[ Fic Detective Conan] : ทะลุมิติไปตามล่าหาตัวชายชุดดำ

ตอนที่ 33 : ปี2 Chapter 27 [ 100% ] แก้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,243
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 315 ครั้ง
    22 พ.ย. 61

คำเตือน!!


ตอนนี้กาว เพราะสมองตัน





••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••





อากิระจ้องมองไปยังคิชิดะด้วยสายตาไม่น่าไว้ใจ’ไอหมอนี่เราเคยเจอมันที่ไหนงั้นเหรอแต่ที่รู้อย่างเดียวคือต้องฆ่ามัน’เขาเอ่ยในใจก่อนจะกล่าวกับคิชิดะว่า”ไม่ครับเราไม่เคยเจอกันครับ”



“งั้นเหรอ”แล้วเขาก็หันไปทางโมริโคโกโร่ก่อนที่โคนันจะสกิดไปที่อากิระ


“อากิระนายรู้จักกับเขาเหรอ?” โคนัน


“ไม่ฉันไม่รู้จัก” อากิระ


“หรือว่าคนขององกรค์?” โคนัน


อากิระที่ได้ยินก็กัดเล็บก่อนจะกล่าวว่า”ไม่...ไม่ใช่คนขององกรค์ไม่มีทางเอารูปฉัรมาถามแบบนี้แน่ๆเพราะว่าทางองกรค์คิดว่าฉันตายไปแล้ว”



โคนันที่ได้ยินก็มองไปที่อากิระด้วยสายตาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งก่อนจะหันไปทางคิชิดะ



“เอ่อ..ไม่ทราบว่าคุณประกอบอาชีพอะไรครับ?” โคโกโร่ถามไปที่คิชิดะ


“นักข่าวเอกชนครับ” คิชิดะ



“แล้วนักข่าวทำไมต้องการหาตัวไอเด็ก–เอ้ยเด็กมอปลายที่หายสาบสูญไปด้วยครับ?” โคโกโร่ถามด้วยสายตาจริงจังเพราะเขาก็ต้องการรู้ข่าวของอากิระเช่นเดียวกัน


“เพื่อนของผมที่เป็นนักข่าวเหมือนกันโดนฆ่าตายน่ะครับด้วยปืน แต่หาตัวคนร้ายไม่ได้ ผมที่รู้ข่าวก็รีบไปที้สถานที่เกิดเหตุทันที แล้วก็ได้รู้เรื่องราวของคนๆนึงเข้าน่ะครับ...ไม่สิองกรค์นึงเข้าจะดีกว่า” คิชิดะ


!!!


เมื่อเขาเอ่ยออกมาอากิระและโคนันก็ตกในสภาวะตกตะลึงพร้อมกับอารมณ์ตกใจและเหงื่อที่ไหลออกมา



“องกรค์นึง?...ที่ผมถามคือทำไมถึงต้องตามหา นาย อากิระ ต่างหากแล้วทำไมคุณถึงได้โยนเรื่องนั้นไปด้วย?”



รันที่ได้ยินที่โคโกโร่พูดขึ้นมาเธอก็รีบไปที่ถังขยะก่อนจะหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับนึงขึ้นมา”คุณพ่อดูนี่สิคะ”


โคโกโร่รับหนังสือพิมม์ขึ้นมาพร้อมกับดวงตาเบิกกว้าง”น..นี่มัน...ของลดราคาที่ห้างซุปเปอร์รันทำไมแกถึงไม่ออกไปซื้อล่ะ!?”



รันที่ได้ยินก็ทำหน้าตายก้อนจะตีไปที่หนังสือพิมพ์


โคโกโร่ที่เห็นก็หน้าตาจริงจังขึ้นมา”อ่อไอข่าวที่มีนักข่าวคนนึงโดนฆ่าตายในแมนชั่นนี่เองแล้วก็ยังตามจับตัวคนร้ายไม่ได้..”



อากิระที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้าง’หรือว่าไอหมอนี่ มันจะเป็นเพื่อนกับคนที่เราฆ่าไปที่เป็นนักข่าวที่รู้เรื่องของยิน!...แต่ว่าก็แปลกอยู่ เพราะว่า’



“ครับ” คิชิดะ


“แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกตำรวจล่ะครับ?” โคโกโร่


คิชิดะที่ได้ยินก็กลืนน้ำลายแล้วคอตก”เพราะว่าในข้อมูลข่าวสารของเพื่อนผมมันมีอันที่เก็บซ่อนเอาไว้และคนที่รู้รหัสคือผม” ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา”แล้วในนั้นบอกว่า องค์กรของตำรวจมีคนที่ไว้ใจอยู่...แต่ก็ไม่ได้บอกว่าคือใคร”



?


“ผมว่าเรื่องมันจะงงๆไปหน่อยนะครับนี่แต่งมาใช่มั้ยครับ” โคโกโร่


“ผมไม่ได้แต่งนะ!!..ผมยังพูดไม่จบในนั้นทีชื่อเขียนไว้ด้วยครับว่า Arak



!!! อากิระ,โคนัน


โคโกโร่มองหน้าตาย”ชื่อเหล้าเนี่ยนะครับ?”



