[ Fic Detective Conan] : ทะลุมิติไปตามล่าหาตัวชายชุดดำ

ตอนที่ 38 : ปี2 chapter 31 การติดต่อกับองกรค์ชุดดำ 1 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 185 ครั้ง
    5 ธ.ค. 61

อากิระมองไปที่นาฬิกา”ถ้าสารวัตรไม่บอกเราไม่รู้เลยนะเนี่ย2ทุ่มแล้วงั้นหรอ?...คุณอาเคมิจะเป็นห่วงเรามั้ยนะ’อากิระพูดในใจก่อนจะนึกถึงตอนกลับแมนชั่นว่าเขาจะโดนอะไรไหม?



“เจอแล้วครับสารวัตรใครก็ไม่รู้ที่แกล้งทำเป็นคุณอิตาคุระแล้วบอกว่าโทรศัพท์ในห้องใช้ไม่ได้น่ะครับ!”ทาคางิวิ่งเข้ามาในห้องพร้อมกล่าว


สารวัตรเมงุเระและโคโกโร่มองหน้ากัน


“แล้วพอพนักงานไปหาคุณอิตาคุระที่ห้องบอกว่าไม่ใช่ฉันแล้วก็ไล่ พนักงานกลับไปน่ะครับ...รู้สึกว่าคนๆนั้นจะเป็นคนที่โทรเข้ามาอย่างไม่ต้องสงสัยครับ”


“แต่ว่าทำไมถึงรู้ละว่าคุณอิตาคุระเขายืมกระดานหมากล้อม,หมากรุกจีนแล้วก็หมากรุกฝรั่งจากทางโรงแรม” สารวัตรเมงุเระกล่าวไปทางโคโกโร่ด้วยความสงสัย



“เมลไงครับผมเห็นในภาพของเมลคุณอิตาคุระส่งมาให้สามคนนี้”โคโกโร่กล่าวพร้อมหันไปทางสามคนที่เป็นผู้ว่าจ้างก่อนจะหันมาทางสารวัตร”ว่าคุณอิตาคุระนั่งอยู่กับ หมากล้อม,หมากรุกจีน,หมากรุกฝรั่ง น่ะครับ”



“เข้าใจละ...หมายความว่า”สารวัตรเดินแทรกโคโกโร่พร้อมกับมองไปยังทั้ง3คน”ถ้าเป็นพวกคุณสามคนละก็อาจจะใช้วิธีเดียวกับโมริแล้วก็มาหาเขาที่นี่ได้สินะ”



‘เอ๋!?’ โซมะ


‘โกหกน่า!?’ ซึกาอิ


‘อะไรเนี่ย!?’ ในโต


อากิระจ้องมองไปยังท้งสามคนพร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมาก่อนจะดันแว่น


(( นี่อากิระคุง เมื่อไหร่จะเสร็จล่ะ? ))


อากิระที่ได้ยินเสียงของโอโรจิในห้วก็ทำหน้าตาย’ทำไมนายรีบหรือไง?’


(( เบื่อแล้วเท่านั้นเองครับทำไมนายไม่ให้ผมสกดจิตสามคนนั้นใครใดคนนึงละครับจะได้ง่ายๆไปเลย? ))



‘บอกตามตรงนะโอโรจิว่าไอฉันมันก็ลืมไปแล้วว่าใครคือคนร้าย และ ฉันก็รู้ว่านายลืมแล้วเหมือนกัน’ อากิระกล่าวออกมาพร้อมกับใบหน้าสบายๆ


(( ผมจำได้ครับ ))


‘ชิ ถึงนายจะจำได้แล้วมันจะมีผลอะไรเราไม่ใช่นักสืบที่จะต้องไปไขคดีอะไรแบบนั้นซักหน่อย?’อากิระกล่าวเสร็จก็ถอนหายใจ’ฉันรู้แล้วนายอยากเข้ามาใช่มั้ย?’


(( คร้าบโผ้มม--! ))


‘พักสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน’ อากิระกล่าวเสร็จก็ดีดนิ้ว


ป็อก!


วูบ


โอโรจิเข้ามาก่อนจะส่ายหน้า’ไม่ได้เข้ามานานคิดถึงร่างกายนี้ชมัด’โอโรจิกล่าวออกมาก่อนจะหักนิ้วแล้วมองไปยังบทสนทนาของทั้งสาม


“ดะ...เดี๋ยวก่อนสิทำไมพวกเราถึงกลายเป็นผู้ต้องสงสัยไปได้ละ!?” ซึกาอิ


“พวกเราแต่ว่าจ้างให้คุณโมริมาสืบหาคุณอิตาคุระเท่านั้นเองนะ” โซมะ


“อุส่าพานักสืบชื่อดังมาด้วยทั้งคนแต่พอมาถึงที่เกิดเหตุทำไมพวกเราถึงกลายเป็นคนร้ายไปไดละเนี่ย?” ในโต


ทั้งสามพยายามแย้งข้อกล่าวหาที่ว่ามา


“มันก็ใช่อยู่หรอก” โคโกโร่


“อืม….?” สารวัตรเมงุเระ


“ถ้าสงสัยกันขนาดนั้นละก็เอาหลักฐานมาให้ดูสิ!”

ซึกาอิ


‘ดีละตอนนี้แหละ’โคนันยิ้มขึ้นมาก่อนจะกล่าวแล้วชี้ไปทางกระเป๋าของอิตาคุระ”นี่!...ถ้าอย่างนั้นละก็ทำไมไม่ลองอ่านบันทึกที่อยู่ ในกระเป๋าใบนั้นดูละครับ นั้นน่ะเป็นบันทึกของคุณอิตาคุระไม่ใช่หรอ?”  


สารวัตรและโคโกโร่ที่ได้ยินก็เดินมาตรวจสอบที่กระเป๋าของอิตาคุระ



“จริงด้วยสิ...มันเขียนไว้ว่าบันทึกนี่นา”สารวัตรกล่าวขึ้นมาก่อนจะหันไปทางทาคางิ”นายช่วยเปิดหาข้อมูลให้หน่อยสิ”


“ครับ” ทาคางิพยักหน้าก่อนจะเดินไปเอาโน้ตบุ๊คแล้วมาเปิดที้ห้องนี้


คลิ้ก


คลิ้ก


“นี่สินะครับรู้สึกว่าคุณอิตาคุระเขียนบันทึกเอาไว้ทุกวันตั้งแต่เมื่อ5ปีก่อนน่ะครับ” ทาคางิ


‘5ปีก่อนงั้นหรอ มันต้องมีข้อมูลที่เตกีล่าหาเขาแน่ๆเลย’ โคนัน


“......” โอโรจิ


คลึ้ก


“เจอแล้วครับนี้คือข้อความที่บันทึกล่าสุด!” ทาคางิ


โคโกโร่เดินเข้ามาดู”เมื่อสามวันก่อนงั้นเหรอ?...วันนี้พนักงานโรงเแรมมาพูดจาแปลกๆไม่แน่คนใดคนหนึ่งในสามคนนั้นอาจหาห้องนี้เจอแล้ว”อ่านเสร็จโคโกโร่ก็หันไปทาง3คนก่อนจะเดินเข้าไปหา

“น่าสงสัยจริงๆนะครับพวกคุณสามคนเนี่ย?”


