[ Fic Detective Conan] : ทะลุมิติไปตามล่าหาตัวชายชุดดำ

ตอนที่ 35 : ปี2 chapter 29 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,736
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 252 ครั้ง
    28 พ.ย. 61

จากนัันก็เริ่มการแข่งขันขึ้นอากิระและพวกโคนันชนะผ่านมาได้อย่างไม่ยากเย็น


“ไม่คิดว่ามันจะง่ายแบบนี้นะเนี่ย” อากิระพึมพัมออกมา


“ขบวนการนักสืบเยาวชนชนะขาดลอยแน่ๆ”เก็นตะ


ไฮบาระที่เห็นพวกเขาเดินมาก็ยิ้ม”ทุกคนคงเหนื่อยกันสินะ”


อายูมิเดินแทรกอากิระ”คุณไฮบาระได้ดูรึป่าวคะ?”


“ดูสิทุกคนเก่งกันมากเลย” ไฮบาระ


“ต่อไปก็เป็รรอบรองชนะเลิศล่ะครับมาถึงตรงนี้สักทีอะ” มิซึฮิโกะ


“ขบวนการนักสืบเยาวชนต้องชนะแน่ๆ!” เก็นตะเอ่ยิอกมาพร้อกกับชูมือ


“เย้!!”×2


ก่อนที่พวกเขาจะเดินไปซื้อน้ำด้วยกันอากิระเข้าไปนั่งข้างไฮบาระส่วนโคนันก็หันไปที่ไฮบาระ


“นี่..รันกับโซโนโกะล่ะ?” โคนัน


“ไม่รู้สิ..เมื่อกี้เขาสองคนแอบไปไหนกันก็ไม่รู้” ไฮบาระบอกปัดไปส่วนอากิระที่ได้ยินก็มองไปที่โคนัน


“พวกเขาสองคนคงจะแอบไปหาหนุ่มๆกันนั้นแหละ”

อากิระ


โคนันทีได้ยินก็ยักไหล่”อย่างรันน่ะเขาไม่ไปหาผู้ชายที่ไม่รู้จักหรอก”


ไฮบาระยกยิ้มขึ้นมา”ก็ไม่แน่นะ ฉันเห็นทั้งสองคนซุบซิบอะไรกันนิดหน่อยก่อนออกไปเกี่ยวโทรศัพท์แล้วก็ผู้หญิงคนนั้นอยู่ข้างๆหวานใจนายด้วยไม่ใช่รึไง?”


“โทรศัพท์เหรอ” โคนัน


“น่าๆหวานใจฉันก็บอกไปแล้วมันคงจะเป็นแบบนั้นแหละ” อากิระเอ่ยออกมาทำให้ไฮบาระหันไปทางเขา


“ใครหวานใจนาย?” ไฮบาระ



“เธอไง..หรือว่าไม่ใช่?” อากิระ



ไฮบาระหันไปมองที่สนาม”ไม่ใช่ย่ะ”


****

[ อีกด้านนึงฝั่งของพวกรัน ]


“ไม่เห็นจะมาเลย”รันมองไปรอบๆโซโนโกะเอามือถือที่เก็บได้ขึ้นมา


”ลองส่งเมลดูดีมั้ย?”


เธอเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่สนุก


”อย่าน่าโซโนโกะ”


รันรีบเตือนเพื่อนสนิทของตนทันทีโซโนโกะที่ได้ยินก็ขำ”ล้อเล่นๆน่ะล้อเล่นๆ..แต่ว่ามันตื่นเต้นดีจังเลยนะ”


“เฮ้อ”รันถอนหายใจออกมาทงพร้อมกล่าวใจ’ให้ตายสิโซโนโกะจะเป็นแบบนีัไปถึงไหน’



“อุ้ย!รู้สึกตื่นเต้นเกินไปจนอยากเข้าห้องน้ำแล้วสิ..ขอโทษนะรันขอไปเข้าห้องน้ำแปปนึงนะ”โซโนโกะเอ่ยพร้อมกับเดินออกไป


“เอ๋..เฮ้อ” รันถอนหายใจออกมาก่อนจะยิ้ม”เชื่อเขาเลย”


“ช้าจังเลยแหะโซโนโกะเนี่ย”



“เอ๋”รันหันไปตามเสียงเห็นผู้ชายใส่แว่นกับผู้ชายผิวเข้มผมตั้ง


“อาก็ไม่ได้เห็นว่าขัดค้านนี่นา” ผู้ชายใส่แว่นเอ่ยออกมา


“อาก็ไม่ได้เห็นว่าคัดค้านนี่นา” ผู้ชายผิวเข้ม


“แล้วถ้าโซโนโกะไม่มาล่ะ?” ผู้ชายใส่แว่น


“อาเมื่อถึงตอนนั้นเราก็ทำตามแผน เราจะรออยู่ข้างนอกรอให้เจ้านั้นทำให้สำเร็จ...เสร็จแล้วจะได้เพ่นไปได้ด้วยกันเลยไงละเพราะโอกาสที่จะฆ่าเจ้าหมอนั้นน่ะมีแค่วันนี้วันเดียว” ผู้ชายผิวเข้มกล่าวออกมานั้นทำให้รันจาเบิกกว้างเงพร้อมกับลุกจากเก้าอี้จนเป็นเสียง


คลืด-!


“หือ?” ทั้งสองหันไปดูก่อนจะเห็นรันวิ่งออกไป



‘ทำยังไงดีต้องรีบบอกเรื่องนี้ให้ใครซักคนรู้แล้ว’รันพูดในใจก่อนจะมาหลบที่กำแพงแล้วค้นของในกระเป๋า’มือถือๆมือถือของเรา.ห๊ะ!’รันหันไปทางทีมีเงาก่อนจะพบกับผู้ชายผิวเข้มกับผู้ชายใส่แว่น


“ได้ยินแล้วสินะที่พวกเราคุยกันน่ะ”


รันส่ายหัวพร้อมกับความกลัวที่เข้ามา


“เฮ้ยนั่นมันมือถือของโซโนโกะไม่ใช่เหรอ?” ผู้ชายใส่แว่นเอ่ยออกไปก่อนที่ผู้ชายผิวเข้มจะคว้ามือถือที่รันถืออยู่



“ไม่ผิดแน่ของโซโนโกะแน่ๆ” ผู้ชายผิวเข้ม


“ทำไมมันมาอยู่กับเธอล่ะ?” ผู้ชายใส่แว่นถามไปที่รัน


“อ..เอ่อ..เพื่อนของฉันเขาเก็บได้เลยกะจะเอามาคืนให้” รัน


“ทำตกอย่างนั้นหรอโซโนโกะ...ถ้าอย่างนั้นก็คงจะไม่เห็นเมลของพวกเราน่ะสิ” ผู้ชายใส่แว่น


“ยังไงก็ตามก็คงปล่อยให้กลับไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้”ผู้ชายผิวเข้มกล่าวออกมารันที่ได้ยินก็เตรียมจะสู้โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนอยู่ข้างหลังและเขาก็เอาไม้ตีไปที่หัวของเธอ


ผลั้ก!

อั๊ก!

