[ Boku no Hero Academia ] : Project White Devil

ตอนที่ 2 : CHAPTER I โลกใหม่ [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 579 ครั้ง
    2 มี.ค. 62

ภายในตึกร้างแห่งนึงได้มีชายหนุ่มผมสีขาวหน้าตาหล่อเหลาที่ตาด้านซ้ายของเขานั้นมีผ้าปิดไว้อยู่

ในมือกำลังนั่งดื่มกาแฟอย่างใจเย็น


ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมาด้วยสีหน้าแสนเย็นชาเขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะข้างๆก่อนจะลุกขึ้นแล้วมองไปยังเมืองที่ส่องแสงในยามค่ำคืน


“ผมจะต้องแข็งแกร่งขึ้น แล้วก็จะปกป้องทุกคนในอันเทคุ”


เขากล่าวออกมาด้วยเสียงที่แน่วแน่และมั่นใจ



ตึก..ตึก..ตึก..ตึก


ในขณะเดียวกันก็มีคนใส่ชุดทหารนับร้อยกำลังวิ่งขึ้นบรรไดอย่างร้อนรนพร้อมกับคนใส่ชุดสูทสีขาวในมือถือกระเป๋าใบใหญ่มาสี่คนพวกเขาหล่าวนั้นกำลังขึ้นไปชั้นที่บนสุดของตึกร้างแห่งนี้


“ทุกคนกระจายกำลัง ถึงมันจะเป็นกูลระดับSS+ก็อย่าไปกลัว” คนที่เป็นหัวหน้ากล่าวประกาศออกไป


“โฮ!!!!!!!!!!!”


เหล่าทหารCCGที่ได้ยินก็โห่ร้องก่อนจะถีบประตูเข้าไปแล้วกระจายกำลังออกหาตัวของชายหนุ่มแต่ก็ไม่พบร้องรอยอะไรนอกจากกาแฟที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ


คนของ ccg เข้าไปจับกาแฟที่ยังอุ่นๆอยู่ก็กล่าวขึ้นมา


“มันยังอยู่แถวนี้  อย่าประมา-!!!”


ฉัวะ—!


ยังไม่ทันได้กล่าวอะไรก็มีอะไรคล้ายๆหนวดสีแดงตัดคอของเขาขาดคนในหน่วยccgต่างที่เห็นก้ตาเบิกโพลงขึ้นมาก่อนจะหันไปทางเพดานก่อนจะเห็นชายหนุ่มผมขาวที่มีหน้ากากสีดำอันสยดสยองกำลังมองพวกเขาด้วยสายตาเฉยชา


“ที่ปิดตา!!!”


“ยิง!!!!”


ปั้ง!!! ปั้ง!!! ปั้ง!!! ปั้ง!!! ปั้ง!!!


เมื่อเสียงกระสุนปืนหยุดลงร่างของชายหนุ่มก็หายไปอีกครั้งสถานการณ์เริ่มตรึงเครียดทุกคนในที่นี้ต่างเหงื่อไหลพรากพวกโดฟสามคนทึ่เหลือต่างหยิบควิ้งออกมา


“................”


ต่างอยู่ในความเงียบไม่มีใครเคลื่อนไหวหรือพูดอะไรก่อนที่จะมีทหารนายนึงพูดมา


“หรือว่ามันจะหนีไปแล้ว?”


“ทุกคนกระจายกันออกตามหา!!!”


โดฟสั่งเหล่าทหารซีซีจีกันออกตามหากันอีกครั้ง


ฉัวะ..ฉัวะ..ฉัวะ..ฉัวะ..ฉัวะ..ฉัวะ


ภายในความมือชายหนุ่มได้สังหารทหารCCGไปหลายคนก่อนจะเดินไปหาโดฟคนนึงที่มีควิ้งเป็นเขายกคากุเนะสูงขึ้น


เพล้ง—!!!


โดฟคนนั้นหันหลังมาพร้อมกับใช้ควิ้งกันคากุเนะของเขาเอาไว้


“ฉันเป็นแผนกหัวหน้าหน่วยที่หนึ่ง ชื่อ โรกิ ริว ยินดีที่ได้รู้จัก ที่ปิดตา ” เขากล่าวขึ้นมาอย่างตลกคบขั่น


ก่อนที่ทหารCCGรวมถึงโดฟมาเดินมาที่เขาพร้อมกับอาวุธ


เขาเปรยตามองก่อนจะงอกคากุเนะอีกอันขึ้นมาพวกCCGรีบยกปืนขึ้นมาทันที


“แกจะทำอะไร ยอมแพ้แล้วมากับเราซะเถอะ!!”


กร็อบ!