คิชิดะที่เห็นแบบนั้นก็กำหมัดผม”พูดเรื่องจริงนะ!!”เขายืนขึ้นมาก่อนจะชี้ไปที่รูปภาพ”ผมรู้ว่าคนในรูป ไอ คาซามะ อากิระ เขาจะต้องเป็น คนที่อยู่ในรายชื่อเพื่อนที่ผมต้องตามสืบอย่างแน่นอนแล้วเขาเนี่ยแหละ คือ อารัค คนที่ฆ่าเพื่อนผม!!!” ก่อนที่เขาจะเดินออกไปพร้อมกับปิดประตูดังปั้ง


ปัง—!



โคโกโร่หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ”ไอพวกต้มตุ่น คิดจะมาสร้างเรื่องเชอะ!”


รันมองไปที่พ่อของตน”คุณพ่อไม่คิดว่าเขาอาจจะพูดความจริงบ้างเหรอคะ?”



“อะไร...แกเชื่อเรื่องที่ไอเจ้าคิชิดะพูดเหรอ เรื่อง องกรค์ เรื่องคนในตำรวจ แล้วก็ผู้ชายที่ชื่อ อารัค แต่เอารูปของ ไอเจ้าเด็กแฮกเกอร์ มา” โคโกโร่



รันที่ได้ยินก็หน้าเคร่งเครียดก่อนที่เธอจะเช็ดเหงื่อ”นั้นสินะคะมันคงจะเป็นไปไม่ได้หรอก”ก่อนที่เธอจะหันไปทางโคนันกับอากิระ”พวกเธออยากกินอะไร?”



แต่งทั้งสองคนนั้นไม่อยู่หายไปอย่างไร้ร่องรอย



ในถนนยามเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะตกได้มีชายวัยกลางคนเดินอย่างไร้จุดหมายโดยมีเด็กแว่นทั้งสองคนคอยสกดรอยตาม



“ฉันว่าเขาคงจะโกหกมันไม่มีทางแน่นอนอยู่–อั้ก”อากิระที่พูดอยู่โคนันก็พลั่กอากิระให้ติดกับกำแพง


“นายรู้อะไรไหม? อากิระ ว่าฉันไม่ค่อยจะเชื่อคำพูดของนายเลย...นายฆ่าเขาสินะนักข่าวเอกชนคนนั้น” โคนัน


อากิระยกยิ้มขึ้น”ถ้าไม่รีบตามไปเดึ๋ยวก็คาดสายตาไปหรอก”


โคนันที้ได้ยินก็กัดฟันก่อนจะปล่อยอากิระไปแล้วสกดรอยตามต่อ



อากิระจับที่คางของตัวเองก่อนจะยกยิ้มขึ้นมาแล้วจ้องมองไปยังหลังของโคนัน


ฟ่อ!!


โอ้ย!


โคนันที่รู้สึกเจ็บที่ขาก็มองลงไปเห็นงูตัวเล็กสีเขียวได้กัดที่ข้อเท้าของเขา”งู”แล้วเขาก็ล้มตัวลงก่อนจะสะลึมสะลือ



“ใจเย็นพ่อนักสืบ...มันไม่ทำให้ถึงตายหรอกแค่เป็นอัมพาต30นาทีช่วงเวลานั้นนายก็นอนหลับให้สบายซักเถอะ”



โคนันได้ยินไม่ค่อยชัดแต่ก็พอจะเข้าใจได้อยู่ไม่มากก็น้อยก็หลับตาลง



อากิระมองไปยังโคนันที่หลับตาลงก่อนที่เขาจะเดินออกมาจากตรอก


“โอโรจิ”


(( ครับผม ))


เฮือก!!


โอโรจิเข้ามาสิงในร่างก่อนจะดันแว่นตาขึ้นพร้อมกับเลียปาก”ได้เวลาออกล่าเหยื่อของงู”


เอ่ยเสร็จท่อน้ำตรงหน้าของเขาก็มีงูจำนวนเล็กๆออกมานับสิบตัว


“ตามหาตัวคิชิดะ” โอโรจิ



“ครับ/ค่ะ” ×10


ก่อนที่งูทั้งหมดจะเลื่อยกระจายกันออกไป


10นาทีผ่านไป



โอโรจิที่กำลังดื่มชานมไข่มุกอยู่ก็มีงูสีขาวตัวนึงเลื่อยมาทางเขา



“พบตัวเขาแล้วค่ะ”



โอโรจิพยักหน้าก่อนจะก้มตัวลงแล้วยื่นมือไปทางงูตัวสีขาวก่อนที่งูตัวนั้นจะกัดไปที่เขา


อั้ก!


แล้วภาพบนท้องถนนก็เข้ามาในหัวของโอโรจิก่อนที่มันจะมาหยุดตรงแมนชั่นเล็กๆ


“ขอบคุณมากครับ” โอโรจิ



ก่อนที่โอโรจิจะเดินตามงูสีขาวตัวนั้นไปแล้วมาถึงยังแมนชั่นของคิชิดะโอโรจิมองดูแมนชั่นก่อนจะจับคางตัวเองขึ้นมา


“แล้วผมต้องทำไงต่อดีนะ...ถ้าเกิดเข้าไปได้แล้วไปยังห้องขอคิชิดะผมก็ต้องเป็นผู้ต้องสงสัยแน่นอนถึงแม้นี่จะเป็นร่างเด็กก็ตามอีกอย่างที่นี่มันมีกล้องวงจรปิดอีกต่างหาก”


โอโรจิที่กำลังคิดอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงแว่วๆขึ้นมา



“โยโกะ ลูกรอตรงนี้ก่อนจะลูก”



“คุณพ่อจะไปไหนหรอคะ?”