ก่อนที่เธอจะสลบลงผู้ชายทั้งสองที่เห็นแบบนั้นก็หันไปทางคนตี”อะไรกันมาด้วยเหรอ”


“แล้วทำอะไรกัยเด็กคนนี้ดี?” ผู้ชายใส่แว่นถาม


“ทำอย่างที่ซาโตรุบอกคงปล่อยเอาไว้แบบนี้ไม่ได้หรอก...ยังไงก็แบกไปที่โรงงานก่อนนะ”ชายใส่ เสื้อสีดำผมสีดำสนิทกล่าวออกมา


ผู้ชายผิวเข้มที่ชื่อว่าซาโตรุหันไปทางคนที่ใส่แว่น


“นายช่วยชั้นหน่อยล่ะกันมอนดะ” ซาโตรุ


“อา” มอนดะ


ก่อนที่พวกเขาจะแบกรันไปที่โกดังพร้อมกัน


ตัดมาที่สนาม



ตอนนี้ทุกคนในขบวนการนักสืบเยาวชนมาหาโซโนโกะ



“อะไรนะรัน-พี่รันหายไปงั้นเหรอ?” โคนันถามไปโซโนโกะ


โซโนโกะพยักหน้า” อา..ระหว่างที่ฉันไปห้องน้ำแค่แปปเดียวเอง”


“พี่เขากลับไปนอนที่โรงแรมรึป่าว?” เก็นตะ



อากิระที่นั่งอยู่กับโซโนโกะก็ดันแว่นขึ้นมา”ไม่หรอกผมว่าไม่ใช่..การที่พี่รันต้องการกลับโรงแรมเธอก็ต้องบอกพี่โซโนโกะหรือไม่โทรหากันสิ..แต่นี่หายไปดื้อๆแบบนี้มันก็มีอยู่ทางเดียว” เขาพูดขึ้นมาทำให้ทุกคนที่ได้ยินก็เข้าสู่ความวิตกกังวล


“ห..หรือว่าพี่รันจะแอบไปกินข้าวคนเดียว” เก็นตะพูดขึ้นมาทำให้อากิระมองไปยังเขาด้วยสายตาจิกกัด


“เฮ้อ”อากิระเขาถอนหายใจออกมาก่อนจะจ้องมองไปทางโคนันหรือคุโด้ชินอิจิที่ตอนนี้กำลังเข้าสู่ห้วงความคิด


ก่อนที่เขาจะเงยหน้าและมองไปทางโซโนโกะ”นี่ลองโทรเข้ามือถือหรือยังน่ะครับมือถือของพี่รันน่ะ”


โซโนโกะพยักหน้าพร้อมกล่าวต่อ”อือ แต่มีแต่เสียงเรียกเข้าน่ะไม่มีคนรับสาย ไม่แน่นะอาจเปิดเป็นระบบสั่นเอาไว้มั้งหรือไม่ก็..”


“ฉันเห็นด้วยกับคาโอรุคุงน่ะ เธออาจจะอยู่ในสภาพที่รับสายไม่ได้ อาจเป็นคดีลักพาตัวไปก็ได้” ไฮบาระเอ่ยขึ้นมาทำให้ทุกคนนั้นวิตกกังวลเกี่ยวกับรันมากขึ้น







ภายในห้องที่มืดมืดได้มีร่างของหญิงสาวที่หลับอยู่บนตัวของเธอนั้นโดนเชือกหมัดไว้อยู่แต่ไม่นานเธอก็ตื่นขึ้นแล้วมองไปรอบๆ”นี่มันที่ไหนกันเนี่ย?”


ก่อนที่เธอจะดันตัวขึ้นเพื่อให้มาเป็นท่านั่ง’แล้วนี่เราเป็นอะไรไป?’ก่อนที่เธอจะนึกถึงเหตุการณ์ที่ชายสองคนที่กำลังจะจู่โจมใส่เธอ’หรือว่านี่เราจะ..’



...


โคโกโร่ที่กลับมาจากร้านเหล้าก็มาที่สนามแข่งเทนนิสก่อนที่เขาจะเห็นพวกเด็กๆ” เฮ้! พวกเธอน่ะ อะไรกันทำหน้าตาบอกบุญไม่รับเลย..หรือว่าแพ้หมดท่าเลยสิเนี่ย”เขากล่าวขึ้นมาพร้อมกับทำหน้าเยาะเย้ย



พวกเด็กๆที่ได้ยินก็วิตกไม่รู้ว่าจะบอกโคโกโร่เกี่ยวรันดีไหม?


“เอ่อ..ป่าวหรอกครับ” มิซึฮิโกะ


“พี่..รันน่ะค่ะ” อายูมิ


“อาจจะโดนลักพาตัวไปก็ได้” เก็นตะ



“ว่าไงนะ!”ใบหน้าของโคโกโร่แสดงถึงความวิตกก่อนที่เขาจะส่ายหน้า”เดี๋ยวก่อนสิ คิดว่าลักพาตัวแน่ใจแล้วเหรอ อาจจะแค่หลงทางอยู่ที่ไหนซักแห่งก็ได้ละมั้ง”


“แต่ว่า โทรเข้ามือถือแต่ก็ไม่ยอมรับสายนะคะ แล้วก็ไม่ได้กลับไปที่โรงแรมด้วย” โซโนโกะ


“แต่ว่าแค่นั้นมันออกจะ” โคโกโร่


ติ้ดๆ ติ้ดๆ


ระหว่างที่โซโนโกะกำลังอธิบายอยู่ อยู่ๆก็มีเสียงมือถือดังขึ้นเธอรีบหยิบมันมาจากในกระเป๋าทันทีก่อนจะเห็นสายเรียกเข้า”อ้าาจากรันนี่นา!”


“นั่นไงเห็นมั้ยละเอาทำห่วงแทบแย่เลยแหนะ”เขาเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าที่โง่เขลา


เธอมองไปที่โคโกโร่ก่อนจะกดรับสาย “นี่รันเธออยู่ไหนน่ะ?”


“ขอโทษนะโซโนโกะฉันน่ะคงถูกลักพาตัวซักแล้วละ”


โซโนโกะที่ได้ยินก็ตกตะลึงเกี่ยวกับสิ่งที่รันบอก”เอ๋! ถูกลักพาตัวจริงๆหรอ!?”


โคโกโร่ที่ได้ยินก็ตะลึงไปอีกคน”ว่าไงนะ!”


โคนันเขารีบเดินไปยังโซโนโกะก่อนจะคว้าโทรศัพท์”ขอคุยหน่อยครับ!”


ก่อนที่เขาจะเอามาแนบหู”ฮัลโหลพี่รันครับ”


“โคนันคุง”


“ที่นั่นน่ะรู้รึป่าวว่าที่ไหน?”