คาเนกิหักนิ้วก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า”ผมไม่อยากฆ่าทุกคนแต่ดูเหมือนว่าจะจำเป็นสินะครับ…”


สิ้นเสียงคากุเนะตะขาบสีแดงอันน่าสยดสยองก็ฆ่าทุกคนในบริเวณนั้นหมดสิ้นสิ่งที่เหลืออยู่ก็มีแต่คราบเลือดสีแดงตามพื้นและพนังเขาเก็บคากุเนะเข้าตัวก่อนจะเดินไปหยิบกาแฟมาดื่ม


CHAPTER I โลกใหม่


ผมได้ออกมาจากตึกร้างก่อนจะกระโดดตามตึกออกไป


ตื้ด---ๆๆ


เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นผมหยิบขึ้นมาแนบหูก่อนจะมีเสียงของเด็กสาวขึ้นมา


ฮินะ: พี่ชายคะ

คาเนกิ: ว่าไงฮินะจัง

ฮินะ: ตอนนี้พี่อยุ่ไหนคะ ถ้าไม่รบกวนหนูอยากไปร้านหนังสือกับพี่ชายหน่อยน่ะค่ะ

คาเนกิ: ร้านหนังสือเหรอ ฮินะจังอยากได้แบบไหนล่ะพี่จะได้ซื้อมาให้เพราะพี่อยู่แถวร้านหนังสือพอดี

ฮินะ: ……

คาเนกิ: ฮินะจัง?

ฮินะ: ไม่เป็นไรค่ะพี่ชาย กลับไวๆนะคะ


เธอวางสายลงผมได้แต่งงว่าทำไมเสียงของเธอดูหงุดหงิดเล็กน้อยผมมองไปที่ร้านหนังสือก่อนจะถอดหน้ากากออกแล้วเดินเข้าไป


ผมมองหาหนังสือของฮาคาซึกิ เซน ได้ข่าวว่าเขามีหนังสือเล่มใหม่ออกวางจำหน่าย


ผมมองหาอยู่นานกว่าจะพบกับหนังสือที่มีปกหนาสีดำตรงปกเป็นรูปดอกฮิกันบานะ ชื่อเรื่องคือ ปีศาจสีขาว


ผมที่เห็นชื่อเรื่องก็ไม่เข้าใจความหมายของมันก่อนที่ผมจะตัดสินใจซื้อมันออกมาอ่าน


เรื่องกล่าวถึงชายหนุ่มคนนึงเขาได้หลุดไปในโลกที่เขาไม่รู้จักเขาไม่อาจรู้ได้ว่าข้างหน้าต่อไปนี้เขาควรจะทำเช่นไรเขาและผู้คนที่นั่นต่างกันเกินไปแต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาอยู่ต่อได้นั่นก็คือความดีที่ยังคงหลงเหลืออยู่ภายในใจลึกๆ เขาไม่เชื่อใจทุกคนในที่นั้น เขาหวาดกลัว เขาสับสน เขาสิ้นหวัง จนเขาได้พบกับ ฮีโร่ คนที่จะเปลี่ยนตัวเขาให้กลับมาเดินบนเส้นทางที่ถูกต้อง...


ผมปิดหนังสือในหน้าสุดท้ายตั้งแต่อ่านหนังสือของฮาคาซึกิ เซนมา เล่มนี้แหละที่ผมไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจความหมายของมันซักเท่าไหร่ผมตัดสินใจจะเดินกลับฐานลับของผม ไม่อยากให้ฮินะจังและทุกๆคนรอนาน


เพล้ง—! ตู้ม!!!!!!!


เหล็กก่อสร้างที่อยู่ๆไม่รู้ด้วยเพราะเหตุใดทำให้มันตกลงบนตัวของชายหนุ่มแต่ก่อนที่มันจะทับร่างของเขา ชายหนุ่มก็ได้หายตัวไป…


วูบ!


ผมรู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่บนถนนที่มีแต่รถวิ่งอยู่เสียงบีบแตรและเสียงคนต่างดังกันวุ่นวานเต็มไปหมด


“เฮ้ยมายืนขวางอะไรของเธอน่ะ!!!!”


ผมที่ได้ยินก็ทำเป็นไม่สนใจก่อนจะมองรอบๆที่มีตึกตาบ้านช่องเต็มไปหมดผมรู้แค่ว่าที่ๆผมอยู่ตรงนี้ไม่ใช่โตเกียวแบบที่เป็นอยู่แน่นอน


ตู้ม!!!!!


เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมกับเสียงผู้คนผมหันไปตามเสียงก่อนจะพบกับผู้คนกำลังมองดูคนที่แต่งคอสตูมจัดการกับคนร่างยักษ์ โดยมีเหล่าฮีโร่บางส่วนกันผู้คนไม่ให้เข้าไปใกล้


“เด็กคนนั้นทำไมถึงอยู่ใต้สะพานน้้น!!” คนที่มีส่ยดับเพลิงกล่าวขึ้นมาก่อนจะเดินเข้ามาหาผม ผมที่เห็นแบบนั้นก็รีบตั้งกาดร์ทันที


“คุณเป็นใครแล้วผมอยู่ที่ไหน?”


