[ Boku no Hero Academia ] : Project White Devil

ตอนที่ 14 : CHAPTER XI อันดับ 1 [ 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,832
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 559 ครั้ง
    8 เม.ย. 62


ผมไม่ได้เขียนมาสองวันการเขียนอาจไม่ลื่นนะครับ หมายถึงฉากต่อสู้น่ะ



******************************




การต่อสู้กันระหว่างโทโคยามิกับอีดะคนที่ได้ชัยชนะไปก็คืออีดะถึงแม้ว่าโทโคยามิจะพยายามใช้ดาร์กชาโด้วก็ตามแต่ก็ต้องแพ้ให้กับความเร็วที่คาดไม่ถึงของอีดะ


             “เอาล่ะจบรอบคู่ที่2ไป ขอให้คู่ต่อไปเตรียมตัวด้วย!!”ฟรีเซนไมค์กล่าวขึ้นมา


             เวลาเตรียมตัวจะมีประมาณ 5-10 นาที อีดะจำเป็นต้องสู้ต่อเพราะว่าจะได้สู้ในรอบชิงต่อไปส่วนคู่ต่อสู้ของเขาก็คือบาคุโก


             ตื้ดๆ


             เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาก่อนที่เขาจะรับสายปรากฏว่าแม่ของเขาคือคนที่โทรเข้ามา


             “คุณแม่ครับกำลังจะโทรไปหาพอดีเลย”

             “เท็นยะ...ทำใจดีๆนะ...พี่เขา”


             อีดะเบิกตากว้างขึ้นมาก่อนที่โทรศัพท์ในมือของเขาจะล่วงลงพื้นดัง


             ตึง!


             ฟรีเซนไมค์:คู่ต่อไปได้มาถึงแล้ว!!...ขอให้ทั้งสองขึ้นไปบนสนามด้วย!!!


             บาคุโกเดินขึ้นไปบนสนามด้วยสีหน้ามั่นใจก่อนที่ฟรีเซนไมค์จะประกาศขึ้นมาอีกครั้ง


             ฟรีเซนไมค์: บาคุโก คัตสึกิ จากสาขา ฮีโร่!! vs อีดะ เท็นยะ จากสาขาฮีโร่เช่นกัน


             “..............”


             เกิดความเงียบขึ้นมาเมื่อบนสนามต่อสู้ไม่ปรากฏร่างของ อีดะ ผู้ชมบนสเตเดี่ยมและบาคุโกรวมทั้งเหล่าเพื่อนๆต่างประหลาดใจ


             มิโดริยะกับอุรารากะทำสีหน้าลำบากใจเมื่อไม่กี่นาทีก่อนอีดะบอกกับพวกเขาว่าต้องไปหาพี่ชายของตนที่โดนทำร้ายจากฝืมือของวิลเลิน


             มีคนเข้ามาในห้องประกาศก่อนจะกระซิบข้างหูของฟรีเซนไมค์เขาที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วทันทีก่อนที่เจาจะเอ่ยออกไป


             ฟรีเซนไมค์: เอ่อ อีดะ เท็ตสึยะ ไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งได้ เพราะมีเหตุขัดข้อง ทำให้รอบ นี้ บาคุโก คัตสึกิ ชนะ!!!


             บาคุโกที่ได้ยินก็เบิกตากว้างทันทีด้วยความโกรธผู้ชมบนสเตเดียมที่ได้ยินก็ขมวดคิ้วกันทั่วหน้าก่อนจะตรบมือให้กับบาคุโก พวกเขาต่างคิดว่า บาคุโกนั้นโชคดี ทำให้ไม่ต้องสู้ในครั้งนี้


             “เฮ้อ..”คาเนกิถอนหายใจก่อนจะเดินกลับเข้าไปในอาคารเพื่อไปยังห้องพักนักกีฬา


             “เดี๋ยวก่อน คาเนกิ”


             คาเนกิหยุดเดินเพราะเสียงเรียกของโทโดโรกิก่อนที่เขาจะหันไปทางเธอ โทโดโรกิเกาหัวยิกๆพร้อมกับใบหูที่แดงก่อนที่เธอจะกล่าวออกไป


             “อย่าแพ้ล่ะ”


             คาเนกิที่ได้ยินก็แปลกใจทันทีเพราะโดยปกตินิสัยของโทโดโรกิจะไม่พูดให้กำลังใจจากที่เขาสังเกตุมา แต่เขาก็ไม่อยากจะคิดอะไรมากให้ปวดหัว


             “ขอบคุณนะ คุณโทโดโรกิ”


             “เรียกฉันว่า โชโกะ สิ”


             “หา..!!”คาเนกิที่ได้ยินก็ตกใจขึ้นมา


             “เอ่อ...ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”เธอกล่าวพร้อมกับเบือนหน้าไปทางอื่น


             ‘เอ๋..เราควรทำตัวยังไงดี? คือถ้าไม่เรียกจะหาว่าเราเย็นชาเกินไปหรือเปล่านะ?’คาเนกิคิดในใจก่อนจะเอ่ยออกไป


             “ได้สิครับ งั้นต่อไปก็เรียกผมว่า เคน นะครับ”


             เธอยิ้มขึ้นมาถึงแม้จะเป็นรอยยิ้มที่คาเนกิจะมองไม่เห็นก่อนที่เขาจะเดินออกไป


            “งั้นเจอกันนะครับ คุณโทโด เอ้ย...โชโกะจัง”

             

             เขาโบกมือลาก่อนจะเดินออกไปเธอที่ได้ยินก็เบิกตากว้างขึ้นมา


             “จัง..?”


            …


[ ห้องพักนักกีฬา 2 ]


             คาเนกิดื่มกาแฟในมือพร้อมกับอ่านหนังสือพราง


ปัง!


