[ Boku no Hero Academia ] : Project White Devil

ตอนที่ 19 : CHAPTER XII อยู่ที่เรียนรู้ [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,616
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 194 ครั้ง
    14 ก.ย. 62

อันนี้คือตอนที่12ฉบับรีไรท์นะครับ


*******************************************







CHAPTER XII เรียนรู้



 หลังจากที่คาเนกิและทาคาอุจิเข้ามาในร้านอาหารทาคาอุจิก็แนะนำตัวเจ้าของร้านอาหารให้กับคาเนกิรู้จัก  เขามีรูปร่างเป็นคนปกติแต่ที่ไม่ปกติคือปากที่ยิ้มตลอดเวลานั้นทำให้คาเนกิขนลุกไม่น้อย


 “สวัสดีเธอคงจะเป็นคาเนกิ เคน วิลเลินที่กำลังเป็นข่าวสินะเพราะว่าได้ที่หนึ่งในงานแข่งกีฬายูเอย์ ฉัน โซชิ”


 โซชิยื่นทักทายมาที่คาเนกิเขาที่เห็นก็ยื่นไปจับมือของโซชิก่อนจะกล่าว”ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมได้ข่าวว่าร้านอาหารของคุณลูกค้าเข้ามาเยอะมากเพราะอาหารที่นี่อร่อยถูกปาก”


 คาเนกิพูดยอไปทางเจ้าของร้านเขาที่ได้ยินก็หัวเราะชอบใจ


 “เธอก็พูดเกินจริงไปนะ อาหารน่ะมันจะอร่อยถูกปากต่อเมื่อคนที่กินมีความสุขถ้าคนกินไม่มีความสุขฉันคงไม่เปิดร้านอาหารหรอก”


 หลังจากที่โซชิกล่าวเสร็จก็พาคาเนกิกับทาคาอุจิไปนั่งที่โต๊ะจากนั้นเขาก็ไปในห้องครัวเพื่อทำอาหารให้กับคาเนกิและทาคาอุจิรับประทา


 ก่อนที่เขาจะกลับมาพรัอมกับอาหารในมือมีทั้งสเต็กเนื้อ สปาเกตตี้มีทบอล หรือพวกอาหารจานหรูที่มักเสิรฟให้กับภัตตาคารก็นำมาให้คาเนกิและทาคาอุจิทั้งนั้น


 ทาคาอุจิหันไปทางเขาพร้อมกับยิ้มเจื่อนก่อนจะกล่าวออกไป”นี่เยอะขนาดนี้ฉันไม่มีเงินจ่ายถึงหรอกนะ”


 “ไม่ต้องห่วงเมื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง ไม่ได้เจอกันนาน เชิญทานให้อร่อยฉันไปเช็คในครัวหน่อย”เขากล่าวเสร็จก็เดินออกไป


 คาเนกิมองไปที่อาหารตรงหน้าด้วยสีหน้าแหยงแค่ได้กลิ่นเขาก็เวียนหัวแล้วทาคาอุจิมองไปที่เขาด้วยสีหน้าหมดหวังแต่ในใจก็ยังคงเหลืออยู่นิดหน่อย


 “เอาล่ะมากินกันเถอะ เชิญเลย”ทาคาอุจิกล่าวก่อนที่เขาจะกินราเม็งตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย


 คาเนกิมองไปที่เขาด้วยใบหน้าตายก่อนจะถอนหายใจแล้วหยิบมีดกับซ้อมขึ้นมาตัดไปที่สเต็กเนื้อที่ควันร้อนยังคงมีอยู่เพียงแค่มีดแตะที่เนื้อก็มีน้ำแตกออกมาทันทีคาเนกิกลืนน้ำลายถ้าเป็นตอนที่เขายังคงมนุษย์เขาคงหลงรักเนื้อจานนี้เป็นแน่


 คาเนกิตักเนื้อเข้าปากเมื่อมันสัมผัสกับลิ้นคาเนกิก็เบิกตากว้างทันทีก่อนที่เขาจะบ้วนเนื้อลงในจานสัมผัสมันเหมือนกับเนื้อเน่าส่วนกลิ่นเหมือนกับซากศพสัตว์ที่ตายไปได้สามวัน ทาคาอุจิที่เห็นการกระทำของคาเนกิ เขาก็หน้าถอดสีทันที


 “ฉันขอโทษ...ฉันนึกว่าฉันจะช่วยเธอได้แล้วซักอีก”ทาคาอุจิกำซ้อมในมือแน่น


 คาเนกิมองไปที่ทาคาอุจิด้วยสายตาสงสารก่อนจะกล่าวในใจ’เขาอุส่าช่วยเราแต่ว่า…’คาเนกิหยุดคิดในใจก่อนจะเงยหน้ามองทาคาอุจิ


 “คุณทาคา—”


 เพล้ง--!!


 คาเนกิยังไม่ทันได้พูดอะไรก็มีวัตถุสีฟ้าแหลมพุ่งตรงมาทางโต๊ะของพวกเขา ทาคาอุจิรีบหันไปทางคาเนกิพร้อมกล่าว


 “คาเนกิคุง ระวังด้วย!!”ทาคาอุจิหลบออกจากโต๊ะ


 ส่วนคาเนกิก็กระโดดกลับหลังก่อนที่ตัวเองจะรู้สึกได้ว่ามีใครกำลังจับไหล่ของเขาอยู่เขาหันไปก่อนจะพบกับเด็กหนุ่มผมสีดำแซมน้ำเงินแสยะยิ้มอยู่


 “วูฟ!”