!!? ×3


“บันทึกนี้ไม่เขียนต่อหรอ?” สารวัตรถามไปที่ทาคางืด้วยความสงสัยทาคางิส่ายหน้าพร้อมกล่าว”ไม่มีครับ”


โคนันเดินเข้าไปหาทั้งสอง”ง้้นผมจะเอาไปคืนที่เดิมให้นะครับ”


“อ..อือ” ทาคางิ


โคนันพยักหน้าก่อนจะกดไปทีปุ่มกดออกก่อนจะหยิบบันทึกออกมา


แฟ่บ!


‘ดีละ’ โคนัน


มับ


“ไม่ได้หรอก เพื่อความแน่ใจเอาไปที่ กองพิสูจน์หลักฐานดีกว่า” สารวัตรกล่าวพร้อมกับมหยิบบันทึกจากมือโคนัน


“จริงด้วยสิครับ” ทาคางิ


‘แย่ละสืถ้าตำรวจเอาไปละก็เราคงไม่ได้เห็นมันอีกแน่เลยต้องรีบหาให้เจอว่าใครในสามคนนั้นคือคนร้ายแล้วก็หาหลักฐานให้รู้ชัดๆเลยว่าคดีนี้ไม่เกี่ยวข้องกับบันทึกนั่น’ โคนันคิดในใจก่อนจะมองไปรอบๆห้อง


โอโรจิมองโคนันจากระยะไกลก่อนจะดันแว่นขั้นมา’เอาละเราอย่ามาเสียเวลาตรงนี้เลยดีกว่า’ก่อนที่เขาจะเหลือบตาไปมองบันทึกในมือของทาคางิ


“ทาคางิคุงเอาบันทึกของผู้ตายไปส่งที่กองพิสูจน์หลักฐานด้วยนะ” สารวัตรเมงุเระ


“ทราบแล้วครับ” กล่าวเสร็จเขาก็เอาบันทึกใส่ในซองใสก่อนจะเดินออกจากห้องไป


โคนันมองไปทีีด้านหลังของทาคางิก่อนที่เขาจะกล่าวบางอย่างกับเพื่อนของเขา”นี่คาโอรุฉันรู้แล้วนะว่าใคร…”แต่ทว่าเมื่อเขาหันไปทางเพื่อนของเขาก็หายตัวไปแล้ว




‘สารวัตรนะสารวัตรก็บอกแล้วว่ามันมีแค่นั้น,เฮ้ออยากไปหาคุณซาโต้ไวๆจัง’ทาคางิกล่าวในใจพร้อมกับอาการเอื่อยเฉื่อย


“ผู้หมวดทาคางิครับ?” เสียงปริศนาดังขึ้นมาจากด้านหลังของเขาก่อนทึ่เขาจะหันไปก็พบกับเด็กชายผมสีดำดวงตาสีเหลืองทองใส่แว่นทรงกลม


“นี่เธอทึ่เป็นเพื่อนกับโคนันคุงไม่ใช่หรอ?มีอะไรหละ?” ทาคางิกล่าวขึ้นไปยังเด็กชาย


“ผมขอบันทึกนั่นได้ไหมครับ?” โอโรจิกล่าวพร้อมกับชี้ไปที่บันทึกที่อยูุ่ในมือของทาคางิ


“ไม่ได้ๆอันนี้มันอาจเป็นหลักฐานสำคัญก็ได้”ทาคางิ


“งั้นหรอ?...ช่วยไม่ได้”โอโรจิกล่าวพร้อมกับยักไหล่ทั้งสองข้างก่อนจะจ้องมองไปยังดวงตาของทาคางิ



? ทาคางิ


“ช่วยส่งบันทึกนั่นมาให้ผมได้ไหมครับผู้หมวดทาคางิ?”โอโรจิกล่าวออกไปพร้อมกับเสียงเหนื่อยๆ


วูบ


“ได้สิ”ทาคางิพยักหน้าก่อนจะยื่นบันทึกในมือส่งไปให้โอโรจิ


มับ


“ขอบคุณมากครับ”โอโรจิกล่าวเสร็จก็เอาบันทึกเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อฮู้ดก่อนที่ดวงตาของเขาจะกลับมาเป็นสีแดง


“หือ?....นี่ฉันมาทำอะไรตรงนึ้เนี่ย?”ทาคางิกล่าวออกมาพร้อมกับอาการงงงวย


“หมวดทาคางิบอกว่าจะไปเข้าห้องนิครับ?”โอโรจิกล่าวขึ้นมา


“นั่นสิฉันจะไปเข้าห้องน้ำฮ่าฮ่า!!” ทาคางิพูดขึ้นมาก่อนจะเดินออกไป



โอโรจิจ้องมองไปยังหลังของทาคางิก่อนจะตัดสินใจเดินกลับเข้าไปในห้องของอิตาคุระ





เอี๊ยด!


“ไม่หรอกคนร้ายก็คือคุณนั่นแหละคุณโซมะเพราะว่าคุณไม่รู้จักทั้งหมากล้อมและอักษรเบลยังไงล่ะและที่สำคัญคนร้ายที่จะนำหลักฐานเด็ดติดตัวเอาไว้ด้วยนั้นนอกจากคุณโซมะแล้วก็คงไม่มีคนอื่นแล้วละครับ” โคโกโร่(โคนัน)กล่าวขึ้นมาโอโรจิที่ได้ยินก็ชงัก


‘อะไรกันเราไปแค่5-10นาทีเริ่มไขคดีกันแล้วหรอ?...ช่างเหอะเราก็อยากไปจากที่นี้เต็มทนแล้วเหมือนกัน’โอโรจิคิดในใจก่อนจะมองไปรอบๆห้องเพื่อหาตัวโคนันก่อนที่เขาจะเจอโต๊ะที้ไม่มีใครสนใจ


“ด..เดี๋ยวก่อนสิคุณเอ่อโมริคุงอย่าเพิ่งด่วนสรุปแบบนั้นช่วยอธิบายไปลำดับเหมือนกับทุกทีไม่ได้รึไง?