             บาคุโกทีบประตูก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นคาเนกิ


             “ทำไม...แก?”บาคุโกถอยหลังกลับก่อนจะเห็นป้ายห้องพักนักกีฬา 2 ความจริงห้องของเขาคือ ห้องพักนักกีฬา 1


             คาเนกิเหลือบตามองไปทางเขาก่อนจะอ่านหนังสือต่อบาคุโกที่เห็นแบบนั้นก็อารมณ์เสียขึ้นมาทันทีเขาเดินเข้าไปหาคาเนกิ


             “เออ ฉันมาผิดห้องเอง แต่นายคิดยังไงเกี่ยวกับรอบชิง?”


             คาเนกิยังคงอ่านหนังสือต่อ บู้ม--!! บาคุโกระเบิดไปที่โต๊ะของเขาก่อนจะตะโกนขึ้นมา


             “ไม่ได้ยินรึไงวะ ไอเวรเอ้ย!”


             “เฮ้อ”คาเนกิถอนหายใจพร้อมกับเก็บหนังสือก่อนจะหันไปทางบาคุโก


             “นายนี่มัน น่ารำคาญจังนะ”


             “หา..? หาแกว่าไงนะ ไอหงอกนี่!!”


             “ผมไม่ได้ชื่อว่าหงอก แล้วตอนนี้ก็ไม่ได้หงอกด้วย ผมชื่อ คาเนกิ เคน โปรดจำชื่อนี้ไว้ด้วยเพราะอีกเดี๋ยวนายก็ต้องเรียกชื่อผมอย่างนั้น..”คาเนกิลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอ่ยต่อหน้าบาคุโก


             “ทำไมฉันต้องเรียกแกด้วยชื่อปัญญาอ่อนๆแบบนั้นด้วยวะ…!!”บาคุโกตะโกนพร้อมกับดึงคอเสื้อของคาเนกิ


             “เพราะว่านายจะต้องแพ้”


             บาคุโกเบิกตากว้างก่อนจะผลักคาเนกิออกไปพร้อมกับเดินออกจากห้อง

             “ฉันจะเป็นอันดับ ที่ 1 ต่อให้นายจะงัดอัตลักษณ์ที่มีมา ฉันก็จะจัดการนาย แล้วขึ้นไปสู่จุดสูงสุด”


             คาเนกิปัดคอเสื้อตัวเองเมื่อได้ยินสิ่งที่บาคุโกกล่าวก่อนออกไปก่อนที่เขาจะพึมพัมขึ้นมา


             “สู่จุดสูงสุดเหรอ…?”



CHAPTER XI อันดับ 1



             “เฮ~~~~~!!!”


             ฟรีเซนไมค์:พวกเรามาถึงการแข่งขันรอบสุดท้ายกันแล้ว!! นักเรียนระดับหัวกะทิผู้อยู่เหนือนักเรียนยูเอย์ทั้งหมดจะถูกตัดสินที่นี้


             ฟรีเซนไมค์: รอบชิงชนะเลิศ คาเนกิ ปะทะ บาคุโก..!!


             “เริ่มได้!!!”


             จ๋อม----!!!!


             คาเนกิหันมือไปทางบาคุโกก่อนจะมีน้ำคลื่นสูงพุ่งไปทางเขาบาคุโกที่เห็นก็ระเบิดใส่น้ำไม่ยั้งมือ


             ตูัม--!!


             “มันยังไม่หมดหรอกนะ”


             คาเนกิเอ่ยก่อนที่จะเอามืออีกข้างหันไปทางบาคุโก ก่อนที่จะมีลมพายุออกมา เมื่อน้ำกับลมมาเจอกันทำให้เกิดความเย็นก่อนที่น้ำของคาเนกิจะเปลี่ยนเป็นภูเขาน้ำแข็ง


             ผู้ชมบนสเตเดี่ยมตกตะลึงขึ้นมามิโดริยะที่เห็นก็เริ่มวิเคราะห์ทันที


             ‘น้ำแข็งนี่มันใหญ่ไม่เท่ากับของคุณโทโดโรกิตอนที่สู้กับเซโร่!’


             ฟรีเซนไมค์:เหลือเชื่อเลยครับ !! จากคลื่นน้ำปกติกลายเป็นภูเขาน้ำแข็งไปแล้ว ท่านี้น่าจะได้จากตอนที่ โทโดโรกิ สู้กับ เซโร่ สินะครับ ! ผู้ชนะอาจถูกตัดสินในเวลาอันสั้นก็ได้ครับ !


             ตู้ม….!!!


             บาคุโกระเบิดน้ำแข็งออกมาก่อนจะพุ่งตรงไปทางคาเนกิ


             เขาที่เห็นก็เอื้อมมือขวาจับไปที่ตัวของบาคุโก บาคุโกระเบิดอากาศเพื่อเปลี่ยนทิศทางก่อนที่จะจับแขนด้านซ้ายและผมของคาเนกิก่อนที่จะเหวี่ยงเขาออกไป


             ผลัก!


             บาคุโกเบิกตากว้างขึ้นมาเมื่อเท้าของคาเนกิเตะมาโดนที่หน้าเขาเต็มๆ จนเขาต้องกระเด็นออกไป


             “สุดยอด! คาเนกิคุงตอนที่กำลังจะโดนคัตจังเหวี่ยงออกไปเขาได้ตีลังกาเตะไปที่หัวของคัตจัง” มิโดริยะกล่าวขึ้นมาเพื่อนๆในห้องเอที่ได้ยินก็แปลกใจ


             “เจ้าคาเนกิสามารถยืดตัวได้ขนาดนั้นเลยเหรอ”


             “สัญชาติญาณการต่อสู้ของเจ้าสองคนนี่ สุดยอดเกินไปแล้ว” โทโคยามิเอ่ยเมื่อมองไปที่บาคุโกกับคาเนกิ



             บาคุโกที่เกือบจะออกสนามก็ปล่อยระเบิดออกมาก่อนจะพุ่งตรงไปทางคาเนกิพร้อมกับระเบิดในมือ