  วูบ!


 ร่างของคาเนกิอันตรธานหายไปพร้อมกับเด็กหนุ่มทาคาอุจิเบิกตากว้างก่อนจะตะโกนออกไป


 “คาเนกิคุง!!”


 คาเนกิลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบกับสถานที่ที่ไม่คุ้นตาและตัวของเขาถูกมัดด้วยโซ่เหล็กคาเนกิยกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย นี่มันที่ไหนกัน? นี่คือความคิดที่แล่นเข้ามาในหัว


แปะๆ


 มีเสียงตรบมือดังพร้อมกับร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำแซมน้ำเงินเดินเข้ามาทางคาเนกิข้างๆของเด็กหนุ่มคือชายหนุ่มผมสีขาวใส่แว่น


 “นี่เหรอไวท์เดวิลจับตัวง่ายจ้ง”เด็กหนุ่มผมน้ำเงินกล่าวขึ้นมาด้วยท่าท่างยียวน


 “นี่มันเรื่องอะไรกันแล้วพวกนายเป็นใครต้องการอะไร?”คาเนกิพูดขึ้นมาพรางหรี่สายตามอง


 “ถามไม่หยุดเลยนะ”อีกฝ่ายเอ่ยจบก็มองตรงไปทางคาเนกิแล้วจึงเริ่มพูดต่อ


 ”ฉันชื่อ คิได คาซามะ ส่วนหมอนั่นชื่อว่า  คาซูฮิโตะ คากามิ”เขาชี้ไปทางชายหนุ่มเรือนผมขาวที่กำลังดันแว่นขึ้น


 “......”คาเนกินิ่งเงียบและพิจารณาสองคนตรงหน้าอีกสักพัก


 “พวกเราคือกลุ่มวิลเลินที่ชื่อว่า เบย์ลี่ส์ ถึงตอนนี้จะมีกันแค่ 2 คนแต่อนาคตต้องยิ่งใหญ่แน่!!”


 “พวกนายต้องการอะไรจากฉัน?” คาเนกิถามอย่างสงสัยเขายังไม่รู้เหตุผลที่เขามาที่นี่เลยแต่อย่างไรก็ตามเขาไม่คิดประมาทเด็ดขาด


 “พวกเราก็แค่ต้องการตัวนายเพื่อเอาไปขายให้กับพวกชอบสะสม เพราะว่านายนั้นทั้งหล่อและก็ตอนนี้กำลังเป็นที่นิยมมากด้วยเพราะกระแสที่นายไปโผล่ในยูเอย์แล้วคว้าแชมป์มาได้”คิไดกล่าวขึันมาคาเนกิ่ี่ได้ยินก็ทำหน้าตาจริงจัง


 “งั้นพวกนายก็ล้อเล่นผิดคนแล้วล่ะ”คาเนกิกล่าวจบก็งอกคากุเนะออกมาพร้อมกับตัดโซ่ที่คล้องตัวไว้


 “ก็ดี ออกกำลังซักหน่อย”คิไดกล่าวพร้อมกับควงกระบองในมือก่อนจะตะโกนออกไป”คากามิ!”


 ชายหนุ่มผมสีขาวหันมือไปทางคาเนกิก่อนจะมีเพชรงอกออกมาจากมือแล้วพุ่งตรงไปทางเขา


 คาเนกิเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพรางกระโดดหลบเขาเผยรอยยิ้มบางๆออกมา”อัตลักษณ์สุดยอดมากเพชรงั้นเหรอ ถ้าแบบนี้จะเอาตัวผมไปขายเพื่ออะไรกัน?”


 “เราไม่ได้สนเรื่องเงิน”เสียงของคิไดดังขึ้นคาเนกิหันไปตามเสียงก่อนจะโดนกระบองเหล็กฟ่ดเข้าที่หนัาอย่างกระชั้นชิด


 'อะไรกัน มันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกัน?’


 คาเนกิกล่าวในใจพร้อมกับบังคับคากุเนะพุ่งไปทางคิไดแต่ร่างของคนตรงหน้าก็อันตรธานหายไปอย่างรวดเร็วก่อนที่จะมาปรากฏหลังของคาเนกิแล้วฟาดกระบองไปที่หลังหัว


 ฉัวะ—!


 หนวดสีแดงเลือดแทงทะลุร่างของคิไดอย่างรวดเร็วคนผมสีน้ำเงินแซมดำเบิกตากว้างพร้อมกับเลือดที่ไหลทะลักออกมาที่หน้าท้องเมื่อคาเนกิดึงคากุเนะออกมา


 "ฉะ…"


 "คาซามะ…!!!"