“คือพ่อต้องไปหาเพื่อนพ่อหน่อยนะลูกลุงคิชิดะไงจำได้ไหม?”



“จำได้ๆค่ะ”


ก่อนที่พ่อของเด็กน้อยจะลุบหัวของเธอแล้วส่งยิ้มอย่างใจดีโดยมีโอโรจิแอบดูอยู่ห่างๆ



“เยี่ยม” โอโรจิ



หลังจากที่พูดคุยกันเสร็จคุณพ่อใจดีคนนั้นก็เดินผ่านเด็กน้อยตาสีแดง


“คุณลุงครับ”


เขาหันไปทางเด็กน้อย”มีอะไรหรอ?”



ก่อนที่ตาของเด็กน้อยจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง


“ฆ่านายคิชิดะซ่ะด้วยวิธีไหนก็ได้”


เมื่อชายวันกลางคนได้ยินเสียงของเด็กน้อยและดวงตาคู่นั้นนัยน์ตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นมืดมนก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในแมนชั่น


“เฮ้อ...ไม่อยากทำแบบนี้เลย”เขาบ่นออกมาก่อนจะเดินออกมาจากซอยนั้นแล้วเห็นเด็กผู้หญิงวัย7ขวบนั่งอยู่ที้ม้านั่งลักษณะของเธอมีผมสีน้ำตาลที่บังตาของเธอเอาไว้และเธอแต่งตัวด้วยชุดสีชมพูตามเด็กผู้หญิงทั่วไป โอโรจิเดินเข้าไปที่ ม้านั่งข้างๆเธอ







“เอ๋”


เธอหันมาก่อนจะนั่งเงียบๆ



‘เด็กขี้อายงั้นเหรอ?’โอโรจิคิดในใจก่อนจะล้วงไปในกระเป๋าแล้วหยิบ อมยิ้มขึ้นมาแล้วส่งให้เธอ


“ให้ฉันเหรอ?”


โอโรจิไม่ตอบเพียงพยักหน้าเธอที่กำลังจะเอื้อมมือไปเอาอมยิ้มก็หยุดมือลง


“คุณพ่อของฉันบอกว่า ไม่ควรรับของจากคนแปลกหน้า”



“เห~” โอโรจิยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะเอาอมยิ้มนั้นมากินแล้วพูดว่า”ถูกต้องเธอไม่ควรรับของจากคนแปลกหน้าเด็กน้อยเพราะอมยิ้มนี้มีไซยาไนด์เคลือบไว้อยู่”



?เด็กน้อยที่ได้ยินก็ทำหน้างงแบบหน้ารัก”นายก็เด็กน้อยเหมือนกัน แล้วไซยาไนด์คืออะไร?”


[ปลุกความเป็นหมีในตัวคุณ!!!]



โอโรจิลูบหัวของเธอก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา”เดี๋ยวเธอโตขึ้นเธอก็รู้เอง”ก่อนที่เขาจะเอามือลงแล้วกล่าวว่า

“ผมมึชื่อว่า มุราคามิ คาโอรุ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”



เธอพยักหน้าซ้ำๆก่อนจะกล่าว”คือ ฉันมีชื่อว่า ฟูจิวาระ โยโกะ คะ~”


โอโรจิที่ได้ยินก็พยักหน้า”แล้วเธอมาทำอะไรตรงนี้เหรอ?”


“คือฉันว่ารอคุณพ่อน่ะค่ะ” โยโกะ


“รอคุณพ่องั้นเหรอ?” โอโรจิ


“คือพ่อของฉันเขามาหาคุณลุงคิชิดะน่ะค่ะ” โยโกะ



“ทำไม?” โอโรจิ



เด็กสาวส่ายหน้า”ไม่รู้ค่ะ”



โอโรจิเอาอมยิ้มออกจากปาก”นี่ เอ่อ ขอเรียกว่า โยโกะได้ไหมครับ?”



เธอพยักหน้าพร้อมกับใบหน้าทึ่แดงกล่ำเพราะความเขินอาย


“ช่วยเล่าเรื่องครอบครัวของเธอหน่อยได้ไหมครับ?” โอโรจิ



“ครอบครัวของฉันเหรอ?” โยโกะ



“ครับ..” โอโรจิ



เด็กสาวทึ่ได้ยินก็หน้าแดงพร้อมกับลูบผม”คือ ฉัน อาศัยอยู่กับคุณพ่อและคุณแม่ที่เมืองนีัน่ะ คุณพ่อของฉันเขาเป็นใจดีสุดๆเลยคุณแม่ก็เหมือนกันฉันรักพวกเขามากๆเลย”



โอโรจิที่ได้ยินก็หุปยิ้มลงก่อนทีีเขาจะดีดนิ้วขึ้นมา


เปาะ!


