ตอนที่ 5 : Post It แผ่นที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 692
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    12 ก.ย. 61



Post It แผ่นที่ 4

 

“แน่ใจนะว่าอยู่คนเดียวได้ ให้พี่นอนเป็นเพื่อนดีกว่าไหม?”

พี่สายฟ้าถามย้ำเป็นรอบที่สามแล้วหลังจากที่ผมตัดสินใจให้เขากลับบ้านไป อันที่จริงก็อยากให้อยู่ด้วยกันทั้งคืนนะ เพียงแต่ผมกลัวตัวเองจะกดความรู้สึกที่มีต่อพี่เขาไว้ไม่ไหวแล้วระเบิดออกมาน่ะสิ คิดภาพถ้าผมสารภาพรักกับพี่ชายของแฟนตัวเอง ความบรรลัยจะเกิดขึ้นมากมายแค่ไหน

ดีไม่ดีอาจถูกพี่สายฟ้าเกลียดไปเลยก็ได้

“ไม่เป็นไรจริงๆ พี่ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็เช้าแล้ว ไอ้โรคจิตนั่นก็เงียบไปแล้วด้วย คงไม่มีอะไรแล้วล่ะครับ”

“แต่ว่า

“เอางี้ ผมจะไลน์หาพี่ทุกชั่วโมงเลย เลิกห่วงได้แล้วล่ะครับ”

อีกฝ่ายยังคงมองผมอย่างชั่งใจ

ให้ตายสิ ถ้าไม่เลิกทำดีต่อกันแบบนี้ผมจะอดใจไม่ไหวเอานะ! อีกอย่างเขากำลังทำให้ผมมีความหวังขึ้นมาด้วย ความหวังที่ผมเคยคิดมาตลอดว่าเป็นเพียงหวังลมๆ แล้งๆ คนเดียว

“ก็ได้ๆ แต่ต้องไลน์หาพี่ตลอดนะ ไม่สิ เดี๋ยวพี่ถึงหอแล้วจะคอลมา เปิดกล้องไปเลยแล้วกัน”

“ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้มั้งพี่!

“ไม่ได้ มันอันตราย”

พี่สายฟ้าว่าเสียงดุ หัวใจผมเต้นระส่ำเหมือนมีขบวนแห่กลองยาววิ่งวนอยู่ข้างในใจเลย ขะเขาก็แค่เป็นห่วงผมในฐานะรุ่นน้องเท่านั้นแหละ

แค่นั้นสินะ

“ครับๆ แล้วแต่พี่เลย”

“งั้นพี่กลับก่อนนะ รอรับสายด้วยล่ะ”

“ครับผม”

“ดีมาก”

มือหนาวางลงบนหัวผมแล้วยีมันเบาๆ อย่างที่เจ้าตัวชอบทำ รอยยิ้มที่แสนอบอุ่นของพี่สายฟ้ายิ่งทำให้ผมใจเต้นและรู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้นเข้าไปทุกทีทุกที

โจทก์ข้อเดียวที่ผมไม่สามารถแก้ได้ในตอนนี้คือการที่ผมเป็นแฟนกับสายไหม น้องสาวสุดที่รักเพียงคนเดียวของเขานี่แหละ เวรกรรมฉิบ!

 

ขณะเดียวกันนั้น

ชายปริศนาที่ในมือถือเต็มไปด้วยรูปแอบถ่ายของ อิสระ หรือ ฟรี บัดนี้นอนหมดแรงและร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลเพราะถูกอัดอยู่ริมถนนในตรอกแคบๆ ไม่ไกลจากหอพักของฟรี  ชายหนุ่มอีกคนก้มลงหยิบมือถือเครื่องนั้นขึ้นมาก่อนจะทำการลบรูปทั้งหมดทิ้งไป รวมถึงเบอร์ติดต่อของฟรีและลบบัญชีไลน์ถาวรของเจ้าของเครื่องออก