“ตรงนั้นมันอันตราย เธอเข้ามานี่ก่อนจะดีกว่านะ”


“.......”


ผมนิ่งเงียบก่อนจะหักนิ้วให้คลุมสติให้ได้ภายในตอนนี้ก่อนจะเดินเข้าไปกับผู้คนผมต่างได้กลิ่นของเด็กและผู้หญิงและชายข้างๆผมเขามีผมสีเขียวมรกต


ใบหน้าของเขาดูตื่นเต้นกับภาพตรงหน้าพร้อมกับในมือที่จดสมุดอย่างสนุกสนานผมที่เห็นแบบนั้นก็มองไปยังภาพตรงหน้าบ้าง


“แก คือผู้ก่อออาชญากรรมกับคนที่จะไปทำงานอ

แต่นายกับใช้อัตลักษณ์ในทางที่ผิด”


ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใครแต่ผู้คนต่างเรียกเขาว่า คามุอิ วู้ด เขากำลังจัดการกับคนตรงหน้าที่มีอัตลักษณ์ มอนเตอร์ ที่เหมือนกำลังหลบหนีจากการวิ่งราวอยู่


คามุอิ วู้ด ใช้ อัตลักษณ์กำจัดการเคลื่อนไหวนั่น และกำลังสำเร็จจนมีคนนึงขึ้นมาขัด


“แลคเกอร์พันธนาการ!!--!?” มีหญิงสาวร่างยักษ์พุ่งเข้ามา เตะก้านคอใส่มัน


“แคนยอนแคนนอน!!!” เธอทำการเตะใส่คางของมัน


“ว้าว--!? นั่นมันฮีโร่ที่กำลังเป็นที่นิยมเมาท์เลดี้นี่นา!!”


เด็กหนุ่มผมสีเขียวที่ยืนข้างๆผมกล่าวอย่างตื่นเต้นจนผมรู้สึกรำคาญ


“เงียบปากหน่อยไม่ได้รึไง?”


ผมกล่าวออกไปเขาที่ได้ยินก็ชงักก่อนจะค่อยๆหันมาทางผมแล้วกล่าวอย่างตะกุกตะกัก


“ขะ ขอโทษครับ...พอดีผมตื่นเต้นไปหน่อย แฮะๆ”


ผมมองไปที่เขาด้วยสายตาเฉยชาจนเขารู้สึกตัวสั่นขี้นมาก่อนทึ่ผมจะกล่าวขึ้นมา


“ไม่ต้องตื่นเต้นหรอก ผู้หญิงคนนั้นไม่ไหวหรอก”


“เอ๊ะ?”



“เกะกะ!!” มันจับขาของเธอและเหวี่ยงออกไปไปชนที่ตึก


ผู้คนที่เห็นก็ตาเบิกโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจไม่คิดว่าเมาท์เลดี้จะเสียท่าแบบนี้ผมที้เห็นก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งสิ่งที่ผมอยากจะรู้ตอนนี้คือผมอยู่ที่ไหนเสียมากกว่า


“อย่ายอมแพ้!!!!”


เสียงของเด็กหนุ่มข้างๆผมดังขึ้นผู้คนต่างมองไปที่เขา


“สู้ให้ถึงที่สุด!!!!”


เขาเหมือนกับตัวจุดชนวนในไม่ช้าผู้คนต่างเริ่มยกยิ้มแล้วกล่าวขวัญกำลังใจให้กับฮีโร่ที่อยู่ตรงนั้นผมที่กำลังจะเดินออกไปจากฝูงชนต้องหยุดนิ่ง


กร็อบ!!


ผมหักนิ้วก่อนจะควักเข้าไปในเสื้อฮู้ดสีดำแล้วหยิบหน้ากากที่ปิดตาขึ้นมาสวมก่อนที่ผมจะวิ่งออกไปผู้คนต่างตาเบิกว้าง


“เฮ้ย!! นั่นใครเข้าไปแล้วน่ะ!!”


“ไปช่วยห้ามเร็ว!!!”



ผมกระโดดขึ้นสูงก่อนจะงอกคากุเนะออกมา วิลเลินคนนั้นมันใช้มือขนาดมหึมาคว้าจับมาที่ตัวผม


ผมม้วนตัวหลบก่อนจะใข้คากุเนะพุ่งไปที่ดวงตาของมัน


ฉึก!!--!?



เหล่าฮีโร่ที่เห็นก็ต่างตกตะลึงและทึ่งกันตามไป


“อ๊ากกกกกกกก!!!!!!!!!!”


มันกรีดร้องอย่างเจ็บปวดคามุอิรีบใข้จังหวะนี้ใข้อัตลักษณ์ไม้ของเขากักตัววิลเลินตนนั้นเอาไว้


ผมแลนดิ้งลงมาอย่างสวยงามพร้อมกับเก็บคากุเนะสีแดงเลือดเข้าไปภายในตัว


“อัตลักษณ์อะไรน่ะ?”