แล้วจากนั้นงูตัวสึดำก็เลื่อยเข้ามา”มีอะไรงั้นเหรอครับท่าน”



“ยกเลิกคำสั่ง”



งูสีดำที่ได้ยินก็มองโอโรจิอยู่แสนนานจนโยโกะเริ่มรู้ตัว



“กรี้ดดดด งู งูนี่นา!!!!” โยโกะ



งูสีดำที่ได้ยินก็มองโอโรจิอยู่แสนนานด้วยความสงสัยจนโยโกะเริ่มรู้ตัว



“กรี้ดดดด งู งูนี่นา!!!!” โยโกะ



งูสีดำที่เห็นแบบนั้นก็รีบเลื่อยออกไปทันทึแล้วไปยังห้องของคิชิดะก่อนจะเห็น คิชิดะกำลังจะโดน ผู้ชายวัยกลางคนกำลังจะเอามีดแทงงูตัวนั้นกัดไปที่ชายวัยกลางคนนั้น


“โอ้ย!...ฉันมาทำอะไรที่นี่?”


ชายวัยกลางคนเอ่ยออกมาก่อนจะวางมีดลง


เพล้ง


เมื่อเขาวางมีดลงคิชิดะก็ต่อยไปที่หน้าของเขาก่อนจะกล่าวว่า”ได้สติรึยังเจ้าบ้า!!”


“คิชิดะ?”


คิชิดะปล่อยเขาก่อนจะนั่งลง”นายเป็นอะไรชิเงรุ?”



ชิเงรุจับหัวของตัวเอง”ฉันไม่รู้?...เหมือนกับว่าอยู่ดีๆฉันก็มาอยู่ตรงนี้เอง”



คิชิดะมองหน้าตายก่อนจะถอนหายใจ”เฮ้ออ...ชิเงรุนายรู้รึป่าวว่าเมื้อนายกำลังจะฆ่าฉัน”



ฟูจิวาระ ชิเงรุ ที้ได้ยินก็ตาเบิกกว้าง”เมื่อกี้นายว่าไงน่ะ?”



คิชิดะชี้ไปที่มีดทำครัวที้ตกอยู่บนพื้น”นายจะเอามีดเล่มนั้นแทงมาที่ฉัน”



ชิเงรุมองไปยังมีดก่อนจะถอนหายใจแล้วกล่าวว่า”ขอโทษฉันขอโทษ ฉันไม่รู้เลย “แล้วเขาก็เรื่มร้องไห้ออกมา



คิชิดะยืนขึ้นก่อนจะตบไปที้ไหล่ของชิเงรุ”ไม่เป็นไรฉันฉันเคยเจอคนที่มีอาการแบบนายมาแล้ว”



ชิเงรุ เงยหน้าไปทางคิชิดะ



“ที่ ฉันเรียกนายมาเพราะว่ามีอะไรจะให้ดู...ถ้าพวกนักสืบหรือตำรวจมันช่วยอะไรไม่ได้พวกเราก็ทำเอง”


ณ.สวนใกล้กับแมนชั่น


โอโรจิที่เห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจขึ้นมา”ดูเหมือนว่ากำลังจะมีเรื่องสนุกๆเกิดขึ้นแล้วสินะ”


“มีอะไรสนุกๆเกิดขึ้นเหรอ?” โยโกะ


โอโรจิเอามือลูบหัวของเธอก่อนจะกล่าวว่า”ไม่มีอะไรครับ”ก่อนที่เขาจะเอามือออกแล้วลุกจากม้านั่งแล้วเดินออกไป



“ด..เดี๋ยวสิ!” โยโกะ


“โยโกะอยู่ไหนลูก!!!” ชิเงรุ



โยโกะที่กำลังจะเรียกคาโอรุก็ต้องหยุดลงด้วยเสียงของพ่อเธอ”อยู่นี่ค่ะ!!”



(( ทำไมนายถึงหยุดกลางคันล่ะ? ))



โอโรจิยกยิ้มขึ้นมา “ เพราะในใจคุณปรารถนาไงล่ะครับ”


(( …. พูดอะไร– ))


“ผมกับคุณเป็นคนๆเดียวกันความรู้สึกเราเชื่อมต่อกัน ผมรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง คุณสงสารเธอใช่ไหมล่ะครับ?”



(( หึ...นายก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ))



“คุรุฮุฮุฮุ…ครับผมสงสารเธอเด็กที่ต้องสูญเสียใครซักคนไปก็น่าสงสารหมดนั้นแหละครับ ตอนที่คุณเข้าองกรค์ชุดดำแรกๆ คุณก็ไม่อยากฆ่าคน แต่มันจำเป็นต้องทำ เพื่อให้พวกมันไว้ใจ ถึงข้างนอกคุณจะบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่ภายในใจคุณนั้นแถบแตกสลายมันออกมา แต่คุณ ก็ทำตัวว่า ก็แค่ฆ่าคน ไม่รู้สึกอะไร...แต่ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ในองกรค์สาระเลวนั้นแล้วนะครับ เพราะงั้นคุณไม่จำเป็นต้องทนมันก็ได้นะครับ”



(( ………))




เช้าวันต่อมา


โอโรจิแต่งตัวไปโรงเรียนด้วยเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์สีดำจนริเอะต้องท้วงขึ้นมา


“สีอื่นก็มีช่วยใส่อะไรที่มันสดใสๆหน่อยไม่ได้เหรอ?”



“ผมชอบสีดำนี่ครับถึงแม้มันจะอันตรายก็ตาม” เอ่ยเสร็จเขาก็เดินออกมาจากแมนชั่นก่อนจะเดินผ่านสำนักงานนักสืบ


ตึกตึกตึกตึกตึกตึก–!