“ที่ไหนงั้นเหรอ”เธอมองไปรอบๆ”ดูเหมือนว่าจะเป็นห้องล็อคเกอร์ที่ไม่ค่อยมีคนมาน่ะ


“งั้นมองจากหน้าต่างเห็นข้างนอกรึป่าวครับพอจะมีอะไรให้เป็นจุดสังเกตุได้มั่งไหมครับ?..อะไรก็ได้นะครับพี่รันครับ”



“เข้าใจแล้วคอยเดี๋ยวนะ”เธอเอ่ยเสร็จก็ใช้ปากคาบมือถือก่อนจะค่อยๆยืนขื้นแล้วมองไปทางหน้าต่างก่อนจะวางมือถือลง


“เป็นไงครับพี่รัน” ตอนนี้ทุกคนในขบวนการพยายามตั้งใจฟังสิ่งที่ในมือถือจะบอก


“ดอกทานตะวัน..ใช่มีดอกทานตะวันบานอยู่เพียบเลย”


“แล้วอย่างอื่นละ?”


“อีกฟากนึงของดอกทานตะวันมีตึกที่ไม่ได้ใช้งาน

อยู่แล้วก็มีป้าย”


“ที่ป้ายนั่นเขียนว่ายังไงบ้างครับ?”



รันที่ได้ยินก็เขม่งตามองไปทางป้ายขนาดใหญ่”เอ่อ..ฮิรุโกะ มาจิ “ ก่อนที่เธอจะหันไปพูดกับมือถือ” ฮิรุโกะ มาจิ น่ะ ฮิรุ ที่แปลว่า ปลิง ส่วนโกะที่แปลว่า เด็ก



“เข้าใจแล้วฮิรุโกะมาจิสินะครับ..แล้วก็เรื่องของคนร้ายอะครับ?”


“คนร้ายก็คือพวกที่ส่งเมลไปหาคุณโซโนโกะ”


“เอ๋คนที่ส่งเมลไปหาโซโนโกะคือคนร้ายเหรอ?”โคนันที่ได้ยินก็มองไปทางโซโนโกะ


“แล้วก็นะโคนันคุงตั้งใจฟังให้ดีนะวันนี้คนพวกนั้นบอกว่าจะฆ่าใครบาง-”


ไม่ทันพูดจบโคโกโร่ก็หยิบมือถือที่โคนันคุยทกับรันมาแนบหู”นี่รัน นี่พ่อนะ พูดกับพ่อหน่อยสิรัน


ตืด ตืด


เสียงโทรศัพท์มือถือโดนตัดไป


โคโกโร่ใบหน้าแสดงออกถึงความกังวล”วางสายไปแล้ว”


“เอ๋” × 5


“หรือว่าคนร้ายจะ..” มิซึฮิโกะ







“เอายังไงดีล่ะ?” ชายใส่แว่นถามไปทางชายผิวเข้ม


“มันอาจโทรแจ้งตำรวจไปก็ได้นะ” ชายผิวเข้มกล่าว


“งั้นเลิกดีกว่ามั้ยเนี่ย?” ชายสวมแว่นถามอย่างกังวล


ชายผิวเข้มโยนมือถือทิ้ง”ไม่มีทางเด็ดขาด”ก่อนที่เขาจะเหยียบไปที่มือถือ


แพบ!





“สรุบว่าจะแจ้งตำรวจใช่ไหม?” อากิระกล่าวถามอีกที


“ครับมันก็ต้องเป็นแบบนั้น” มิซึฮิโกะ



อากิระที่ได้ยินก็ถอนหายใจก่อนจะโบกมือลา”งั้นพวกคุณก็ไปโรงพักกันเถอะ  ผมเกลียดตำรวจ”เขาเอ่ยขึ้นมาก่อนจะเดินกลับไปแต่โคนันจับไหล่ของเขาไว้


“นายไม่ห่วงรันเลยรึไง?” โคนันเอ่ยขึ้นมาเขาผิดหวังในตัวอากิระมากที่ไม่สนอะไรเลยอากิระปัดมือของเขาออกก่อนจะกล่าวว่า”อย่าลืมว่าฉันเป็นแฮกเกอร์ ฉันมีวิธีของฉัน พอได้เรื่องอะไรจะโทรไปหานายก็แล้วกัน”ก่อนที่เขาจะเดินออกไป



เด็กทั้งสามมองไปยังอากิระที่เดินจากไป


“อะไรกันคาโอรุคุงเย็นชาชมัดเลย” มิซึฮิโกะเอ่ยออกมา


“นั่นพี่รันนะ” อายูมิ


“ฉันจะไปลากตัวหมอนั่นกลับมาเอง” เก็นตะเอ่ยขึ้นพร้อมกับจะวิ่งไปหาอากิระแต่เขาก็โดนโคนันเอามือห้าวไว้ก่อน


“ช่างเขาเถอะ เขามีวิธีของเขา พอได้เรื่องอะไรเดี๋ยวเขาโทรมาบอกเอง” โคนัน



มิซึฮิโกะได้ยินก็ขมวดคิ้ว”วิธี? วิธีอะไร?”


โคนันไม่ตอบเพียงแต่มองไปยังร่สงที่เหลือแต่เงาของอากิระ ไฮบาระก็เช่นเดียวกันจ้องมองไปยังอากิระเหมือนกัน






แก็รก


คลิ้ก


ในห้องพักของโรงแรมอากิระเขาเปิดประตูก่อนจะปิดมันลงแล้วล็อคไว้ก่อนที่เขาจะเดินไปยังกระเป๋าสพายของเขาที่วางอยู่ตรงมุมห้อง และเขาก็หยิบเดสก์ท็อป ขนาดเล็ก ออกมาจากในกระเป๋า


ก่อนที่เขาจะแฮกระบบเข้าองกรค์รักษาความมั่งคงและแฮกไปทางกูเกิ้ลแมพเพื่อหาร้านหรือไม่ก็ชื่อมือเมืองที่มีคำว่า ฮิรุโกะมาจิ


แก็ก แก็ก

[ ไม่พบ ]

“อะไรกันหรือว่าเราฝีมือต่ำลงอย่างงั้นเหรอ?”แต่เขาก็ไม่คิดที่จะยอมแพ้
นิ้วของเขารกะทบไปยังแป้นคีย์บอร์ดย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะนึกขึ้นได้”เดี๋ยวก่อนถ้าฮิรุโกะมาจิ ไม่ใช่ชื่อเมืองแต่เป็นการอ่านออกเสียงผิดละหรือไม่ก็ชื่อเฉพาะ…”เมื่อเขานึกได้เขาก็รัวแป้นพิมม์อย่างรวดเร็ว


แก็ก แก็ก



“เจอแล้ว โยโกะมาจิอ่านออกเสียงว่าลูกของปลิงโยโกะมาจิคลินิก!”



(ต่อจากนี้จะเป็นส่วนที่ผมทำหายไปนะครับเนื้อเรื่องมันอาจไม่ค่อยต่อกัน)



เมือได้เรื่องอากิระก็โทรไปหาโคนัน


โคนัน: ไงได้เรืองอะไรบ้าง?

อากิระ:ได้สิ..ฮิรุโกะมาจิ ไม่ใช่ชื่อเมืองแต่เป็นการอ่านออกเสียงผิด

โคนัน: หมายความว่าไง?