...เรื่องหลักฐานที่ว่าคุณโซมะเป็นคนร้ายหรือยังไงนั้นน่ะ?” สารวัตรเมงุเระกล่าวไปยังโคโกโร่ก่อนจะเดินเข้าไปหา


“ใช่คุณอิตาคุระคงคิดขึ้นได้ตอนที่เขากำลังทำไดอิ้งเมจเซสนี้ว่าตอนที่เขาตายแล้วเพื่อเอาเทปกาวที่พันตัวของเขาออกไปคนร้ายจะต้องกล้บมาที่ห้องนี้อีกครั้งนึงแน่...เพราะงั้นเขาจึงต้องใช้รหัสที่คุณโซมะอ่านไม่ออกแล้วไม่รู้สึกผิดสังเกตุด้วย...แล้วถ้าหากมีคนมาพบศพพวกคุณสามคนจะต้องถูกสอบปากคำแล้วจะต้องได้เห็นรูปถ่ายกระดานหมากล้อมนี้แน่นอน...แล้วตอนนั้นถ้าเป็นคุณในโตสายตาไม่ค่อยดีจะต้องคลำหาตัวอักษรเบลตัวแรกตอนกดลิฟต์ละก็อาจจะรู้ก็ได้ว่าหมากที่วางเอาไว้คืออักษรเบล...แล้วก็ท่าเป็นคุณซึกาอิที่มาจ้างวานให้ทำเกมหมากล้อมละก็จะต้องรู้สึกว่าการวางหมากต้องห้ามนั้นผิดปกติแล้วน่าจะรู้ว่านี่คือรหัสลับแน่ๆ” โคโกโร่(โคนัน)กล่าวอธิบายออกมาทุกคนที่ได้ยินก็กลืนน้ำลาย


“อย่างนี้นี่เอง” สารวัตร



‘อะไรวะครับผมไม่เข้าใจ?’เป็นที่แน่นอนว่าโอโรจิไม่เข้าใจในสิ่งที้โคโกโร่อธิบายเพราะเขาเพิ่งมา



“งั้นไอนาฬิกาที่ว่าเป็นหลักฐานล่ะ?” สารวัตร



“มันก็คือนาฬิกาข้อมือที่ว่าคุณโซมะใส่ติดตัวนั้นแหละครับ”



!!?



“คุณอิตาคุระหายตัวไปแล้วเก็บตัวอยู่ในห้องนี้เมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนแล้วคุณอิตาคุระเป็นคนจู้จี้เรื่องนาฬิกาแถมตายังไม่ค่อยดีตอนที้คุณมาที้ห้อวนี้ครั้งแรกคุณอิตาคุระน่าจะยื่นมือไปจับมันเพื่อเอาไปดูน่ะครับนาฬิกาข้อมือเรือนใหม่ที่คุณบอกเพิ่งซื้อมาเมื่อ5วันก่อนยังไงล่ะครับ”



“ถ้ามีรอยนิ้วมือติดอยู่ที่นาฬิกานั้นจะเป็นหลักฐานอย่างดีเลยคุณอิตาคุระที่หายตัวไปเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อนแล้วพบว่ากลายเป็นศพคงไม่มีทางได้สัมพัสนาฬิกาของคุณโซมะที่เพิ่วจะซื้อมาเมื่อห้าวันก่อนอย่างงั้นสินะ”



สารวัตรเมงุเระกล่าวไปพร้อมกับมองไปยังโซมะเขาทึ่เห็นแบบนั้นก็หลับตาลงแล้วยิ้มขึ้นมา



“งั้นคุณโซมะพวกเราขอนาฬิกาข้อมือคุณไปตรวจสอบคงได้สินะครับ?”สารวัตรกล่าวพร้อมกับเดินเข้าไปหาโซมะ





“อา...เอาไปตรวจเลยเพราะคงจะมีรอยนิ้วมือของเจ้านั่นติดอยู่เต็มไปหมดเลยละเพราะตอนที่เจ้านั้นสนใจนาฬิกาเรือนนี้อยู่ ผมก็เอายานอนหลับใสไวน์ให้กิน เพือให้มันหลับไปแล้วก็เอาผ้าห่มตัวแล้วใช้เทปกาวหมัดมันเอาไว้เองนี่นา”โซมะกล่าวขึ้นก่อนจะลืมตาเล็กน้อยแล้วเล่าความหลัง







“เมื่อ20ปีก่อนสมัยที่มันยังเป็นแค่นักสร้างเกมที่ไม่มีชื่อเสียงส่วนผมก็เป็นแค่คนหนุ่มที่เพิ่งมาทำงานในบริษัทเกมเท่านั้นพวกเราสองคนมักจะไปเล่นหมากรุกที่สมาคมด้วยกันดื่มกันไปคุยกันไปอย่างถูกคอเชียวละ….เราคุยกันว่าถ้าเป็นใหญ่เป็นโตแล้วจะสร้างเกมหมากรุกที่โค้นเซียนได้ด้วยกัน”


พอกล่าวถึงตรงนี้หน้าตาของเขาก็เปลี่ยนไป”แต่ว่าเมื่อสามวันก่อนตอนที่ผมอุส่าตามหาที่อยู่จนเจอแล้วก็มาถึงห้องนี้...เจ้านั้นกลับพูดใส่หน้าผมว่า ‘คิดว่าจะให้รอซักกี่ครั้งถึงจะดีละ?’ ยังไงล่ะ...น่าหัวเราะไหมล่ะ? ผมรวบรวมข้อมูลการแข่งขันของพวกยอดฝีมือชื่อดังส่งให้เขาตลอด20ปี แล้วเชื่อคำพูดที่ว่าเราเวลาให้สุขงอมของเจ้านั่นถึงขนาดกู้เงินจำนวนมากมายมาลงทุนไปให้เขาเพื่อที่จะสร้างเกมหมากรุกโค้นเซียนที่ใฝ่ฝันมานานให้สำเร็จ...ผมรอมาตลอดผมบอกมันว่าจะไปซื้อไวน์มาเพื่อสร้างบรรยากาศแล้วออกจากห้องไปจากนั้นผมก็ซื้อไวน์กับเทปกาวมาพร้อมกับยานอนหลับกลับมาที่ห้องนี้”กล่าวเสร็จเขาก็เดินไปหาในโตกับซึกาอิ”แล้วที่ผมไม่ได้ปฏิเสธเรื่องที่พวกคุณให้โมริโคโกโร่เป็นคนตามหาเจ้านันก็เพราะอยากจะหลีกเลี่ยงข้อสงสัยที่อาจตามมาที่หลังก็ได้...เพราะผมเองก็เคยด่าอิตาคุระที่ไม่ยอมพัฒนาเกมหมากรุกแต่หันไปทำงานด้านซีจีจนมีชื่อเสียงให้ที่บริษัทผมฟังบ่อยๆแต่ว่า20ปีมานี้ทั้งเจ้านั้นและผมต่างก็คิดกันไปไกลเกินไปพอห่างกันแล้วทั้งใจและความฝ้นของคนเราจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ...ถ้าหากเป็นขีวิตที่ต้องรอแบบนี้ละก็ผมอยากจะย้อนกลับไปเมื่อ20ปีก่อนจริงๆย้อนกลับไปในช่วงที่ผมกับเข้านั้นยังมีฝันเดียวกัน”


หลังจากที่โซมะเล่าเหตุการณ์ต่างๆแล้วก็สารภาพว่าตัวเองเป็นคนฆ่าคุณอิตาคุระบรรยากาศภายในห้องก็อึมครึม


“....”โอโรจิดันแว่นขึ้นมาก่อนจะเหลือบไปมองที่โคนัน’อากิระคุง’


(( อือ ))


เฮือก!