เสียวลงบรรไดลงมาเป็นเด็กสาวมอปลายกับเด็กแว่นผมสีน้ำตาลก่อนที่เขาจะเห็นเด็กผู้ชายผมสีดำตาสีแดงใส่แว่นทรงกลม



โอโรจิหันไป”อรุณสวัสดิ์ครับพี่รัน โคนันคุง”ก่อนที่เขาจะเดินมาทางทั้งสองคนแต่เขาบังเอิญเหยียบกระดาษตรงพิ้นก่อนที่เขาจะล้มลง


“เย้ย!!”


รันรีบวิ่งมาดู”ระวังหน่อยสิจ้ะคาโอรุคุง”



“ครับ” โอโรจิ



คอนเย็นบ้านดร.อากาสะ



“บ้านของดร.น่ะมีของเจ๋งๆเต็มไปหมดเลยอ่ะ”

เก็นตะพูดขึ้นมาแล้วหัรไปทางคาโอรุ


“งั้นเหรอครับ” โอโรจิตอบกลับไป


“แต่ว่าดร.เรียกเรามาทำไมนะ?” อายูมิ


“เขาอาจจะมีเกมใหม่ก็ได้นะครับ” มิซึฮิโกะ


โอโรจิเดินอยู่หลังเด็กทั้งสามคนด้วยสายตาเฉยชา

‘มันน่าเบื่อเหมือนกันแหะ’


แซกๆ~


ไฮบาระสกิดไปที่โอโรจิก่อนที่เขาจะหันมา”มีอะไรครับ?”


“พี่ฉันเป็นไงบ้าง?” ไฮบาระ


“ดีครับเธอดูแลผมดีมากเลย” โอโรจิเอ่ยขึ้นมาก่อนที่ไฮบาระจะหยิกแก้มเขา


“ดูแลดึเหรอนี่นายจะเกาะพี่ฉันกินรึไง?” ไฮบาระ



“โอ้ย!..โอ้ย...ผมเจ็บนะครับคุณไฮบาระ” โอโรจิ



ก่อนที่เธอจะปล่อยแล้วกล่าวว่า”ยังไงก็เถอะชีวิตดีก็ดีแล้วละ”



“ค..ครับ”



เก็นตะหันมาทางข้างหลัง”แล้วโคนันไปไหนอ่ะ?”



“อ่อถ้าเขาบอกว่าวันนี้คุณลุงโคโกโร่ได้ไปรับเชิญงานอะไรไม่ก็ไม่รู้น่ะครับโคนันคุงกับพี่รันเขาก็ต้องไปด้วยน่ะครับ”โอโรจิเอ่ยขึ้นมาเก็นตะทึ่ได้ยินก็พยักหน้าก่อนจะหันกลับ



‘ก็นะแต่ถึงยังไงไปก็ต้องมีคนตายอยู่ดีบอกผมกับอากิระว่าฆ่าคนไม่ดีแต่คุณมันไปที่ไหนก็มีคนตายนี่นา’ โอโรจิคิดในใจก่อนที่ทุกคนจะมาถึงบ้านดร.อากาสะ



‘วันนี้ผมรู้สึกเหนื่อยมาทั้งวันแล้วอีกอย่างผมอยากคิดอะไรนิดหน่อยด้วยเพราะงั้นอากิระ’ โอโรจิ


เฮือก


อากิระเข้ามาสิงก่อนจะขยับคอไปมาก่อนที่ ดร.อากสะจะมาเปิดประตู

“เข้ามาสิพวกเธอ”


“คร้าบ/ค่ะ”



เมื่อเช้ามาพวกเด็กก็ทำอะไรเด็กๆไปส่วนอากิระก็เดินมาที่ดร.อากาาะพร้อมกับไฮบาระ


“แล้วเรียกผมมามีอะไรงั้นเหรอครับ?”



ดร.อากาสะที้ได้ยินก็เอาของที่ซ่อนจากด้านหลังมาให้อากิระดู


-เข็มกลัดนักสืบ

-นาฬิกาไฟฉาย


เมื่ออากิระได้รับไอเท็มเขาก็ตรวจสอบของก่อนจะกล่าวว่า”คุณเอามาให้ผมทำไม?”


“ยังไงเธอก็ต้องอยู่ในร่างนี้ตลอดเวลาอยู่แล้วของะวกนี้จะช่วยเธอได้เยอะเลยนะ” ดร.อากาสะ


“แล้วนายจะรับของพวกนี้ไหม?”ไฮบาระ



อากิระไม่ตอบเพียงแต่ถอดนาฬิกาของตัวเองก่อนจะใส่นาฬิกาที่ได้จากดร.’ถ้าเป็นสีดำก็ดีสิ...เดี๋ยวย้อมเองดีกว่า’เขาคิดในใจก่อนจะมองดูเข็มกลัดนักสืบ


ดรใอากาสะที่เห็นก็อธิบาย”ไอนี่คือเข็มกลัดนักสืบเพียวเธอปรับคลื่นสัณญานเธอก็จะสามารถติดต่อสื่อสารกับคนในนักสืบเยาวชนได้”



อากิระพยักหน้าก่อนจะเก็บเข็มกลัดนักสืยไว้ในกระเป๋า”ขอบคุณครับดร. ไฮบาระ” อากิระมองไปยังทั้งสองคน


ก่อนที่เจาจะมองไปที้ดร. “ดร.ครับแล้วนาฬิกาข้อมือเรือนนี้มีเข็มยาสงบที่เหมือนกับของ โคนันไหมครับ?”