คาโอรุ: โยโกะมาจิไง เป็นชื่อ ของคลินิก ที่ฉันตรวจพบ

โคนัน: งั้นเหรอขอบใจนายมากคาโอรุตอนนี้ฉันค้นในแผนที่เมืองแล้วเจอจริงๆด้วย

คาโอรุ: เรียกว่าอากิระก็ได้ทำไมที่นั้นมีใครอยู่ด้วยเหรอ

โคนัน: อา ฉันอยู่กับเด็กๆพวกนี้แล้วก็ไฮบาระน่ะ

คาโอรุ: พวกนั้นไม่แข่งกันงั้นเหรอ มันมีอะไรต้องรีบร้อนขนาดนั้นเกิดอะ ไรขึ้นที่สถานนีตำรวจงั้นเหรอ?

โคนัน: เฮ้อ..ปิดนายไม่ได้จริงๆ ฉันคิดว่านี่ไม่ใช่การลักพาตัวธรรมดาๆเพราะว่าทางคนร้ายที่ลักพาตัวรันไปมันต่อสายตรงเข้ามาที่สถานีตำรวจแล้วก็มันให้ให้เตรียมเงินค่าไถ่150ล้านเยน แล้วก็ให้คนใดคนนึงถือไปที่ท่าเรือเฟอร์รี่อามากุสะที่จะออกเวลาบ่ายสามโมง

คาโอรุ: อย่างงี้นี่เอง การลักพาตัวมันเป็นแค่ฉากบังหน้าสินะ...ตอนนี้นายอยู่ไหน?



อากิระมาถึงร้านกาแฟใกล้ๆกับสนามกีฬาก่อนจะพบขบวนการนักสืบเยาวชนและโคนัน,ไฮบาระ

มิซึฮิโกะเดินเข้ามาหาผม


“คาโอรุคุงเก่งมากเลยนะครับ ผมเพิ่งรู้นะเนี่ยว่าคุณเป็นโปรแกรมเมอร์!”มิซึฮิโกะชื่นชมอากิระอย่างดีแต่เขาก็แค่ยิ้มเขินๆก่อนจะกข่าว”มันก็ไม่ได้ขนาดนั้นหรอกนะ มิซึฮิโกะคุง”


มิซึฮิโกะส่ายหน้า”พูดอะไรน่ะครับคุณจะต้องช่วยเหลือพวกเราได้แน่ๆครับ สำหรับขบวนการนักสืบเยาวชน!”อากิระที่ได้ฟังแล้วกพยักหน้า’ก็ดีใจอยู่หรอกทีเด็กมาชมแบบนี้แต่เฮ้อ’


“คาโอรุ!”


อากิระหันไปตามเสียงก่อนจะพบว่าโคนันเรียกเขา,เขารีบเดินไปทันทีก่อนจะกล่าว”ตอนนี้นายรู้อะไรอีกบ้าง?”


โคนันที่ได้ยินก็ยิ้มขึ้น”เมื่อกี้ฉันโทรไปหาโซโนโกะแล้วเธอบอกว่ามันมีเมลเข้ามาในโทรศัพท์ที่เก็บได้ ในเมลนั้นบอกว่า โซโนโกะถ้ามาไม่ได้ละก็วันครบรอบวันตายของคนๆนั้นเธอไปจุดทูปคนเดียวก็แล้วกันนะเอาดอกทานตะวันที่เบ่งบานอยู่ด้านหลังโยโกะมาจิไปปักให้ด้วยละ


“โยโกะมาจิจริงๆสินะรู้สึกใกล้ๆกับโยโกะมาจิฉันตรวจพบอีกว่าด้านข้างของที่นั่นมีโรงเหล็กร้างอยู่ไม่แน่รันอาจอยู่ที่นั่นก็ได้…”


“ใช่แล้วแต่มันก็ยังมีอะไรน่าสงสัยอยู่นิดหน่อย”โคนันเอ่ยเสร็จเขาก็หยิบแผนที่เมืองให้อากิระ


อากิระมองด้วยแปลกใจก่อนจะดูในแผนที่”จริงด้วยสินะ”ก่อนที่เขาจะวางมันลง”แล้วนายมีแผนยังไงต่อ?”


ภายในที่ๆมืดไม่มีแสงไฟได้มีทีวีฉายอยู่รันที่โดนมัดด้วยเชือกเฝ้ามองไปที่คนร้ายที่สวมแว่นกำลังมองดูการแข่งอยู่จังหวะนั้นรันพยายามขยับมือไปมาเพื่อให้เชือกมันหลวม


“หะ?”


แต่คนร้ายสังเกตุเห็นก่อนที่เขาจะหันมาทางรัน”อย่าขยับนะ!...ถ้าไม่อยู่เฉยๆละก็...เจอนี่แน่!”เขากล่าวขึ้นมาพร้อมกับชี้มีดไปทางเธอ


!




ด้านนึงได้มีรถคันสีน้ำตาลมาจอดที่หน้าโยโกะมาจิก่อนจะมีเด็กหกคนลงมาจากรถอากิระหันไปทางคนขับ”ขอบคุณนะครับที่ให้นั่งมาด้วย”


“ไม่เป็นไรระวังตัวด้วยละ”เขากล่าวออกมาก่อนจะขับรถออกไป


“เจอแล้วละทุ่งทานตะวัน”โคนันกล่าวออกมาทำให้ทุกคนหันไปทางด้านหน้า


“ดีละขบวนการนักสืบเยาวชนออกปฏิบัติการได้!”เก็นตะเอ่ยอออกมาทำให้มิซึฮิโกะ,อายูมิคึก


“เย้!!” อายูมิ / มิซึฮิโกะ


อากิระหันไปทางโคนัน”แล้วมีแผนยังไง?”


โคนันยิ้มขึ้นมาก่อนจะกล่าว”ทุกคนมาทางนี้ก่อนเดี๋ยวฉันจะบอกว่าต้องทำยังไง”


แผนของโคนันก็คือเขาจะขึ้นไปด้านบนของโรงเหล็กแล้วใช้เชือกโหนลงมาโดนตัวของคนร้ายและจังหวะนั้นขบวนการนักสืบเยาวชนก็เปิดประตูออกมาและมัดตัวคนร้าย



“ชนะนะต้องชนะให้ได้”คนร้ายที่สวมแว่นพึมพัมออกมารันที่เห็นแบบนัันก็มองไปรอบๆก่อนจะเห็นโคนันโบกมือให้อยู่’โคนันคุง?’


โคนันโหนเชือกลงถึบไปที่คนร้าย”ย้ากกก!”


ผลั่ก


คนร้ายล้มลงมีดล่วงหล่นลงไป


ครืด


เก็นตะเปิดประตูขึ้นมา”ขบวนการนักสืบเยาวชนมาแล้ว!!”