            คาเนกิหลบออกข้างแล้วจับไปที่แขนของเขา ก่อนที่คาเนกิจะเหวี่ยงเขาออกไป พร้อมกับงอกคากุเนะออกมา


             ก่อนจะบังคับคากุเนะแทงไปที่ตัวของบาคุโกแต่เขาที่เห็นแบบนั้นก็ใช้ระเบิดเป็นแรงส่งก่อนจะรอยอยู่เหนือหัวของคาเนกิ บาคุโกรู้สึกได้ถึงเลือดตรงแก้มของเขาที่ไหลออกมา เพราะหลบได้แบบเฉียดฉิวเลยโดนนิดหน่อย ถ้าโดนเต็มๆร่างของเขาคงได้ทะลุเป็นรูแน่



             ‘หมอนี่ สายตาเหมือนกับจะฆ่าเราจริงๆ’

             

             บาคุโกพูดในใจเมื่อมองไปที่คาเนกิก่อนที่เขาจะแสยะยิ้มขึ้นมา


             “มันต้องแบบนี้สิ!! ฉันจะกำจัดแก แล้วก็จะเป็นคนที่เก่งที่สุด..!!”บาคุโกตะโกนขึ้นมาก่อนจะพุ่งไปทางคาเนกิพร้อมกับระเบิด


             กร๊อบ..!!


             คาเนกิหักนิ้วพร้อมกับแสยะยิ้มก่อนจะบังคับคากุเนะพุ่งตรงไปทางบาคุโกที่กำลังใกล้เข้ามา


คากุเนะกำหน่ำแทงไปที่ร่างของบาคุโกแต่เขาหลบพร้อมกับขณะใช้ระเบิดพุ่งมาทางคาเนกิ


             “แกตาย---!!!”


             ตู้ม…!!


             เขาระเบิดใส่เข้าที่หน้าของคาเนกิเมื่อควันจางลงปรากฏโล่สีขาวอันใหญ่บาคุโกที่เห็นก็เบิกตากว้างขึ้นมา


             “นี่มันอะไร--”


             ยังไม่ทันพูดจบคากุเนะของคาเนกิก็จับตัวของบาคุโกเอาไว้เขาพยายามจะระเบิดคากุเนะที่จับแขนของเขาทั้งสองข้าง


             “มันคือโล่กระดูกครับ อัตลักษณ์ที่ผมมี”


             คาเนกิกล่าวจบโล่อันใหญ่สีขาวก็กลับเข้าไปในแขนของคาเนกิ เขาเดินมาทางบาคุโกก่อนจะพูดขึ้น


             “ความแข็งแกร่งสำหรับนายคืออะไร?”


             “หา!!...เอาหนวดของแกออกไปเดี๋ยวนี้นะโว้ย!!” บาคุโกตะโกนพร้อมกับระเบิดคากุเนะของคาเนกิแต่มันก็ไม่มีผลอะไร


             “เร็วสิตอบคำถาม ความแข็งแกร่งสำหรับนายคืออะไร?”


             “คือคนที่เก่งที่สุด”


             กร๊อบ!


             คาเนกิหักนิ้วด้วยใบหน้าตายก่อนจะจ้องมองเขาแล้วเอ่ยขึ้น


             “จะพูดอย่างนั้นก็ถูกเมื่อเราเก่งขึ้นเราก็จะใช้ความแข็งแกร่งนั้นปกป้องผู้อื่น...แต่ตั้งแต่ผมเข้ามาที่ยูเอย์ผมเฝ้ามองดูนายมาตลอด นายเอาแต่คอยกลั่นแกล้งมิโดริยะ และเมื่อตอนที่เราทดสอบพลังกันในคาบของออลไมท์ นายเจ็บใจใช่มั้ย?”


             บาคุโกที่ได้ยินก็ตาเบิกกว้างก่อนจะตะโกนออกไป


             “แกอยากจะพูดอะไรกันแน่!?”


             คาเนกิถอนหายใจพร้อมกับยักไหล่ทั้งสองข้างก่อนจะกล่าว


             “เฮ้อ...ให้มันได้อย่างนี้สิ ผมถึงได้เกลียดคนนิสัยอย่างนาย พลังไม่ได้มีไว้เพื่อปกครองใครแต่มันมีไว้เพื่อปกป้องตังหาก..”คาเนกิยิ้มที่มุมปากขึ้นมา


             “หุบปาก!! ฉันคือคนที่แข็งแกร่งที่สุด ฉันจะก้าวข้ามทุกคน! ใครที่มันขวางทางฉันจะต้องตาย ไม่ว่าจะเป็นแก หรือว่าไอเดกุก็ตาม…!!” เขากล่าวขึ้นมาเสียงดังพร้อมกับพยายามสลัดคากุเนะให้ออกจากมือ


             คาเนกิเลียปากของตัวเองก่อนจะยกมือสูงก่อนจะกล่าวออกมา”Prison Bone!”


             ทันใดนั้นกระดูกสีขาวมากมายออกมาจากมือของคาเนกิก่อนที่มันจะกลายเป็นโดมคลุมร่างของคาเนกิและบาคุโกเอาไว้ ผู้ชมบนสเตเดี้ยมตกตะลึงขึ้นมา


             “นั่นมันอะไรน่ะ?”


             “แล้วแบบนี้เราจะเห็นพวกเขาเหรอ?”


