ไสหัวไปซะพระชายาบ้านนอก

ตอนที่ 27 : เตรียมตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,364
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 650 ครั้ง
    31 มี.ค. 64

 

 

เช้าวันต่อมาคณะเดินทางได้ออกเดินทางตั้งแต่ยามเหม่า (05.00-06.59น.) รถม้าวิ่งผ่านเทือกเขายาวหลายร้อยลี้ หนทางค่อนข้างอันตราย หุบเหวสองข้างทางชวนให้รู้สึกหวาดเสียวเวลาที่ชะโงกหน้าออกไป

 

“เมื่อไหร่จะถึงที่ราบสักทีนะ ข้าไม่ชอบเอาเสียเลยภูเขาสูงๆเนี่ย ม้าก็วิ่งลำบาก” หลิงหลิงนั้นกลัวความสูงอยู่แล้ว ยิ่งมองเห็นหุบเหวที่ลึกนางยิ่งตัวสั่น 

 

“อย่ากลัวไปเลย ไม่มีอันใดหรอก อีกอย่างคนขับรถม้ารับจ้างทั้งสามคันนี้ก็ชำนาญทางเป็นอย่างดีเพราะพวกเขาเดินทางไปกลับไป๋ซ่านลี่และโจวถิงปีละหลายครั้ง” หลานฮุ่ยเจินพยายามเอ่ยปลอบใจสาวรับใช้ของนาง

 

ระหว่างทางหญิงสาวเลิกผ้าม่านขึ้นเพื่อมองทัศนียภาพสองข้างทาง ภูมิประเทศตรงจุดนี้เป็นเทือกเขาสูง ต้นไม้ขึ้นแน่นขนัดสีเขียวขจีไปทั่วทั้งเทือกเขา นับว่าเป็นจุดที่มีความอุดมสมบูรณ์ที่สุดหากเทียบกับพื้นที่อื่นตามทางที่ผ่านมา ศัลยแพทย์หญิงยุค 2021 นั่งเหม่อมองออกไปด้านนอกรถม้าพลางครุ่นคิด

 

‘ยุคสมัยนี้เรื่องการผ่าตัดยังไม่แพร่หลายเช่นนั้นหรือ เอ…อาจจะยังไม่เคยมีใครทำ แต่ถ้าเราจำเป็นต้องทำการผ่าตัดขึ้นมาจริงๆจะเป็นยังไง เครื่องไม้เครื่องมือและอุปกรณ์ต่างๆก็คงไม่มี เช่นนั้นเราคงต้องสร้างมันขึ้นมา เริ่มจากมีดผ่าตัดก่อน นอกจากมีดแล้วการผ่าตัดต้องใช้เข็มสำหรับเย็บ ไหมหรือว่าเส้นด้าย เฮ้อ! ยุคนี้คงไม่มีไหมละลายหรอกนะ แล้วจะเอาอะไรทำไหมดี ยาฆ่าเชื้ออีกล่ะ ยุคนี้แอลกอฮอล์กับเบต้าดีนก็คงไม่มี น้ำเกลือล้างแผลก็คงพอจะทำเองได้ แล้วยาปฏิชีวนะอื่นๆสำหรับฆ่าเชื้อล่ะ? เฮ้อ! นึกๆแล้วเหนื่อยจัง เป็นหมอศัลย์ชื่อดังซะเปล่าพอหลุดเข้ามาในยุคโบราณที่มันแทบจะไม่มีอะไรเลยนี่มันลำบากชะมัด แต่ยังไงหลานฮุ่ยเจินก็จะสู้ๆล่ะ เราต้องช่วยรักษาและช่วยชีวิตผู้คนให้ได้มากที่สุดไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะเป็นยุคสมัยไหน ถึงลำบากแต่เราจะพยายามและฝ่าฟันมันไปให้ได้ อย่าลืมสิเป้าหมายสำคัญของเราคือการผ่าตัดศัลยกรรมให้ท่านอ๋องเพื่อเปลี่ยนชีวิตให้เขา ผู้คนที่เคยเย้ยหยันเขาจะได้หน้าแหก คราวนี้ล่ะถึงร้องไห้ขี้มูกโป่งมา แพทย์หญิงหลานฮุ่ยเจินคนนี้ก็ไม่รับเย็บนะจ๊ะ” หลานฮุ่ยเจินนึกจินนาการไปเรื่อยเปื่อย หญิงสาวกำลังคิดว่าจะออกแบบมีดผ่าตัดของนางอย่างไรดี