“กะ….แกเป็นใคร”

คนเจ็บเอื้อนเอ่ยคำถามอย่างยากลำบาก ผู้ถูกถามแสยะยิ้ม ภายใต้ความมืดที่มีเพียงแสงไฟนีออนสลัวๆ ทำให้คนเจ็บมองเห็นเขาได้ไม่ถนัดนัก นอกจากความสูงของร่างกายกำยำสมส่วนและกลิ่นหอมโคโลญนจ์ที่ลอยอยู่ในอากาศ ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดที่จะบอกถึงตัวตนของชายลึกลับคนนี้ได้เลย

ชายที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวออกมาที่หน้าห้องของอิสระและลากตัวเขาออกมาแบบนี้!

Knight of Free

“อะอัศวินแห่งเสรีภาพ?”

“หึๆ

เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นมาในลำคอของอีกฝ่าย ชายปริศนาทิ้งตัวนั่งลงยองๆ ตรงหน้าของเขาก่อนจะเอานิ้วชี้แตะที่ปากของตัวเอง

No, I’m Knight of Free

“ฉันคืออัศวินของอิสระต่างหากล่ะ”

 

ตึกตึกตึก

เสียงหัวใจที่ดังไปพ้อมๆ กับเสียงก้าวเดินของฝีเท้า ผมมุ่งหน้ามายังดาดฟ้าของหอประชุมเพื่อเช็คดูว่าในโพสอิทใบนั้นมีการตอบกลับจากคนที่ผมไม่รู้จักคนนั้นหรือเปล่า คนที่มีความคิดเหมือนกัน คนที่ผมอยากทำความรู้จักกับเขาด้วยอะไรบางอย่างในความคิดที่เขาเขียนลงในโพสอิท

“จะตอบกลับไหมนะ”

ถ้าเขาแค่เขียนทิ้งเอาไว้เฉยๆ โดยไม่ได้คิดจะกลับมาดูมันหรืออะไรเลยล่ะ ผมคงรู้สึกเฟลหน่อยๆ ล่ะมั้ง

แอ๊ด

สายลมแรงจากบนดาดฟ้าปะทะกับใบหน้าเมื่อผมเปิดประตูเดินออกไป ความสงบของด้านบนช่างแตกต่างจากด้านล่างเสียเหลือเกิน สองเท้าเดินไปยังจุดที่มีโพสอิทติดเอาไว้เมื่อวานด้วยความลุ้นระทึก จะมีตำคอบกลับมาไหมนะ ทำไมผมต้องมานั่งหวังอะไรพวกนี้ด้วย

ความหวังทั้งหมดพังทลายลงเมื่อโพสอิทตรงกำแพงยังคงมีแค่ใบเดียวเหมือนเดิม เป็นใบเดียวกับเมื่อวานที่มีเพียงประโยคของคนที่ผมไม่รู้จักเขียนติดเอาไว้ และต่อด้วยประโยคของผม ความจริงผมน่าจะคิดได้ว่าคงไม่มีใครมาเขียนตอบเป็นเด็กน้อยแบบนี้แน่นอน

“ฮะๆ บ้าจริงเรา”

เดินไปดึงโพสอิทตรงกำแพงออกมา ตั้งใจจะขยำมันทิ้งอย่างเต็มที่เพราถึงติดเอาไว้ก็คงไม่มีใครมาตอบกลับ แต่จังหวี่ผมกำลังจะขยำโพสอิททิ้งนั้น

สายตาเหลือบไปเห็นบางอย่างปลิวขึ้นจากพื้นเพราะลมพัดเล็กน้อย นั่นมัน…!

ผมรีบวิ่งไปยังเจ้าสิ่งๆ นั้นด้วยความเร็วแสงก่อนจะที่ลมจะพัดมันปลิวหายไป โพสอิทสีครีมอ่อนคือสิ่งที่ตกอยู่บนพื้น!!!        