             มิโดริยะที่เห็นก็เริ่มคิดหนักทันที


             ‘คาเนกิคุงนายคิดจะทำอะไร? ผมเดาความคิดของนายไม่ออกจริงๆ’


             ไม่ใช่เพียงมิโดริยะคนเดียวที่คิดแบบนี้ ออลไมท์และไอซาวะก็สงสัยเหมือนกัน


             บาคุโกเบิกตากว้างก่อนจะมองรอบๆที่มองอะไรไม่เห็นมีเพียงแต่ความมืด ก่อนที่เขาจะใช้อัตลักษณ์ของตัวเองทำให้มันมีแสงไฟขึ้นมาด้วยการทำสะเก็ดระเบิดที่มือ ก่อนที่เขาจะเห็นร่างของคาเนกิที่เดินมาทางเขาอย่างช้าๆ


             “ทุกคนในห้อง A ต่างมีอัตลักษณ์ที่สุดยอดทั้งนั้น หนึ่งในนั้นรวมถึงนายด้วย บาคุโกคุง ที่ผมยังไม่กินอัตลักษณ์ของพวกเขาก็เพราะว่าผมเห็นว่าพวกเขาเป็นคนดี ผมในฐานะอาจารย์คนนึง ก็อยากอบรมลูกศิษย์ของตัวเองเสียหน่อย”


             ดวงตาสีดำนัยน์ตาสีแดงจับจ้องมายังบาคุโกก่อนที่ คาเนกิจะกัดเข้าไปที่คอของบาคุโก


             “อะ..อั้ก!!!”


             “แก...เป็นตัวอะไร...กันแน่?”


             คาเนกิกลืนเนื้อของเขาลงไปในคอก่อนที่คาเนกิจะยิ้มขึ้นมาแล้วกล่าวออกไป


             “ผมคือกูล”


             เพล้ง--!!


             คุกกระดูกของคาเนกิแตกสลายปรากฏภาพบาคุโกนั่งเข่าทรุดในสภาพอิดโรยให้พวกผู้ชมบนสเตเดี้ยมได้เห็น


             “!!!”


             พวกเขาตกตะลึงเมื่อเห็นสภาพของบาคุโกที่เหมือนคนอ่อนแรงโดยเฉพาะเขาอยากรู้เหลือเกินว่าข้างในนั้นมันเกิดอะไรขีันกันแน่



             ฟรีเซนไมค์: นี่มันอะไรกันคร้าบ!!! ทำไมบาคุโก ถึงอยู่ในสภาพอย่างนั้นไปได้ คาเนกิ นายทำอะไรกันแน่ ?


             “ขอโทษครับ มันอดใจไม่ไหวอัตลักษณ์ของบาคุโกคุงมันยั่วน้ำลายผม” คาเนกิกล่าวพร้อมกับเช็ดคราบเลือดที่ปากของตัวเอง


             ออลไมท์หรี่ตาลงก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นมา

             “หนุ่มน้อยคาเนกิหรือว่าเธอ..”


             มิดไนท์วิ่งเข้ามาดูอาการของบาคุโกที่อยู่ในสภาพสู้ไม่ไหวเธอเลยประกาศออกไป


             “บาคุโก ไม่สามารถ—”


             “ยังโว้ย!!!”บาคุโกตะโกนขึ้นมาเสียงดังลั่นมิดไนท์และเหล่าคนดูตกตะลึงขึ้นมาเมื่อเห็นบาคุโกพยายามพยุงตัวเองขึ้น


             “แค่โดนกัดนิดหน่อยคิดว่าฉันจะแพ้หรือวะ!”


             มิดไนท์ที่เห็นก็กระโดดออกมาจากสนามเพื่อให้บาคุโกสู้กับคาเนกิต่อ            


             คาเนกิที่เห็นถึงความไม่ยอมแพ้ของบาคุโกก็ทำให้เขานั้นยิ้มขี้นมา


             กร๊อบ--!!


             เขาหักนิ้วตัวเองก่อนจะทำสายตาจริงจังบาคุโกที่ลุกขึ้นมาได้แล้วก็มองไปที่เขาตาเขม็งก่อนพุ่งตัวด้วยแรงระเบิดมาทางคาเนกิ


             “ไอหงอก!!!”


             มือของทั้งสองเข้าปะทะกัน


             ตู้ม----!!


             บาคุโกเบิกตากว้างเมื่อเห็นคาเนกิสามารถใช้อัตลักษณ์ระเบิดได้


             “เป็นอัตลักษณ์ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ”


             “ไอเวรเอ้ย!!!” บาคุโกระเบิดไปทางคาเนกิไม่ยั้ง เขาที่เห็นก็กระโดดถอยออกมาแต่บาคุโกก็ไม่ให้คาเนกิสามารถหนีได้เขาได้อ้อมไปข้างหลังของคาเนกิก่อนจะกอดตัวเขาจากข้างหลัง


             “ไปลงนรกซักเถอะแก!!”


             บาคุโกกล่าวจบก็เกิดการควันขึ้นมารอบตัวของคาเนกิ


             คาเนกิหรี่ตาลงก่อนจะเอ่ย


             “นี่นายคิดจะระเบิดตัวเองงั้นเหรอ?”


             “ระเบิดตัวเองเหรอ...เหอะอย่าลืมสิไอหงอก ว่าตัวของฉันคือระเบิด โดนระเบิดของตัวเองฉันไม่ตายหรอกโว้ย!”บาคุโกกล่าวพร้อมกับรัดตัวของคาเนกิแน่นเพื่อไม่ให้เขาหนีไปไหนได้


             “Grenade..Killing Fields!!!(ระเบิด..ทุ่งสังหาร!!!)”


             ตู้มมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!


             เกิดแรงระเบิดที่รุนแรงและแรงลมที่มหาศาลจนมันพัดทุกสิ่งทุกอย่างออกไปผลของแรงระเบิดทำให้พื้นสนามเละไม่เป็นท่าอีกครั้ง


             สิ่งที่อยู่บนสนามก็เหลือแต่ฝุ่นควันที่มองอะไรไม่เห็นมิดไนท์กวาดตามองหาตัวผู้ชนะเมือควันจางลงผู้ชมบนสเตเดี้ยมก็เห็นเจ้าของเส้นผมสีฝางที่ยืนหอบอยู่ส่วนร่างของคาเนกินอนนิ่งอยู่บนพื้นสนาม



             “ชนะแล้ว! ฉันคือคนที่เก่งที่สุด!!” บาคุโกตะโกนขึ้นมาเสียงดังคนดูบนสเตเดี้ยมที่เห็นก็เริ่มเสียงโห่ร้องยินดีให้กับเขา


            “เฮ~~~~~!!!!”


