ไสหัวไปซะพระชายาบ้านนอก

ตอนที่ 1 : อ๋องอัปลักษณ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,361
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 823 ครั้ง
    23 มี.ค. 64

 

เพล้ง!

เสียงถ้วยชาที่ตกกระทบพื้นจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆพลอยทำให้เหล่านางกำนัลและขันทีที่เฝ้ารออยู่ด้านนอกอย่างกระวนกระวายใจต้องอกสั่นขวัญแขวน

 

“ทำไม? ทำไม?” ไป๋เฟยหมิง บุรุษเพียงหนึ่งเดียวในห้องที่มืดมิดไร้ซึ่งแสงของโคมไฟส่องสว่างใดๆกำลังกำหมัดแน่น โลหิตสีแดงสดจากการชกกำปั้นเข้ากับผนังห้องอย่างแรงไปหลายทีกำลังไหลหยดลงพื้น

 

แต่เจ้าของกำปั้นและโลหิตนั้นกลับดูไม่ยี่หระกับอาการบาดเจ็บใดๆของตนเอง ใบหน้าที่ดูบิดเบี้ยวเพราะอารมณ์โมหะและโทสะนั้นยิ่งทำให้ห้องบรรทมของท่านอ๋องแปดแห่งราชวงไป๋ดูอึมครึมเพิ่มขึ้นไปอีก

 

ไป๋เฟยหมิง มีตำแหน่งเป็นอ๋องแปด เพราะเขาเป็นพระโอรสพระองค์หนึ่งของฮ่องเต้ไป๋เฟยฉีกับเหลียงกุ้ยเฟย นามเดิม เหลียงจิวซิ่น หนึ่งในสี่ราชชายาที่ไป๋เฟยฉีทรงโปรดปรานมากที่สุด หากว่ากันไปตามฐานะแล้ว ไป๋เฟยหมิงน่าจะได้ชื่อว่าเป็นบุรุษที่เพียบพร้อม ดีงาม อีกคนหนึ่งของแผ่นดินไป๋กว๋อเป็นที่หมายปองของบรรดาสตรีทุกชนชั้น เป็นที่จับตามองและเป็นที่อิจฉาริษยาของบุรุษหนุ่มทั่วแผ่นดิน เพราะชีวิตของเขานั้นเปี่ยมล้นไปด้วยอำนาจ วาสนา บารมีและทรัพย์สินเงินทอง แต่…ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่

 

ผู้คนทั้งใต้หล้าต่างมองเขาด้วยสายตาขบขัน สมเพศ เวทนาระคนสาแก่ใจ เขามีวาสนาได้เกิดมาเป็นพระโอรสของโอรสสวรรค์ ทว่า…กลับอับโชควาสนายิ่งนัก  พระมารดาของเขาคือ เหลียงกุ้ยเฟย หรือเหลียงจิวซิ่น สตรีในวังหลังที่มีบทบาทสำคัญในพระทัยของฮ่องเต้อย่างที่สุด นางมีความงามเป็นเลิศ  ความงามของนางเรียกได้ว่า ‘หากนางเป็นที่สอง คงไม่มีใครกล้าที่จะเป็นที่หนึ่ง’  ความงามระดับ ‘ล่มเมือง’ของนางนั้นโด่งดังไปทั่วหล้า ถึงแม้จะเป็นเพียงบุตรสาวของนายอำเภอเมืองเล็กๆที่อยู่ห่างไกลออกไปจากเมือง ‘ไป๋ซ่านลี่’ ซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้นไป๋กว๋อ แต่ความงามที่เปรียบดั่งราชินีแห่งบุปผาอย่างดอกโบตั๋นทำให้ไป๋เฟยฉีเรียกตัวนางเข้ามาถวายการรับใช้ และแต่งตั้งให้มีตำแหน่งเป็นกุ้ยเฟยตั้งแต่คราแรกที่ถวายตัว เรียกได้ว่าแซงหน้าเหล่าบรรดานางในที่ถวายการรับใช้อยู่ก่อนหน้าแล้วหลายร้อยคน

 

เป็นที่แน่นอนว่า ที่ใดมีสตรีอยู่ร่วมกันเป็นจำนวนมาก ที่นั่น…ย่อมมีความอิจฉาริษยา แก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่น

 