 

คุณก็มีความคิดแบบเดียวกับผมเหรอ ดีใจจัง

 

“เยส!!!

เหมือนถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง ผมเอาโพสอิทขึ้นมาแนบอกด้วยความดีใจเป็นอย่างมาก รีบเดินกลับไปที่กำแพงและติดโพสอิททั้งสองแผ่นกลัเอาไว้ตามเดิม คราวนี้ต้องกดให้มันแน่นๆ หน่อย ไม่งั้นมันอาจจะปลิวเพราะแรงลมไปอีกก็ได้ การที่เขาเขียนตอบผมแบบนี้และยังเรียกแทนตัเองว่า ผม ก็หมายความว่าเป็นผู้ชายสินะ

 

ฉันดีใจนะที่นายตอบกลับ แล้วก็ดีใจมากด้วยที่มีคนมีความคิดเหมือนกับฉันอยู่ โลกที่เต็มไปด้วยความโสมมพวกนี้มันน่าเบื่อมากจริงๆ ฉันอยากสร้างโลกของตัวเองขึ้นมาใหม่ นายคิดว่ายงไง?

 

ผมบรรจงเขียนตอบกลับไป อย่างน้อยก็เป็นการเขียนด้วยลายมือที่สวยที่สุดนับตั้งแต่ผมเกิดมาล่ะนะ ถึงจะยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็ตาม แต่ผมคิดว่ากับคนที่มีทัศนคติและการมองโลกคล้ายๆ กัน จะต้องเข้ากันได้ดีแน่นอน ถ้าอย่างนั้นระหว่างนี้ ช่วงที่เขายังไม่รู้ว่าผมเป็นใคร และผมก็ไม่รู้ว่าเขาคือใคร ผมจะขอเรียกเขาว่า

คนที่ผมไม่รู้จัก

ไปก่อนแล้วกัน

 

“เฮ้ย! ไอ้ฟรี ไปไหนมาวะมึง”

ไอ้หยองที่นั่งรออยู่ในห้องเรียนโบกมือเรียกผมยิกๆ ที่มุมห้องด้านหลังสุดคือที่นั่งประจำของไอ้แว่นในแต่ละคลาส ผมเหลือบตามองมันเล็กน้อยเพราะยังมีหลายๆ เรื่องที่ต้องการเคลียร์กับมันตัวต่อตัว

“ไปทำธุระมานิดหน่อย  พวกมึงมากันนานยัง”

“ก่อนมึงเข้ามาสักสิบนาทีได้”

“พวกมึงๆๆๆ ข่าวใหญ่เว้ยยย”

ดอน เพื่อนร่วมแก๊งอีกคนของผมวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา มันพุ่งเข้ามากลางวงแล้วส่งมือถือของตัวเองให้พวกผมดูอะไรบางอย่างที่มันเปิดค้างเอาไว้

“อะไรวะ”

ผมถามมัน ที่มันส่งให้ดูคือไลน์กลุ่มของสาขาที่ผมเรียน ในนั้นมีรูปของนิสิตร่วมห้องคนหนึ่งแก้ผ้านอนอยู่ในกองขยะที่ไหนสักที่

“ไอ้นี่ก็คือไอ้เด็กวัดหลังห้องเหมือนไอ้แว่นนั่นไง!

“ไอ้เด็กวัด?”

