ตอนที่ 8 : Post It แผ่นที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 594
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    16 พ.ย. 61



Post It แผ่นที่ 7

 

“อะ อ้ามมมม”

“อ้ามมม”

ผมอ้าปากรับลูกชิ้นทอดที่สายไหมป้อนให้ ทันทีที่เลิกเรียนในช่วงเช้า ผมก็มีเวลาว่างอีกกว่าสองชั่วโมงก่อนจะเรียนคลาสต่อไป สายไหมที่พักตรงกันพอดีจึงโทรมาหาผมและนัดให้มาเจอกันที่ร้านอาหารหน้ามหาวิทยาลัย การปรากฏตัวของเราสองคนเป็นที่จับตามองของทุกคน

ดาวและเดือนของมหาวิทยาลัยคนล่าสุดกำลังคบหากัน...

มันคือประเด็นร้อนที่ทุกคนพูดถึงไม่หยุดเลยล่ะ

“เอ่อ...ความจริงให้ผมกินเองก็ได้นะครับ”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไหมอยากป้อนฟรี”    

“อ่า...ครับ”

บางทีผมก็สงสัยว่าเธอดูสีหน้าลำบากใจของผมไม่ออกจริงๆ ใช่ไหม ท้ายที่สุดผมก็ต้องอ้าปากกินลูกชิ้นที่สายไหมพยายามยัดใส่ปากผมไม่หยุดจนหมด ดีนะที่เธอซื้อมาแค่สามสิบบาทเป็นถ้วยขนาดกลาง ถ้าซื้อถ้วยใหญ่มากผมคงท้องแตกตายอยู่ตรงนี้

“จริงสิ แล้วพี่ฟ้าล่ะครับ”

“พี่ฟ้าเหรอคะ รู้สึกวันนี้จะมีเรียนบ่ายอย่างเดียวน่ะค่ะ ไหมโทรหาตั้งแต่เช้าแล้วยังไม่ยอมรับสายเลย ไม่รู้เมื่อคืนทำอะไรจนดึกหรือเปล่า น่าจะหลับยาวน่ะค่ะ”                                

ดูบอลกับผมจนดึกนี่แหละ...

ได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้ ผมว่าอย่าบอกเรื่องที่พี่สายฟ้ามาหาเมื่อคืนเลย ถ้าอีกฝ่ายอยากจะบอกคงบอกเองแหละ อีกอย่าง...ผมไม่มั่นใจเลยว่าถ้าคุยเรื่องของพี่สายฟ้ามากไปกว่านี้แล้วผมจะสามารถหยุดมันได้หรือไม่ ดีไม่ดีมาแสดงตัวว่าแอบชอบแอบปลื้มเขาต่อหน้าสายไหมขึ้นมาความจะแตกเอา

“ว่าแต่...สุดสัปดาห์นี้ฟรีว่างหรือเปล่าคะ ไหมอยากไปเที่ยวทะเล เราไปทะเลกันนะ”

“ทะเลเหรอครับ? แต่เรามีเวลาไม่เยอะขนาดนั้นนะ ถ้าต้องเที่ยวแบบรีบๆ คงหมดสนุกแย่เลย”

“นั่นสิ...”

เธอหน้าห่อเหี่ยวลง ผมลนลานรีบหาวิธีทำให้สายไหมกลับมายิ้มได้อีกครั้ง ถ้าเกิดเธอเอาไปฟ้องพี่สายฟ้าว่าผมเป็นแฟนที่ไม่ได้เรื่อง ไม่ดูแลและเอาใจใส่เธอเท่าที่ควรผมก็แย่น่ะสิ ผมอยากจะเป็นผู้ชายที่ดีในสายตาของพี่สายฟ้าเสมอ

“เอาแบบนี้ดีไหมครับ เราไปเที่ยวสวนสยามแทนได้ไหม ถึงจะไม่ใช่ทะเลจริงๆ แต่ที่นั่นผมก็สามารถเห็นไหมในชุดว่ายน้ำน่ารักๆ ได้อยู่นะ”