อากาสะที่ได้ยินก็เหงื่อไหล “ไม่มีน่ะสิ...ก็ฉันไม่ได้เห็นว่าเธอชอบไขคดีนี่นา”



“ไม่เป็นไรครับดร.ผมไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย”อากิระเอ่ยออกมาก่อนจะมองไปที่ไฮบาระ

“ตอนนี้แถวๆนี้มีบางอย่างผิดปกติบ้างรึป่าว?”


“นายหมายความว่าไง?” ไฮบาระ



“ก็นะ..อย่างเช่น มีใครมาสกดรอยตามหรือด้อมๆดอมๆมองมาน่ะ” อากิระ



ไฮบาระมองอากิระด้วยสายตาไม่เข้าใจก่อนจะส่ายหน้า”ไม่นิเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?”



อากิระที่ได้ยินก็ยิ้ม”ไม่มีอะไรหรอกนา”



“นี่ๆคาโอรุคุงครับ!!”


ขณะที่อากิระกำลังคุยกับไฮบาระมิซึฮิโกะก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับเครื่องเกม”คุณเคยเล่นเกมหน้ากากไยบะผจญภัยไหมครับ?”


อากิระที่ได้ยินก็ส่ายหน้า”มันคืออะไรงั้นเหรอ?”



“มันเป็นเกมส์แนวrpgผจญภัยที่ต้องเก็บเควส”



อากิระฟังที่มิซึฮิโกะพล่ามยาวก่อนจะตอบสั้นๆว่า”ไม่เล่น”


มิซึฮิโกะทำหร้าผิดหวังก่อนจะเดินจากไป



ไฮบาระมองมาที่อากิระก่อนจะเอ่ยว่า”นายไม่ใจร้ายกับสาบุรายะคุงไปหน่อยเหรอ?”



อากิระยักไหล่ไม่สน”ถึงชวนฉันเล่นแล้วยังไงสุดท้ายฉันก็แฮกเกมพวกนั้นอยู่ดี”ก่อนจะหันมาทางไฮบาระ”แต่ฉันอยากเล่นเธอมากกว่า”



“...” ไฮบาระ


“อย่าเงียบสิ”อากิระเอ่ยขึ้นมาก่อนจะดูที่นาฬิกาแล้วหันไปทางพวกเก็นตะ”นี่มันหกโมงแล้วนะกลับได้แล้ว!!!”



“คร้าบบ/ค่ะ”



ก่อนที่อากิระจะหันมาทางไฮบาระ”งั้นฉันไปก่อนนะ”



ไฮบาระยิ้มตอบ”อืมเจอกันนะ”



อากิระจับมือของไฮบาระเธอที่รู้สึกตัวก็หน้าแดง”ปล่อยได้แล้ว”



“แม่แมวน้อยน่ารักจริงเชียว”ก่อนที่เขาจะปล่อยมือของเธอแล้วเดินออกจากบ้านดร.อากาสะ


ก่อนจะแยกทางกับทั้ง3คนก่อนที่เขาจะเดินไปที่สำนักงานนักสืบ


“วันนี้คนในบ้านไม่อยู่ น่าจะเป็นโอกาสเหมาะในการแอบตั้งกล้องเอาไว้”เขาเอ่ยขึ้นมาก่อนจะยกยิ้มขึ้นแล้วเดินเข้าไปก่อนจะเปิดประตู


แกร็กๆ


“ก็แน่นอนอยู่แล้วว่ามันจะต้องล็อค”เขาพูดขึ้นมาก่อนจะเอากระเป๋าลงแล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมา”พิกล็อคนี่นาจะใช้ได้อีกอย่างที่นี้ไม่กล้องวรจรปิดอีกต่างหาก”ก่อนที่เขาจะสะเดาะกลอนประตู


กริ้ก--แกร็ก


อากิระเมื่อเปิดประตูได้แล้วก็เข้ามาภายในห้องก่อนจะปิดประตูแล้วมองดูรอบๆก่อนที่เขาจะเอามือถือขึ้นมาแล้วเปิดไฟฉาย


“เอานึกถึงปีที่แล้วเลยแหะ”


เขาพูดขึ้นมาด้วยอารมณ์คิดถึงก่อนจะเดินไปที่โน็ตบุ๊คของโมริโคโกโร่


ก่อนจะแฮกรหัสและเข้าไปติดตั้งโปรแกรมอีกรอบเพราะอุปกรณ์ทั้งหมดมันระเบิดไปหมดแล้วอากิระจึงต้องมาทำอีกรอบ


[40%-50%-70%-90%-100%]


[ดาว์โหลดโปรแกรมเสร็จสิ้น]



เมื่อทำทุกอย่างเสร็จอากิระก็ลุกออกจากเก้าอี้


(( อากิระ มีคนแอบอยู่ตรงแถวๆนี้ ))


“อะไรน่ะ!?” อากิระกล่าวขึ้นด้วนอาการตกใจก่อนที่เขาจะก้มต่ำลง”ที่ไหน?”


(( ข้างนอกครับ มีอยู่ 2 คน แต่ อยู่กัน คนล่ะที่ ))



“เดี๋ยวก่อนนะแล้วนายรู้ได้ยังไงว่ามีใครอยู่ตรงไหน?” อากิระ


(( สัมผัสของงูไงครับ ))



อากิระทีีได้ยินก็ยิ้มเยาะๆ”ง..งั้นเหรอ”แต่เขาก็เดินต่ำก่อนจะไปทางประตู”ตอนนี้ตำแหน่งของทั้งคู่อยู่ไหน?”