 

“ท่านนายอำเภอขอรับ ข้างหน้าเป็นเมืองเซียงคุณเหมา เป็นเมืองใหญ่ มีร้านรวงต่างๆมากมาย ท่านนายอำเภออยากจะแวะพักหรือว่าหาซื้อของก่อนไหมขอรับ เพราะหลังจากออกจากเมืองเซียงคุณเหมาแล้วจะเป็นเพียงหมู่บ้านและเมืองเล็กๆที่แทบจะไม่มีร้านค้าอะไรเลย” ชายคนขับรถม้าบอกขณะที่พวกเขาหยุดพักการเดินทางใต้ต้นไม้ใหญ่เพื่อให้ม้าได้กินน้ำที่ลำธารใสข้างๆทาง

 

หลานยี่หลงหันมาทางบุตรสาวคนโตเพื่อขอความเห็น

“เอ่อ… ที่เมืองใหญ่ที่ท่านว่านั้นมีร้านขายหนังสือหรือไม่ ร้านยาสมุนไพร  ร้านผ้า ร้านขายด้าย หรือว่าร้านขายเข็ม มีด หรือว่าโลหะอื่นๆ?”  หลานฮุ่ยเจินยิงคำถามรัวๆ

 

“มีทั้งหมดที่คุณหนูกล่าวมานั่นแหละขอรับ เมืองเซียงคุณเหมาเป็นเมืองที่ใหญ่รองลงมาจากไป๋ซ่านลี่เชียวนะขอรับ”

 

“อ้อ…เช่นนั้นดีเลย ท่านพ่อ ลูกอยากจะรบกวนท่านพ่อสักหน่อย พอดีลูกมีของจำเป็นต้องซื้อหา อาจจะใช้เวลาสักสองชั่วยาม ลูกขอให้ท่านพ่อนั่งรอลูกในโรงน้ำชาใกล้ๆตลาดได้หรือไม่เจ้าคะ” 

 

หลานยี่หลงมองบุตรสาวที่ดูสดใสและกระตือรือร้นผิดจากเดิมก็รู้สึกสดชื่นขึ้น ระยะหลังๆมานี้สุขภาพนางดูแข็งแรงมากขึ้น การเดินก็แทบจะไม่ต้องอาศัยสาวรับใช้ทั้งสองคอยช่วยพยุงแล้ว อีกทั้งรูปร่างก็ดูมีเนื้อมีหนังขึ้น ดูไม่เหมือนสตรีขี้โรคที่หลบอยู่แต่ในเรือนดังเดิมแล้ว

 

“เช่นนั้นก็ได้ ให้คนขับรถม้าหนึ่งคนพาเจ้าไป เขารู้จักที่ทาง จะได้หาร้านที่เจ้าต้องการได้เร็ว ไม่เสียเวลา และให้อาเหม่า ( บ่าวรับใช้ชาย) ไปช่วยดูแลพวกเจ้าและช่วยถือของด้วย”

 

“ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ” พูดจบนางก็หันไปสั่งคนขับรถม้าอย่างร่าเริง

 

“ไปร้านขายมีดก่อน”

 

ชายขับรถม้าเป็นบุรุษวัยกลางคน เขาเคยเดินทางระหว่างโจวถิงและไป๋ซ่านลี่ปีละหลายครั้ง เป็นเวลาหลายปี และการเดินทางทุกครั้งก็มักจะแวะที่เมืองเซียงคุณเหมาแห่งนี้เป็นประจำ

 

“ทางนี้ขอรับคุณหนู ตรอกด้านหน้านั้นมีร้านขายมีดและของมีคมอยู่สามร้านขอรับ”คนขับรถม้าผายมือไปด้านหน้า

 

“ดี เช่นนั้นไปกันเลย”

 

หลานฮุ่ยเจินเดินเข้าไปในร้านขายมีดร้านแรกพร้อมๆกับสาวรับใช้ทั้งสอง ตามติดๆมาด้วยอาเหม่า ส่วนคนขับรถม้านั้นขอนั่งรออยู่ด้านนอก

 

“คุณหนูท่านนี้ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ทางร้านเรารับใช้หรือขอรับ?” เถ้าแก่เจ้าของร้านเป็นชายสูงวัย ศีรษะค่อนข้างล้าน ท่าทางใจดี เอ่ยถามขึ้น