อากิระและเด็กๆช่วยกันมัดตัวคนร้ายส่วนโคนันก็ไปแก้มัดรัน


“ขอบใจนะทุกคน”รันกล่าวออกมาก่อนจะหันไปพูดกับโคนัน”จริงสิแย่แล้วคนพวกนี้บอกว่าโอกาสที่จะฆ่าหมอนั่นได้มีแค่วันนี้วันเดียวเท่านั้นแบบนี้ละก็เราต้องรีบแจ้งตำรวจแล้ว”


โคนันที่ได้ยินก็ขมวดคิ้ว’มีแค่วันนี้วันเดียวงั้นเหรอ?..หื้ม”


‘เสียงรถ!’ อากิระ


เสียงรถจอดดังขึ้นมาโคนันบอกมห้ทุกคนไปซ่อนตัวแล้วก็บอกให้รันอยู่เฉยๆ


ด้านนอกของโรงเหล็กมีรถคันสีเทาจอดอยู่ก่อนที่จะมีร่างของคนๆนึงลงมาจากรถแล้วเดินเข้าไปในโรงเหล็กเมื่อทาถึงเขาก็ตกใจ”อะไรน่ะ!?” สิ่งที่เขาเห็นคือเพื่อนของเขาถูกมัดและรันที่ออกมาได้


“ฮิเดกินี่แก..กับแค่ผู้หญิงเนี่ยนะ?...โถ่เว้ย!”เขาขยับตัวเดินเข้าไปทันที


เพล้ง!


“โอ้ย!”


ถังน้ำขนาดใหญ่ลงมาบนหัวของเขาก่อนที่เท้าของอากิระลงมาบนหัวเขา”ล้มไปซะ!!”


เก็นตะ,มิซึฮิโกะ,อายูมิ วิ่งเข้ามา”ดีละที่เหลือเราจัดการเอง!” ก่อนที่พวกเขาจะมัดตัวคนร้ายเอาไว้


อากิระหันไปทางโคนัน”จบไปอีกคดีนึงแล้วนะ”


“นั่นสิเอาละเดี๋ยวฉันโทรบอกพวกเขาก่อน”โคนันเอ่ยออกมาก่อนจะโทรศัพท์หาใครคนนึง



ณ.ท่าเรือเฟอร์รี่อามากุสะ

ติ้ดๆติ้ดๆ

ตำรวจนายนึงรับโทรศัพท์”ครับ...อะไรนะ...จริงเหรอ..เข้าใจแล้วจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ”เขาวางสายก่อนจะเดินไปหาโมริ โคโกโร่”คุณโมริคุณไม่จำเป็นต้องขึ้นเรือแล้วละครับ”


“หะ..หา?” โคโกโร่





ภายในโกดังร้างของคนร้ายทั้งสองถูกมัดอยู่โดยมีขบวนการนักสืบคอยนั่งดูการถ่ายทอดสดทางทีวีอากิระที่ไม่สนการแข่งก็หันมาทางคนร้าย


“ว่าแต่วันนี้พวกพี่ชายจะฆ่าใครงั้นเหรอ?”


“....” “....”

พวกเขาทั้งสองนั่งเงียบไม่ยอมเอ่ยปากพูดกับอากิระเขาที่เห็นแบบนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมา”ถ้าไม่อยากพูดเดี๋ยวผมพูดเองเอามั้ย...ถ้าการฆ่ามีแค่วันนี้วันเดียวแสดงว่าเกี่ยวข้องกับการแข่งขันในวันนี้ใช่มั้ย?”ก่อนที่เขาจะหันไปทางทีวีแล้วกล่าวต่อ”ไม่ว่าใครก็ดูทางมีวีกันทั้งนั้น”ก่อนที่เขาจะหยิบแผนที่ออกมา”ภายในตอนแรกผมรู้เรื่องสถานที่โดยการใช้เดสก์ท็อป แต่ พอได้แผนที่นี้ขึ้นมาจากโคนันมันก็มีจุดน่าสงสัยอยู่นิดหน่อย แล้วก็ตอนที่พวกเรานั่งรถมาที่นี่คนขับรถก็บอกผมว่า โรงเหล็กนี้น่ะ ประทานการจัดเทนนิสการกุสล โคโนริ มาซึเคนโซ เป็นเจ้าของอยู่”


เมื่อคนร้ายทั้งสองได้ยินก็หลบหน้า”ไม่แน่นะพวกพี่ชายน่ะอาจจะวานให้คุณโนริมาซึฆ่าใครคนนึงก็ได้?”


ชายสวมแว่นที่ได้ยินก็ค้านขึ้นมา”ใครมันอยากจะเป็นพวกเดียวกับไอคนแบบนั้นให้โง่กันล่ะ!!”

ชายผมตั้งที่ได้ยินก็แย้งขึ้นมา”ไอเจ้าบ้าอย่าพูดเส่!”


อากิระที่เห็นแบบนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมาพร้อมกล่าวว่า”งั้นก็แสดงว่า พวกคุณ คิดจะฆ่าคุณโนริมาซึจริงๆละสินะ”


“เอ่อ” พวกเขาถอนหายใจออกมา


“โอ้ย!เจ็บ”อยู่ๆรันก็ปวดหัวจากด้านหลังขึ้นมาอายูมิที่เห็นแบบนั้นก็ถามด้วยความเป็นห่วง”เป็นอะไรไปคะ?”


รันหันไปทางเธอก่อนจะกล่าว”บริเวณที่โดนคนร้ายตีน่ะมันเกิดระบมขึ้นมาน่ะ”


เมื่ออากิระและโคนันได้ยินก็ตาเบิกกว้างขึ้นมารันหันไปพูดกับโคนัน”โคนันคุง คนร้ายน่ะยังมีอีกคนนึงนะคนที่ตีพี่น่ะ”


! ! ! !


เก็นตะที่ได้ยอนก็ถาม”คนที่ทำชื่อโซโนโกะหรือป่าว?”


รันส่ายหัว”ไม่ใช่หรอก..พี่ว่าคงจะเป็นผู้ชายนะตอนที่หมดสติไปพี่เหมือนได้ยินเสียงผู้ชายพูดนะ..ไม่แน่น่ะเขาคนนั้น”


‘เขาอาจจะเล่นงานนาริมาซึ เคนโซ อยู่ก็ได้’ โคนันที่คิดได้แบบนั้นก็รีบโทรศัพท์หาโคโกโร่ทันที


โคโกโร่: อะไรนะ!..ให้ยกเลิกการแข่งขันแล้วใหคุ้มครองนาริมาซึเคนโซงั้นเหรอ?

โคนัน: ครับ..คนร้ายอยู่ที่นี่มันยังมีพรรคพวกอยู่อีกคนนึงครับแล้วก็คนๆนั้นกำลังจ้องเอาชีวิตของคุณนาริมาซึอยู่ด้วยครับ

โคโกโร่: ด..เดี๋ยวก่อนนะ ม้นยังไงกันแน่เนี่ย นี่ไม่ใช่การลักพาตัวเพื่อเรียกค่าไถอย่างงั้นเหรอ?

โคนัน: ครับ..แต่ว่าตอนนี้ไม่มีเวลามาเล่าลายละเอียดให้ฟังครับ...ยังไงก็ตามถ้าเราไม่รีบไปคุณนาริมาซึมีอันตรายแน่นะครับ!