“นั่นมันหน้ากากหรือว่าจะเป็นฮีโร่?”


“ฮีโร่ที่ไหนจะมีร่างกายเด็กแบบนั้นกัน?”


คามุอิ วู้ด หลังจากที่กักตัววิลเลินตัวนั้นไว้ก็เดิน เข้ามาหาผมก่อนจะกล่าวว่า


“เธอเป็นใคร? หรือว่านักเรียนของยูเอย์แต่ถึงจะเป็นนักเรียนของยูเอย์ก็ห้ามใช้อัตลักษณ์ถ้ายังไม่ได้รับอนุญาตนะ”


ไอไม้นี่มันจะพูดอีกนานมั้ยพูดแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้ฟังไม่รู้เรื่องโว้ยผมเมินเขาก่อนจะหันไปทางเมาท์เลดี้ที่อยู่ในซากตึกก่อนจะหันไปทางฝูงชนที่มองผมด้วยสายตาลุกแววผมมองไปที่เด็กหนุ่มผมสีเขียว


วูบ!!!!


ผมกระโดดเข้าไปหาเขาก่อนจะอุ้มเขาขึ้นมาบนหลังเขาทำหน้าตาตกใจอย่างมากก่อนที่ผมจะกระโดดออกไป


“ลักพาตัวไปแล้ว---!!!”






บนตึกสูง


“จะพาผมไปไหนน่ะ ผมต้องรีบไปโรงเรียนน่ะ!!”


ผมไม่สนใจคำพูดของเด็กหนุ่มที่ผมแบกมาก่อนที่ผมจะลงไปยังตรอกที้ไร้ผู้คนก่อนที่ผมจะเหวี่ยงร่างของเด็กหนุ่มไปที่กำแพงพร้อมกับยันเท้าไปกำแพงข้างๆเพื่อกันไม่ให้เขาหนี


“บอกผมมา ที่นี่ที่ไหนแล้วพลังพวกนั้นคืออะไร?”


“อะไรกันผู้ชายคนนี้บรรยากาศดูน่ากลัว ยิ่งกว่าคัตจังเสียอีก..’เด็กหนุ่มคิดในใจพลางสายตาที่กลัวระริก


ผมมองไปที่เขาที่ตัวสั่นไม่หยุดมันทำให้ผมนึกถึงตัวผมเมื่อสมัยก่อนผมเอาเท้าของผมออกพร้อมกล่าวว่า


“บอกผมมา”


“คะ ครับ!”


หลังจากที่ผมได้ฟังเรื่องราวของเด็กหนุ่มคนนี้ผมก็กุมขมับขึ้นมาทันที โลกนี้ทุกคนมีสิ่งที่เรียกกันว่าอัตลักษณ์เป็นพลังที่อยู่ภายในตัวของเรามาตั้งแต่กำเนิด ตอนนี้อาชีพที่คนส่วนใหญ่อยากใฝ่ฝันและอยากจะเป็นกันนั่นก็คือ ‘ฮีโร่’ ฮึไร้สาระจริงๆทำไมผมถึงต้องมาอยู่ทีนี่กันด้วยนะ โลกนี้มันก็บิดเบี้ยวเหมือนกันสินะ


“เอ่อ...นายเป็นอะไรรึป่าว?”


“หา?”


ผมเงยหน้ามองไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้าก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืน


“ผมชื่อ มิโดริยะ อิซึคุ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”


“คาเนกิ เคน”


เขามองผมด้วยรอยยิ้มแห้งๆคงเพราะว่าผมยังใส่หน้ากากนี้อยู่สินะผมไม่อยากเชื่อใจใครซักเท่าไหร่ถึงแม้เด็กหนุ่มตรงหน้าผมจะดูซื่อบื้อไปหน่อยก็เถอะ


“คือ แล้วเจอกันนะ คาเนกิคุง ผมต้องไปโรงเรียนแล้วน่ะ”


ผมผยักหน้าไม่ตอบอะไรกับไปก่อนที่มิโดริยะจะเดินออกไปเมื่อผมเห็นเขาออกไปแล้วผมก็ถอดหน้ากากออก


“ดูเหมือนฉันจะต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมสินะ”





โคร๊ก~


เสียงท้องร้องของผมดังขึ้นมา ปกติผมไม่หิวขนาดนี้นะ หรือเพราะมาโลกนี้กัน? บ้าจริงปกติผมจะกินกูลด้วยกันไม่อยากกินมนุษย์ สายตาของผมเริ่มมัวแต่ก็ยังพอทนไหวอยู่ ก่อนอื่นผมต้องหาที่พัก แล้วค่อยคิดว่าจะทำยังไงต่อ


“กรี๊ด---!!!!”


