ไสหัวไปซะพระชายาบ้านนอก

ตอนที่ 24 : ปะทะคารม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 777 ครั้ง
    30 มี.ค. 64

 

 

หลานฮุ่ยเจินรู้ว่าสถานะทางการเงินของจวนสกุลหลานนั้นเป็นอย่างไร นางรู้ว่าบิดานั้นรักเกียรติและศักดิ์ศรีขนาดไหน การที่เขาต้องไปกู้หนี้ยืมสินนั้นถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ ตลอดเวลาที่ผ่านมาหลานยี่หลงมักจะอบรมสั่งสอนบุตรธิดาให้ใช้จ่ายอย่างประหยัด ไม่ฟุ้งเฟ้อ สุรุ่ยสุร่าย 

 

หญิงสาวนิ่งงันไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ยออกมา

 

“ท่านพ่อเจ้าคะ เอาอย่างนี้ไหมเจ้าคะ ข้าจะแบ่งเงินจากสินเดิมของท่านแม่ให้ท่านพ่อเอาไว้เป็นค่าใช้จ่ายในการเดินทางครั้งนี้ยี่สิบตำลึงทอง เงินจำนวนนี้เพียงพอหรือไม่เจ้าคะ ข้าไม่อยากให้ท่านพ่อไปกู้หนี้ยืมสินผู้ใดให้คนเขาดูแคลนเปล่าๆ”

 

ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็ถึงกับทำหน้าตกใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้

 

“นี่ถึงกับต้องไปกู้หนี้ยืมสินเชียวรึ?” 

 

หลานยี่หลงก้มหน้านิ่งก่อนจะเอ่ยตอบเบาๆ

 

“ขอรับ ท่านแม่ มันจำเป็น มันเป็นเรื่องฉุกเฉิน สกุลหลานของเราเองก็ใช่ว่าจะมีเงินสำรองมากมาย ลูกจึงจำเป็นต้อง…”

 

“ท่านพ่อ  อย่าหาว่าข้าเสียมารยาทต่อท่านพ่อเลย  อันที่จริงเงินที่ข้ามีอยู่ในตอนนี้นั้นสี่สิบตำลึงทองและสี่สิบตำลึงเงินก็ถือว่ามากโขอยู่ หากท่านพ่อไม่สบายใจถือซะว่าข้าให้ท่านยืมไปก่อน มีเมื่อไหร่ค่อยมาใช้คืนก็ยังได้ อีกทั้งไม่ต้องเสียดอกเบี้ย และท่านพ่อเองจะได้ไม่เสียหน้าที่เป็นถึงนายอำเภอแต่กลับต้องไปกู้เงินผู้อื่น  ท่านพ่อย่าได้คิดมากไป ตอนนี้เราต้องรีบเดินทาง อย่าได้ไปเสียเวลาคิดเรื่องเล็กๆน้อยๆเลยนะเจ้าคะ”

 

หลานยี่หลงนิ่งเงียบไป เขากำลังใช้ความคิดพิจารณาในสิ่งที่บุตรสาวพูด เหวินมี่เฟยนั้นกลัวว่าผู้เป็นสามีจะปฏิเสธลูกสาว นางจึงใช้นิ้วสะกิดเขาเบาๆ

 

“นายท่าน เอาตามที่ฮุ่ยเจินบอกก็ดีเหมือนกัน ลองตรองดูสิเจ้าคะ หากนายท่านไปกู้เงินเถ้าแก่ยี่ปากมากคนนั้น เราต้องเสียดอกเบี้ยเดือนนึงตั้งเท่าไหร่ จวนสกุลหลานของเราก็จะเกิดภาวะชักหน้าไม่ถึงหลัง บ่าวรับใช้อาจจะต้องอดมื้อกินมื้อ และพอเรื่องนี้แพร่ออกไปนายท่านมีแต่จะเสียหน้า สกุลหลานของเราก็จะเสื่อมเสียชื่อเสียง อีกอย่าง นายท่านก็ไม่ได้เอาเงินของฮุ่ยเจินมาเปล่าๆเสียเมื่อไหร่ มีเมื่อไหร่นายท่านก็ผ่อนชำระให้ได้ นางจะได้เป็นพระชายา ชีวิตความเป็นอยู่คงจะอุดมสมบูรณ์ไปเสียทุกอย่าง  คงไม่เดือดร้อนเรื่องเงินทอง นายท่านอย่าได้คิดมากไปเลยเจ้าค่ะ จริงหรือไม่ฮุ่ยเจิน? ” เหวินมี่เฟยพยายามเกลี้ยกล่อม นางหันไปส่งยิ้มหวานให้กับลูกเลี้ยง แน่อยู่ละ นางไม่อยากตกเป็นขี้ปากชาวบ้านว่าจวนสกุลหลานนั้นถังแตก  เพราะนั่นหมายถึงบรรดาสหายทั้งหลายจะต้องจับกลุ่มซุบซิบนินทานางเป็นแน่