            ฟรีเซนไมค์ที่เห็นก็ยกยิ้มขึ้นมาก่อนจะเอ่ยออกไป”เอาล่ะสำหรับผู้ชนะ--”


           “--เดี๋ยวก่อน”ไอซาวะพูดแทรกขึ้นมาก่อนจะชี้ไปที่ร่างของคาเนกิ

.

.

.

.

.

.

. 

        

            “นายก็อย่าลืมสิ ว่าฉันมีอัตลักษณ์ซึมซับแรงกระแทก”


             คาเนกิกล่าวก่อนจะบังคับคากุเนะทั้งสี่กระหน่ำแทงไปที่ร่างของบาคุโกอย่างไม่ยั้งจากทางด้านหลัง


             ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

             ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!

             ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ! ผัวะ!


             “พอได้แล้ว!!”มิดไนท์กล่าวขึ้นมาคากุเนะของคาเนกิหยุดลงก่อนที่ร่างของบาคุโกจะล่วงลงพื้นสนามในสภาพที่มีแต่เลือด

           

             “นี่เราทำเกินไปรึเปล่านะ?”คาเนกิเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับพยุงตัวเองขึ้นมามิดไนท์เดินเข้ามาข้างเขาก่อนจะกล่าว


             “ใช่ทำเกินไป แต่เธอไม่ต้องเป็นห่วงไม่มีใครเข้าเอาผิดเธอหรอก” มิดไนท์กล่าวจบก็เดินไปดูสภาพของบาคุโกก่อนที่เธอจะประกาศขึ้นมา


             “บาคุโก ไม่สามารถสู้ต่อได้ คาเนกิ เป็นฝ่ายชนะ..!!”


             ผู้ชมทั้งสเตเดี่ยมตาค้างขึ้นมาเมื่อสิ่งที่พวกเขาได้เห็นก็คือวิลเลินสามารถเป็นที่หนึ่งในการแข่งขันกีฬาของยูเอย์ได้ นี่คือสิ่งที่พวกเขาไม่เคยได้คาดคิดมาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็มีเสียงเฮดังขึ้นมาอยู่ดี


           

             ฟรีเซนไมค์: สุดยอดเลย คาเนกิได้ใช้อัตลักษณ์ของตัวเองจัดการกับบาคุโกจากทางด้านหลัง สมกับเป็นวิลเลินจริงๆ โอ้ย! ไอซาวะนายตบหัวฉันทำไมเนี่ย!?


              อีเร้ดเซอร์เฮด: ต่อจากนี้จะเข้าสู่วิธีมอบรางวัล ขอให้ทุกคนไปพักก่อนได้




หลังจากนั้นก็เข้าสู่วิธีมอบรางวัลซึ่งแน่นอนคนที่ได้ที่หนึ่งคือคาเนกิส่วนที่สองคือบาคุโกและที่สามโทโดโรกิ บาคุโกนิ่งเงียบไม่พูดหรือโวยวายอะไรออกมาเหมือนหมาบ้า เรื่องนี้ทำให้ทุกคนในห้องAรู้สึกประหลาดใจโดยเฉพาะมิโดริยะ


             “ถึงเวลามอบเหรียญรางวัล !! และคนที่จะมามอบรางวัลนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคนนั้นคือ!”


             ตู้ม!


             “ฉันมาแล้ว!”


             “ฮีโร่ของพวกเราออลไมท์!!!”


             มิดไนท์ประกาศออกไปออลไมท์ก็พุ่งตัวลงมายังพื้นสนามอย่างรุนแรงจนทั่วทั้งสเตเดียมสะเทือนกันเลยทีเดียวเชียว


             พวกผู้ชมบนสเตเดียมที่เห็นก็ยินดีแทนพวกเขาที่จะได้รับรางวัลและการจับตามองจากออลไมท์


             “สาวน้อยโทโดโรกิ ยินดีด้วยนะ”ออลไมท์สวมเหรียญทองแดงให้กับเธอก่อนที่เขาจะกล่าวขึ้นมา


             “เธอคงมีเหตุผลของเธอสินะที่ไม่ได้ใช้พลังด้านซ้ายในการต่อสู้น่ะ?”


             “การต่อสู้กับ เคน นั้นทำให้หนูสับสนและก็ไม่รู้ว่าควรทำยังไง”


             “เคน เหรอ?”ออลไมท์ยิ้มขึ้นมาก่อนจะเอ่ยออกไป


             “ฉันเข้าใจเธอว่าทำไมเขาถึงมีอิทธิพลต่อตัวเธอ”


             “หนูอยากจะเป็นฮีโร่แบบคุณ แต่..หนูคิดว่าถ้าพยายามอย่างหนักเพื่อไปให้ถึงจุดนั้นด้วยตัวเองมันคงจะไม่ถูกต้อง หนูยังต้องกำหนดอะไรบางอย่าง บางอย่างที่หนูต้องทำความเข้าใจกับม้น”


             ออลไมท์เข้าไปโอบกอดเธอก่อนจะเอ่ย


             “การแสดงออกของเธอแตกต่างจากแต่ก่อนอย่างสิ้นเชิง ฉันจะไม่ยุ่งอะไรก้บเธอนะ เพราะตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า เธอสามารถผ่านสิ่งนี้ไปได้”


             “ขอบคุณค่ะ”


             ออลไมท์เดินไปหาบาคุโกที่ได้ที่สองเขายังคงนิ่งเงียบ


             “ยินดีด้วยนะหนุ่มน้อยบาคุโก”ออลไมท์สวมเหรียญเงินให้กับเขาก่อนจะพูดขึ้น


             “การต่อสู้นั้นเธอพยายามได้ดีมากเลย ฉันภูมิใจในตัวเธอมากเลย”


             “อันดับ 1”บาคุโกเงยหน้าพร้อมพูด


             “ฉันจะไม่ยอมแพ้มัน เจ้าหงอกนั้น บังอาจโจมตีฉันจากทางด้านหลัง อภัยให้ไม่ได้...ฉันจะต้องก้ามข้ามคุณ ออลไมท์ ไม่ว่ายังไงก็ตาม !”