 ร่างของอากามิวิ่งเข้ามาใกล้พร้อมกับใช้อัตลักษณ์เพชรโจมตีไปทางคาเนกิ คนหัวพุดดิ้งงาดำเอียงตัวหลบเพชรอันแหลมคมก่อนที่เขาจะงอกคากุเนะออกมาแล้งแทงไปที่ท้องของอีกฝ่าย


 ร่างของคากามิล้มลงไปนอนกับพื้นอย่างรวดเร็วคิไดที่เห็นก็เบิกตากว้างเขารู้แล้วว่าไม่ควรเข้ามายุ่งกับชายคนนี้เลยด้วยความหวาดกลัวเขาจึงได้ทำสิ่งคาเนกิไม่คาดคิดคือการเทเลพอร์ดหายไปทิ้งให้ร่างของคู่หูนอนจมกองเลือด


 "หมอนั่นขี้ขลาดจริงๆ เอาล่ะบอกผมหน่อยว่าผมควรทำไงกับนาย?"


 คาเนกิถามอีกฝ่ายพร้อมกับนั่งยองๆคนดวงตาสีทองก้มหนัาลงอย่างสมเพชตัวเองก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น


 "ฆ่าฉันเลย"


 เมื่อได้ยินคำตอบของอีกฝ่ายคาเนกิก็กระพิบตาแล้วยื่นมือไปทางคากามิพรัอมกับเอ่ยขึ้นมา


 "คากามิยื่นมือของนายมาสิ"


 คนที่โดนสั่งก็ขมวดคิ้วไม่เข้าใจแต่ก็ยอมทำตามทันใดนั้นคาเนกิก็กัดไปที่ข้อมือของอีกฝ่ายทันทีคากามิกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด


 "ผมไม่ฆ่านายหรอก แต่หวังว่าพวกเราจะได้เจอกันอีกนะ"



 วี่วอๆๆ เสียงรถตำรวจดังขึ้นคากามิเบิกตากว้างพร้อมกับกังวลขึ้นมา


 คาเนกิที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มบางๆพร้อมกับเอ่นขึ้นมา


 "ไปซักสิ"


 “นายจะช่วยฉันเหรอ?”


 “แน่นอน ก็นายให้ในสิ่งที่ผมต้องการแล้วนี่นา”



หลังจากที่คาเนกิกล่าวจบคากามิก็ก้มหัวขอบคุณก่อนจะวิ่งหายไปอย่างรวดเร็วเป็นเวลาเดียวกันกับตำรวจเข้ามาพอดี


 ทาคาอุจิเดินเข้ามาหาคาเนกิด้วยใบหน้าที่เป็นกังวล


 “คาเนกิคุง นายเป็นยังไงบ้าง เจ้าพวกนั้นทำอะไรนายบ้าง?”


 “อ๋อ พอดีผมเล่นงานพวกนั้นไปน่ะ จนพวกมันหนีไปแล้ว”


 “งั้นเหรอ”ทาคาอุจิโล่งอกก่อนจะตะโกนขึ้นมา”ทุกคนออกตามหาให้ทั่ว!!”


“ครับ!!” พวกหน่วยสบสวนของกรมตำรวจพยามหาตัวของทั้งสองแต่ก็ไม่เจออะไรเลย


 1วันหลังจากเหตุการณ์ที่คาเนกิโดนลักพาตัวเขาเดินออกมาจากในห้องเช่าก่อนจะมองไปที่สภาพอากาศที่ฝนตกหนักเขายกร่มสีดำขีันมากางระหว่างเดินทางไปยูเอย์


 [ 1-A ]


  ภายในห้องทุกคนต่างพูดคุยเม้ามอยกันเรื่องที่พวกเขากลายเป็นจุดสนใจในงานกีฬายูเอย์ พวกเขาต่างพูดคุยกันก่อนที่คาเนกิจะเปิดประตูเข้ามา


 พวกเขาต่างมองไปที่คาเนกิด้วยสายตาเป็นประกายก่อนที่คิริชิมะ ซึยุ และ มินะ จะเดินมาทางเขา


 “ไงไวท์เดวิล วิลเลินผู้ผดุงความยุติธรรม”คิริชิมะกล่าวไปทางคาเนกิ


 เขาที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วทันทีก่อนจะทวนคำพูด


 “เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?”


 “ก็เรื่องที่นายประกาศในสนามตองงานกีฬาไง พวกนักข่าวต่างลงข่าวเรื่องนาย ก็เลยตั้งฉายาให้นาย ว่า วิลเลินผู้ผดุงความยุติธรรม” มินะพูดพร้อมรอยยิ้มก่อนจะควงแขนคาเนกิ”ตอนนี้นายดังมาเลยรู้ไหม?”


 คาเนกิเหลือบมองแขนของเธอที่กำลังควงแขนของเขาอยู่ก่อนที่ซึยุจะเอ่ยขึ้น


 “ตอนที่คาเนกิจังประกาศตอนนั้นสุดยอดจริงๆนะ”


 “ขะ..ขอบคุณครับ”คาเนกิที่ได้ยินก็เขินหน้าแดงเล็กน้อยก่อนที่อาจารย์ไอซาวะจะเดินเข้ามาพวกเขาที่เห็นก็กลับไปนั่งที่


 “อรุณสวัสดิ์ครับ โท-โชโกะจัง”คาเนกิพูดทักทายตอนเช้าไปทางโทโดโรกิพร้อมกับนั่งโต๊ะของตัวเอง


 “อรุณสวัสดิ์...เคน”เธอกล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉยแต่ภายในอกกลับร้อนรุ่ม


 “อรุณสวัสดิ์”ไอซาวะพูดขึ้นก่อนที่นักเรียนทุกคนจะตอบกลับอรุณสวัสดิ์ไอซาวะไป


 ซึยุสังเกตุไปที่หน้าของไอซาวะที่ไม่มีผ้าพันแผลก่อนจะเอ่ยขึ้นมา”ครูไอซาวะคะหนูดีใจนะคะที่คุณถอดผ้าพันแผลออกแล้ว”


 “ยัยแก่นั่นรักษาให้น่ะ แต่ช่างเหอะฉันมีเรื่องพิเศษที่จะพูดนิดนึงนะ ถึงเวลาที่พวกเธอจะต้องตั้งชื่อฮีโร่ให้ตัวเองแล้วยังไงล่ะ”


 “โว้วว จริงเหรอเนี่ยอกชั้นสั่นไปหมดแล้ว!!!!”