เสียงของหญิงสาวดังขึ้นมาผมด้วยแรงที่ยังไหวอยู่จึงรีบเดินไปจรออกมาจากตรอกแล้วเห็นวิลเลินสี่คนขโมยเงินจากธนาคารเอาขึ้นรถ


“ยอมแพ้ซะ เจ้าวายร้าย!!! ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว!!”


“แม่งเอ้ย!!”


ตำรวจประมาณสิบกว่านายเล็งปืนไปที่วิลเลินทั้งสี่ที่อยู่บนรถมันคนหนึ่งหนึ่งในนั้นเห็นผมก่อนมันจะแสยะยิ้ม


วูบ!!! มั้บ!!!


ทันใดนั้นมือของวิลเลินตั้วนั้นก็ยืดแขนมาทางผมก่อนจะจับตับผมขึ้นมาบนรถพร้อมจ่อปืนมาทางหัวของผม


“เห็นมั้ยว่าเรามีตัวประกัน ถ้าไม่อยากให้ไอเด็กนี่ตายก็ปล่อยพวกเราไปซะ!!”



“ทุกคนอย่ายิง!!”


“เจ้าพวกวิลเลินชั่วเอาเด็กมาเป็นตัวประกัน!!”


“ฮ่าๆๆ ออกรถเร็ว!!”


วิลเลินสั่งพวกของมันที่เหลือออกรถตอนนี้ผมคงจะถูกลักพาตัวสินะ ทำไมรู้สึกเวรกรรมมันตามทันจังวะ หลังจากออกรถไปได้สักพักมันก็เอาผ้ามาปิดปากพร้อมกับมัดผมไว้


“ฮ่าๆๆ ไอหนูขอบใจแกมากที่ยืนโง่อยุ่ตรงนั้นทำให้พวกฉันหนีออกมาได้”


“โกมุ แล้วเอาไงกับเด็กนี่ดี?” วิลเลินอีกคนนึงกล่าว


“พอถึงฐานของเราก็เก็บมันซะ”


อ่า ให้ตายสิพูดอะไรไร้สาระชมัดเลย พวกแกทุกคนเดี๋ยวได้โดนฉันกินแน่ ถึงฉันจะกินกูลแต่กับมนุษย์นิสัยเลวฉันก็กินนะ ผมกล่าวในใจอย่าเงียบๆด้วยใบหน้าเฉยชา


“ไอเด็กนี่ ดูสิ หน้านิ่งมากเลย มันไม่กลัวรึไง?”


“ไม่หรอก ฉันว่ามันกลัวจนช็อคไปแล้วมากกว่า”


“ฮ่าฮ่าๆๆๆๆๆ”


พวกมันกล่าวอย่างสนุกสนานหลังจากที่ขับมาได้สักพักพวกมันก็ขับมาถึงโกดังร้างแห่งนึงแล้วพวกมันก็หอบผมกับเงินที่พวกมันปล้นมาเข้ามาภายในโกดัง


พลั่ก!


แล้วมันก็เหวี่ยงผมชนกับกับผนังจนเกิดเสียงดังจากนั้นวิลเลินคนนึงก็เล็งปืนมาทางผม


“หมดธุระของแกแล้วเจ้าเด็กน้อย”


“เด็กน้อย?”


“หึ”


ผมยิ้มขึ้นมามันที่เห็นก็แปลกใจ


“สถานการณ์แบบนี้ยังขำได้อีกนะ สงสัยอยากตายเร็ว”


“เลิกเล่นแล้วฆ่ามันทิ้งซะทีสิ!”


“รู้แล้วๆ”


ปั้ง!


มันยิงปืนมาที่หัวของผมก่อนที่มันจะไม่แยแสแล้วเดินออกไปลูกกระสุนที่เจาะหัวผมมันเด้งออกมาในโลกนี้สิ่งที่ทำให้ผมบาดเจ็บได้มีแต่ ควิ้ง กับ แก็ซระงั้บ อาซีเซลส์ เพราะฉนั้นก็ไม่มีอะไรที่สามารถฆ่าผมได้


วูบ--!!


คากุเนะสีแดวเลือดงอกออกมาวิลเลินทั้งสี่ที่เห็นก็ตาเบิกกว้างอย่างตกใจ


“ทำไมมันยังไม่ตาย!?”


“เฮ้ยแกยิงมันแน่แล้วใช่มั้ย?”


“ยิงแล้วสิวะ!!!”


“ทุกคนใช้อัตลักษณ์!!”


สิ้นเสียงพวกมันก็งัดอัตลักษณ์ออกมาใช้ คนที่หนึ่งมีอัตลักษณ์เป็นยาง คนที่สองมีอัตลักษณ์เป็นเหล็กแหลม คนที่สามมีอัตลักษณ์เป็นด้าย ส่วนคนที่สี่มีอัตลักษณ์ มอนเตอร์ เป็น ลิงยักษ์


ฉึก!