             ออลไมท์ที่ไดัยินก็ขยี้หัวบาคุโกก่อนจะกล่าวอย่างชอบใจ”นั่นแหละ เมื่อเธอมีความตั้งใจ ทุกอย่างก็จะผ่านมันไปได้!”


             และแล้วก็ถึงรอบของคาเนกิออลไมล์สวมเหรียญทองให้กับเขาก่อนจะกล่าวขึ้น


             “ยินดีด้วยนะ หนุ่มน้อยคาเนกิ”


             “ขอบคุณครับ”


             ออลไมท์เข้ามากอดคาเนกิก่อนจะเอ่ยขึ้น”เธอผ่านมันมาได้ เธอยอมเสี่ยง เพื่อให้ทุกคนยอมรับในตัวเธอ การที่เธอประกาศออกไปว่าจะเป็นฮีโร่ให้ได้ ฉันประทับใจในตัวเธอมาก”


             คาเนกิที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มขึ้นอย่างมีความสุขเมื่อมีคนเห็นถึงการกระทำของเขา ออลไมท์กอดแน่นก่อนจะกระซิบ


             “แต่เธอจะกินเพื่อนร่วมชั้นของเธอไม่ได้นะ”


             “นิดหน่อยเอง”


             ออลไมท์ถอนหายใจก่อนจะยิ้มแล้วปล่อยตัวของคาเนกิก่อนที่เขาจะหันไปทางทุกคนบนสเตเดี่ยม


             “คนดูทุกคนได้เห็นแล้วสินะปีนี้คือพวกเขาทั้ง 3 คนตรงนี้! ทุกคนที่ยืนอยู่ในเวทีนี้มีสิทธิ์ที่จะได้รับมัน!! พวกคุณต้องดูด้วยตาของพวกคุณ! พวกเขาต่างแข่งขันกัน! และสนับสนุนกัน! ทุกๆคนไต่ขึ้นไปในจุดที่สูงขึ้นพัฒนาไม่มีที่สิ้นสุด!! เมล็ดพันธุ์ฮีโร่รุ่นใหม่จะเติบโตและแตกหน่อขึ้นไปในวันนี้!! และฉันจะเพิ่มหนึ่งสิ่งเข้าไปในความรู้สึกนี้ ทุกคนๆพูดตามฉัน !!!!!!”


       



             “Plus Ultra!!!!!!!!!!!”              



 หลังจากนั้น…


             พวกเขาห้อง1-Aกลับมาที่ห้องเรียนเพื่อฟังคำปราสัยของอาจารย์ไอซาวะ


             “หลังจากได้พักผ่อนกันไปแล้วพรุ่งนี้และวันต่อๆไปพวกนายต้องแยกย้ายกันไปก่อน”


             “ฉันจะจัดการนำเสนอข้อดีของทุกคนหลังจากพักเสร็จไปพักผ่อนให้เพียงพอถึงแม้ยังบาดเจ็บกันอยู่”


             ทุกคนในที่นัันไม่ได้พูดอะไรเพราะเหนื่อยกันมากรวมถึงตัวผมด้วย


             วันต่อมา หอพักของคาเนกิ


             คาเนกิลุกออกจากที่นอนด้วยสภาพสะลึมสะลือก่อนจะโตงเตงเข้าห้องน้ำไป


             ขณะเดียวกันก็มีผู้ชายคนนึงสวมโค้ดสีน้ำตาลยาวเดินมาเคาะประตูห้องของคาเนกิ


             ก๊อกๆ


             “คร้าบ—!”


             คาเนกิสวมผ้าขนหนูก่อนจะเดินไปเปิดประตูแล้วพบกับทาคาอุจิที่ยืนรอเขา


             “คุณทาคาอุจิ? มีอะไรงั้นเหรอครับ?”


             “วันนี้ว่างใช่มั้ย? ฉันมีที่นึงอยากให้เธอไปหน่อยน่ะ”


             “...?”


             “ยังไงเธอก็ไปแต่งตัวก่อนแล้วกัน ฉันจะไปรอที่รถ”พูดจบเขาก็เดินออกไปคาเนกิยืนงงก่อนจะปิดประตู


             เขาเดินไปที่ตู้เก็บเสื้อผ้าก่อนจะสวมเสื้อฮู้ดสีดำกางเกงยีนส์แบบขาดพร้อมกับคิดในใจ


             ‘คุณทาคาอุจิมาหาเราถึงที่นี่ต้องมีอะไรแน่เลย เราควรทำตัวใจเย็นและเป็นธรรมชาติ’


             ว่าจบเขาก็ปิดประตูตู้เสื้อผ้าก่อนที่เขาจะออกจากห้องแล้วล็อคกุญแจห้อง จากนั้นก็เดินลงไปที่ถนนก่อนจะเห็นทาคาอุจิในรถ


             คาเนกิเข้าไปนั่งในรถก่อนที่ทาคาอุจิจะเหลือบมองเขาเล็กน้อยก่อนจะขับรถออกไป


             “การแข่งเมื่อวานฉันดูแล้วนะ ยินดีด้วยที่ได้ที่หนึ่งมา” ระหว่างทางทาคาอุจิก็เอ่ยบทสนทนาขึ้นมา


             “ขอบคุณครับ”