 

“เถ้าแก่ ข้าอยากได้มีดผ่าตัด เอ๊ย! มีดที่ใช้สำหรีบกรีดได้”

 

“มีดแบบนั้นรูปร่างเป็นแบบไหนหรือขอรับ ข้านึกไม่ออก เอาอย่างนี้ดีไหม เดี๋ยวข้าจะเอาตัวอย่างมีดที่ทางร้านมีมาให้คุณหนูเลือกดู” เถ้าแก่เจ้าของร้านเสนอ

 

“ดีเลยเถ้าแก่ เอามาเยอะๆเลย” หลานฮุ่ยเจินกระตือรือร้น

 

สักพักเถ้าแก่เจ้าของร้านมีดก็ยกลังไม้ที่บรรจุมีดตัวอย่างมาวางตรงหน้าบุคคลทั้งสี่ หลานฮุ่ยเจินหยิบขึ้นมาดูทีละชิ้นอย่างพิจารณา

 

‘นี่มันมีดหั่นเนื้อนี่นา เราไม่ได้จะเอาไปทำเขียงหมูซะหน่อย’ 

หลานฮุ่ยเจินหยิบมีดทำครัวเล่มหนึ่งขึ้นมาพิจารณาดู

 

‘นี่มันมีดหั่นผัก ทำครัวนี่นา เราไม่ได้จะไปเป็นแม่ครัวซะหน่อย’ หลานฮุ่ยเจินส่ายหน้าไปมาเบาๆ

 

‘เฮ้อ! นี่มันมีดปอกผลไม้นี่นา’ นางหยิบมีดอีกเล่มและวางลง

 

‘เฮ้อ! นี่มันมีดที่เขาใช้ในการต่อสู้ ป้องกันตัวนี่นา เราควรมีของพวกนี้ไว้บ้างก็ดีเหมือนกันนะ แต่เราไม่เคยใช้มีดพวกนี้เลยเคยจับแต่มีดผ่าตัด’ หลานฮุ่ยเจินหยิบมีดที่มีรูปร่างโค้งมนเล็กน้อย ลักษณะเหมือนมีดพกใช้สำหรับการต่อสู้ขึ้นมาพิจารณาก่อนจะวางลง

 

‘มันใหญ่เกินไป เราคงจับไม่ถนัดมือ อีกอย่าง…มีดผ่าตัดของเราก็ใช้ป้องกันตัวได้’

 

‘นี่มันมีดอีโต้นี่นา คงเหมาะกับพวกเข้าป่าหาตัดฟืนมากกว่ามั้ง เฮ้อ!’ หลานฮุ่ยเจินวางมีดอีโต้สำหรับใช้ตัดฟืนลงก่อนจะเหลือบไปเห็นมีดอีกเล่มหนึ่ง

 

‘นี่มัน…มีดแกะสลักนี่นา ใช้ได้  ใช้ได้เลย’ หลานฮุ่ยเจินหยิบมีดแกะสลักขึ้นมาพิจารณาดูอย่างถี่ถ้วนแล้วยิ้มออกมา

 

“คุณหนูท่านนี้ ท่านเจอมีดแบบที่ต้องการแล้วใช่หรือไม่ขอรับ?” เถ้าแก่เจ้าของร้านมีดเอ่ยถาม

 

หลานฮุ่ยเจินพยักหน้ายิ้มๆ

 

“เถ้าแก่ หากข้าสั่งทำมีดจะใช้เวลานานหรือไม่?” 

 

“ตอนนี้ช่างตีมีดไม่อยู่ขอรับ หากสั่งไว้ก็อาจจะได้ในอีกสามวันข้างหน้าอย่างเร็วที่สุด”

 

“สามวัน!” หลานฮุ่ยเจินอุทานดังลั่น  พวกนางมีเวลาอยู่ที่เมืองเซียงคุณเหมาแค่สองชั่วยามเท่นนั้น แล้วจะทำเช่นไรดี

 

“ไม่ทราบว่าคุณหนูจะเดินทางไปที่ใดหรือขอรับ?” เถ้าแก่เจ้าของร้านมีดถาม

 

“พวกเรากำลังจะไปไป๋ซ่านลี่ จะเดินทางในอีกสองชั่วยามข้างหน้านี้ จะทำอย่างไรดี ข้าอยากสั่งทำมีดคล้ายๆกับมีดแกะสลักแต่ต้องปรับลดบางส่วน”