อากิระเข้ามาในร่างก่อนจะเดินไปหาโคนัน


“ฮือ?” โคนัน


“เอานี่”อากิระหยิบบันทึกออกมาจากในกระเป๋าเสื้อฮู้ดก่อนจะเอาไปให้โคนัน


“เอ๋!?...นายไปเอาบันทึกนี่มาจากไหนกัน?” โคนันรู้สึกแปลกใจเพราะตอนแรกเขาเกือบจะถอดใจแล้วเพราะนึกว่าทาคางิเอาไปที่กองพิสูจน์หลักฐานแล้ว


“ไม่ต้องถามฉันเหอะนากลับกันได้แล้ว”อากิระกล่าวออกมาก่อนจะเดินออกไปแล้วเหลือบไปทางรันที่สีหน้าแสดงความเศร้าออกมา


“เฮ้อ”อากิระถอนหายใจออกมาก่อนจะหันไปทางรัน”พี่รันครับ!...ไปกันเถอะครับ”



“....นั่นสินะ….”เธอกล่าวออกมาก่อนจะจะเดินออกไป


”เธอคงเศร้านั่นแหละ”โคนันกล่าวขึ้นมาพร้อมกับสกิดไหล่อากิระ



“เธอก็เศร้าตลอดนั้นแหละอีกอย่างฉันว่าเธอนึกถึงนายอยู่ชัวว์เลย”อากิระกล่าวพร้อมกับสกิดที่โคนันเช่นเดียวกัน


“ไม่เอานา...แล้วนายจะกลับยังไง?”โคนันถามขึ้นมาอากิระทีได้ยินก็ดูที่นาฬิกา


“อืมตอนนี้เวลาก็ห้าทุ่มแล้วงั้นหรอเนี่ยผ่านไปไวเสียจริง”อากิระบ่นออกมาก่อนจะดันแว่น”เดี๋ยวค่อยให้คุณอาเคมิมารับก็ได้”



“เอาแบบนั้นหรอ?” โคนัน



“อือ” อากิระ



“โคนันคุงมาเร็วสิจ้ะเธอด้วยนะคาโอรุคุง!” รันกล่าวขึ้นมาพร้อมกับโบกมืออากิระกับโคนันที่เห็นแบบนั้นก็เดินเข้าไปหารันทันที


‘นึกถึงสมัยก่อนจังแหะ อิอิ’ อากิระ


[ ด้านหน้า โรงแรมนิวเบกอร์ ]


“เอาละรันคุงเราคงต้องขอยืมคุณพ่อขี้เซาของเธอไปก่อนยังไงก็เรียกแท็กซี่เอานะ” สารวัตรกล่าวไปทางรัน


“ไม่หรอกค่ะเดินไปแค่30นาทีเอง” รันกล่าวออกไปก่อนจะเดินไปพร้อมกับโคนันและอากิระ



‘แต่ฉันต้องกลับแท็กซี่นะ...แต่ว่าฉากนี้มันคุ้นๆแหะหรือว่าเราคิดไปเองหว่า?’อากิระคิดในใจก่อนจะมองไปรอบๆเมือง


“คาโอรุแมนชั่นเธออยู่ใกล้ๆนี้ใช่มั้ยจ้ะ”รันกล่าวขึ้นมาอากิระที่ได้ยินก็พยักหน้าก่อนจะตอบ


“ครับอยู่ห่างจากสำนักงานนักสืบโมริ3-4บอร์กเองครับเดี๋ยวผมกลับเองได้ครับ”อากิระ



รัน,โคนัน,อากิระเดินด้วยกันท่ามกลางหิมะที่ตกบรรยากาศเมืองที่มีแสงไฟเปิดอยู่ตลอดเวลาทำให้นึกถึงถนนเบเกอร์สตีดยามค่ำคืน


‘มีสิมันต้องมีแน่ในกระเป๋าเราจะต้องมีเบาะแสของชายชุดดำที่เราต้องการ...ที่เหลือก็แค่ไปใช้คอมพิวเตอร์ที่บ้านดร.เปิดดูข้อมูลในแผ่นดิสนี้ให้ ละเอียดเท่านั้น’โคนันกล่าวในใจพร้อมกับทำหน้ามั่น


“นี่โคนันคุงคนเราเนี่ยเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆอย่างงั้นหรอ?พออยู่ไกลกันใจของคนเราก็...เฮ้อมันทรมานมากเลยนะแค่รอเฉยๆแบบนี้น่ะ”รันกล่าวออกมาก่อนเงยหน้ามองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มีหิมะโปรยปรายลงมา


“....” อากิระ


“ไม่ต้องห่วงหรอกครับพี่ชินอิจิน่ะผมว่าเขาต้องคิดถึงพี่รันอยู่ตลอดเวลาแน่เลยเพราะงั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะครับพี่รัน”โคนัน


เธอกลับมามองโคนันด้วยน้ำตาที่ไหลออกมา”ถ้าโคนันคุงเป็นชินอิจิก็คงจะดีหรอก”


“.....” โคนัน


“บ๋องจังเลยนะพี่เนี่ยพูดอะไรก็ไม่รู้”ก่อนที่เธอจะหันไปทางอากิระแล้วเดินกันต่อ”คาโอรุคุงหวังว่าเธอคงจะไม่ถือสานะ”


‘รันไม่ใช่นะที่จริงแล้วฉัน...ไม่ได้นะอย่าพูดเด็ดขาดเลยจนกว่าจะเปิดเผยตัวจริงของพวกมัน!’โคนัน


อากิระมองไปที่โคนันก่อนจะกล่าว“ไม่หรอกครับพี่รันถ้าพี่คิดอย่างนั้นจริงๆผมควรเป็นใครดีเนี่ย?ฮ่าฮ่าฮ่า”อากิระกล่าวเล่นๆออกมาเพื่อครายเครียด


เฮือก!!! อากิระดวงเบิกกว้างขึ้นมาพร้อมกับอาการหอบ



ตึก


รันกับอากิระหยุดเดินโคนันที่เห็นแบบนั้นก็หันไปมองที่ตู้โทรศัพท์ที่มีชายคนนึงเดินออกมาชายคนนั้นผมสั้นดวงตาสีเขียวที่ปากคาบบุหรี่


!!!!!


‘แฮ่ก...แฮ่ก...อากาอิ  ชูอิจิ...ทำไมถึง?’อากิระกล่าวในใจด้วยความสงสัยบวกกับอาการหอบอย่างไม่ทราบสาเหตุ


‘นายคือ!?’โคนันกล่าวในใจด้วยอาการตกใจก่อนจะเดินมายืนขว้างรันเอาไว้



อากาอิมองไปรันก่อนจะกล่าว”ร้องไห้อีกแล้วหรอ?”



“เอ๋?” รัน


‘อีกแล้วงั้นเหรอ’โคนัน


“เธอเนี่ยร้องไห้อยู่เรื่อยเลยนะ...หื้ม?”อากาอิกล่าวไปที่รันก่อนจะเห็นเด็กชายวัยเจ็ดขวบผมสีดำดวงตาสีเหลืองสวมแว่นตาที่ขาสั่นงกๆก่อนที่เขาจะหันกลับไปที่รันเหมือนเดิม


รันเช็ดน้ำตาออกทันที”แล้วมันผิดด้วยหรือไง?”