“ฟรีล่ะก็...พูดอะไรก็ไม่รู้ ไหมอายนะคะ”

เธออายม้วนต้วน ตีเพี๊ยะเข้าที่แขนผมประหนึ่งผมเป็นคนบ้าคนผีทะเลมาพูดจาลามกใส่เธอ ใจจริงผมอยากเห็นพี่สาวฟ้าในชุดว่ายน้ำมากกว่านะ

“ว่ายังไงล่ะครับ ตกลงไหม”

“กะ...ก็ได้ค่ะ ถ้าฟรีอยากจะเห็นไหมในชุดว่ายน้ำขนาดนั้น”

“แหะๆ ขอบคุณนะครับ”

รอดแล้วสินะไอ้ฟรี...

ดีล่ะ เดี๋ยวผมจะชวนพวกไอ้หยองไปด้วย ถ้าไปกันเองแค่สองคนผมอาจไม่ได้รอดกลับบ้านก็เป็นได้ ดูๆ แล้วเหมือนสายไหมพร้อมจะรวมเป็นหนึ่งกับผมตลอดเวลาเลย

 

“ไง ไอ้คนติดแฟน พอแฟนมาหาก็แจ้นไปจนลืมเพื่อนลืมฝูงเลยนะ”

ไอ้หยองเริ่มต้นปากหมาเป็นคนแรกเมื่อผมเข้ามาในห้องเรียนเพื่อรออาจารย์ของคลาสสุดท้ายสำหรับวันนี้เข้าสอน พวกมันค่อนข้างมีอคติกับผู้หญิงสวยๆ ด้วยเมื่อก่อนไอ้หยองเคยมีแฟนสวยมากคนหนึ่ง ก่อนจะมาจับได้ว่าเธอแค่หลอกคบกับมันเพราะว่ามันมีอิทธิพลในหมู่นักเรียนชายเท่านั้น อารมณ์แบบ...ได้คบกับคนที่นักเรียนชายในโรงเรียนให้ความเคารพแล้วจะอัพเกรดตัวเองได้ประมาณนั้น เห็นว่าตอนหลังมันจับได้ว่าเธอคนนั้นแอบคบกับหนุ่มสุดฮอตของโรงเรียนอยู่ มันเลยตัดสินใจเลิกกับเธอและกระทืบไอ้หนุ่มฮอตคนนั้นจนนอนหยอดข้าวต้มไปเป็นอาทิตย์...

“กูไม่ได้ลืม มึงชื่อไอ้หยอง กูจำได้”

“คนละลืมแล้วไอ้สัส!

มันชูนิ้วกลางให้ผมก่อนจะหันไปสนใจการ์ตูนในมือตัวเองต่อ ผมหันไปมองที่หลังห้องซึ่งเป็นที่นั่งประจำของไอ้แว่นแต่ก็ไม่พบใครเลย คลาสเมื่อเช้าสุดท้ายมันก็ไม่ได้กลับเข้ามาเรียนอีกเลย หรือว่าจะกลับบ้านไปแล้วนะ? ไม่สิ มันดูเป็นเด็กเรียนจะตายไป ถ้างั้นหรือว่า...

“เจ็บแผล?!

เผลอพูดสิ่งที่คิดในใจออกไปเสียงดัง จนไอ้สามป่วนที่นั่งอยู่ข้างๆ พากันหันมามอง

“อะไรของมึงวะไอ้ฟรี เจ็บแผลอะไร?”

ไอ้ดอนถามเป็นคนแรก มันจบตัวผมพลิกไปพลิกมาเหมือนกำลังหาแผลที่ว่านั้นอยู่ บ้าจริง... ตกใจจนเผลอพูดสิ่งที่คิดออกมาได้ยังไงกันไอ้ฟรี!