คากุเนะตัดเชือกในมือของผมขาดก่อนที่ผมจะดึงผ้าในปากออกแล้วแสยะยิ้มพร้อมกล่าว


“เอาล่ะคลาวนี้ผมขอเอาคืนบ้างล่ะ”


พวกมันที่ได้ยินก็สดุ้งขี้นมาด้วยความขนลุก


กร็อบ!


ผมหักนิ้วก่อนจะพุ่งไปที่วิลเลินที่มีอัตลักษณ์เป็นยางยืดเพราะหมอนี้มันยิงผม มันใช้มือยางของมันพยายามคว้าตัวผม ผมม้วนตัวพร้อมกับใช้คากุเนะตัดแขนของมัน


“อ๊ากกกก แขน แขน..ของฉัน!!!”


ผมหมุนตัวเตะก้านคอไปที่มันก่อนจะพุ่งไปทางคนที่มีอัตลักษณ์เป็นเส้นด้าย


เหมือนเขาจะรู้อยู่แล้วว่าผมจะต้องเข้าไปเขาขยับมืออย่างรวดเร็ว


ตึง--!


ก่อนทึ่ผมจะขยับตัวไม่ได้เพราะดูเหมือนเส้นด้ายของมันจะรัดตัวผมเอาไว้


“เอาล่ะ เลิกเล่นเป็นเด็กแค่นี้เถอะ ด้ายของฉันยิ่งรัดก็จะยิ่งแน่นนะ บอกก่อน”


พวกมันทั่งสามต่างยิ้มเย้ยหยันมาทางผมด้วยสายตาสมเพชผมมองพวกมันด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะเก็บคากุเนะ


พวกมันที่เห็นก็แสยะยิ้มก่อนจะกล่าว


“ในที่สุด ก็ยอมแพ้แล้วสินะ เอาละถึงเวลาตาย!! คาเบล!!”


“เออ!!”


คนที่มีอัตลักษณ์เหล็กแหลมพุ่งมาทางผมพร้อมกับพุ่งเหล็กแหลมมาทางผม ผมแสยะยิ้มขึ้นมาก่อนจะงอกคากุเนะออกมา มันที่เห็นก็ตาเบิกกว้าง แต่สายเกินไปแล้วล่ะ


ฉัวะ—!


คากุเนะของผมแทงไปที่ท้องของมันร่างกายของมันสำลักเลือดออกมาพวกของมันที่เหลือที่เห็นก็ตกตะลึง


“คาเบล!!!”


“อั๊ก….”


ผมดึงคากุเนะออกมาจากตัวของผมก่อนที่ผมจะใช้คากุเนะตัดเส้นด้ายที่รัดตัวผมเอาไว้ก่อนที่ผมจะหันไปทางคนที่มีอัตลักษณ์เส้นดาย มันมองผมด้วยสายตาที่สั่นระริกพร้อมกับเดินถอยหลังออกมา


“อย่าเข้ามานะ ไอปีศาจ!!”


กร็อบ!


“ปีศาจ?”


ผมที่ได้ยินคำกล่าวของมันก็เลิกคิ้วขี้นมา


“อย่าเมินกันนะเว้ย!!!”


ตู้ม!!!!


อัตลักษณ์มอนเตอร์ลิงยักษ์ใช้กำปั้นทุบกำปั้นมาที่ร่างของผม


มันยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจที่ล้างแค้นให้เพื่อนได้สำเร็จแต่ใครจะรู้ว่า


“อ่อนแอ จริงๆ ตัวใหญ่ซะป่าว”


ผมเอ่ยออกไปด้วยเสียงเย็นชาทันที่มันได้ยินก็ตาเบิกกว้าง


“เป็นไปไม้ได้?”


ฉัวะ—!


ผมใช้คากุเนะตัดหัวของมันก่อนจะหันไปทางคนที่มีอัตลักษณ์เส้นด้าย มันที่เห็นผมก็ตัวสั่นก่อนจะมีน้ำตาไหลออกมาจากเบ้าตา


“ได้โปรด..อย่าฆ่าฉัน...เงินที่พวกฉันปล้นมาฉันให้นายหมดเลย เพราะงั้น…”


ขอโทษนะครับถ้าผมไม่ฆ่าคุณเรื่องของผมได้หลุดออกไปแน่เพราะงั้น… ผมไม่ได้กล่าวอะไรออกไปก่อนจะวาดคากุเนะไปที่ส่วนหัวของเขาเลือดไหลกระจายพุ่งเป็นน้ำผุ จนมันกระเด็นมาติดที่หน้าของผม


ทันใดนั้นตัวผมก็ขงักขึ้นมา เพราะกลิ่นคาวเลือด ไม่ได้ผมจะกินมนุษย์ไม่ได้...แต่ว่าพวกนี้มันเป็นคนเลว ถึงจะฆ่าไปก็ไม่มีใครสนใจ อยู่ดี…


สมองผมว่างเปล่าผมกลืนน้ำลายก่อนจะคุกเข่าลงแล้วก้มลงไปกินเนื้อของคนที่มีอัตลักษณ์เส้นด้าย


กร๊วบๆ ซี้ด อึก อึก


ผมตาเบิกกว้างขึ้นมารู้สึกได้ถึงพลังที่เข้ามาในตัวของผม รสชาตินี้เป็นรสชาติที่ผมไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อน ผมเลียรีมฝีปาก ก่อนจะหักนิ้ว


กร็อบ! ซิ๊ก--!