 พวกนักเรียนต่างลุกฮือขึ้นมาพร้อมตะโกนดีใจ


 ‘จ้อง!’ไอซาวะมองเขม็งไปทางพวกเขา ก่อนที่พวกเขาจะนั่งที่เรียบร้อยตามปกติเพราะไม่กล้าฮื่อกับไอซาวะ


 “โดยพวกเธอจะได้รับชื่อโดยอาจารย์คนอื่นๆในวันถัดๆไปการเสนอชื่อจะเริ่มขี้นจริงๆก็ต่อเมื่อเธอซึมซับประสบการณ์ และ ความสามารถในการต่อสู้โดยจะตัดสินระหว่างตอนเธอขึ้นปีสองและปีสุดท้าย ในอีกแง่นึงการคัดชื่อครั้งนี้จะเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ที่จะเป็นแรงผลักดันในอนาคตไงล่ะ แล้วก็ไม่มีค่าหรอกนะที่จะให้ผลประโยชน์นี้ไม่มีผลโดยการจบการศึกษาหรือดรอปคนเดียวหรอกนะ งั้นคิดว่าการเสนอชื่อครั้งนี้เป็นแค่เครื่องกีดขวางพวกเธอเองก็แล้วกัน เอาล่ะมาเริ่มเสนอชื่อกันดีกว่า”ไอซาวะอธิบายยืดยาวจนคาเนกิเริ่มจะหลับตาลง


“อันที่จริงแล้วผลโดยรวมถูกแบ่งให้เท่าๆกันนะ แต่ในปีนี้ดูเหมือนผู้คนจดสนใจพวกเธอ3คนเป็นส่วนใหญ่นะ”ก่อนที่ไอซาวะจะเปิดภาพบนกระดานดำเป็นรูปกราฟตัวเลข


 เคสที่กำหนดไว้ของกลุ่มเอ

 โทโดโรกิ — 4,123

 บาคุโก — 3,556

 คาเนกิ — 1,108

 โทโคยามิ — 360

 อีดะ — 301

 คามินาริ — 272

 ยาโอโยโรสุ — 108

 คิริชิมะ — 68

 อุรารากะ — 20

 เซโร่ — 14


 “เหมือนขาวกับดำเลย…”เดนกิพูดขึ้นด้วยอารมณ์เซ็งที่ตัวเองไม่ได้โดนพวกประชาชนโหวต


 “เฮ้! คาเนกิได้ที่หนึ่งไม่ใช่เหรอ ทำไมคะแนนโหวตถึงน้อยกว่าที่สองกับที่สามล่ะ?”คิริชิมะกล่าวขี้นมาด้วยความสงสัย


 “นั้นก็เพราะบางคนไม่เห็นด้วยกับคาเนกิที่เป็นวิลเลินน่ะสิ”โทโคยามิตอบให้คิริชิมะหายสงสัย


 คาเนกิที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้แสดงสีหน้าวิตกหรือกังวลเลยเพราะสำหรับเขานี่คือจุดเริ่มต้น ไม่มีทางที่คนบางคนจะเห็นด้วยอยู่แล้ว


 “ยังไงก็เถอะถึงแม้บางคนจะไม่ได้โดนเสนอชื่อก็ตามฉันจะให้นายเรียนรู้ถึงประสบการณ์จริงก็แล้วกัน จริงอยู่ที่พวกนานเคยเผชิญหน้ากับโลกของมืออาชีพแต่ฉันคิดว่าถ้านายฝึกมันอยู่กับมันไปเรื่อยๆน่าจะดีกว่าฝึกธรรมดาเป็นไหนๆ”


 “การครอบครองชื่อก็เป็นสิ่งจำเป็นเหมือนกัน ทว่าทุกอย่างก็ได้จัดวางมาแล้ว”ไอซาวะพูดจบก็มีคนเปิดประตูเข้ามาก่อนจะจะโกน


 “เพราะไม่งั้นได้เป็นเรื่องแน่ๆ !!! ชื่อที่พวกเธอเลือกน่ะ มันจะเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกเลยไงล่ะ!!!”


 “มิดไนท์!!!”