 

“แต่ข้าว่าเจ้าพูดมากไปแล้วนะ มี่เฟย”

 

“เอาล่ะ ยี่หลง แม่ว่า เอาตามที่ฮุ่ยเจินเสนอก็ดี เจ้าเองก็เป็นถึงนายอำเภอ สกุลหลานของเราได้ชื่อว่ามีเกียรติ มีศักดิ์ศรี ไม่เคยเป็นหนี้เป็นสินมาก่อน เราต้องกตัญญูต่อบรรพบุรุษด้วยการรักษาเกียรติของตระกูลไว้ จึงจะถูก” ฮูหยินผู้เฒ่าช่วยเกลี้ยกล่อมบุตรชายอีกแรง

 

หลานฮุ่ยเจินสังเกตเห็นได้ว่า ใบหน้าของเหวินมี่เฟยนั้นพลันปรากฏรอยยิ้ม หญิงสาวเหยียดยิ้มมุมปาก นางรู้ว่ามารดาเลี้ยงนั้นกระหายเงินแค่ไหน แต่น่าเสียดายที่สกุลหลานนั้นไม่ได้มั่งคั่งร่ำรวยพอที่จะให้นางปอกลอก หรือ กอบโกย

 

      หลานยี่หลงถอนหายใจออกมาเสียงดัง

 

“เอาตามนั้นก็ได้ ฮุ่ยเจิน ข้าขอบใจที่เจ้ามีน้ำใจ” ขณะที่พูดสีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก 

 

“เช่นนั้น ข้าขอเอาของไปเก็บในหีบเดินทางก่อนนะเจ้าคะ พรุ่งนี้พวกเราต้องเดินทางแล้ว  ข้ากลัวว่าข้าจะเตรียมของไปไม่ครบ” หลานฮุ่ยเจินเอ่ยขอตัว นางไม่อยากทนมองสีหน้าที่เสแสร้งปั้นยิ้มหวานของมารดาเลี้ยง

 

“อืม ไปเถอะ เจ้าเองจะได้พักผ่อน การเดินทางครั้งนี้ทั้งไกลและหนทางก็ยากลำบาก สุขภาพเจ้าก็ยังไม่แข็งแรงดีนัก”

 

“ท่านย่าอย่าได้เป็นกังวลไปเลยเจ้าค่ะ ตอนนี้ข้าสุขภาพแข็งแรงขึ้นทุกวันๆแล้ว” หลานฮุ่ยเจินพูดไปพลางส่งยิ้มหวานคืนกลับไปให้เหวินมี่เฟยอย่างมีเลศนัย

 

ฮูหยินสกุลหลานให้รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก แต่ไหนแต่ไรมาหลานฮุ่ยเจินไม่เคยส่งยิ้มให้นาง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาหรือว่าพูดคุยด้วย นางมักจะก้มหน้าหลบสายตาด้วยความกริ่งเกรง

 

“ข้าเองก็ขอไปดูแลเรื่องตระเตรียมอาหารให้นายท่านได้นำติดรถม้าไปด้วยระหว่างเดินทางนะเจ้าคะ” พูดจบเหวินมี่เฟยก็เดินออกมาจากเรือนหลัก นางเห็นหลังไวๆของหลานฮุ่ยเจินและสาวรับใช้ที่คอยพยุงนางเดิน  หลานฮูหยินตัดสินใจเดินตาม

 

“ช้าก่อน ฮุ่ยเจิน โอ๊ะ! ว่าที่พระชายา” น้ำเสียงของเหวินมี่เฟยเจือความเย้ยหยันอย่างเห็นได้ชัด

 

หลานฮุ่ยเจินและสาวรับใช้ทั้งสองหันหลังกลับมา

 

“อ้อ นึกว่าใคร ที่แท้ก็อี๋เหนียง เอ๊ย…ฮูหยินสกุลหลานคนล่าสุดนี่เอง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะได้นั่งในตำแหน่งนี้ไปได้นานแค่ไหนนะ อะไรๆในโลกนี้ล้วนไม่แน่นอน จริงหรือไม่เจ้าคะ?”