โคโกโร่: เข้าใจแล้ว เสร็จแล้วต้องเล่ามาให้หมดเลยนะ


โคโกโร่ตัดสายก่อนจะหันไปทางตำรวจ”คุณตำรวจคามานะครับ”


“ครับเข้าใจแล้วครับผมจะรีบสั่งการทันทีครับ”



“อย่ามาพูดบ้าๆนะ!การแข่งขันนี้ มันขึ้นอยู่กับ อาชีพ นักการเมืองของฉันเลยนะ!”นาริมาซึหันไปตะคอกกับคนที่มาบอกว่าให้ยกเลิกการแข่งขันเทนนิสพร้อมกล่าวต่อ”ใครจะไปยอมให้ตำรวจมันมาสั่งเอาให้ได้ละ”


“ต..ตะ..แต่ว่าชีวิตของคุณน่ะ”



“หนวกหู!!...เพราะงั้นฉันถึงได้เสียเงินแพงๆจ้างเจ้าพวกนี้มายังไงล่ะ”นาริมาซึเอ่ยพร้อมกับหันไปมองบอดี้การ์ดที่ประกบข้างเขาทั้งสองคน”ฉันไม่ระงับการแข่งขันเด็ดขาดแข่งมันต่อไปแบบนี้แหละ!”



พวกขบวนการนักสืบมองไปที่วีที่ไม่หยุดการแข่งขันการแข่ง


“ทำไมเขาถึงไม่หยุดละ” เก็นตะ


“นาริมาซึ เคนโซ ครับ คุณเนี่ยสุดยอดมากเลยครับในถานะคนจัดการแข่งขันคุณคิดว่าไงครับ?”



“แหม่..ในถานะผู้จัดการแข่งผมก็หวั่นใจเหมือนกันนะครับก็ผมน่ะกำลังโดนใครหมายปองชีวิตอยู่ด้วย”



“เอ๋!”


“ผมไมใช่นาริมาซึเคนโซคนที่จะมากลัวกับคำขู่กระจอกๆแบบนั้นหรอก!!...ในถานะตัวแทนประชาชนนาริมาซึคนนี้เพื่อที่นี่เพื่อคนในจังหวัดคุนาโมโตะแล้วละก็ผมเตรียมใจที่จะสละชีวิตได้ทุกเมื่อครับ




‘จะบ้ารึไงเนี่ย’โคนันเอ่ยในใจเขาไม่คาดคิดว่านาริมาซึจะหน้าด้านหน้าทนแบบนี้


‘ปล่อยให้มันตายไม่ดีกว่าเหรอแบบนี้?’อากิระเอ่ยในใจโดยเขาคิดว่านักการเมืองคนนี้น่าหมั้นไส้


“เอ่อ..คือ ...เอาละครับ คนที่จะได้ขึ้นแท่งรับรางวัลชนะเลิศที่ท่านประะทานจัดการแข่งขันที่นาริมาซึเคนโซมอบให้นั้น จะเป็น ทาจิคาวะ มาซาโตะ งั้นเหรอหรือว่าจะเป็น อาวาคุจิ เรียวเฮ กันแน่



“เหอะๆเสียใจด้วยนะเท่านี้ความเหนื่อยยากของพวกนายก็หายไปหมดเหมือนฝองสบู่แล้ว..จะบอกอะไรดีๆให้ก็แล้วกันเจ้าบ้านาริมาซึนั้นนะไม่มีใครอยากเอาชีวิตให้โง่หรอกเพราะว่ามันลงทุนมากมายเพื่อที่จะจ้างบอดี้การ์ดให้มันซักขนาดนั้นนี่น่ะ”คนร้ายผมตั้งเอ่ยออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เยาะเย้ย


‘จริงด้วย..ถ้าแค่จะเอาชีวิตละก็ไม่แค่ต้องวันนี้ก็ได้นิตรงข้ามกันแต่ว่าที่รันบอกแม่แค่วันนี้วันเดียวเท่าน้นเพราะอะไรกันนะทำไมถึงต้องเป็นวันนี้ด้วย’โคนันคิดในใจ


“คุณโซโนโกะถ้าเป็นคุณโซโนโกะเขาอาจจะหยุดเอาไว้ก็ได้ใช่มั้ยละ”รัยเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับมองไปยังคนร้ายทั้งสอง”หรือว่าพวกคุณน่ะจริงๆแล้วอยากให้คุณโซโนโกะห้ามเอาไว้ใช่มั้ย?เพราะงั้นถึงได้ส่งเมลแบบนั้นให้กับคุณโซโนโกะ”



“หนวกหูน่า!! นี่เป็นการแก้แค้นให้เขาคนนั้น!แล้วก็ในหมู่พวกเราน่ะโซโนโกะเป็นคนที่โดนเจ้านาริมาซึเล่นงานหนักที่สุดด้วย เพราะงั้น มันก็เป็นการกระทำเพื่อโซโนโกะด้วย!” คนร้ายผมตั้งกล่าวออกมา


“แต่ว่าคุณโซโนโกะก็ต้องการจะลืมมันไปให้ได้ไม่ใช่เหรอ? เพราะงั้นถึงได้ไม่เห็นด้วยกับแผนการนี้น่ะ” รันเอ่ยออกไปพวกคนร้ายที่ได้ยินก็หลบหน้า


“นี่ คนๆนั้นที่ว่าน่ะใช่คุณซาเอกิ เลขาของนาริมาซึที่ฆ่าตัวตายไปเมื่อเร็วๆนี้ใช่หรือป่าว”โคนันเอ่ยออกไปพวกคนร้ายที่ได้ยินก็ทำหน้านิ่ง”ใช่จริงๆด้วยสินะวันนี้เป็นวันตายของคุณซาเอกิละสินะแล้วพวกคุณมักจะไปเยี่ยมหลุมศพของเขาพร้อมๆกันเสมอด้วยคุณโซโนโกะที่ว่านั้นน่ะ เขาอาจจะไปรอที่สุสานอยู่แล้วล่ะมั้งเพื่อรอให้มาน่ะเธอคงจะรอเพราะเชื่อว่าพวกคุณต้องยกเลิกแผนการแบบนี้แล้วก็มาพร้อมหน้าพร้อมตากันไม่ใช่เหรอครับ”



อากิระที่ได้ยินการสันนิษฐานของโคนันก็กลืนน้ำลาย’หมอนี่มันคาดเดาได้เฉียดแหลมจริงๆเก่งกว่าปีที่แล้วอีกแหะแต่ก็นะพอจะเดาได้นั้นแหละ’อากิระคิดในใจก่อนจะหันไปทางคนร้าย


“ไม่ใช่หรอก..”ชายสวมแว่นเอ่ยออกมานันทำให้โคนันแปลกใจ


“ถ้าเป็นโซโนโกะละก็คงจะห้ามเอาไว้ได้แน่ๆแต่ว่าป่านี้แล้วคงจะไม่ทันการแล้วล่ะ”


“เฮ้ยฮิเดกิ!”


“เพราะการแข่งขันมันมาถึงขนาดนี้แล้วนีัแล้วนี่น่ะ”


“ไอเจ้าบ้าเอ้ย!”