 ทุกคนมองการมาเยือนของมิดไนท์ที่เดินมาด้วยท่าเซ็กซี่ไอซาวะก้มลงไปหยิบถุงนอนพร้อมกล่าว


 “ถูกอย่างที่หล่อนพูดต่อจากนี้ฉันจะให้มิดไนท์ประเมินชื่อให้พวกเธอเอง เส้นทางของพวกเธอที่สิ้นสุดลงจะตรงกลับภาพลักษณ์ของชื่อที่เธอเลือก เหมือนกับวลีที่ว่า นาม กับ ธรรมชาติ มักเป็นสื่งที่ยอมรักได้ อย่างเช่น ออลไมท์ไงล่ะ”กล่าวจบไอซาวะก็มุดเข้าไปในถุงนอนก่อนจะนอนหลับพักสายตา


 ‘ชื่อ...งั้นเหรอ’คาเนกิไม่ได้คิดถึงตรงนี้เลยเพราะว่าตั้งแต่มาที่โลกนี้เขาก็ได้ฉายาว่า ไวท์เดวิลมาแล้ว อีกอย่างเขาก็คิดไม่ออกด้วย


 15 นาทีผ่านไป


 “เอาล่ะถึงเวลาแล้วใครพร้อมให้ออกมานำเสนอหน้าห้องนะ”


 “!!!”


 พวกนักเรียนที่ได้ยินก็ตกใจขึ้นมาไม่คิดว่าจะต้องออกไปหน้าชั้นแล้วจะต้องนำเสนอ แบบนี้มันน่าอายมาก (ใครเคยพีเซนท์งานหน้าห้องน่าจะเข้าใจ)


 คนแรกที่ออกไปเสนอคืออาโอยาม่าในชื่อ”ฉันไม่สามารถหยุดส่องประกายได้เลย”


 “มาเป็นประโยคเลย!!”


 “ฉันคิดว่าเธอน่าจะตัดคำว่า ฉัน ออกแล้วให้เหลือแต่ส่องประกายดีกว่านะ”มิดไนท์กล่าวแนะนำให้กับอาโอยามะ


 ส่วนคนที่สองที่ออกไปเสนอชื่อก็คือ อาชิโด มินะ


 “ชื่อของฉัน คือ เอเลี่ยนควีน !!”


 “เธอจะไปเป็นวิลเลินรึไง!!? ไปเปลี่ยนชื่อซะ!”


 หลังจากนั้นแต่ละคนก็นำเสนอชื่อฮีโร่ของตัวเองไปจนเวลาล่วงเลยไป ตอนนี้ มีเพียง มิโดริยะ กับ อีดะ และ คาเนกิ ที่ยังไม่ออกไป


 ก่อนที่อีดะจะออกไปแล้วนำเสนอชื่อฮีโร่เป็นชื่อ เท็นยะ เป็นชื่อของตัวเอง


 จากนั้นมิโดริยะก็ออกไปหน้าชั้นก่อนจะโชว์ชื่อให้ทุกคนเห็น


 “เดกุ”


 เมื่อก่อนคำนี้คือคำที่บาคุโกใช้ดูถูกเขาว่าเป็นไอไร้ค่า แต่มีคนทำให้ชื่อนี้มันดูมีค่าขึ้นมาในสายตาของมิโดริยะ เดกุคือพยายามเข้า


 มิโดริยะกลับเข้ามานั่งที่คาเนกิลุกออกจากโต๊ะก่อนจะเดินไปหน้าชั้นแล้วหยิบกระดาษขึ้นมาโชว์ชื่อที่ตัวเองเขียน


 “ไวท์เดวิล ปีศาจสีขาว”


 “นี่ คาเนกิคุง เธอจะเอาชื่อนี่จริงๆเหรอ ชื่อนี้คือชื่อตอนที่เธอเป็นวิลเลินน่ะ เธอจะแบกรับมันได้เหรอ?” มิดไนท์ถามไปที่คาเนกิเพื่อความแน่ใจ


 คาเนกิยิ้มที่มุมปากก่อนจะกล่าวออกไป


 “ครับ เพราะผมอยากไม่อยากให้ทุกคนลืมผม ผมที่เป็นวิลเลินแล้วเปลี่ยนมาเป็นฮีโร่ด้วยความพยายาม เราทุกคนสามารถเปลี่ยนแปลงกันได้ครับ”



 “เยี่ยมมาก!!” มิดไนท์ชูนิ้วโป้งไปทางคาเนกิพร้อมกับตะโกนออกมา


 ทุกคนในห้องยิ้มไปทางคาเนกิที่เขายิ้มอย่างเขินๆเมื่อโดนมิดไนท์ชม


 คาเนกิกลับเข้าไปนั่งที่ก่อนที่ไอซาวะจะกล่าวเสริม “การฝึกภาคสนามของพวกเธอจะใช้เวลา 1 สัปดาห์ ทั้งหมดนี่คือสถานที่การฝึกที่ได้รับการรับรองแล้ว แต่ถ้าพวกเธอมีตัวเลือกอยู่หลายบริษัทให้เลือกมาอันนึงซะ ส่วนใครที่ยังไม่มีให้ดูรายชื่อที่ฝึกงานที่อยู่ทั่วประเทศในกระดาษแผ่นนี้แล้วเลือกมาอันนึงซะ”ไอซาวะกล่าวพร้อมกับหยิบกระดาษแผ่นนึงที่มีรายชื่อบริษัทของฮีโร่เรียงรายกันเต็มไปหมด


 คาเนกิที่ได้ยินก็คิดหนักเลยว่าควรจะไปที่ไหนดีทุกๆสถานที่มีเอกลักษณ์ของตัวมันเอง เขาต้องเลือกอันที่มันเหมาะสมกับเขาที่สุด แล้วเขาก็เลือกแล้ว


 [ สำนักงานฮีโร่ เอ็นเด็นเวอร์ ]


โชวโกะที่นั่งติดกับคาเนกิชำเลืองตาไปมองเขาเล็กน้อยพรางนึกสงสัยเขาจะไปฝึกงานที่ไหนแต่เธอก็ไม่กล้าถามแม้แต่หน้าเธอยังไม่กล้ามองหน้าของเขาเลยเธอไม่รู้ว่าความรู้สึกในใจนี่มันคืออะไร


"โท-โชวโกะจังเลือกฝึกงานที่ไหนเหรอ?"