 

“นี่…จะ…เจ้า เจ้ากล้าว่าข้ารึ  นัง…” เหวินมี่เฟยเก็บกิริยาอาการไม่อยู่ อีกทั้งที่ที่นางและลูกเลี้ยงอยู่นั้นก็นับว่าลับสายตาผู้คน หลานฮูหยินจึงแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมาเต็มที่

 

‘นี่มันอันใดกัน เกิดอะไรขึ้น เหตุใดนังฮุ่ยเจินที่ขี้ขลาดและอ่อนแอ  ทำไมวันนี้มันถึงกล้าต่อปากต่อคำกับข้า หรือว่า…มันนึกลำพองตนว่ากำลังจะได้เป็นพระชายาท่านอ๋อง’ เหวินนี่เฟยนึกในใจ

 

“เจ้าตามข้ามา มีอะไรรึ?” หลานฮุ่ยเจินเอ่ยถามเสียงแข็ง ใบหน้าของนางเชิดขึ้น ฮึ! อายุอานามของแม่เลี้ยงคนนี้กับตัวนางเองในปี 2021 ก็คงพอๆกันแหละ เพราะฉะนั้น เรียก ‘เจ้า กับ ข้า’ ก็คงไม่เห็นเป็นอะไร

 

“นี่เจ้า เจ้ากล้าพูดกับข้าแบบนี้รึ อย่าลืมสิว่าตอนนี้ข้าเป็นฮูหยินสกุลหลาน อย่างไรก็ต้องให้เกียรติข้าในฐานะมารดา” เหวินมี่เฟยเป็นเดือด เมื่อก่อนหลานฮุ่ยเจินนั้นเรียกนางด้วยความเคารพยำเกรงว่า ‘มารดา’

 

“จะเป็นอะไรก็เรื่องของเจ้า แล้วนี่ตามข้ามาทำไม มาหาเรื่องรึ ข้าไม่มีเวลามาเสวนาเรื่องไร้สาระกับเจ้าหรอก ข้ามีหลายสิ่งหลายอย่างต้องทำ” หลานฮุ่ยเจินตอกกลับไปอย่างไม่แยแส นางพยักหน้าให้หลิงหลิงช่วยพยุงเดินต่อ

 

“ฮึ! นังฮุ่ยเจิน อย่าได้ลำพองไปนักเลยว่าแกจะได้เป็นพระชายาท่านอ๋อง ใครๆต่างก็รู้กันทั้งแคว้นว่าอ๋องแปดว่าที่เจ้าบ่าวของแกนั้นหน้าตาอัปลักษณ์ขนาดไหน ข้าว่าแต่งกับอ๋องแปด แต่งกับผีซะยังจะดีกว่า ฮึ!” เหวินมี่เฟยปากพล่อยพูดออกไปอย่างไม่ทันยั้งคิด

 

หลานฮุ่ยเจินที่กำลังก้าวเดินเป็นต้องชะงักก่อนจะหันหน้าช้าๆกลับมาส่งยิ้มเยือกเย็นให้แม่เลี้ยง ทันทีที่เห็นรอยยิ้มของหลานฮุ่ยเจินแบบที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนเหวินมี่เฟยจู่ๆก็รู้สึกขนลุกเกรียวอย่างประหลาด

 

“เหวิน…มี่…เฟย เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าพูดสิ่งใดออกมา ท่านอ๋องแปดเป็นพระโอรสของฮ่องเต้ เป็นราชวงศ์ชั้นสูง การเอาข้อด้อยของท่านอ๋องแปดมาพูดจาในเชิงเยาะเย้ยถากถางนั้นรู้หรือไม่ว่ามีโทษสถานใด แม้นสามีของเจ้าจะเป็นนายอำเภอแต่ก็คงไม่อาจจะช่วยอะไรเจ้าได้ เมื่อตะกี้ข้าเพิ่งจะพูดไปหยกๆว่าไม่รู้ว่าเจ้าจะได้นั่งในตำแหน่งฮูหยินสกุลหลานไปได้นานสักแค่ไหนกัน อีกอย่าง ถึงแม้นว่าบุคคลที่เจ้าพูดถึงเมื่อสักครู่จะไม่ใช่อ๋อง แต่เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาสามัญก็ไม่ควรพูดถึงจุดด้อยหรือจุดบกพร่องของผู้อื่นในเชิงโจมตี เจ้าลองตรองดูสิ คนที่ทำเช่นนี้จิตใจต้องเป็นอย่างไรกัน”

 