“ปะ...เปล่า”

“เปล้าเหี้ยไร มึงเพิ่งตะโกนแอกมาเมื่อว่าเจ็บแผล”

ไอ้ขิงไล่ต้อน ผมหันไปถลึงตาแยกเขี้ยวใส่มันที่บังอาจมาไล่บี้ผมจนคนอื่นๆ ไม่เลิกสงสัยตามไปด้วย คนถูกมองเกาหัวตัวเองอย่างงงๆ

“ทำไมต้องมองเหมือนจะฆ่ากูด้วยวะ กูทำอะไรผิด”

“ไปตายซะไป”

“เอ้า! ตกลงกูทำอะไรผิดเนี่ย”

“โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะคนดีของไอ้ดอน”

ไอ้ดอนหันไปคว้าไอ้ขิงมากอด พวกมันชอบเล่นทำตัวเหมือนผัวเมียกันแบบนี้ประจำ ทั้งที่ความจริงต่างคนต่างมีแฟนเป็นผู้หญิงอยู่แล้วทั้งคู่ ได้ข่าวว่าแฟนของพวกมันสองคนเป็นฝาแฝดกันด้วยนะ

“เลิกกัดกันได้แล้วพวกมึง อาจารย์มาแล้ว”

ไอ้หยองคือผู้มายุติทุกการเถียงกัน อาจารย์ประจำคลาสนี้เดินเข้ามาพร้อมกับคนที่ผมมองหาอยู่ตั้งนานตั้งแต่มาถึงห้อง ไอ้แว่นเดินตามหลังอาจารย์เข้ามา สองมือหอบเอกสารของอาจารย์มาเต็มไปหมด

“ขอบคุณมากนักศึกษา ไปนั่งที่ได้แล้วล่ะ”

“ครับ”

มันขยับแว่นตัวเองเล็กน้อย ผมที่ปรกลงมาก็ยังคงปรกอยู่อย่างนั้น ไอ้แว่นเดินก้มหน้าก้มตาไปที่หลังห้องโดยไม่มองใครหรือว่าเอ่ยทักใครเลย

“มองมันจังเลยนะมึง มีอะไรหรือเปล่าวะ หรือมันทำอะไรให้ไม่พอใจ พวกกูจัดการให้ไหม”

“หา? เฮ้ย เปล่าๆ ไม่ใช่แบบนั้น”

“แล้วมึงมองมันทำไมวะ ตั้งแต่เมื่อตอนเช้าแล้วนะ จู่ๆ ก็ลากมันออกไป แถมยังมีความลับกับพวกกูอีก”

“นี่มึงจะอัพสกิลจากเพื่อนเป็นพ่อกูหรือไงไอ้หยอง”

“หรือจะให้เป็นผัว”

“หา?”

“ฮ่าๆๆ กูล้อเล่น ทำไมต้องทำหน้าตกใจด้วยวะ”

“ใครเขาสั่งเขาสอนให้มึงล้อเล่นอะไรแบบนี้ล่ะเฟ้ย!

“แฮ่มๆ! ตรงนั้นคุยอะไรกันเหรอครับ”

ผมกับไอ้หยองจำต้องจบบทสนทนากันแค่นั้น หลายคนคงสงสัยว่าทำไมมันถึงชื่อไอ้หยอง ความจริงก็ไม่มีอะไรมากเลย แค่มันหัวฟูเท่านั้นเอง ฟูและหยิกหยอยเหมือนหมูหยองก็เลยชื่อหมูหยอง แต่มันบอกว่าดูแอ๊บแบ๊วเกินไปเลยลดชื่อตัวเองเหลือแค่คำว่าหยองอย่างเดียวเท่านั้น

การเรียนการสอนดำเนินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเวลาต้องจับคู่กันทำรายงาน อาจารย์ให้นักศึกษาทุกคนลุกไปจับฉลากหมายเลขว่าจะได้คู่กับใคร โดยที่ไม่ยอมให้จับคู่กันเองเพราะต้องการให้ทุกคนสนิทกันเข้าไว้แบบไม่แบ่งแยก สำหรับผมน่ะยังไงก็ได้อยู่แล้วเพราะคงมีแต่คนอยากจะคู่ด้วย แต่ว่า...ไอ้แว่นเนี่ยสิ

“ขอให้กูได้คู่กับไอ้แว่นเหอะ จะใช้แม่งทำคนเดียวส่วนกูจะหนีไปเดต ฮ่าๆๆๆ”