เธอหันหน้าควับไปทางคาเนกิที่ถามขึ้นมาถ้าเกิดเธอไม่ตอบออกไปมันคงจะเสียมารยาทแล้วหักหน้าเขาหน้าดู


"ฉันเลือกสำนักงานฮีโร่ของพ่อน่ะ"


"งั้นเหรอ งั้นฝากตัวด้วยนะ"


คิ้วของเธอขึันขมวดเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายก่อนที่เด็กสาวจะเอ่ยออกไปอย่างสงสัย


"ฝากตัวด้วย? นายหมายความว่าไง?"


"ก็ผมเลือกไปสำนักงานเอ็นเด็นเวอร์นี่นา ดูสิ"


คาเนกิเอ่ยพร้อมรอยยิ้มระรื่นขณะที่นิ้วของเขาก็ชี้ไปยังตัวหนังสือในกระดาษสีขาวดวงตาของโชโกะเบิกกว้างก่อนที่เธอจะกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงประหม่า


"นายแน่ใจเหรอ? เขาน่ะเป็นพวกเกลียดวิลเลินเข้าไส้เลยนะ ฉันคิดว่าที่เขาส่งคำร้องมาถึงนายเพราะว่าอยากจะเผานายทั้งเกรียมมากกว่านะ"


"แหม่พูดจาโหดร้ายจังเลยนะ โชโกะจังเนี่ย"


"...."


"แต่ว่าถึงจะเป็นแบบนัันก็เถอะฉันจะพิสูจน์ให้พ่อของเธอเห็นเองว่าฉันสามารถเป็นฮีโร่ได้"


คาเนกิเอ่ยพร้อมใบหนัาจริงจังเธอที่เห็นก็หน้านิ่งไปก่อนที่จะเบือนหน้าไปทางอื่นใจนึงเธอก็ดีใจที่เขาจะไปฝึกงานที่สำนักงานฮีโร่พ่อของเธอแต่ว่าอีกใจเธอก็รู้สึกประหม่าที่ต้องเห็นเขาตลอดเวลาตั้งแต่ช่วงฝึกงาน


หลังเลิกเรียน


คาเนกิเก็บพวกหนังสือใส่ในกระเป๋าและกำลังจะกลับบ้านเขาก็สังเกตุไปทางโชโกะที่เดินออกจากห้องเรียนไปด้วยสีหน้าราบเรียบเขาที่เห็นก็ยิ้มบางๆออกมาก่อนจะลุกออกจากโต๊ะแล้วเดินออกนอกห้องเรียนไป


ผลัก!


"ขอโทษครับ"


"ไม่เป็นไร"


คาเนกิเอ่ยขอโทษไปทางร่างของอีดะที่เขาบังเอิญเดินไปชนก่อนที่เด็กหนุ่มสวมแว่นตาผู้มีนิสัยจริงจังจะเดินออกจากห้องเรียนไปเขาเมื่อเห็นร่างที่เดินออกไปก็หรี่สายตาลงอย่างช้าๆจากนั้นเด็กหนุ่มสีผมพุดดิ้งงาดำจะเดินออกนอกห้องเรียนไปเช่นกัน


และแลัวก็มาถึงวันฝึกงานคาเนกิและห้องเอต่างยืนพูดคุยกันที่หน้าสถานีรถไฟก่อนที่พวกเขาจะไม่ได้เจอกันเพราะต้องฝึกงานกันต่างสถานที่


"พวกเธอได้ชุดกันครบทุกคนแล้วใช่มั้ย? แน่นอนว่าอย่าเอาออกมาใส่ในพื้นที่สาธารณชนแล้วก็อย่าทำหายด้วย"


"ทราบบครับ/ค่ะ"


หลังจากนัันพวกห้องเอต่างก็แยกย้านเดินขี้นรถไฟเพื่อไปสำนักงานฮีโร่ตามเมืองต่างๆที่ตนเองระบุเอาไว้


"ไปกันเถอะ โชโกะจัง"


"อือ"


คาเนกิและโชโกะเดินกันไปในทิศทางเดียวกันขณะเดียวกันเด็กหนุ่มสีผมพุดดิ้งก็เหลือบมองไปทางอีดะข้างหลังที่ยืนนิ่งอยู่กับมิโดริยะและโอชาโกะ


"กังวลเกี่ยวกับเขางั้นเหรอ?"


เสียงของโชโกะดังขึ้นมาคาเนกิเบนสายตาไปทางคนข้างๆก่อนที่เขาจะเอ่ยพรางเหงื่อออก


"แล้วทำไมผมต้องกังวลเกี่ยวกับอีดะคุงด้วยล่ะ?"