ผมตกตะลึงขึ้นมาเมื่อผมหักนิ้วทันใดนั้นเองก็มีเส้นด้ายพุ่งออกไป มันเกิดอะไรขึ้น นี่มันอัตลักษณ์ของไอคนเมื้อกี้นิ ทำไมผม


ผมคิดในใจก่อนจะหลับตาลงแล้วเริ่มทำสมาธิผมแกว่งมือไปทางซ้ายทันใดนั้นก็มีเส้นด้ายห้าเส้นงอกออกมาจากมือของผมพุ่งไปทางพนัง ไม่ได้คิดไปเอง ผมสามารถใช้อัตลักษณ์ของคนเมื้อกี้ได้ งั้นขอลองพิสูจน์อะไรบางอย่าง


10 นาทีผ่านไป…


ผมกินเนื้อของวิลวิลเลินที่มีอัตลักษณ์เหล็กแหลมส่วนที่ทำไมผมไม่กินอัตลักษณ์ของยางและลิงยักษ์เพราะผมไม่ชอบ จบปะ


ผมลุกขึ้นยืนรวบรวมสมาธิก่อนจะเบ่งอัตลักษณ์เหล็กแหลมออกมา


เพล้ง--!


เหล็กแหลมพุ่งออกมาจากทางด้านหลังมันคลุมตัวของคากุเนะเอาไว้ ทำให้เหล็กแหลมมีสีแดงเลือดที่ดูสง่างาม ผมยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเก็บอัตลักษณ์เข้าไป



ผมมองไปรอบๆก่อนจะตัดสินใจจะเดินไปหยิบเงินร้อยล้านเยนที่พวกมันขโมยมา เอามาเป็นของตน ผมไม่ได้ขโมยน่ะ พวกมันเป็นขโมย ผมแค่ คนที่ผ่านทางมาเอง


สิ่งที่ผมต้องทำคือหาเสื้อผ้าใส่และที่อยู่แต่ที่ผมต้องกุมขมับอีกครั้งเมื่อมองดูร่างกายของตัวเองที่จริงควรจะสังเกตุ ตั้งนานแล้วว่า ร่างกายของผมมันหดเล็กลง เหลือเท่าเด็ก อายุ 15-16 เฮ้อ ทำไมกันนะ ทั้งๆที่ผมตอนเป็นชายหนุ่ม ดูหล่อแท้ๆ แต่พอเด็กแบบนี้มันเหมือน เคะ เลย แต่เอาเถอะ บ่นไปตอนนี้มันจะได้อะไร




:+:+:+:++:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:

:+:++:+:++:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:+:


ตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับตอนที่1ก็เป็นแบบนี้แหละ คาเนกิก็ถือว่าไม่ได้เลวร้ายอะไร ใช่มั้ย?

ถ้าฉากต่อสู้ไม่ดีอะไรยังไงก็บอกผมได้นะครับ












































ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 579 ครั้ง

752 ความคิดเห็น

  1. #751 Yanathip547 (@Yanathip11) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 19:42

    น่าจะให้กินอาหารปกติได้

    #751
    0
  2. #750 sopitnapa1789 (@sopitnapa1789) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 19:33
    น้อนนนน
    #750
    0
  3. #654 bophobia (@bophobia) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 08:09
    เด็กๆกำลังดี5555
    #654
    0
  4. #647 Alan_Walker (@Alan_Walker) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 07:09
    ม่ายๆเอ็งน่ะถึงจะเป็นหนุ่มเองก็ไม่หล่อ เอ็งน่ะหน้าเคะต่างหากล่ะคาเนชั่น
    #647
    0
  5. #607 apboat007 (@apboat007) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 21:01
    แล้วคนที่มีพลังในการลบพลังคนอื่น อย่างอาจารละคะ ลบได้ป่าว แต่เราว่าไม่น่าจะลบได้นะคะเพราะพลังกูล มันไม่ใช้อัตลักษณ์นิคะ
    #607
    0
  6. #582 nighto (@nighto) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 18:15
    เฮ้ยย เราชอบวะ
    #582
    0
  7. #570 NarinGGG (@NarinGGG) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 17:32