เมื่อครั้งที่เหลียงกุ้ยเฟยตั้งครรภ์อ่อนๆ  เหล่าบรรดาสนมชายาไม่เว้นแม้แต่ฮองเฮาต่างก็เป็นเดือดเป็นร้อน เพราะเกรงว่าทารกในครรภ์ของนางจะเป็นพระโอรส เพราะนั่นย่อมหมายถึง…ที่ยืนของพวกนางในวังหลังอาจจะสั่นคลอนก็เป็นได้ 

 

ชีวิตของเหลียงกุ้ยเฟยในวังหลังนั้นช่างสุขสำราญราวกับนางเซียนติดปีก ฮ่องเต้ทั้งรักใคร่ โปรดปราน และเอาใจใส่นางมากกว่าสตรีอื่นใด ไม่เว้นแม้แต่ฮองเฮาที่เป็นหงส์คู่บัลลังก์  แต่แล้วชีวิตของเหลียงจิวซิ่นที่เป็นราวกับเทพธิดาที่โบยบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจู่ๆปีกทั้งสองข้างกลับหักเมื่อถึงวันที่นางประสูติพระโอรส

 

“เป็นพระโอรสเพคะ ตะ..ตะ…แต่” มามาคนสนิทของเหลียงกุ้ยเฟยละล้าละลังเมื่อต้องอุ้มพระโอรสตัวน้อยมาให้ผู้เป็นพระมารดาเชยชม

 

“มีอะไรเช่นนั้นรึ มามา?” เสียงอันแหบแห้งเพราะความอ่อนล้าของร่างกายที่ต้องสูญเสียโลหิตไปเป็นจำนวนมากระหว่างการคลอดบุตรของเหลียงกุ้ยเฟยทำให้เหล่าบรรดาหมอหลวงและนางกำนัลที่อยู่ในห้องบรรทมต่างพร้อมใจกันก้มหน้านิ่ง

 

จ้วงมามาลังเลอยู่ชั่วอึดใจก่อนที่หมอหลวงจะพยักหน้าให้นางอุ้มองค์ชายองค์ล่าสุดไปให้ผู้เป็นพระมารดาได้ชื่นชม จ้วงมามาหมดทางเลือก สายตาของเหลียงกุ้ยเฟยที่มองมาที่องค์ชายตัวน้อยที่นางเพิ่งให้กำเนิดนั้นเต็มไปด้วยความอาทร มามาคนสนิทตัดสินใจที่จะให้ผู้เป็นนายได้เผชิญกับความจริง เพราะช้าหรือเร็วนางก็ต้องรับรู้

 

“กรี๊ดดดด!” ทันทีที่จ้วงมามาอุ้มองค์ชายน้อยมาให้กับมือของเหลียงจิวซิ่น กุ้ยเฟยผู้งดงามก็กรีดร้องเสียงแหลมลั่นห้องบรรทมก่อนที่จะหมดสติไป  หมอหลวงทั้งหลายในห้องนั้นต่างพากันวิ่งวุ่นเมื่อท้ายที่สุดแล้วพวกเขาพบว่านางมิใช่เพียงแต่หมดสติไปเท่านั้น หากแต่…หมดสิ้น…ซึ่งลมหายใจ

 

“เกิดสิ่งใดขึ้น!” ไป๋เฟยฉีซึ่งเสร็จจากว่าราชการรีบเสด็จมาที่ตำหนักของกุ้ยเฟยคนโปรดทันได้ยินเสียงกรีดร้อง พระองค์รีบปราดเข้ามาด้านในห้องบรรทมที่ทรงคุ้นเคย 

 

เหล่าหมอหลวงต่างพากันวิ่งวุ่น  นางกำนัลต่างพากันก้มหน้านิ่ง ตัวสั่นเทาไปตามๆกัน  ไป๋เฟยฉีทอดพระเนตรพระโอรสตัวน้อยที่จ้วงมามากำลังอุ้มเอาไว้กับอกก่อนที่จะผงะด้วยความตกใจอย่างสุดขีด

 

“อ๊ะ!” โอรสสวรรค์อุทานออกมาได้เพียงคำเดียว เขารู้สึกจุกขึ้นมาถึงลำคอ เอ่ยคำใดออกมาอีกไม่ได้

 