“ ....ป่าวก็แค่นึกขึ้นมาได้ว่ามีผู้หญิงที่เหมือนเธอมากคนนึง...ต่อหน้าก็ทำเป็นห้วเราะแต่ก็แอบไปร้องไห้ในเงามืดเป็นผู้หญิงที่งี่เง่าจริงๆ”อากาอิกล่าวพร้อมกับเดินผ่านรันไปก่อนที่เขาจะหยุดเดินแล้วหันไปทางอากิระที่ยืนอยู่กับรัน


“นี่ไอเด็กคนนั้นน่ะเราเคยเจอกันที่ไหนรึป่าว?”อากาอิกล่าวไปทางอากิระที่ขาสั่นไม่หยุด


‘ใจเย็นๆสิตัวฉันเขาไม่รู้หรอกฉันสวมแว่นแล้วก็ร่างกายแบบนี้ไม่มีทางรู้แน่ๆ’อากิระพูดในใจก่อนจะกล่าวกับไป “ไม่ครับผมว่าเรายังไม่เคยเจอกันมาก่อนนะครับ”



“...คำพูดเหมือนกับคนๆนั้นเลยนะแต่ว่าต่างกันคือสีตา”อากาอิกล่าวออกมาแค่นั้นก่อนจะเดินจากไป



“เอ๋?...สีตา”อากิระที่ได้ยินคำพูดของอากาอิรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันทีก่อนจะเห็นดวงตาของเขาเป็นสีเหลืองทั้งสองข้าง

‘นี่มันหมายความว่าไงกัน!?’


(( เป็นการปกป้องตัวเองด้วยสัญชาติญานของงูน่ะครับเมื่อมันเจอคนที่คิดว่าเป็นอันตรายจะพยายามทำให้ตัวเองถูกลดความสงสัยลง ))


อากิระทั่ได้ยินเสียงของโอโรจิก็โล่งใจ’อย่างนี้นี่เอง’


(( แต่ว่าก็แปลกนะครับ? ))



‘อะไรแปลกเหรอ?’ อากิระ



(( ก็ปกติ โกเด้น อาย  จะไม่ปรากฏสีของมันออกมาไงครับ ))


‘ช่วยอธิบายอะไรๆให้มันง่ายๆหน่อยสิแล้วนั้นชื่ออะไรใครตั้ง?’


(( โดยปกติตอนที่พวกเราสกดจิตใจคน,คนพวกนั้นจะเห็นว่าเรามีดวงตาสีเหลืองส่วนคนที่ไม่โดนผล

กระทบไปด้วยจะเห็นแค่ดวงตาสีแดงในร่างของเราไงละครับ ))


‘อ่อสรุปคือตอนเราใช้ดวงตาสกดจิตคนที่มองเห็นดวงตาสีเหลืองทองคือคนที่กำลังจะโดนสกดจิตส่วนคนธรรมดาจะเห็นเรามีดวงตาสีแดงเช่นเดิมงั้นหรอ?”


(( ใช่ครับ มันถึงได้แปลกไง เพราะเมื้อกี้คุณไม่ได้พยายามจะสกดจิตใจของอากาอิเลยแต่เขากับเห็นคุณที่มีดวงตาสีเหลืองทองไงละ ))


เมื่อกล่าวถึงจุดนี้อากิระกผ้ไปไม่เป็นเลย


“....มันอาจแค่บังเอิญก็ได้?” อากิระ


(( ในโลกนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญหรอกนะครับจะมีก็แต่พรหมลิขิต ))


“เหอะ!” อากิระเบ้ปาก




“นี่พี่รันครับพี่ชายคนเมื้อกี้นี้รู้จักกันด้วยหรอ?”โคนันกล่าวถามไปที่รัน


“จ้ะพี่เคยเจอเขาตอนไปนิวยอร์กกับชินอิจิน่ะ” รัน


“เอ๋?” โคนัน


“ตอนที้กำลังรอชินอิจิอยู่หน้าตึกร้าง ผู้ชายคนเมื้อกี้ก็โผล่มาแล้วถามว่าเห็นคนญี่ปุ่นผมยาวแล้วย้อมผมสีเงินแถมไว้หนวดกับชายใส่ฮู้ดสีดำบ้างรึป่าวน่ะ” รัน


! โคนันนึกถึงเหตุการณ์ตึกร้างที่นิวยอร์กก่อนจะมองไปที่อากิระ


“แต่พี่ว่าเขาคงไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ” รัน



“เอ๋ทำไมอะครับ?” โคนัน



“ก็เขามากับคนที่สวมเสื้อแจ็คเก็ตที่มีตัวหน้งสือFBIอยู่ข้างหลังนี่นาคิดว่างั้นนะ” รัน


! ‘FBI งั้นหรอ บ้าน่า FBI  มาที่ญี่ปุ่นงั้นหรอแล้วจะมาทำอะไรกันละ เจ้าอากิระไม่ได้บอกอะไรเราทั้งหมดสินะแล้วก็ประโยคเมื่อกี้ ของผู้ชายคนนั้นกับอากิระมันเหมือนกับคนรู้จักกันมาก่อน’ โคนันกล่าวในใจพร้อมกับเหลือบตาไปทางอากิระ


‘แย่แล้วสิโดนเจ้านี่ถามยาวแน่เรา'อากิระกล่าวในใจเมื่อรู้ว่าโคนันเหลือบตามองมาทางเขา


“คาโอรุคุงเป็นอะไรไปจ้ะเหงื่อไหลออกมาเชียว?”รันกล่าวออกมาก่อนจะเช็ดเหงื่อบนหัวของอากิระ



“ป่าวครับคือว่าผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”อากิระกล่าวเสร็จก็เดินถอยห่างออกมา


หมับ!


“เดี๋ยวก่อนสิคาโอรุคุงไหนสัญญากันว่าจะไปเล่นเกมบ้านดร.ด้วยกันไม่ใช่หรอหื้ม?”โคนันกล่าวออกมาพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้ม


“ไม่ดีกว่าครับพอดีผมไม่ค่อยสบาย...แค่กๆ” อากิระกล่าวออกก่อนจะไอไม่หยุด


“คิดหรอว่าฉันจะเชื่อนายน่ะ?” โคนัน


“แหะๆ” อากิระหัวเราะแห้งก่อนจะเกาแก้ม”งั้นชั้นไปก่อนนะ”


“พี่รันครับวันนี้ผมสัญญากับคาโอรุไว้ว่าจะไปเล่นเกมบ้านดร.ผมไปก่อนนะ!!”โคนันกล่าวขึ้นมาก่อนจะวิ่งลากอากิระออกไป


“เดี๋ยวสิ!! เฮ้อ เล่นเกมอีกละ”เธอบ่นออกมาก่อนจะเดินแล้วไปยังบ้าน



“แฮ่ก แฮ่ก ไม่เห็นจำได้เลยว่าเคยสัญญาแบบนั้นไว้”อากิระกล่าวออกมาพร้อมกับหอบที่วิ่งออกมา