“ขอสามคำให้ไอ้ขิง”

ไอ้ดอนพูดขึ้น

“มึงมันเลว”

ผมต่อให้

“อะไรวะ หรือพวกมึงว่ากูพูดผิด ใครที่ได้คู่กับไอ้แว่นมันต้องคิดแบบกูกันหมดแหละวะ”

คำพูดและการกระทำของไอ้ขิงทำให้ผมนึกถึงเพื่อนในห้องของตัวเองสมัยเรียนมัธยมเหลือเกิน คนพวกนั้นเองก็คิดกับผมแบบนี้เหมือนกัน

ไอ้แว่นเหมือน...เดจาวูของตัวผมเองเลย

“ถ้าเรียบร้อยกันหมดแล้วเปิดดูเลขของตัวเองกันนะครับ เดี๋ยวอาจารย์จะเรียกทีละหมายเลข ใครได้เลขไหนก็ให้เดินออกมารับหัวข้อที่ต้องทำจากอาจารย์แล้วกลับได้เลยครับ จะไปค้นข้อมูลที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยก็ได้ แต่คาบหน้าจะต้องมีรายงานส่งนะครับ”

ผมเปิดดูฉลากของตัวเองที่หยิบมาได้ เลข 7 แฮะ นึกถึงเซเว่นขึ้นมาเลย

“หมายเลขหนึ่งครับ”

อาจารย์เริ่มนับทีละหมายเลข ผมเก็กระเป๋าเตรียมตัวที่จะไปค้นคว้าหาข้อมูลกับคู่ของผม ไอ้หยองได้หมายเลขสามซึ่งคู่กับผู้หญิงคนหนึ่งในห้อง เธอไม่ได้สวยระดับสายไหมเพราะงั้นไม่น่าจะถูกไอ้หยองเกลียดอย่างแน่นอน หมายเลข 5 คือไอ้ดอนกับไอ้ขิง ความฝันที่ไอ้ขิงจะโบ้ยงานให้คู่ของตัวเองทำเลยดับไปเลย เพราะไอ้ดอนไม่มีวันยอมทำรายงานคนเดียวแน่ๆ ไม่รู้ทำไมผมถึงแอบสะใจนักนะ ฮ่าๆๆๆ

“หมายเลขเจ็ดครับ”

ผมลุกเดินออกไปที่หน้าห้องเมื่อถึงหมายเลขของตัวเอง ทว่าคนที่ลุกขึ้นเดินตามออกมาด้วยกลับเป็นคนที่ไม่คาดคิดเสียนี่

“แก...เลขเจ็ดเหรอ”

หงึกๆๆๆ

ไอ้แว่นพยักหน้ารับพร้อมกับชูกระดาษที่มีหมายเลข 7 เขียนเอาไว้ด้านในให้ผมดู พระเจ้าคิดจะเล่นตลกอะไรกันแน่ ทำไมคู่ของผมมันถึงกลายเป็นจุดไต้ตำตอขนาดนี้เล่า

“ได้หัวข้อมาแล้วครับ”

“งั้นก็ไปห้องสุมดกัน”

“ครับ”

บางทีการได้จับคู่กับไอ้แว่นอาจเป็นอะไรที่ดีที่สุดแล้วก็ได้ ถ้าต้องคู่กับพวกไอ้หยองผมคงถูกทิ้งให้ทำรายงานคนเดียว แต่ถ้าต้องคู่กับผู้หญิงคนอื่นในห้อง ก็ไม่วายที่พวกเธอจะต้องคิดเกินเลย ส่วนพวกผู้ชายคนอื่นคงไม่ค่อยชอบใจผมกันสักเท่าไหร่อยู่แล้วด้วยหน้าตาที่โดดเด่นทำให้ผู้หญิงพากันมารุมชอบจนเกิดเป็นกระแสแอนตี้จากกลุ่มผู้ชายขึ้นมา ดังนั้น...