“ทูลฝ่าบาท เหลียงกุ้ยเฟยทรงสิ้นพระชนม์แล้วพะย่ะค่ะ” หัวหน้าหมอหลวงต้องรวบรวมความกล้าหาญทั้งหมดที่มีกราบทูลออกไป

 

“อะ…อะ…อะไรนะ?” ไป๋เฟยฉีเสียงสั่นเครือ เขาแทบไม่เชื่อหูตนเอง

 

“ทูลฝ่าบาท ขอทรงลงพระอาญาที่พวกกระหม่อมมิอาจยื้อชีวิตของพระชายาได้ พระนางเสียเลือดมากซ้ำเมื่อทรงทอดพระเนตรเห็น เอ่อ…เห็น..”

 

“เห็นไอ้เจ้าสัตว์ประหลาดอัปลักษณ์ตัวนี้ใช่ไหม” ฮ่องเต้ทรงบันดาลโทสะเมื่อจ้องมองไปที่เจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนของจ้วงมามา

 

โอรสสวรรค์เดินตรงไปที่เตียงไม้จื่อถานอายุนับร้อยปี ที่ที่มีร่างซึ่งไร้ลมหายใจของสตรีที่พระองค์ทรงโปรดปรานมากที่สุดนอนอยู่  เขาหยุดยืนอยู่หน้าเตียง ไม่ได้เข้าไปสัมผัสร่างบอบบางนั้น โอรสสวรรค์หลับตาและกำมือแน่นทั้งสองข้างเพื่อตั้งสติ

 

“จิวซิ่น…เหตุใดเจ้าจึงให้กำเนิดเจ้าสัตว์ประหลาดที่อัปลักษณ์ที่สุดเช่นนี้” โอรสสวรรค์นึกต่อว่านางในใจ ความโปรดปรานที่เคยมีให้กับนางได้มลายหายไปสิ้นเมื่อนึกถึงสิ่งที่นางได้ทิ้งเอาไว้ก่อนที่ดวงวิญญาณจะไปปรโลก คือ ความอับอาย ความอัปยศอดสู

 

ผู้ใดกันเล่าที่อยากจะยอมรับเจ้าสัตว์ประหลาดเช่นนี้ว่าเป็นบุตรของตนกัน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 823 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

620 ความคิดเห็น

  1. #502 LaLa_Lene (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2564 / 23:01
    แต่ก็ลูกคุณไม่ใช่เหรอคะ-ลูกเต๋า
    #502
    0
  2. #491 Lunar116 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2564 / 09:46
    ชอบค่าาา เกลียดฮ่องเต้ตั้งแต่เปิดเรื่องเลยจ้า. 5555
    #491
    0
  3. #314 Super小农宝 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2564 / 19:19
    เรื่องแปลกใหม่ดีค่ะ สงสารท่านอ๋องเลย เกิดมาอัปลักษณ์แล้วอย่างไร ไม่ใช่ลูกหรอ????
    #314
    0
  4. #292 Snow (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 เมษายน 2564 / 00:20

    หมอก็ไม่ต้องพูดหมดก็ได้ แค่แม่ตายเด็กก็แย่แล้ว บอกแค่ว่าตายเพราะเสียเลือดมากก็พอ

    #292
    0
  5. #212 Phathaichan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2564 / 13:12
    อ๋าว อิฮ่องอิผี นั่นลูกนะ
    #212
    0
  6. #176 Pop_zaza (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 18:43
    สัตว์ประหลาด ก็เป็นลูกหรือเปล่า อัปลักษณ์ขนาดไหนกันถึงกับรับไม่ได้
    #176
    0
  7. #169 แก้ว (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2564 / 14:18

    โถ่ ไม่เป็นไรน้ารี้ดรักหนูเองลูก ต่อให้ใครๆใม่รัก ต่อให้ใครไม่สน แต่ขอให้เธออดทน. ไม่ต้องไปหวั่นไหว(∩︵∩)

    #169
    0
  8. #144 munmun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2564 / 11:33
    มันอัปลักษณ์อย่างไรถึงกับตกใจตาย
    #144
    1
    • #144-1 ๋J.A.J.K.(จากตอนที่ 1)
      7 เมษายน 2564 / 21:26
      ติดตามไปเรื่อยๆนะคะ
      #144-1