“ข้า…ข้า…” เหวินมี่เฟยได้แต่อ้ำอึ้ง นางคาดไม่ถึงว่าความปากพล่อยของนางอาจจะนำพาความเดือดร้อนมาให้ และคาดไม่ถึงว่าลูกเลี้ยงที่เคยอ่อนแอและขี้ขลาดจู่ๆจะเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้ อีกทั้งร่างกายก็ดูเหมือนจะแข็งแรงขึ้นทุกวันๆ นี่หลานฮุ่ยเหมยบุตรสาวของนางวางยานังลูกเลี้ยงอย่างไรนะถึงได้ปล่อยให้มันมาข่มขู่นางได้ในตอนนี้

 

“เอาเถอะ ข้ายังจะไม่จัดการกับพวกเจ้าในตอนนี้ เพราะมีเรื่องสำคัญและเร่งด่วนกว่ารอข้าอยู่ สำหรับข้าแล้วพวกเจ้าสองแม่ลูกไม่นับเป็นอะไร  จัดการเมื่อไหร่ก็ยังไม่สาย” หลานฮุ่ยเจินปั้นยิ้มเยือกเย็น ดวงตาของนางมีความกล้าแกร่งจนเหวินมี่เฟยรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ดวงตาของหลานฮุ่ยเจินผู้อ่อนแอและขลาดเขลาคนเดิม

 

“ข้า…ข้าจะไปฟ้องนายท่าน ว่าเจ้าข่มขู่ข้า” เหวินมี่เฟยออกอาการปากคอสั่น

 

“ฟ้องรึ! ถ้าพวกเจ้ามีเรื่องที่จะฟ้อง เห็นทีว่าข้าคงมีมากกว่า  อย่างเรื่อง…วางยา เป็นไง?” หลานฮุ่ยเจินยักไหล่

 

“นี่…จะ…จะ…เจ้า พูดเรื่องอันใด วางยาอันใดกัน ข้าไม่รู้เรื่อง ข้าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น” คนที่มีชนักติดหลังย่อมไม่อาจเก็บอาการได้

 

“เจ้าไม่รู้เรื่องงั้นรึ ฮึ! น่าแปลกนะ ที่ลูกสาวของเจ้ากลับรู้ ว่าแต่…นังน้องสารเลวของข้ามันหายหัวไปไหนตั้งหลายวัน ข้าไม่เห็นหน้ามันเลย สงสัยมันจะกลัวความผิดเลยหดหัวอยู่แต่ในรู ไหนๆข้าก็จะต้องเดินทางไปแต่งงานกับท่านอ๋องและกลายเป็นหนึ่งในสมาชิกของราชวงศ์แล้ว ข้าว่า…จะไปร่ำลานังน้องสาวตัวดีสักหน่อย แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก ข้ายังไม่จัดการเจ้ากับลูกสาวของเจ้าในตอนนี้ ขืนพวกเจ้าตายเร็วมันก็ไม่สนุกนะสิ ฮ่าๆๆๆๆ” หลานฮุ่ยเจินแกล้งหัวเราะใส่หน้าเหวินมี่เฟยอย่างบ้าคลั่ง เล่นเอาอดีตนางเอกอุปรากรเป็นต้องขนลุกซู่

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 777 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

702 ความคิดเห็น

  1. #10 Oiljang89 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มีนาคม 2564 / 12:17
    ขอให้นางเอกจัดการกับแม่เลี้ยงและน้องสาวสารเลวให้ได้จริงๆด้วยเถอะไม่ใช่ปล่อยไว้นานหาเมียใหม่ให้พ่อด้วยก็ดีจะได้คลอดลูกชายคนใหม่ที่นิสัยดีให้ท่านพ่อ
    #10
    1
    • #10-1 ๋J.A.J.K.(จากตอนที่ 24)
      1 เมษายน 2564 / 15:33
      เดี๋ยวจะจัดการให้ครบทุกคนเลยจ้า
      #10-1
  2. #8 คนชอบ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มีนาคม 2564 / 08:23

    อยากอ่านต่อ สงสารท่านพ่อมีเมียและลูกนางเอกงิ้วเป็นอสรพิษที่ท่านพ่อรัก เฮอะ เฮอะ ต่อไปจะก่อเหตุอะไรขึ้นนะ พวกจิตใจไม่ดีก็รอผลกรรมเถอะ

    #8
    1
    • #8-1 ๋J.A.J.K.(จากตอนที่ 24)
      1 เมษายน 2564 / 15:34
      อัพทุกวันค่ะ มาอ่านทุกวันน๊าาา
      #8-1