โคนันที่ ได้ยินก็แปลกใจ”ว่าไงนะ!”ก่อนที่เขาจะมองไปในทีวี


จะโห่ร้องหรือร้องไห้ก็มาถึงเกมส์สุดท้ายแล้วนะครับ อุจิคาวะ เริ่มเสริ์ฟแล้วนะครับ


‘งั้นเหรอเข้าใจแล้ว เหตุผลที่ต้องลงมือในวันนี้เท่านั้น..ในการแข่งครั้งนี้มีเวลาเพียงแวบเดียวที่สามารถเข้าใกล้คุณนาริมาซึได้โดยไม่มีบอดี้การ์ดคอยคุ้มครองใครคือคนร้ายกันแน่ ไม่ว่าใครก็เป็นคนในพื้นที่ อายุก็พอๆกัน ใครกันแน่นะตกลงว่าคนไหนกันแน่ โถ่เว้ย!’


อากิระที่เห็นโคนันคิดไม่ออกก็เดินเข้าไปใกล้ทีวีก่อนจะเห็นใบโปสเตอร์”เอ๋รูปนี้มัน โคนันมาดูนี่สิ!”


“ฮื้ม?”โคนันหันไปตามเสียงก่อนจะเห็นรูปที่อากิระชี้’! อย่างนี้นี่เองคนร้ายก็คือคนๆนั้น!’ขณะที่โคนันรู้ตัวคนร้ายแล้วก็มีเสียงพัดดังขึ้นมา


พับๆๆๆ


“เสียงเฮลิคอปเตอร์นี่นา!” เก็นตะ


“หรือว่าอาจเป็นพวกตำรวจก็ได้นะครับ!”


[ รัน ได้ยิน ไหม นี่ พ่อเองนะ ]



รันเดินออกไปพร้อมกับพวกอายูมิ”ไม่เป็นไรค่ะหนูปลอดภัยดี!


[ ขอโทษนะรัน! คงจะกลัวมากสินะ! ]


“โซโนโกะ” รันดีใจมากเบยที่ได้เจอเพื่อนของตัวเองอีกครั้ง



ระหว่างนั้นโคนันก็หันไปทางคนร้าย”นี่ เหตุผลที่พวกนายคิดจะฆ่าคุณนาริมาซึน่ะผมพอจะเข้าใจแล้วละนะแต่ว่าทำใจยอมรับไม่ได้จริงๆ”


คนร้ายทั้งสองเชิดหน้า”เหอะเด็กๆอย่าวพวกเธอจะไปเข้าใจได้ยังไงกันละ”


โคนันขมวดคิ้ว”ใช่สิแล้วก็ไม่อยากจะเข้าใจด้วยไอความรู้สึกที่คนอยากจะฆ่าคนด้วยกันเองเนี่ย!”


อากิระที่ได้ยินสิ่งที่โคนันบอกกับคนร้ายเขาก็เจ็บใจ เจ็บใจที่ความรู้สึกของการฆ่าคนมันเข้ามา ในอดีตเขาทั้งชอบและเกลียดมันแต่ตอนนี้เขาเกลียดมันเข้ากระดูกเลยละแต่ก็พอจะเข้าใจความรู้สึกอยากฆ่าคนอยู่ ไม่ได้ฆ่าเพราะอยากฆ่า แต่ฆ่าเพราะช่วยคนรอบข้าง ถึงแม้ว่าโคนันเขาจะไม่เข้าใจอากิระแต่อากิระก็เข้าใจความรู้สึกของใครหลายๆคน


[ น่าเศร้านะครับ ]


“โอโรจิฉันนึกว่านายตายไปแล้ว”


[ เหอะๆพูกอะไรได้น่ากลัวจังนะครับผมนะตายไปตั้งแต่ที่คุณมาอยู่ในร่างของผมแล้วละ ]


“แต่ฉันไม่รู้สึกแบบนั้นนะ”เขาเอ่ยสร้จก็เดินออกไปจากโรงเหล็กและเดินผ่านตำรวจหลายคนไป


คนร้ายทั้งสองวิตกเป็นอย่สงมากกับการที่ต้องถูกตำรวจจับ


โคนันรีบวิ่งไปที่เฮลิคอปเตอร์”คุณตำรวจครับรีบไปที่สนามเทนนิสเร็วเข้าผมรู้แล้วละว่าคนร้ายอีกคนนึงนะคือใคร”


ตัดภาพมาที่สนามการแข่งเทนนิส

[เอาละครับต่อไปนี้จะเป็นการมอบถ้วยรางวัลให้กับผู้ชนะเลิศ]



“ผู้ชนะคือ คุณ ทาจิคาวะ มาซาโตะ เพื่อเป็นที่ระลึกในการแข่งเทนนิสอิโนะคุนิคัฟครั้งที่1นี้ คุณได้รับ การแข่งเป็นคนชนะเลิศในการแข่งนี้แล้สผมจะเป็นคนมอบของรางวัลชนะเลิศให้คุณเอง”นาริมาซึกล่าวขึ้นมา


[เอาละครับ คุณ ทาจิคาวะ เชิญขึ้นแท่งได้เลยครับ]


ทาจิคาวะมองไปที่นาริมาซึด้วยสายตาจริงจังก่อนจะเดินขึ้นไปนาริมาซึเอาถ้วยให้เขาพร้อมกล่าวยินดีและให้จับมือ


“ยินดีด้วยนะ”


ทาจิคาวะรับถ้วยรางวัลก่อนจะจับมือนาริมาซึอย่างแรงแล้วกล่าวว่า”ไม่เจอกันนานนะครับคุณนาริมาซึ”


เมื่อนาริมาซึได้ยินก็สงสัย”เราเคยพบกันมาก่อนงั้นเหรอ”


“เมื่อสิบปีก่อนผมเคนทำงานในโรงงานของคุณในถานะลูกน้องของคุณซาเอกิ ผมคือ ทาจิคาวะไงล่ะ”



“เมื่อสิบปีก่อนงั้นหรอ..ซาเอกิ...ระ..หรือว่าแก!”นาริมาซึเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับการตกใจทาจิคาวะโยนถ้วยรางวัลลงก่อนจะล็อคคอของนาริมาซึแล้วหยิบมีดขึ้นมา”ในที่สุดแกก็จำได้แล้วสินะ!ฉันคือคนที่เคยทำในโรงงานของแกแล้วก็ได้เงินเดือนไม่พอยาไส้ไอตัวจุกจิกที่ถูกใช้อย่างหนักทาจิคาวะมาซาโตะไงล่ะ!!”


เมือกล่าวถึงจุดนี้ทุกคนในสนามต่างมองดูด้วยอาการตกใจที่นาริมาซึโดนมีดจี้คอบอดี้การ์ดของนาริมาซึเตรียมตัวจะไปช่วยนายของตน


“อย่าขยับนะ!!”ทาจิคาวะตะโกนขึ้นมาเมื่อเห็นท่าทีของบอดี้การ์ดก่อนจะกล่าวกับนาริมาซึ”เพราะแกได้ขึ้นมาเป็นเทศมนตรี..ฉันก็รู้สึกเป็นห่วงคุณซาเอกิที่ไปเป็นเลขาของแก...แกน่ะฆ่าคุณซาเอกิโดยการป้ายความผิดของแกทั้งหมดให้เขาใช่มั้ย!!”