"ก็ ดวงตาของเขาเหมือนกับฉันสมัยก่อนตอนที่ฉันยังเคียดแค้นพ่อของฉันอยู่ ฉันคิดว่าเขาคงกำลังแค้นนักฆ่าฮีโร่สเตนที่ทำให้พี่ชายของเขาต้องพิการ"


"อ๋อ...ที่เมื่อตอนนั้น อีดะไม่ลงแข่งในรอบของผมสินะเขาออกจากแข่งขันไปเพราะไปหาพี่ชายนี่เอง เฮ้อ...ความแค้นเหรอ?"


โชโกะเหลือบตามองร่างที่ถอนหายใจจึงได้ถามขึ้นมาด้วยเสียงเรียบๆ


"ทำไมเหรอ รู้ว่านายเองก็เคยแค้นใครเหมือนกัน"


กร๊อบ!


"ถ้ามีโอกาสได้เจอผมจะฆ่าเขาจนเขาไม่มีทางได้ผุดได้เกิดอีกเลย"


คาเนกิหักนิ้วพร้อมกับเอ่ยเสียงจริงจังเขายังคงแค้นอยู่และคนที่เขาแค้นก็ไม่ใช่ใครอื่นแต่คือ หมอคาโน่ ไอสารเลวที่ผ่าตัดดัดแปลงร่างกายของเขาจนเขากลายเป็นกูลแบบนี้


"...." โชโกะเงียบไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะคำพูดของอีกฝ่ายเหมือนจะเป็นความรู้สึกจริงๆ เธอไม่สามารถห้ามความรู้สึกเกลียดของคนอื่นได้หรอก


"ขอโทษนะที่ผมพูดไม่ดีออกไปน่ะ"คาเนกิเอ่ยพร้อมกับยกมือจับที่ท้ายทอยของตนเอง


"ไม่เป็นไร มันเป็นเรื่องของนายนี่ แต่อย่าลืมนะว่านายเป็นฮีโร่น่ะ คุณไวท์เดวิล ฮีโร่ฆ่าคนไม่ได้หรอกนะ"


เธอพูดแซวอีกฝ่ายพร้อมกับรอยยิ้มบางๆคาเนกิทึ่ได้ยินก็ยิ้มแห้งๆออกมาดูเหมือนเขาจะโดนจี้จุดยังไงอย่างนั้นเมื่ออยู่กับเด็กสาวคนนี้


สำนึกงานฮีโร่ เอ็นเด็นเวอร์


"ใจกลัาดีนี่ที่มาตามคำเชิญของฉัน ไอวิลเลินชั้นต่ำ"


เมื่อมาถึงห้องของเจ้าของสำนักงานคำแรกที่เขาได้ยินจากปากของเอ็นเด็นเวอร์คือคำด่าเหยียดหยาม


"แหม่ๆ ก็ขอบคุณมากเลยนะครับที่เชิญผมมา คุณฮีโร่อันดับ2"


คาเนกิเองก็ไม่แพ้กันเน้ยคำว่าอันดับสองชัดเจนเอ็นเด็นเวอร์กัดฟันกรอดเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย


โชโกะเหลือบตาไปมองทั้งสองที่เริ่มมีบรรยากาศตึงเครียดเข้ามาอีกคนนึงก็พ่อของเธออีกคนนึงก็เพื่อนของเธอ


"เหอะ เพราะแกทำให้คะแนนความนิยมฉันตกลงเมื่อหลายเดือนก่อนกล้าดียังไงเอาเท้าสกปรกๆของแกมาถีบหัวของฉัน"


"ขอโทษนะครับพอดีเท้าผมมันจะอยู่กับพวกสกปรกๆน่ะ ผมไม่ได้ตั้งใจเหยียบหัวคุณพ่อน่ะ"


"พะ...พ่อ! แกกล้าดียังไง!!!"


เอ็นเด็นเวอร์ที่โมโหสุดขีดก็ระเบิดเปลวเพลิงไปทางร่างของเด็กหนุ่มสีผมพุดดิ้งงาดำแต่ทันใดนั้นน้ำแข็งก็มาหยุดเปลวเพลิงของเขาเอาไว้ชายวัยกลางคนที่มีไฟลุกทั่วตัวมองไปยังโชโกะที่ปล่อยพลังซีกขวาออกมา


"โชโกะ ปกป้องมันทำไม!?"


"เคนเป็นเพื่อนของฉัน นายไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายเขา"


โชโกะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวพร้อมกับทำหน้าจริงจังจนเอ็นเด็นเวอร์ที่เห็นก็แปลกใจขึ้นมาเขาไม่เคยรู้เลยว่าลูกสาวของเขาจะเป็นห่วงเป็ยใยผู้อื่น


"ไม่เป็นไรโชโกะจัง ผมกับคุณเอ็นเด็นเวอร์แค่ล้อกันเล่นน่ะ"


คาเนกิพูดขึ้นพร้อมกับจับไหล่ของเธอเด็กสาวเมื่อโดนอีกฝ่ายสัมผัสใบหน้าของเธอก็เริ่มร้อนเพล่าจนด้านซ้ายของเธอเริ่มทำงานเด็กหนุ่มสีผมพุดดิ้งงาดำรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วเมื่อรู้สึกถึงความร้อน


"นี่โชโกะจัง เป็นอะไรน่ะ?"