“นี่ อากาอิ ชูอิจิ ตัวจริงของเขาคือใครกันแน่?”โคนันกล่าวไปทางอากิระ



ท่ามกลางเมืองที่หิมะที่ตกโปรยปรายมายังร่างของทั้งสองคน


“....” อากิระ


“....” โคนัน


“นั้นสิถ้าบอกตอนนี้อาจส่งผลดีก็ได้ดีกว่าไปคุยกันที่บ้านของดร.”อากิระกล่าวออกไปก่อนที่แว่นตาของเขาจะตกกระทบแสงไฟขึ้นมา


“หมอนั้นเป็นFBIจริงๆนั้นหรอ?เจ้าฆาตกรที่นิวยอร์กเมื่อตอนนั้นฉันนึกว่านายฆ่าเขาไปซักอีกโดยทำให้ดูเหมือนว่าฆ่าตัวตาย ถ้าหาก FBI วางกำลังไว้แถวนั้น ไม่น่าจะให้เกิดเรืองแบบนั้นได้นี่นา แล้วก็คดีที่คุณเจมส์โดนลักพาตัวไฮบาระก็มีปฏิกิริยากับเจ้าหมอนั่นด้วย เกี่ยวข้องอะไรกันงั้นหรอ?” โคนันกล่าวไปถามไปทางอากิระด้วยสายตาจริงจัง



“หมอนั้นน่ะ อากาอิ ชูอิจิ เคยแฝงตัวเข้าไปในองกรค์ชุดดำในถานะFBI มาก่อน และมีความสัมพันธ์กับคุณอาเคมิ แค่นี้นะ” อากิระกล่าวจบก็เดินออกไป


“ว่าไงนะ!!?ที่ว่าเคยแฝงตัวนี่-”


ชินอิจิฉันขอเตือนไว้ก่อนถ้านายเอาเรื่องนี้ไปถามใครโดยเฉพาะคุณอาเคมิ กับ ชิโฮะ เราได้ตัดเพื่อนกันแน่ อีกอย่างตอนนี้ ไม่เหมาะ เพราะงั้นรอเวลาหน่อยนะฉันรู้ว่านายรีบร้อนจะจัดการพวกมันแต่เชื่อฉันสิ ช้าๆได้พระเล่มงาม นะ” อากิระกล่าวออกไปพร้อมกับส่งจิตสังหารใส่ชินอิจิก่อนที่เขาจะกลับมาเสียงเล่นๆอีกครั้ง


“นาย…..” โคนัน


“......” อากิระ


“....เฮ้อเอางั้นก็ได้ฉันคิดว่านายมีแผนจะทำอะไรเรารีบไปบ้านดร.กันเถอะ”โคนันกล่าวเสร็จก็เดินต่อไปยังท้องถนนอากิระที่เห็นแบบนั้นก็ยักไหล่ก่อนจะเดินตามไป


[ บ้านดร.อากาสะ ]


“โอ้วชินอิจิมาได้จังหวะพอดีเลยฉันได้สิ่งอาว?อากิระคุงเธอมาด้วยหรอ?พอดีเลยฉันสร้างแว่นตาสกดรอยแบบทรงกลมมาน่ะน่าจะเข้ากับเธอนะ” ดร.


“จริงเหรอครับดร.!” อากิระกล่าวด้วยเสียงตื่นเต้น


“ว่าแต่ว่าไฮบาระละครับ?” โคนัน


“ไอคุงน่ะกำลังอาบน้ำอยู่”ดร.กล่าวพร้อมหันไปทางห้องอาบน้ำ


“หึ เป็นโอกาสดีจริงๆ” โคนัน/อากิระ ทั้งสองกล่าวพร้อมกับยิ้มขึ้นมา



“หา?...นี่พวกเธอสองคนที่บอกว่าเป็นโอกาสดีนี่คงไม่ได้คิดจะไปแอบดูเขาหรอกนะ” ดร.กล่าวพร้อมกับใบ้หน้าไม่พอใจ


‘โถ่ดร. นี่ก็’ โคนันคิดในใจพร้อมกับหน้าตาย


“คิดได้ไงดร. ร่างกายเด็กประถมแบบนั้นน่ะฮึ”อากิระกล่าวออกไปพร้อมกับเย้ยหยัน’บ้าจริง’


ก่อนที่พวกเขาทั้ง3จะลงไปยังห้องใต้ดิน


“นี่ชินอิจิเดี๋ยวฉันใช้คอมเอง” อากิระกล่าวออกไปก่อนนะจะไปนั่งที่โต๊ะ


“ทำไม?” โคนันมองตาขวาง


“ก่อนฉันเป็นแฮกเกอร์หรือโปรแกรมเมอร์ฉันเคยเป็นเกมเมอร์มาก่อนนะจะบอกให้”อากิระกล่าวพร้อมกับยื่นอก


“แล้วมันเกี่ยวอะไร?” โคนัน


“ช่างเหอะนา” อากิระ


“นี่พวกเธอจะทำอะไรกันงั้นหรอ” ดร.อากาสะถามโคนันจึงบอกเรื่องไป


“อะไรนะได้เบาะแสของพวกมันมาแล้วงั้นหรอจริงหรอทั้งสองคน?” ดร.


“ครับถ้าชิโฮะรู้เข้าละก็อาจเป็นห่วงไม่เข้าเรื่องอีกก็ได้แต่บอกก่อนนะว่าเธอเป็นห่วงฉันมากกว่า”อากิระกล่าวไปทางโคนัน


“อะไรของนายเนี่ยอากิระ?” โคนัน


“ป่าวไม่มีอะไร”อากิระกล่าวก่อนจะใช้เมาท์กดไปที่ ข้อมูลในคอมพิวเตอร์”เมื่อ2ปีก่อนอ่ะเจอแล้ว”


วันที่7มีนาคมอยู่ๆก็มีผู้ชายตัวใหญ่พูดสำเนียงคันไซมาหารู้สึกว่าเขาจะต้องการซอฟแวร์โปรแกรมที่ฉันกำลังพัฒนาอยู่แต่พอเขารู้ว่าฉันเลิกทำไปแล้วตั้งแต่สายตาเริ่มไม่ดีเขาก็กลับไปทันทีเขาเป็นผู้ชายที่ดำไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่อยากเจออีกเป็นครั้งที่สองเลย


“ดูเมือนจะเขียนแค่นี้นะ”อากิระกล่าวกัยไปก่อนจะเลื่อนดูข้อมูลต่อ


“แค่นี้หรอ?” โคนัน


“อืมบันทึกหลังจากนี้ก็ไท่ได้เขียนถึงผู้ขายตัวใหญ่อีกเลยนะ” ดร.อากาสะ


“โถ่เอ้ยอุส่าลำบากแทบตายกว่าจะได้มันมา”โคนันบ่นออกมานิดหน่อย


ริคุโตะทีไ่ด้ยินกผ้คิ้วกระตุก”คนที่บำบากน่ะมันฉันต่างหากเล่า”


“ที่เรารู้ก็มีแต่คุณอิตาคุระกำลังพัฒนาซอฟต์แวร์อะไรบางอย่างอยู่แล้วพวกมันก็ต้องการของสิ่งนั้นด้วยเท่านั้นเองสินะนายรู้อะไรเกี่ยวกับซอฟต์แวร์อะไรนั้นไหม?” โคนันหันไปทางอากิระ


“ไม่รู้แต่ที่รู้ๆคือคุณอิตาคุระเนี่ยมีนิสัยไม่เป็นระเบียบเอาซักเลยนะเนี่ย” อากิระกล่าวออกไปก่อนจะยิ้มขึ้น


“เอ๋?”