เหมือนจะเคยได้ยินนะ แต่ผมจะไม่ค่อยสนใจคนที่ไม่สนิทก็เลยไม่รู้จักใครมากนัก ว่าแต่ทำไมหมอนี่ถึงมีสภาพแบบนี้ได้ล่ะ

“มีคนไปเจอมันนอนสลบอยู่ที่กองขยะแถวหอพักมึงอ่ะไอ้ฟรี ก็เลยถูกถ่ายรูปมาลงในไลน์กลุ่มนี่แหละ แต่ที่เด็ดกว่านั้นคือในมือถือของไอ้เวรนี่มีรูปแอบถ่ายเดือนคณะฯของมหาลัยเราหลายคนนะเว้ย คิดว่าต้องเป็นไอ้โรคจิตที่เคยมีข่าวลือแพร่สะพัดออกมาก่อนหน้านี้แน่ๆเลย”

ไอ้ดอนเล่าประหนึ่งเป็นนักข่าวประจำแก๊ง ดูท่าหากผมอยากรู้ข่าวอะไรคงไม่ต้องไปสืบหาเองให้เมื่อยตุ้มแล้วล่ะมั้ง ถามเอาจากเพื่อนตัวเองนี่แหละ รู้ลึกรู้จริงสุดๆ

“โรคจิต? ข่าวลือ? อะไรวะ?”

“ลืมไปว่ามึงมันไม่ค่อยสนใส้นตีนอะไรเลย คืองี้ ก่อนหน้านี้ในเว็บบอร์ดของมหาลัย พวกเดือนแต่ละคณะฯไม่ก็พวกผู้ชายหน้าตาดีๆ หลายคนพากันออกมาตั้งกระทู้ว่ารู้สึกเหมือนถูกแอบตาม บางคนถึงขั้นถูกคนปริศนาส่งรูปแอบถ่ายของตัวเองมาให้เลยนะเว้ย”

เรื่องที่ได้ฟังทำให้ผมนึกถึงเรื่องของตัวเองทีเพิ่งเกิดขึ้นไปสดๆ ร้อนๆ เมื่อคืน แถมสถานที่ที่พบไอ้เด็กวัดคนนี้ก็ยังเป็นแถวหอพักผมอีก เป็นไปได้ไหมนะว่าหมอนี่อาจจะเป็น

“แล้วมีรูปไอ้ฟรีบ้างป่ะวะ”

ไอ้หยองเอ่ยถามแทนผมที่กำลังสงสัยอยู่พอดี ถ้ามีรูปผมอยู่ในเครื่องด้วยก็ไม่ต้องสงสัยเลย ไอ้เวรนี่ชัวร์ๆ!

“ในไลน์กลุ่มไม่มีบอกเรื่องรูปมึงนะ”

“เป็นไปได้เหรอวะ ไอ้ฟรีนี่เดือนมหาลัยเลยนะเว้ย”

ไอ้ขิง เพื่อนคนสุดท้ายของกลุ่มเอ่ยขึ้นราวกับไม่อยากเชื่อ นั่นสิ ผมไม่ได้หลงตัวเองหรือว่าอยากจะเป็นหนึ่งในเป้าหมายของโรคจิตหรอกนะ เพียงแต่ถ้าเดือนคณะฯ ยังโดน ผมเองก็ไม่น่าจะรอด บวกกับเรื่องเมื่อคืนนี้อีกแต่ถ้าไอ้เด็กวัดคือคนร้ายโรคจิตคนนั้น แล้ว

ขวับ!

หันกลับไปมองไอ้แว่นที่นั่งก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือประจำที่ของตัวเองอยู่ แน่นอนว่ายังใส่แมสของตัวเองไว้ตามปกติด้วย หรือแมสสีดำที่หน้าห้องของผมจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ? ไม่มีอะไรจะมาพิสูจน์ได้จนกว่าผมจะได้เจอตัวไอ้เด็กวัดคนนั้น!

“โดดเรียนกัน”

“หา? อะไรวะ จู่ๆ ชวนโดดเรียน”

“ตอนนี้ไอ้เด็กวัดอยู่ที่ไหน”

“ถูกพวกประธานนักศึกษาพาตัวไปสอบสวนอยู่อ่ะ มีหลักฐานจากในมือถือมัดตัวมันหลายอย่างอยู่นะ กูว่ะตามไปเสือกอยู่เหมือนกัน”

“ถ้างั้นไปกับกู”

“ไปไหน?”

“ไปเสือก!