(( คนนึงอยู่ตรงข้ามกับที่นี่เลยครับ...ส่วนอีกคนนึงอยู่ตึกข้างๆครับ ))



“คนที่อยู่ตึกข้างๆงั้นเหรอถ้าให้ฉันเดาน่าจะเป็นอากาอิ แต่อีกคน..” อากิระพึมพัมออกมาก่อนจะทำหน้าเคร่งเครียด”โอโรจิเข้ามาสิงแล้วก็เรียกงูของนายด้วย”


เฮือก!


โอโรจิที่เข้ามาสิงก็ส่งกระแสจิตไปยังงูบริเวณรอบๆ ‘งูที่มีพิษเป็นอัมพาตช่วยกัดไปที่คนที่ท่าทางลับๆล่อๆแถวๆสำนักงานนักสืบด้วยครับ’


3-4 นาทีผ่านไป


“รู้สึกว่าจะได้แล้วสินะครับ” โอโรจิเอ่ยิิกมาก่อนจะเปิดประตูออกไปแล้วเดินลงบรรไดให้เสียงเบาที่สุดก่อนจะเดินไปที่ตรอกของตึกข้างๆแล้วเห็นชายในเสื้อโค้ตยาวปิดหน้าปิดตาแต่นั้นก็ทำให้โอโรจิรู้อยู่ดีว่าเป็นใคร


“ผมอุส่าไว้ชีวิตคุณแล้วเชียวนะครับ” โอโรจิ



“ฉัน...ขยับร่าง...กาย..ไม่..ได้” คิชิดะ



โอโรจิเดินใกล้เข้ามาที่ตัวของคิชิดะก่อนจะนั่งยอง”ตอนแรกที่ผมไม่ฆ่าคุณมีอยู่2เหตุผล เหตุผลที่1.ครอบครัวฟูจิวาระ ถ้าผมสั่งให้ฟูจิวาระชิเงรุฆ่าคุณ เขาก็ต้องตกเป็นคนร้าย แล้วผมก็ไม่อยากให้ลูกเขาเสียใจด้วย ส่วนเหตุผลที่2.คุณยังมีประโยชน์อยู่...แต่ตอนนี้ถ้าผมปล่อยตัวคุณไปได้เป็นเรื่องแน่เพราะงั้น”ก่อนทึ่เขาจะยืนขึ้น


คิชิดะมองด้วยสายตาที่มีแต่ความกังวลและความไม่เข้าใจ”นี่...เธอ...เป็น...ใคร...กัน...แน่”


โอโรจิที่ได้ยินก็ดันแว่นขึ้น”นั้นสินะผมจะบอกให้ก็ได้


“....” คิชิดะ



“ในยมโลก”


ฟ่อ~

อ้ากกกก!!–อุปส์!


งูนับสิบตัวรุมกัดตัวคิชิดะเขาพยายามที่จะกรีดร้องออกมาแต่โอโรจิก็เอาเท้าปิดปากเขาไว้”หลับให้สบายนะคุณนักข่าว”


ก่อนที่คิชิดะเขาจะหลับตาลงโอโรจิเอาเท้าออกมาก่อนจะก้มลงไปให้งูกัด


อั๊ก-!


ความทรงจำของคิชิดะไหลเวียนอยู่ในหัวของเขา


ชิเงรุ:นี่คือสิ่งที่เขาเก็บเอาไว้งั้นเหรอ

คิชิดะ:อาดูเหมือนว่าเพื่อนของเราจะเก็บไว้ให้พวกเราเพื่อเปิดเผยเรื่องขององกรค์นั้นแน่ๆ

ชิเงรุ:งั้นนายก็เก็บไฟล์นั้นเอาไว้สิ

คิชิดะ:แฟรชไดฟ์สีม่วงอันนี้มีเรื่องขององกรค์อยู่

ชิเงรุ: แล้วนายจะเก็บมันเอาไว้ที่ไหน?

คิชิดะ: แน่นอนก็ต้องตู้เซฟเก็บของอยู่แล้วสิ

ชิเงรุ: รหัสผ่านคืออะไรงั้นเหรอ?

คิชิดะ: โทษทีนะแต่ฉันคงบอกนายไม่ได้


เฮือก!!


โอโรจิกลับมาได้สติก่อนจะสบัดหัว”รหัสผ่านคืออะไร?”

















ווווווווווווווווווווו


ตอนนี้ผมเขียนไม่ค่อยสนุกเลยว่าป่ะ เดี๋ยวตอนต่อไปเกี่ยวกับองกรค์ชุดดำ ถ้าถามว่าทำไมตอนนี้มันถึงฆ่ามั้งไม่ฆ่ามั้งก็บอกเลยว่าไม่รู้ คือแบบ ช่างเหอะ ตอนนี้ไม่ค่อย มีอารมณ์อยากพูดซักเท่าไหร่










































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 315 ครั้ง

1,420 ความคิดเห็น

  1. #1113 Distress (@janjita) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 00:03

    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #1113
    0
  2. #1112 Lov3 Me :) (@yui068640062) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 23:37
    ขอบคุณค่ะ
    #1112
    0
  3. #1111 doraemon-T1X (@doraemon-T1X) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 22:38