“ก็ดูสิระหว่างข้อความบันทึกแต่ละช่วงน่ะเขาเว้นระยะไม่เห็นจะเท่ากันเลยถ้าเป็นฉันเอามันมาติดๆกันยังจะดูดีซักกว่าอีก คิดว่ามันแปลกไหม?” อากิระ


“ไม่ใช่หรอกอากิระนี่น่ะมันไม่ได้เป็นคนที่ไม่มีระเบียบหรอกนะ นายลองเอาเคอร์เซอร์ไปวางบนที่ว่างแล้วกดค้างแล้วกดลากลงมาดูสิ” โคนัน


“หื้มได้สิ”อากิระกล่าวเสร็จก็ทำตามที่โคนันบอกก่อนที่มันจะมีตัวอักษรที่ซ่อนไว้ปรากฏออกมาอากิระที่เห็นแบบนั้นก็อ่าน


เหนื่อยจังเลยขืนเป็นแบบนี้ซักวันเราคงต้องโดนฆ่าตายแน่



“การฝั้งตัวหนังสือ”โคนันกล่าวออกมา


ดร.ที่ได้ยินก็พนักหน้า


“มันเป็นวิธีที่มักจะใช้กันบ่อยๆตามโฮมเพจตามในอินเตอร์เน็ต เวลาที่อยากจะซ่อนข้อความ” โคนัน


“แต่ว่าทำไมคุณอิตาคุระถึงต้องซ่อนข้อความในบันทึกของตัวเองด้วย?” ดร. อากาสะ


“ผมว่าเขาคงจะกลัวว่าอาจจะมีใครบางคนมาขโมยบันทึกไปเปิดดูก็เลยอำพรางมันไว้แน่ๆเลย” อากิระกล่าวขึ้นมา


“หรือว่าใครบางคนที่ว่าจะเป็น…” ดร. อากาสะ


“อามันมีแค่เหตุผลเดียว” อากิระ


“ครับผมว่ามันต้องเป็นเจ้าพวกนั้นแน่ๆเลยละ” โคนัน


...


แกร็ก


“ดร.คะห้องน้ำว่างแล้วค่ะดร.?หื้ม”เธอถามหาดร.แต่ไม่เสียงตอบก่อนเธอจะสังเกตุอะไรบางอย่าง



“รู้สึกว่าการฝั้งข้อความเนี่ยเขาจะเริ่มใช้วิธีนี้หลังจากที่เจ้าเตกีล่ามาหาเขาแล้ว10วันนะถ้าหากเราดูต่อไปละก็” อากิระกล่าวพร้อมกับเลื่อนเคอร์เซอร์


วันที่16มีนาคม

ปากกาบนโต๊มันขยับไปอีกห้าเซนจะต้องมีใครบางคนแอบเข้ามาในออฟฟิศของเราแน่ๆ

.

.

.

.

วันที่15เมษายน

คราวนี้มีใครบางคนแอบเข้ามาบ้านเราตำรวจก็ไม่รับแจ้งความด้วยเพราะไม่มีล่องรอยการงัดแงะแงะไม่มีอะไรถูกขโมยไปเลย...ก็ช่วยไม่ได้ละนะ

.

.

.

.

วันที่11มิถุนายน

เปลี่ยนกุญแจแล้วก็เปลี่ยนกล้องวงจรปิดแต่แล้วกูดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์

.

.

.

.

วันที่6 กรกฎาคม

ใครกันน่ะ!?

ปรากฏตัวออกมานะ!!

.

.

.

.

วันที่19ธันวาคม

เหนื่อยเหลือเกินขืนเป็นแบบนี้สักวันฉันอาจถูกฆ่าตายก็ได้

.

.

.

.

วันที่6มกราคม

เพื่อหนีให้พ้นจากความหวาดกลัวนี้ฉันก็เลยเขียนข้อความใส่ไว้ในโต๊ะถึงผู้บุกรุกว่า ‘บอกความต้องการมา’

.

.

.

.

วันที่8มกราคม


คำตอบมาเร็วเกินคาดมันมีกระดาษบันทึกของผู้บุกรุกใส่ไว้ในโต๊ะแทนข้อความที่ฉันใส่เอาไว้มีตัวหนังสือ OK สีแดงเขียนเอาไว้พร้อมกับเบอร์โทรศัพท์แปลกๆอีกด้วยตัวหนังสือแดงนั้นคงจะเขียนด้วยเลือดถ้าบอกคนอื่นจะต้องตายมันคงหมายความแบบนั้น

.

.

.

.

วันที่23มกราคม

หลังจากลังเลอยู่พักนึงฉันก็ เลยตัดสินใจไม่แจ้งตำรวจแล้วโทรไปตามเบอร์นั้นคนที่มารับโทรศัพท์เป็นผู้หญิง เป็นผู้หญิงที่พูดจาวางอำนาจเหมือนกับตัวเองเป็นราชินีอย่างงั้นแหละสิ่งที่เธอเรียกร้องมาก็คือ ‘ฉันต้องการซิทเต็มส์ซอฟต์แวร์ที่คุณกำลังพัฒนาหากทำให้สมบูรณ์ภายในหนึ่งปีจะรับซื้อในราคาสูง’ เธอว่าอย่างงี้แหละรู้สึกว่าจะเป็นพวกเดียวกับคนตัวใหญ่เมื่อตอนนั้นแน่ๆ

.

.

.

.

วันที่13 กุมภาพันธ์

วีธีติดต่อกับพวกนั้นเปลี่ยนเป็นส่งอีเมลแทนฉันยื่นเงื่อนไขให้กับเขาโอนเงินค่าตอบแทนมาเป็นค่ามัดจำก่อนแล้วห้ามพวกเขามาป้วนเปี้ยนกวนใจฉันอีกแล้วพวกเขาก็ยอมรับคำ

.

.

.

.