             “เรื่องสีผมของเธอฉันถามได้มั้ย ว่าทำไมผมเธอถึงเปลี่ยนเป็นสีงาดำไปได้?” ทาคาอุจิถามพร้อมกับมองเส้นผมของคาเนกิ


             “อืม...ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันน่ะครับ มันคงขึ้นอยู่กับค่า Rc cell  ล่ะมั้ง?” คาเนกิเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่แน่ใจ


            ทาคาอุจิที่ได้ยินก็เอะใจทันที”ค่า Rc cell เหรอ มันคืออะไรน่ะ เมื่อตอนนั้นเธอไม่ได้เล่าเรื่องนี้นิ”


             “ค่า Rc cell มันคือสารชนิดนึงที่อยู่ในตัวของมนุษย์และกูล เพียงแต่ว่ากูลอย่างเราจะมีค่า Rc cell ที่สูงมากจนเกิดเป็นคาคุโฮว” คาเนกิอธิบายออกมา


             “อย่างนี่นี่เองแล้วสีผม?”


             “เป็นอะไรกับสีผมเนี่ยถามอยู่ได้! เดี๋ยวก็กินเลย!” คาเนกิกล่าวออกไปทาคาอุจิที่ได้ยินก็ง๋อยทันที


             “เมื่อค่าRc cell ต่ำลงร่างกายของมนุษย์เราก็ผลิตเซลล์เมลานินขี้นมาแทน ถ้าว่าง่ายๆ การที่ผมของผมเป็นสีขาวคือการที่ค่า Rc cell กลืนกินเมลานินจนหมด ส่วนที่ว่าทำไมผมของผมทำไมตอนนี้คือ สีพุ้ดดิ้งงาดำนั้นก็เพราะ ค่า Rc cell และ เมลานิน อยู่ในปริมาณที่พอๆกัน”


             “งั้นแสดงว่าค่าRc cell คือตัวบ่งบอกพลังของเธอสินะงั้นแสดงว่าตอนนี้ เธอสามารถกินอาหารแบบปกติได้แล้วสินะ”ทาคาอุจิยิ้มขึ้นมาอย่างสบายใจ


             กร๊อบ--!!

 

             คาเนกิหักนิ้วก่อนจะกล่าวด้วยเสียงเนือยๆ

             “เปล่าไม่ใช่หรอก ถึงแม้ค่า Rc cell ของผมจะลดลงแต่มันก็ลดไปได้ชั่วคราวเดี๋ยวมันก็จะกลับมาอีกเพียงแต่ว่าตอนนี้มันไม่ใช่เวลา ส่วนตอนนี้กินอาหารมนุษย์ได้ไหมตอบเลยว่าไม่ได้ครับ สิ่งที่ผมได้รับมาคือ คาคุโฮวของริเสะ กูลที่กินอย่างไม่เลือกหน้า จึงไม่แปลกที่ร่างกายของผมจะได้รับผลกระทบเพราะมันมีค่า Rc cell ที่สูงจนไม่สามารถลิ้มรสชาติของอาหารมนุษย์ได้อีกเลย”


            เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ทาคาอุจิก็รู้สึกสงสารคาเนกิขึ้นมาอย่างใจจริง การที่ไม่สามารถลิ้มรสชาติของอาหารมนุษย์ได้อีก มันเหมือนกับขาดรสชาติของโลกใบนี้ไป เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เด็กคนนี้สามารถกลับมากินอาหารมนุษย์ปกติให้ได้


             เอี๊ยด…


             ทาคาอุจิจอดรถก่อนจะยื่นผ้าปิดปากสีดำให้กับคาเนกิ


             “ตอนนี้เธอกำลังเป็นประเด็นข่าวร้อนแรงอยู่ใส่นี้ไว้”


             “ครับ…”คาเนกิหยิบผ้าปิดปากก่อนจะนำมันมาสวม


             ก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะลงจากรถคาเนกิมองไปที่ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดตรงหน้าก่อนจะหันไปทางทาคาอุจิด้วยใบหน้าตาย


             “ฉันรู้ว่าเธออยากด่าแต่ว่าตอนนี้ ฉันอยากรู้ว่าเธอสามารถกินอะไรได้บ้าง เจ้าของร้านเป็นเพื่อนฉันเอง เขามีอัตลักษณ์ทำทุกสิ่งให้เป็นของอร่อยได้”


             “เฮ้อ…”คาเนกิถอนหายใจ


             “เร็วเข้า มาเถอะนา!”ทาคาอุจิกล่าวพร้อมกับเดินเข้าไปในร้าน


             คาเนกิที่เห็นก็ก้าวท้าวเดินไปก่อนจะหยุดเดินเพราะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่จ้องมองเขาอยู่


             คาเนกิหันไปรอบนี่เป็นเขตเมืองใหญ่มีรถและผู้คนเดินผ่านกันไปมาวุ่นวายกันไปหมดบรรยากาศแบบนีัคาเนกิไม่ค่อยชอบเท่าไหร่นัก ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในร้านอาหาร


             มีผู้ชายคนนึงเดินออกมาจากมุมตึกก่อนจะแสยะยิ้มขึ้นมา รูปร่างสูงหน้าตาดีสวมแว่นทรงกลม ผมสีขาวรอบตัวมีผ้าผันแผล แต่ก็ปกปิดด้วยเสื้อเเจ็คเก็ตราคาแพง เขาดันแว่นขึ้นก่อนจะกล่าว


             “เป้าหมายคราวนี้ หนักน่าดูนะ”


             “แต่ ผลกำไร ก็ดีไม่ใช่เหรอ?” เสียงนึงดังขี้นก่อนจะปรากฏเด็กหนุ่มผมสีดำแซมน้ำเงินเดินเข้ามาพร้อมควงกระบองเหล็กในมือ