ผมตอบแค่นั้นก็ลุกขึ้นเดินตรงไปทางหลังห้อง หยิบแมสสีดำที่ยัดใส่กระเป๋ากางเกงเอาไว้ออกมาก่อนะไปยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าไอ้แว่น คนถูกจ้องค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผมเมื่อมันรับรู้ได้ถึงการมา

“มีอะไรเหรอ?”

!!!

ไม่ใช่!

เสียงของไอ้แว่นคนละเสียงกับคนที่โทรเข้ามาเมื่อคืน! หมายความว่าไม่ใช่หมอนี่จริงๆ สินะ

“นี่ใช่ของแกหรือเปล่า”

ยื่นแมสต้องสงสัยส่งให้มันดู เจ้าตัวกำลังมองสิ่งที่ผมส่งให้อยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกัน ไอ้ครั้นจะถือวิสาสะเอามือไปปัดผมหน้าม้ามันขึ้นก็เกรงใจอีก

“ใช่

!!!

“มีเหมือนกัน”

มันชี้ไปยังมุมซ้ายล่างของแมสที่มีรอยปักเป็นจุดกลมๆ สีขาวติดอยู่ พอเพ่งมองดูตรงแมสที่มันใส่อยู่ก็พบว่ามีเหมือนกัน นี่ถึงขั้นปักสัญลักษณ์บนของใช้ของตัวเองเลยเรอะ!

สะสาวน้อยโคตรๆ

“คุณเก็บได้?”

หมับ…!

“ไปกับฉัน”

“ครับ?”

“แกกับฉันมีเรื่องต้องสะสางกัน”

พูดแค่นั้นผมก็คว้าแขนไอ้แว่นให้ลุกขึ้นแล้วลากมันออกจากคลาสเรียนไปพร้อมกัน ท่ามกลางเสียงเรียกของพวกไอ้หยองที่ดังตามหลังมา

 

 

 

บับเบิ้ลบิวชวนคุย :

มาอัพตอนที่  4 แล้วค่า ความมุ้งมิ้งของพี่สายฟ้ากับฟรียังคงไม่จบเพียงเท่านี้ ไหนจะคุณอัศวินปริศนาที่โผล่มาเมื่อคอยปกป้องฟรีอีก ไม่พอยังมีคนที่ไม่รู้จักบนดาดฟ้าด้วยอีกคน แล้วยังจะแว่นน้อยกลอยใจผู้ชอบทำสัญลักษณ์บนของใช้ส่วนตัวประหนึ่งสาวน้อยอีก 5555 แทบจะเป็นฮาเร็มอยู่แล้วนะเนี่ยยยย >___<

นิยายเรื่องนี้จะตีพิมพ์กับสนพ. DEEP นะคะ ฝากติดตามด้วยจ้า

#คนที่ผมไม่รู้จัก ติดแฮชแท็กนี้เพื่อเม้ามอยกันในทวิตเตอร์ได้เลยยยย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

187 ความคิดเห็น

  1. #171 NJChokdee (@NJChokdee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:54
    แว่นคือคนช่วยและอาจเป็นดาราคนนั้นป่าว เดาวนไป
    #171
    0
  2. วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 08:45

    สนุกจ้า
    #142
    0
  3. #126 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 11:40
    น่าร้ากกกกกก น้องแว่น ถ้าเป็นรุกขึ้นมาล่ะก็....... หึๆ
    #126
    0
  4. #17 aunaunmtyj (@aunaunmtyj) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 09:04
    แว่นคือคนที่ช่วยไว้แน่ๆ
    #17
    0
  5. #11 ooy1565 (@ooy1565) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 10:07
    ผู้ต้องสงสัยเยอะจังเลยนะ แอบเหน่ือยแทนฟรีเลย
    #11
    0
  6. #10 kongdamp (@kongdamp) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 18:27
    ตื่นเต้นๆ
    #10
    0