม่รู้จะตอบยังไงดีก่อนที่ริคุโอะจะโผล่มากระซิบข้างหูของคานะ”ถ้าเขารู้ว่าเป็นมนุษย์ละก็โดนเขมือบไม่รู้ด้วยนา”


ก่อนที่ริคุโอะจะกลับที่เดิม


‘ทำไงดี…’ คานะ



“จะว่าไปเหมือนเมื้อกี้ข้าเห็นท่านริคุโตะผ่านมาด้วยละ”ปีศาจตนนึงในกลุามกล่าวขึ้นมา


“เอ๋?”คานะที่ได้ยินก็แปลกใจ


“ใช่ๆเห็นว่ามากับปีศาจที่ชื่อว่าโมโมกินี่แหละ”



“ริคุโตะมาที่อย่างงั้นหรอ?” ริคุโอะกล่าวขึ้นมาพรางจับคางตัวเอง


“นี่ริคุโตะนี่หมายความว่าไงหรอคะ!?” คานะพุ่งพรวดขึ้นมา’ริคุโตะงั้นหรอหรือริคุโตะคุงไม่สิม่ายๆในโลกนี้มีคนชื่อเหมือนกันตั้งมากมายไม่ใช่เขาหรอก’คานะกล่าวในใจด้วยอาการวิตก


“โอ้ มี คนเรียกข้าอย่างงั้นหรอ?” เสียงของริคุโตะดังขึ้นมา


คานะค่อยๆหันไปก่อนจะพบกับชายผมสีดำยาวดวงตาสีแดงโลหิตใส่ชุดกิโมโนขาวดำในมือถือบ่องยาสูบ


“เอ๋คุณเมื่อตอนนั้น?”คานะกล่าวก่อนจะหันไปทางริคุโอะด้วยความไม่เข้าใจก่อนจะกล่าวขึ้นมา

”พวกคุณแยกร่างได้งั้นหรอคะ?”


“.....”


ทุกคนที่ได้ยินก็เงียบก่อนที่เขาจะค่อยๆยิ้มขึ้น


“อุ๊ปส์...ฮ่าฮ่าๆๆๆๆๆ”


“ฮ่าฮ่าๆ แยกร่างงั้นหรอ?”


“นี่เธอไม่รู้จักท่านริคุโตะหรือไง?”ปีศาจแมวสาวกล่าวไปยังคานะ


“นี่คือริคุโตะงั้นหรอคะ?”คานะกล่าวขึ้นมาพร้อมกับมองไปยังหน้าของริคุโตะ’เหมือนจังเลย’


“เขาเป็นพี่น้องกับท่าน-”


“พอได้แล้วแม่แมวน้อย”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับจับคางของปีศาจแมวสาว


“กรี้ดดด ท่านริคุโตะจังคางข้าด้วยละ!!!” เธอกล่สวพร้อมกับลูบคางตัวเอง


ริคุโอะหันไปทางพี่ชายของตัวเอง”แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่งั้นหรอ?”


“ข้าแค่มากินเลี้ยงเท่านั้นเอง”ริคุโตะกล่าวเสร็จก็เอาบ่องยาสูบคาบปาก


“โอ้กินเลี้ยงกับใครงั้นหรอ?” ริคุโอะกบ่าวถามไปยังริคุโตะด้วยความสนใจ


“เดี๋ยวพรุ่งนี้เจ้าก็รู้เองนั้นแหละ”ริคุโตะกล่าวเสร้จก็หันไปทางคานะ”วันนี้วันเกิดเธอใช่มั้ย?”


“เอ๋...ค่ะ…” คานะ


กริ้ง~


“เอานี่”ริคุโตะส่งกระดิ่งสีทองให้กับคานะ


“เอ๋นี่คือ?” คานะกล่าวพร้อมกับมอวไปยังกระดิ้ง


“กระดิ่งปัดเป่าความชั่วร้าย ถึงมันจะไม่ได้กำจัดปีศาจได้แต่มันก็ทำให้วิ้งอยู่” ริคุโตะกล่าวขึ้นมาคานะที่ได้ยินก็หลับตาพร้อมกับยิ้มขึ้นมา


“ขอบคุณค่ะ”


ริคุโอะหันไปทางริคุโตะ”กระดิ่งนี่นายไปเอามาจากไหน?”


“กระดิ่งนี้มีไว้สำหรับงานรำคางุยะน่ะข้าไปขโมยมาจากศาลเจ้า” ริคุโตะกล่าวหน้าตายออกไป


“.....” ริคุโอะ


“.....” คานะ


ฟึ่บ-!