×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

××××××××××

××××

××

×


ตอนนี้ ก็จบกันไปแล้วนะครับ เดี๋ยวต้องหายไปหลายวันหน่อยนะ เพราว่ามีแผนว่าจะกล้บมาเขียน เรื่อง โคนัน แต่ว่า ยังคิดอะไรไม่ออกเลยบอกตง แต่ว่าต้องพยายามเขียนเรื่องฟิคนี้ด้วย ขขอบคุณที่คนที่คอยอ่านครับ

            

             





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 559 ครั้ง

751 ความคิดเห็น

  1. #645 malefactor (@malefactor9029) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 10:32
    อยากให้เรื่องนี้เป็นวายมากกว่าอะ..
    #645
    1
  2. #643 Morden Jr (@guysiwakorn28) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 20:23
    มีไซร้คอกันด้วย!!!
    #643
    1
    • #643-1 kat_chang (@kat_chang) (จากตอนที่ 14)
      18 กันยายน 2562 / 11:51
      เดี๋ยวววววววว5555
      #643-1
  3. #609 Saku442274 (@Saku442274) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 02:07
    งื้อ~กลับมาอัพเถอะไรท์จ๋า~ รีดค้างคาสุดๆอยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆอ่าาา~ ได้โปรดพรีสสส~
    #609
    2
  4. #606 Netlove-- (@Netlove--) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 20:18
    ไรท์ครับถ้ามันกินอัตลักษณ์Dark shadows จะเป็นไง
    #606
    0
  5. #605 Maidii (@New48lew41) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 03:51
    อ่าาา รูปคาเนชั่นท้ายตอนมันช่างตะมุตะมิรึเกิน//เลือดโชตะค่อนมันพลุ่งพล่าน-- ///,.///
    #605
    0
  6. #604 kza007 (@kza007) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 01:52
    อยากให้คาเนกิกลับไปเป็นวิลเลิน (จะไม่ลดละความพยายาม)​
    #604
    0
  7. #603 DING-DONGS (@MILD-K-PAT) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 00:34
    -พวกคนที่พุบๆ โผล่ๆ นั่นใครหนะ 5555
    #603
    0
  8. #602 UkinoKarma (@PhoenixLava) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:52

    นั่งอ่านซ้ำ10รอบ สนุกมากครับ~♡

    #602
    0
  9. #601 SN Sinam (@0807609091) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:51
    ฮ่าตรงที่ออลไมท์บอกว่า แต่เธอจะกินเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้นะ555555
    #601
    0
  10. #600 konlayut2002 (@konlayut2002) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 21:37
    สนุกมากคับ
    #600
    0
  11. #599 aom051 (@aom051) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 21:09

    จะกินได้จริงหรอ.....

    #599
    0
  12. #597 oojoezza7895 (@oojoezza7895) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 20:18
    มีเหยื่อมาให้อัพเวลเเล้ว~
    #597
    0
  13. #596 pinnythesong (@pinnythesong) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 19:37
    รอออออ
    #596
    0
  14. #595 blackteacup07 (@blackteacup07) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 19:36
    คาเนกิผมดำจะมาแล้ว!!!??!!
    #595
    0
  15. #594 p_ice (@p-ice) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 19:30
    รอตอนต่อไปฮับ
    #594
    0
  16. #592 SATANGAPA (@SATANGAPA) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 14:12
    สะใจโว้ย!!!!!! หมั่นไส้นานละ55+
    #592
    0
  17. #590 @PAINT3887 (@arraya3887) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 23:12
    ชอบแบบคาเนกิจิตๆอ่ะ ตอนกินเนืรออ่ ขอแบบนี้เยออๆ
    //คนอ่านโรคจิต
    รออ่าน
    #590
    0
  18. #588 non4709 (@non4709) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 20:58
    ไปเอาอัตลักษณ์​ของสเตนต่อ(คอมโบตอนกินเนื้อนคนอีก​
    สตันสักพัก)​
    #588
    1
  19. #587 lkk19131 (@lkk19131) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 20:32
    ไปตายซะ!!!!!ค้างโว้ย!!!!!ไม่ๆๆๆๆๆ
    #587
    0
  20. #586 _ZIN (@_ZIN) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 20:18
    คาเนกิกินน้อยจัง^^//555. น่าจะกินเยอะๆหน่อย
    #586
    2
    • #586-1 aom051 (@aom051) (จากตอนที่ 14)
      8 เมษายน 2562 / 10:27
      เห็นด้วยยยย อยู่กะยูเอย์แล้วกินน้อยมากๆ ไม่ดีเลย
      ทำไมไม่ให้คาเนกิกินวินเลินอะ ให้กินแค่นักโทษประหารก็ยังดี อยู่ฝั่งวินเลินกินเท่าไรก็ได้ ดูคุ้มยังไงก็ไม่รู้
      #586-1
    • #586-2 myself1507aya (@myself1507aya) (จากตอนที่ 14)
      8 เมษายน 2562 / 19:32
      -ไม่อยากให้คาเนกิไปสู่กับกูลอีกคนเลย(จำชื่อไม่ได้)
      -ทำไมรู้สึกชอบฉากดาร์กจัง สงสัยชอบอาการปวดตับคะ5555
      #586-2
  21. #585 Rarin1234 (@Rarin1234) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 20:12
    ชนะแล้ว...เย้!
    #585
    0
  22. #584 pinnythesong (@pinnythesong) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 20:01
    ค้าง ค้างจริงๆ//ทำหน้าเหมือนหุ่นยนต์
    #584
    0
  23. #580 SN Sinam (@0807609091) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 12:51
    คะ ค้าง...
    #580
    0
  24. #579 tingtingg4213 (@tingtingg4213) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 03:24
    ไม่น่าอ่านก่อนเลย...น่าจะรอให้ 100% ก่อนค่อยอ่าน ฮืออ ค้างอ่ะ
    #579
    0
  25. #578 Maidii (@New48lew41) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 00:37
    รอจ้าาา
    #578
    0