"เอ่อ...ฉันเป็นไข้น่ะนายไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะ"


"งั้นเหรอ ตกใจหมดเลยนึกว่ามือของฉันจะโดนไหม้ไปแล้วนะเนี่ย"


คาเนกิเอ่ยอย่างโล่งอกพรางถอนหายใจก่อนจะรู้สึกถึงสายตาของเอ็นเด็นเวอร์ที่มองเขาด้วยสายตาจริงจัง


"พวกเธอเลิกเล่นแล้วก็ไปเปลี่ยนชุดซะ เรามีงานต้องทำ"


พูดจบเอ็นเด็นเวอร์ก็เดินออกนอกห้องทำงานของตนเองไปปล่อยให้พวกเขายืนสงสัยกันก่อนที่คาเนกิและโชโกะจะหันมามองหน้ากัน


"....."


"งั้นผมไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ/ฉันไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ"


พวกเขากล่าวอย่างพร้อมเพรียงและเดินออกนอกห้องไปพร้อมกันโดยไม่ได้ตั้งใจคาเนกิที่เห็นก็ยืนรอให้เธอเปิดประตูออกไปก่อน โชโกะเมื่อเห็นแบบนั้นก็เปิดประตูแล้วเดินออกไป


โชโกะและคาเนกิในชุดคอสตูมเดินตามร่างของเอ็นเด็นเวอร์ไปยังทึ่ไหนซักทีเด็กสาวผมสองสีสงสัยจึงได้ถามออกไป


"นี่เรากำลังจะไปไหนกัน?"


"เมืองโฮสุ"

















■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■


  ก็จบแล้วนะครับสำหรับตอนนี้เป็นยังไงบ้าง? ความรู้สึกของผมนะ ไม่ได้กลับมาเขียนนานมากก ไม่รู้ว่าคาแร็กเตอร์มันยังคงเดิมอยู่รึเปล่านะแต่ว่าโชโกะเนี่ยผมพยายามทำให้เธอดูเข้าหาง่ายขึ้นส่วนคาเนกิตอนนี้ก็เหมือนกับตอนเป็นไฮเสะนั่นแหละสำหรับใครที่คิดถึงคาเนกิสายโหดก็ขอบอกว่ารอก่อนมันมาแน่แต่ยังไม่ใช่เร็วๆนี่นะจ๊ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 194 ครั้ง

751 ความคิดเห็น

  1. #732 ชายชุดดำ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 16:21

    ยังคงความสนุกไว้เหมือนกัน​เดิม

    #732
    0
  2. #727 ????????????????????????? (@attora) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 06:50
    ยังคงสุดยอดเหมือนเดิม การแต่งนิยายของไรท์
    #727
    1
  3. #725 manasaporn (@manasaporn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 22:52
    รอตอนต่อไป
    #725
    0
  4. #724 KHNEZ (@KHNEZ) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 20:46

    นอนคอยแปป
    #724
    0
  5. #723 666nooker666 (@666nooker666) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 19:31
    คารวะท่านอาจารย์
    #723
    1
    • #723-1 Belphegor666 (@Belphegor666) (จากตอนที่ 19)
      14 กันยายน 2562 / 19:33
      ใครหย่อ?//หันซ้ายหันขวา
      #723-1
  6. #722 AwavefleA (@AwavefleA) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 16:05
    ถ้าคาเนกิกับโชโกะมีลูก คนที่เลี้ยงก็น่าจะคาเนกินี่แหละ-.-
    #722
    1
    • #722-1 KAKUSU_SHIN (@Obiji_Onri) (จากตอนที่ 19)
      14 กันยายน 2562 / 19:40
      นอกใจโทกะ(กูล) ตายอย่างเดียวครับ ป๋าคาเนกิ
      #722-1
  7. #717 kun010 (@kun010) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 21:12
    ปูเสื่อรอครับ
    #717
    0
  8. #716 Alan_Walker (@Alan_Walker) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 19:53
    พ่อตาสินะ! อืมๆ~(*พร้อมกับผงกหัว)
    #716
    2
    • #716-1 pichayapatondee (@pichayapatondee) (จากตอนที่ 19)
      14 กันยายน 2562 / 10:31

      ใช่แล้วๆ
      #716-1
    • #716-2 KAKUSU_SHIN (@Obiji_Onri) (จากตอนที่ 19)
      14 กันยายน 2562 / 19:41
      ถ้าโทกะ(กูล)มาที่โลกนี้ด้วย คาเนกิน่าจะโดนกระทืบหนักน่าดู
      #716-2
  9. #714 KHNEZ (@KHNEZ) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 16:59
    หยุดก่อนนะถ้าโชโกะxคาเนกิ ลูกคงจะไม่เย็นชาใช่ไหม
    #714
    1
    • #714-1 Belphegor666 (@Belphegor666) (จากตอนที่ 19)
      13 กันยายน 2562 / 19:33
      ของแบบนี้มันอยู่ที่การดูแลและความเอาใจใส่ของครอบครัวครับ
      #714-1
  10. #713 Tanima596 (@Tanima596) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 13:40
    พ่อตาครับ!!!!!
    #713
    0
  11. #712 kirino88 (@kirino88) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 13:29
    รอ~~~~
    #712
    0
  12. #711 nep7 (@626nam) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 13:04

    รอเลยย
    #711
    0
  13. #710 666nooker666 (@666nooker666) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กันยายน 2562 / 12:56
    ไปหาพ่อตาสินะ
    #710
    0