    หื้ม?..
    #1111
    0
  4. #1110 Fot800 (@Fot800) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 17:47
    สุดท้ายก็ตายเพราะงู55555
    #1110
    0
  5. #1109 หมีเอง (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 17:15

    คำว่า "ค่ะ" (อักษรคู่เสียงต่ำ รูปวรรณยุกต์เอก เสียงวรรณยุกต์โท) เป็นคำลงท้ายสำหรับสตรีใช้ใน คำบอกเล่า หรือการตอบรับ เพื่อให้เกิดความสุภาพค่ะ เช่น "สวัสดีค่ะ" "ใช่ค่ะ" ส่วนคำว่า "คะ" (อักษรคู่เสียงต่ำ รูปวรรณยุกต์สามัญ เสียงวรรณยุกต์ตรี) ใช้ลงท้ายคำถาม หรือการแสดงความสงสัย หรือความไม่แน่ใจค่ะ เช่น "สบายดีไหมคะ?" "อาจารย์คะ" "ทานอะไรรึยังคะ?" ส่วน "นะคะ" จะใช้กับประโยคบอกเล่าได้เหมือนกัน เช่น "ขอบคุณค่ะที่อุดหนุน" หรือ "ขอบคุณนะคะที่อุดหนุน" "ยินดีด้วยนะคะ" แต่คำว่า "น่ะคะ" หรือ "นะค่ะ" ที่คนชอบใช้กันผิดๆไม่มีในภาษาไทยนะคะ

    #1109
    1
    • #1109-1 Belphegor666 (@Belphegor666) (จากตอนที่ 33)
      22 พฤศจิกายน 2561 / 18:07

      ขอบคุณครับผมจะพยายามเขียน นะคะ ให้บ่อยก็แล้วกัน
      #1109-1
  6. #1108 เทพบุตรแห่งแสง (@0944546945) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 23:02

    ทำไมไม่บอกงูไปกัด ให้จบๆไปน้อออ ~#ถ้านักข่าวไม่ตาย ซวยกันหมดแน่เลย บอกตำรวจก็ทำอะไรไม่ได้หรอกหนูเอ้ย ตำรวจก็มีพวกมันแฝงตัวอยู่ดี ~ #ทำไมต้องลำบากด้วยน้า~ #แถมมีคนรู้เรื่องเพิ่มอีกต่างหาก ถถถ #องค์กรคงสืบเจอพวกอากิง่ายๆเลย ถ้ารู้ตัว~ เพราะดูๆแล้วเบลมอตยังไม่เปิดเผยตัวจริงอากิเท่าไร ถ้ารู้คงย้อนสาวถึงคุโด้กับคนอื่นๆ สนุกล่ะ หุหุ~ #คนที่เป็นอุปสรรคก็ทำให้หายไปเถอะ ตัวประกอบอยู่นานๆไม่ดีน้า~

    #1108
    2
    • #1108-1 Belphegor666 (@Belphegor666) (จากตอนที่ 33)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 23:14
      คุรุฮุฮุฮุ ถึงมันสาวถึงอากิได้แล้วยังไงถึงยังไงทางองกรค์ก็คิดว่าอากินั้นตายไปแล้ว(ยกเว้นเบลม็อท)

      #ถ้าให้งูกัดตายมันก็ง่ายเกิ๊นไปแล้วก็ก่อนที่คิชิดะจะตายก็อยากหลอกใช้ให้พอใจซักก่อน

      #อีกอย่างอากิกับโอโรจิก็ฆ่าคนมาทั้งชีวิตแล้ว คนเราก็ต้องมีสสงสารกันบ้าง นั้นคือสิ่งทีเรียกว่ามนุษย์(หล่อป่ะ?)
      #1108-1
    • #1108-2 เทพบุตรแห่งแสง (@0944546945) (จากตอนที่ 33)
      23 พฤศจิกายน 2561 / 07:46
      ทำไมดูเหมือนกำลังถูกหลอกกันน้ออ ผมจะเชื่อล่ะกันนะครับ อิอิ
      #1108-2
  7. #1107 Fot800 (@Fot800) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 20:04
    คงไม่กาวแล้วสินะ คราวนี้ฉีดเข้าเส้นเลือดใหญ่เลย5555555
    #1107
    0
  8. #1106 ManaNoki (@ManaNoki) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 19:22
    เพื่อ...
    #1106
    0
  9. #1105 lego098707 (@lego098707) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 18:10
    แบบว่ากลับตัวกลับใจหน่อยเถอะ ใจร้ายไปแล้วอากิระ

    อากิระเดี๋ยวนี้เอะอะฆ่าลูกเดียวเฮ้ออ~
    #1105
    2
    • #1105-1 NSavia (@natchanan480) (จากตอนที่ 33)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 18:29
      +1 เห็นด้วยครับลดลงหน่อยก็ดีนะครับความโหดร้ายของอากิระ
      #1105-1
    • #1105-2 Belphegor666 (@Belphegor666) (จากตอนที่ 33)
      21 พฤศจิกายน 2561 / 19:05
      ได้ครับ
      #1105-2
  10. #1104 Fot800 (@Fot800) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 07:11
    สุดยอด ขอกาวด้วยคน5555
    #1104
    0
  11. #1103 Distress (@janjita) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 06:35

    ขอบคุณค่ะ
    #1103
    0
  12. #1102 masternay25452 (@masternay25452) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 06:05
    พักผ่อน มาก ๆ นะครับบ
    #1102
    0