    ก็โอเคเลยนะไรท์ เราชอบนะ มันเป็นนิยายอะ จะใส่อะไรก็ใส่ไปเถอะ พล็อตเรืองเราค่อนข้างชอบเลย ยังไงก็จะตามอ่านนะคะ สนุกนะ
    #570
    0
  8. #568 Himezaka-Felina (@Himezaka-Felina) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 13:25
    อัตลักษณ์ยาง=ลูฟี่
    อัตลักษณ์ด้าย=โดฟามิงโก้
    อัตลักษณ์เหล็กแหลม=มิสดับเบิ้ลฟิงเกอร์
    #568
    0
  9. #560 Firstyossawadee (@Firstyossawadee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 16:44
    แล้วก็เรื่องการเว้นวรรคประโยคแต่ละประโยค บางประโยคมันอ่านไม่ค่อยเข้าใจน่ะค่ะ
    #560
    0
  10. #559 Firstyossawadee (@Firstyossawadee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 16:39
    ถ้าเป็นไปได้อยากให้ตรวจสอบความถูกต้องของภาษา สระ ตัวสะกด ต่างๆ ให้ถูกต้อง จะดูดีขึ้นเยอะเลยค่ะ เพราะยังมีบางคำเขียนผิดอยู่ ตัวเรื่องน่าสนใจ ติดตามนะคะ
    #559
    0
  11. #496 Cherry_Tam (@143HIBARI) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 00:42
    ขอติเรื่องการวางประโยคได้ไหมคะ คือไรท์วางไว้แบบวรรคกึ่งกลางน่ะค่ะ มันอ่านยากและปกติมันต้องชิดซ้าย รบกวนเปลี่ยนให้ทีนะคะ
    #496
    0
  12. #452 pornkamon2012 (@pornkamon2012) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 22:44
    อยากได้yaoiจัง คงสนุกพิลึกดี555
    #452
    0
  13. #442 nantika966 (@nantika966) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 01:43
    ชอบความดาร์กนี้ ไม่อยากให้คาเนกิเป้นฮีโร่เลยค่ะ
    #442
    0
  14. #424 june___ (@june___) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 08:51
    อยากให้ลองปรับประโยคบางอันดู บางทีมันก็เว่อๆ(ไม่ได้หมายถึงสกิลแต่หมายถึงคำพูดอะค่ะ)​ ถ้าสมูทกว่านี้จะสนุกขึ้น ส่วนตัวขัดใจความคิดใจ ที่คิดคนเดียว นิดหน่อย แต่เราอาจจะไม่ชอบเอง พล็อต​น่าสนใจนะคะ รอติดตาม
    #424
    0
  15. #411 Bloody Empress (@Vongola_Diecimo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 11:32
    OOC ไปบ้างแต่ก็โอเค
    #411
    0
  16. #350 Se... the secret (@customer7411) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 08:18
    กินแล้วจะใช้ได้จริงๆด้วย! นี่มันสูตรโกง—
    #350
    0
  17. #190 PJ_Nn (@Hisoka_Nn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 03:37
    เอ่อ จัดหน้านี้ให้ชิดซ้ายได้มั้ย ปวดตามากกกก
    #190
    0
  18. #185 JP.PiM (@pimzaza12) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 19:09
    ตอนยาวววดีชอบ ข่อมค่า
    #185
    0
  19. #143 ์Namwan1704 (@gmmobile49) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 14:10

    คลาว-คราว ป่าว-เปล่า ถ้าลองปรับเปลี่ยน ภาษาจะสวยขึ้นได้มากกว่านี้นะคะ ชอบพล็อตมากเลยความคิดสร้างสรรค์เอามารวมกันได้อย่างลงตัว ผ้าปิดตานะคะไม่ใช่ที่ปิดตา สู้ๆค่ะ อยากให้ฟ้อนตัวใหญ่อีกนิดอ่านในคอมแล้วตัวเล็กมากเลยค่ะ นิยายสนุกมากค่ะ สู้ๆนะคะ :)


    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-01.png

    #143
    2
  20. #129 iN3310K & Zealand (@iN3310K) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 19:35
    อา......มาอ่านแล้ว ตกลงพี่แกจะเป็นฮีโร่ได้จริงๆหรอเนี่ย?
    #129
    4
    • #129-1 Belphegor666 (@Belphegor666) (จากตอนที่ 2)
      11 มีนาคม 2562 / 19:57
      ได้สิ เชื่อมือผมเถอะ (ไปเอารูปใครมาใส่ครับ?) ตอนแรกผมไม่ใช่รู้ว่าเป็นคุณ
      #129-1
  21. #123 Fot800 (@Fot800) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 18:05
    เลือกกินซะด้วย (มาแว้วจ้า)
    #123
    0
  22. #109 OraweeBoonklong (@OraweeBoonklong) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 23:17
    ชอบมากเลยค่ะ
    #109
    0
  23. #106 lego098707 (@lego098707) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 20:55
    สนุกดี..(p_q)\
    #106
    0
  24. #59 SATANGAPA (@SATANGAPA) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 13:54

    ชอบค่ะๆ จะติดตาต่อไปเนอะ
    #59
    0
  25. #44 รรร (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 17:15

    เป็นเตะก็ดีอยู่แล้วนี้ค้าาา

    #44
    0