 

“เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ หากคุณหนูต้องการสั่งทำมีดจากร้านเราจริงๆ เราสามารถส่งไปให้คุณหนูที่ไป๋ซ่านลี่ได้ ทุกๆสามวันจะมีขบวนคารวานขนสินค้าไปกลับไป๋ซ่านลี่และเซียงคุณเหมา ขอเพียงคุณหนูให้ที่อยู่ไว้และจ่ายเงินเรียบร้อย รับรองว่าของจะต้องถึงมือคุณหนูในไม่ช้า”

 

หลานฮุ่ยเจินทำท่าครุ่นคิด นางจะให้เขาไปส่งมีดให้นางที่ใดดี ที่จวนท่านอ๋องแปดกระนั้นรึ…นางยังไม่รู้เลยว่าเขาจะเป็นอย่างไร จะต้อนรับนางดีหรือไม่ จะยินดี หรือว่ายินร้ายที่นางแต่งให้เขา อืม…ยังมีอีกที่หนึ่ง

 

“ช่วยส่งไปที่จวนสกุลเหลียว บอกว่าเป็นของหลานฮุ่ยเจิน หลานสาวของท่านเสนาบดีเหลียวที่เกิดจากบุตรสาวของท่าน”

เถ้าแก่ร้านมีดเป็นต้องตะลึง

 

“นี่แม่นางเป็นถึงหลานสาวของท่านเสนาบดี ขุนนางใหญ่ในราชสำนักเลยรึ?”

 

“เถ้าแก่ อย่าเอะอะไป ขุนนางหรือว่าพ่อค้าหรือว่าบ่าวก็คนเหมือนกันนั่นแหละ เกิดแก่เจ็บตายเหมือนกัน มาต่อเรื่องของเราดีกว่า ท่านพอจะมีกระดาษกับปากกาหรือว่าดินสอหรือไม่?”

 

“เอ่อ…กระดาษน่ะข้ามี แต่ว่าไอ้ปากกากับดินสอคือสิ่งใด?”เถ้าแก่ร้านมีดทำหน้างง

 

‘อ้อ…ยุคนี้คงมีแต่น้ำหมึกสินะที่ใช้สำหรับเขียน เอาไงดีฟระ?’หลานฮุ่ยเจินคิดในใจ

 

“อ้อ! เถ้าแก่ เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะอิบายให้ท่านฟัง ข้าต้องการมีดที่คล้ายๆกับมีดแกะสลักนี้ ความหนาของมีดเอาให้บางกว่าสักครึ่งหนึ่ง ความกว้างส่วนนี้ลดลงไปสักสามในสิบส่วน ขนาดและความยาวนั้นข้าขนาดเท่ามีดแกะสลักนี้สิบเล่ม ขนาดยาวกว่านี้สองเท่าอีกสิบเล่ม ที่สำคัญขอให้ทำด้ามให้ยาวขึ้นอีกสองเท่าครึ่ง ท่านพอจะจำได้หรือไม่?”

 

“จำได้ ข้าจำได้แน่นอนคุณหนู” เถ้าแก่ร้านมีดตอบรับ วันนี้เขาคงฟันกำไรได้อย่างงาม คุณหนูหลานสาวเสนาบดีผู้นี้มาจากตระกูลใหญ่คงต้องมีเงินมากแน่ๆ

 

“อ้อ เถ้าแก่ ที่นี่มีที่คีบถ่านไหม?”

 

“มีขอรับ เดี๋ยวข้าหยิบมาให้ดู” เถ้าแก่ร้านมีดเดินเข้าไปด้านในก่อนจะออกมาพร้อมๆกับที่คีบถ่าน

 

หลานฮุ่ยเจินหยิบที่คีบถ่านนั้นขึ้นมาพิจารณาดู

 

“ช่วยทำที่คีบคล้ายๆแบบนี้ให้ข้าสักสิบอัน  ขนาดและความยาวให้ลดลงครึ่งหนึ่ง ทางด้านปลายให้แบนและเล็กลงสักเจ็ดในสิบส่วนด้วย ที่สำคัญขอให้ใช้โลหะอย่างดีทำ อย่าให้ขึ้นสนิมได้ง่าย ทั้งหมดนี้เถ้าแก่คิดเท่าไหร่ก็ว่ามา” หลานฮุ่ยเจินพูดพลางล้วงมือเข้าไปในถุงผ้าที่เก็บเงินไว้สำหรับเป็นค่าใช้จ่ายระหว่างเดินทาง