วันที่22ธันวาคม

ไม่ไหวแล้วฉันทำไม่ได้จริงๆเพราะว่าซอฟต์แวร์นี้มันไม่ได้ทำแค่สายตาของฉันแย่ลงเท่านั้นแต่เพือมนุษยชาติฉะนจำเป็นต้องยุติมันซะ



“เพื่อมนุษย์ชาติงั้นหรอ!?” ดร.อากาสะรู้สึกแปลกใจเมื่อได้เห็นข้อความนี้



วันที่9กุมภาพันธ์

ใกล้ถึงกำหนดเวลาเข้ามาทุกทีแล้วฉันตกลงใจว่าจะเอาซอฟต์แวร์ที่ยังไม่สมบูรณ์พร้อมกับเช็คค่าตอบแทนที่พวกมันให้มาไปซ่อนไว้ข้างๆคอมพิวเตอร์ที่บ้านพักต่างอากาศแล้วจะหนีไปอยู่ต่างประเทศ...เจ้าพวกน้้นจะส่งอีเมลบอกสถานที่และเวบาส่งมอบซอฟต์แวร์ตอนเที่ยงคืนของอีกห้าวันให้หลังกว่าจะถึงตอนนั้นฉันคงไปต่างประเทศแล้ว



“เฮ้อ–”หลังจากที่อากิระอ่านข้อความทั้งหมดให้ฟังก็ถอนหายใจยาว


‘วันที่เขียนบันทึกนี้คือสี่วันก่อนก็หมายความว่าอีเมลที่พวกมันจะส่งมาในอีก3ชั่วโมงก็คือเวลาเที่ยงคืนตรงรู้สึกว่าคุณอิตาคุระตั้งใจจะหนีไปต่างประเทศก่อนที่จะได้ดูอีเมลสินะ’ โคนันกล่าวในใจ


“หื้ม?รู้สึกว่าตอนท้ายของบันทึกจะเป็นตัวหนังสือที่ฝั้งไว้เหมือนกันนะ” ดร.อากาสะ


“เอ๋?” อากิระ/โคนัน


อากิระกดเลื่อนลงก่อนจะมีต้วหนังสือออกมา



วันที่10กุมภาพันธ์

แต่ว่าพวกมันคิดจะเอาซอฟต์แวร์นั้นไปทำอะไรกันแน่นะคำพูดแปลกๆของผู้หญิงที่พูดเอาไว้ตอนที่คุยโทรศัพท์กับเราครั้งแรกมันยังก้องอยู่ในหู...ใช่เมื่อตอนนั้นฉันทนคำพูดที่กดดันมากๆของเธอไม่ได้ก็เลยโพร่งออกไปว่า ‘เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?’

แล้วเธอก็หัวเราะแล้วก็ตอบกลับมาเป็นภาษาอังกฤษว่า ‘We can be both of God and the Devil. Since we're trying to raise the dead against the stream’


!!!


“ว่าไงนะ!?” ดร.อากาสะ


“พวกเรา-” โคนัน


“พวกเราเป็นได้ทั้งพระเจ้าและปีศาจเพราะว่า-” อากิระ


“เราพยายามที่จะย้อนกระแสของเวลาเพื่อชุบชีวิตคนตายขึ้นมาใหม่อีกครั้งไงละ”เสียงของเด็กสาวดังขึ้นมา


!?


“ฮะ...ไฮบาระ?” โคนัน


“ไอคุง?” ดร.อากาสะ


“ชิโฮะ” อากิระ


“อะไรละนั้นน่ะกำลังอ่านนิยายแฟนตาซีที่มีพ่อมดหมอผีกันอยู่รึไงกัน?” ไฮบาระกล่าวขึ้นมาก่อนจะมองไปที่อากิระ


“แล้วทำไมนายถึงไม่กลับบ้านรู้ไหมว่าพี่ฉันเป็นห่วงขนาดไหน!!”


อากิระที่ได้ยินก็หน้าซีดขี้นมาก่อนที่เขาจะคว้าโทรศัพทร์ขึ้นมา”สายที่ไม่ได้รับ 57 สาย ตายแน่เราดันลืมเปิดการแจ้งเตือนเสียงและระบบสั่น


สายเข้า: คุณริเอะ


อากิระเอาโทรศัพทร์มาแนบหู


อากิระ: ครับ

อาเคมิ: หายไปไหนมานะฉันโทรหาเธอทำไมไม่รับห่ะ!!

อากิระ: ขอโทษครับพอดีลืมเปิดการแจ้งตืนเอา-

อาเคมิ: อยุ่ที่ไหน?

อากิระ: เย้ย ด้านดร.ครับ

อาเคมิ: ที่หลังจะไปไหนมาไหนก็โทรบอกกันหน่อยสิรู้ไหมคนเขาเป็นห่วง?

อากิระ: ผมรู้สึกผิดมากครับ อิอิ

อาเคมิ: เดี่ยวเถอะเธอไม่ได้รูสึกผิดเลยสินะ

อากิระ: ผมรักพี่นะครับไปละวันนี้เดี่ยวผมนอนบ้านดร.


ปิ้ป!


“เฮ้อ—”เขาถอนหายใจยาวก่อนจะหันไปทางโคนัน”ฉันเข้าใจความรู้สึกนายมากกว่าแต่ก่อนอีกนะชินอิจิ”


“เอ่อ...อือ” โคนัน

















××××××××××××××××××××××××××××××××


จบแล้วจ้าตอนนี้!!!





























































































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 185 ครั้ง

1,420 ความคิดเห็น

  1. #1199 เทพบุตรแห่งแสง (@0944546945) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 07:33

    ริคุโตะโผล่มาผิดเรื่องแล้ว...

    #1199
    1
  2. #1179 Lov3 Me :) (@yui068640062) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 17:24
    ขอบคุณค่ะ
    #1179
    0
  3. #1178 เตย (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 13:48

    อัพโครงกระดูกที่มีชีวิตให้ได้มัยค่ะ

    #1178
    0
  4. #1177 Lifia (@Lifia) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 18:27
    รออยู่นะเจ้า
    #1177
    0
  5. #1176 davidginola364 (@davidginola364) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 18:26

    I was poor and in the department and never knew how to get paid out of my department because I was fired from my work place and also drove out of my home because I had known the money to pay. My costs are longer. And my friend gave me an email of a loan lender and I emailed him, he promised to give me any amount I needed, I gave him my details. I told him I needed a loan to pay the bills and start a better business. And he gave me the money I asked him with very low interest rates. Today I can buy a new home for myself and live the life I always dreamed of. You were able to be rich or pay a faction like me, his email. georgeneggaguaranteeloan@gmail.com For those who need real help and urgent need LINE: georgeneggaguarentee https://georgenegga.wixsite.com/guaranteeloan

    #1176
    0
  6. #1175 Fot800 (@Fot800) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 22:04
    พร้านะไม่เอาพระเล่มงามมันจะดูไม่ดีนะไรท์555
    #1175
    0
  7. #1173 lefer (@khinggzaza) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 20:39
    อะแฮ่ม พรหมลิขิต~~~
    #1173
    0
  8. #1172 lumière (@orangesombie) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 18:30
    พรหมลิขิตของอากาอิกับอากิระล่ะ ~ ~ ~ <3
    #1172
    0
  9. #1171 Fot800 (@Fot800) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 18:26
    กลัวใหญ่เลยนะอากิ5555(กลัวจับได้ว่ามีอีแอบกับคุณพี่สาวอาเคมิหรอ)5555
    #1171
    1
  10. #1170 masternay25452 (@masternay25452) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 18:07
    รอ 100%
    #1170
    0
  11. #1168 PANTHER. (@PhuPhawat) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 17:54
    แล้วโคนันก็จะเดินมาเห็น ตามแบบละครไทย 555+
    #1168
    0
  12. #1167 Fot800 (@Fot800) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 13:39
    โอโรจิ มีบทแล้วจ้า~~~
    #1167
    0