เรียวตะเนโกะเดินเข้ามา”ท่านริคุโตะครับ!ตอนนี้ท่านโมโมกิเมาแอ๋แล้วครับ”


“งั้นข้าไปก่อนนะ”ริคุโตะกล่าวพร้อมกับเดินออกไป
















OoOoOoOoOoOoOoOoOoOoOoOoOoOoO


จบแล้วนะครับตอนนี้ริคุโตะก็ได้ลูกน้องมาแล้ว1คนเดี๋ยวผมจะทำประวัติแบบย่อๆให้นะครับ

ไปละแล้วเจอกัน ฮี่ฮี่
































































































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 594 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

791 ความคิดเห็น

  1. #772 inkler (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:05
    ขโมยมาจากศาลเจ้า​ วันเกิดทั้งทีหาของดีๆให้น้องสิลูกกกกกก​ 55555555
    #772
    0
  2. #745 Yukinong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 19:16
    ริคุโอะบอก คนนี้คือใคร ไม่รู้จัก//มือปิดหน้า
    #745
    0
  3. #634 โคมวิเศษ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 03:22
    เราเชียร์ซึราระคู่ริคุโอะ กับ ยูระคู่ริคุโตะ..
    แอบรำคาญคานะมาแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะ
    #634
    0
  4. #588 malefactor (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 09:20
    55555 รับของโจรนะนั้น
    #588
    0
  5. #343 dogtwo601 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 20:45

    55555ฮาไปอีก

    #343
    0
  6. #280 Kuroshio (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 01:35

    ขโมยมาจากศาลเจ้า 55555
    #280
    0
  7. #237 Aetep (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 21:10

    ฮาไปดิ

    #237
    0
  8. #218 เตย (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 13:43

    อัพโครงกระดํกที่มีขีวิตให้ด้วยได้ไหมค่ะ

    #218
    0
  9. #216 ¥ʊuReɨ Hմn†єʀ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 18:54

    ชอบความตอบหน้าตายนี้ นึกภาพตามคนฟังนี่คงใบ้กิน ให้ความรู้สึกอย่างงี้ก็ได้หรออออ อ ฮะๆๆ ๆ สนุกดีฮะ เป็นกำลังใจให้นะ
    #216
    0
  10. #214 ployneko25020 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 17:30

    เอานิสัยปู่มาเต็มๆเลย555555555
    บอกขโมยได้หน้าตายมากอะ555
    #214
    0
  11. #211 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 16:16
    ไปขโมยมาจากศาลเจ้า เอิ่ม. . . หมดคำพูด 555+
    #211
    0
  12. #210 iN3310K (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 15:39
    นายๆ เราค้างอ่ะ ขออีกได้ไหม ไม่มีอะไรอ่านจริงๆ '_'
    #210
    8
    • #210-6 Belphegor666(จากตอนที่ 13)
      6 ธันวาคม 2561 / 16:29
      ถ้าซื่อใหม่ฝากซื้อให้ผมด้วยได้ไหม นี้ผมต้องเปิดปิดเครื่องใหม่ตลอดเมื้อกี้ก็ต้องรีเซทเครื่องอีกละ
      #210-6
    • #210-8 ployneko25020(จากตอนที่ 13)
      6 ธันวาคม 2561 / 17:32

      เราไม่เกี่ยวแต่อยากเมาท์ด้วย เครื่องเราเปิดมาจาก80%กว่าๆเหลือ1%อะ
      #210-8
  13. #209 NoName4318 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 14:32
    ติดตามครับ ตอนแรกนึกว่าจะไม่มีอะไรแต่ดูไปดูมาติดหนักกว่าที่คิดไว้
    #209
    0
  14. #208 Lifia (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 14:01
    รอ40%ที่เหลือนะเจ้า
    #208
    1
    • #208-1 Belphegor666(จากตอนที่ 13)
      6 ธันวาคม 2561 / 14:23
      มันครบ100%แล้วนะเจ้า
      #208-1
  15. #207 Fot800 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 13:30
    ทานเหล้าจนชัก!!!
    #207
    0
  16. #206 igyyhuhhiii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 19:41
    คำว่าฉัวะมันเกินมาเกือบครึ่งเลยอะพิมพ์มาตั้ง108คำ
    #206
    0
  17. #205 Rnozero (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 16:52

    Yes สนุกมากครับเขียนได้ขนาดนี้ก็สุดยอดแล้วครับค่อยพัฒนาไปอย่างมั่นอกมั่นใจในตัวเองเถอะน่ะครับ

    #205
    0
  18. #204 Ning Nong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 12:16
    ทำเอานึกถึงยูโกะซังเลย
    #204
    0
  19. #203 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 11:04
    รออีก40%ไรท์มาแบบรวดเดียวได้มั้ยงะเหมือนโคนันงะค้างมาก
    #203
    0
  20. #202 Fot800 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:10
    วงการนักเลงจริงๆ
    #202
    0
  21. #201 tingtingg4213 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 10:05
    ไนย์ตา >> นัยน์ตา
    กฏบ >> กบฏ
    #201
    0
  22. #200 Naoto_mino (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 09:50

    รอตอนต่อไปค่ะ
    #200
    0
  23. #199 Varencia (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 09:44

    เยี่ยมยอด
    #199
    0
  24. #198 ployneko25020 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 09:35

    คุ้นๆนะไม่มีความบังเอินจะมีก็แต่พรมลิขิต5555555
    #198
    3
    • #198-1 Belphegor666(จากตอนที่ 13)
      5 ธันวาคม 2561 / 09:37
      อายุเท่าไหร่เนี่ย? 5555
      #198-1
  25. #197 Creator Happy Invulnerable (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 07:34

    สนุกมากค่ะ
    #197
    0