 

เถ้าแก่ร้านมีดดีดลูกคิดไปพลางลอบยิ้มไปพลาง วันนี้แค่ลูกค้ารายนี้เขาก็ฟันกำไรไปเยอะแล้ว

 

“ทั้งหมดสองตำลึงขอรับคุณหนู รวมค่าจัดส่งแล้ว”

 

‘สองตำลึงเองเหรอ อืม…ไม่แพงแฮะ’ หลานฮุ่ยเจินหยิบเงินสองตำลึงออกมาก่อนจะกล่าวเสียงเข้ม

 

“ข้าขอใบสั่งของที่พอเป็นหลักฐานว่าข้าได้สั่งอันใดบ้าง จำนวนเท่าใดและจ่ายเงินเรียบร้อยแล้วด้วย”

 

เถ้าแก่ร้านมีดรีบรับเงินมาก่อนจะรีบหยิบกระดาษและหมึกมาเขียนอย่างกระตือรือร้นก่อนจะส่งให้กับหลานฮุ่ยเจิน

 

“ไม่มีผู้ใดกล้าโกงหลานสาวท่านเสนาบดีในราชสำนักหรอกขอรับ”

 

“เช่นนั้นก็ดี ข้าไปล่ะ” หลานฮุ่ยเจินรับกระดาษจากมือเถ้าแก่ร้านมีดพลางยิ้มน้อยๆให้ก่อนจะเดินนำสองสาวรับใช้และอาเหม่าออกไป

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 650 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

645 ความคิดเห็น

  1. #160 chari2 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 07:19
    นางเอกโหวกเหวกโวยวายเกินไป อยากให้นางดูขรึมๆแต่ฉลาดกว่านี้
    #160
    1
    • #160-1 ๋J.A.J.K.(จากตอนที่ 27)
      8 เมษายน 2564 / 14:18
      นางเอกสายฮาหน่อยๆค่ะ
      #160-1
  2. #17 Thanunnaphat (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 20:06
    ท่านเทพให้พรน้อยมากกกกก
    #17
    2
    • #17-1 ๋J.A.J.K.(จากตอนที่ 27)
      1 เมษายน 2564 / 15:30
      ท่านเทพอยากให้นางเอกใช้ความสามารถตัวเองให้เต็มสูบจ้า
      #17-1
    • #17-2 Thanunnaphat(จากตอนที่ 27)
      1 เมษายน 2564 / 15:31
      สนุกค่ะ รออานเลยจ้าไรท์
      #17-2
  3. #16 Nun2301 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 15:54
    ระหว่างทางน้องจะได้โชว์ฝีมือมั้ยนะ
    #16
    1
    • #16-1 ๋J.A.J.K.(จากตอนที่ 27)
      1 เมษายน 2564 / 15:30
      ระหว่างทางเป็นการเก็บข้อมูลค่ะ
      #16-1
  4. #13 thaweeporn0603 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 09:38
    อยากใหเจอกันแล้ว
    #13
    1
    • #13-1 ๋J.A.J.K.(จากตอนที่ 27)
      1 เมษายน 2564 / 15:32
      จะได้เจอแล้วจ้า
      #13-1
  5. #12 Oiljang89 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 07:04
    ท่านเทพให้พรมาแทนที่จะใหเครื่องมือผ่าตัดและพวกยาชายาสลบน้ำเกลือยาฆ่าเชื้อยาแก้อักเสบที่ใช้ได้ไม่มีวันหมดมากกว่า
    #12
    2
    • #12-1 karnnuttha(จากตอนที่ 27)
      31 มีนาคม 2564 / 12:19
      เห็นด้วยเลยค่ะ
      #12-1
    • #12-2 ๋J.A.J.K.(จากตอนที่ 27)
      1 เมษายน 2564 / 15:32
      ท่านเทพอยากให้นางเอกใช้ความสามารถตนเองให้เต็มสูบ ไม่อย่างนั้นจะเป็นการเอาเปรียบคู่แข่งมากเกินไป
      #12-2
  6. #11 Peung9999 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 06:45

    สนุกมาก

    #11
    1
    • #11-1 ๋J.A.J.K.(จากตอนที่ 27)
      1 เมษายน 2564 / 15:32
      ขอบคุณมากๆค่ะ
      #11-1