“มะ..มะ..ไม่ใช่นะเจ้าซาเอกิมันฆ่าตัวตายเอง”นาริมาซึรีบพูดปัดออกไป


“เพราะแกบีบคั้นให้เขาต้องทำอย่างนั้นไม่ใช่รึไง!!เมื่อสิบปีก่อนตอนที่พวกเราหนีออกมาจากโรงงานนรกของแกคุณซาเอกิเป็นห้ามพวกเราที่หาทางคิดบัญชีกับแกแต่ว่าถ้าลวมือทำซักตอนนั้นก็คงจะดีหรอกถ้าทำแบบนั้นละก็คุณซาเอกิก็คงไม่ต้องมาตายแบบนี้”


“อย่านะ...อย่าทำฉันเลย”นาริมาซึอ้อนวอนเขาให้เขาไว้ชีวิตทาจิคาวะมองไปนาริมาซึด้วยความแค้น”ไปขอโทษคุณซาเอกิในยกมโลกซักเถอะ!!”ก่อนที่เขาจะยกมีดสูงขึ้น


พับๆๆๆๆ


จังหวะนั้นเฮลิคอปเตอร์ของตำรวจก็มาถึงพอดีก่อนที่ทาจิคาวะจะหันไปทางเฮลิคอปเตอร์


[ทาจิคาวะ มาซาโตะ ทิ้ง อาวุธ แล้วยอมปล่อยตสประกันซะ!! ]


“หนวกหูอย่าเข้ามาใกล้นะ!!” ทาจิคาวะ


[ หยุดเถอะนะมาซาโตะ ]


เสียงของผู้หญิงดังขึ้นมาทำให้ทาจิคาวะตาเบิกกว้าง


[ฉันเองโซโนโกะไงเล่า]


“ซ..โซโนโกะ” ทาจิคาวะ


[พอซักทีเถอะนะมาซาโตะวันนั้เป้นวันตายของคุณซาเอกิเขานะถ้าเราไม่ไปเยี่ยมหลุมศพกันเขาคงจะเหงาแน่ๆ..นะ...ไปด้วยกันเถอะฉันขอร้อง]


เสียงที่กช่สวออกมานั้นมาจากใจจริงและน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาทาจิคาวะที่เห็นแบบนั้นก็เจ็บใจก่อนจะมเอามีดไว้ที่คอของนาริมาซึ


[ อย่านะ!! ฉันขอร้อง!! อย่าทำใหเทนนิสของมาซาโตะที่คุณซาเอกิชื่นชอบต้องแปดเปื้อนเลยนะคุณซาเอกินะดีใจที่สุดหลังจากที่มาซาโตะได้เป็นนักเทนนิสมืออาชีพไม่ใช่หรือยังไง..นะ..อย่าทำให้คุณซาเอกิรู้สึกเสียใจเลยนะ!]


ทาจิคาวะตาเบิกกว้าวก่อนจะหลับตาลงและปล่อยมีดลงพื้นและค่อยๆปล่อนนาริมาซึลง


[ มาซาโตะ ]


โซโนโกะได้จ้องมองภาพที่ทาจิคาวะโดนตำรวจควบคุมตัวไป

















3วันต่อมา นาริมาซึ เคนโซ ก็โดนจับกุมในข้อหาคอรัปชั่นหนังสือพิมพ์ต่างก็ลงข่าวการฟ้องร้องที่เขาป้ายความผิดให้กับคุณซาเอกิที่เป็นเลขาจนต้องฆ่าตัวตาย







ווווווווווווווווווווו×

จบแล้วนะครับตอนนี้ก็ให้เป็นอุทาหรณ์กันไปบ้านเมืองก็แบบนี้แหละตอนต่อไปเกี่ยวกับเบลม็อทหรือไม่ก็องกรค์ชุดดำแล้ว ตอนนี้เขียนโคตรนานบอกตงนานมากตั้งแต่บายสามยันสองทุ่ม แต่เกิดการผิดผลาดเครื่องริเซทโดยฉับพันทำให้เขียนใหม่

ถ้าตอนนี้สนุกก็บอกกันด้วยนะครับ หรือใครที่อยากให้มีอะไรก็คอมเม้นได้เลย!! ส่วนตอนนี้อากิระกำลังนั่งอยู่คนเดียวหน้าคอมไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรอาจกำลังทำใจอยู่มั้ง?555













































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 252 ครั้ง

1,420 ความคิดเห็น

  1. #1156 Fot800 (@Fot800) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 08:05
    อากิระ เล่นเกมส์อยู่5555
    #1156
    0
  2. #1155 NSavia (@natchanan480) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 07:20
    สนุกครับ แต่ว่าเรื่องการเมืองบ้านเราคงไม่ใช่อย่างนั้นหรอ เพราะเขามีเงิน(ไม่พูดต่อคงรู้นะ)
    #1155
    0
  3. วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 01:03
    รีบมาอ่านเลยนะเนี่ยยยย
    #1152
    0
  4. #1139 Devil fire of Darkness (@eyeMix) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 20:09
    ท่านครับบบบ ข้าน้อยขอเฟสท่านได้ไหมครับ?? ไม่ก็แอดเรามา หรือทักมาข้อความลับก็ได้

    FB : Tea Yeon
    (รูปโปรเป็นรูปโจเซฟจากIdentity V ถ้าไม่ทั่นใจเข้าไปดูโปรไฟล์ฮะ ดูสถานะว่าแต่งกับคนชื่อ คุโรโกะ เท็ตสึยะ หรือเปล่า) รบกวนด้วยน๊า ถ้าแอดมาแจ้งข้าในตอบกลับด้วย' '
    #1139
    2
  5. #1138 doraemon-T1X (@doraemon-T1X) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 22:37
    ทำตอนนี้เสร็จไปตอนที่เกี่ยวกับองกรค์ได้บ่อ?
    #1138
    0
  6. วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 18:42
    ได้เบาะเเสเเล้ว!
    #1137
    0
  7. #1136 Fot800 (@Fot800) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 17:04
    ซวยสุดๆ55555
    #1136
    0
  8. #1135 Creator Happy Invulnerable (@Beautiful_Hair) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 00:15
    รันดวงซวยอ่ะ แต่ดี๋ยวโคนันก็ไปช่วยแล้วหล่ะ
    โซโนโกะนี่ก็เนอะ เคยคิดว่าอยากให้โซโนโกะเป็นคนโดนบ้าง แต่อย่าดีกว่า เดี๋ยวคุณเคียวโกขุอาลวาดเอา
    #1135
    1
    • #1135-1 Som_smile36 (@Som_smile36) (จากตอนที่ 35)
      26 พฤศจิกายน 2561 / 18:11
      แต่ว่าเราชอบคู่นี้นะ โซโนโกะกับคุณเคียวโงคุ มันเลิฟอ่า (*///*) 5555+
      #1135-1
  9. #1134 เทพบุตรแห่งแสง (@0944546945) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 16:42

    กินด้วยครับ

    #1134
    0
  10. #1133 Fot800 (@Fot800) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 16:12
    หาไรกินซะ!!
    #1133
    0