ไอ้แว่นจึงกลายเป็นทางออกแห่งสันติในชีวิตของผมที่สุดแล้ว

“คุณจะกลับก็ได้นะครับ ผมทำรายงานคนเดียวได้”

“ว่าไงนะ?”

“ก็...รายงานนี่...”

“นี่มันงานเดี่ยวหรืองานคู่”

“คะ...คู่ครับ”

“เออ งานคู่ แล้วแกจะทำคนเดียวได้ยังไง”

ไอ้แว่นไม่ตอบ มันเอาแต่เดินเกาหัวอยู่ข้างๆ ผม มึงเป็นสังคังที่หัวหรือไงฟะ จะเกาอะไรนักหนา ผมได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างระอากับความกลัวและอ่อนแอเกินเหตุของมัน เมื่อก่อนผมก็เป็นแบบนี้เลย เดดินห่อไหล่ ตัวลีบ จนแทบจะไม่มีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ ยอมให้คนอื่นๆ รังแกเพียงเพราะกลัวว่าถ้าสู้ ผมจะถูกแกล้งหนักกว่าเดิม...

การ Bully ภายในโรงเรียนน่ะ ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ก็มีทั้งนั้นแหละ

“เดี๋ยวแกไปรอฉันที่ห้องสุมดก่อนนะ ฉันมีธุระต้องไปทำก่อนแป๊บหนึ่ง ไม่นานหรอก”

“ครับ”

มันพยักหน้ารับง่ายๆ ไม่มีถาม ไม่มีสงสัยใดๆ ผมเลี้ยวแยกมาอีกทางจากทางที่ต้องไปห้องสุมดจะต้องเลี้ยวขวา แต่ผมเลี้ยวมาทางซ้ายเพราะจู่ๆ ก็อยากจะไปดาดฟ้าขึ้นมา

ไม่แน่นะ...ไม่แน่ว่าคนที่ผมไม่รู้จักคนนั้นอาจจะตอบโพสอิทมาแล้วก็ได้

คิดได้แบบนั้นก็ยิ้มกับตัวเองอย่างมีความหวัง ผมวิ่งขึ้นบันไดตึกสันทนาการโดยมีเป้าหมายเป็นดาดฟ้า ก่อนกลับบ้านวันนี้ขอให้ได้มีการสนทนาโต้ตอบกับเขาหน่อยเถอะ

ปัง...!

ประตูดาดฟ้าถูกเปิดออกไป ผมรีบเดินไปยังกำแพงเพื่อมองหาโพสอิทแผ่นต่อไป...

 

 

บับเบิ้ลบิวชวนคุย :

มาอัพตอนที่  7 แล้วค่า แว่นน้อยกับน้องฟรีของเรามีโอกาสได้ใกล้ชิดกันเพิ่มมากขึ้นแล้ว ทว่าในใจของน้องฟรีก็ยังคงเต็มไปด้วยพี่สายฟ้า และยังคงตื่นเต้นผสมกับเฝ้ารอการได้พูดคุยกับคนที่ไม่รู้จักอีกด้วย เท่านั้นไม่พอ ยังแอบมีเรือผี #หมูหยองฟรี โผล่มาอีกด้วยนะเออ 5555 นี่มันฮาเร็มฟรีชัดๆ เลยไม่ใช่เรอะ ฝากอ้าแขนกว้างๆ เพื่อโฮบกอดน้องฟรีกับหนุ่มๆ กลุ่มนี้กันด้วยนะคะ

นิยายเรื่องนี้จะตีพิมพ์กับสนพ. DEEP นะคะ ฝากติดตามด้วยจ้า

#คนที่ผมไม่รู้จัก ติดแฮชแท็กนี้เพื่อเม้ามอยกันในทวิตเตอร์ได้เลยยยย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

187 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 11:29

    สนุกจ้า
    #144
    0
  2. #129 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 12:33
    ฮ้อยยยยยยย คือดีย์
    #129
    0
  3. #21 Jiwa. (@jannie2505) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 00:07
    จะรอตอนต่อไปปป
    #21
    0
  4. #20 aunaunmtyj (@aunaunmtyj) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 09:21
    อยากอ่านต่อออออ
    #20
    0