สนพ. DEEP Post It. คน ที่ ผม ไม่ รู้ จัก Yaoi จบแล้ว (อ่านก่อนลบตอน)

ตอนที่ 4 : Post It. แผ่นที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    4 ก.ย. 61



Post It. แผ่นที่ 3

 

[ฮัลโหล ว่าไง เห็นอ่านไลน์แล้วไม่ตอบ นึกว่า…]

“พี่ฟ้า! พี่ฟ้าช่วยผมด้วยพี่ ช่วยผมด้วย!

ผมบอกปลายสายอย่างร้อนรนขณะที่วิ่งไปปิดประตูลงกลอนหน้าต่างทุกบานจนครบพร้อมดึงม่านปิดก่อนจะกลับมานั่งอกสั่นขวัญผวาอยู่บนเตียง

ใช่แล้ว นาทีผมนึกถึงใครไม่ออกจริงๆ เลยคว้าโทรศัพท์มาโทรหาพี่สายฟ้าเพื่อขอความช่วยเหลือก่อนที่ประสาทจะแดกตายเสียก่อน

[เดี๋ยวก่อนฟรี ใจเย็นๆแล้วบอกมาว่าเกิดอะไรขึ้น]

“ผมผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่มันมีคนส่งไลน์มา ถ่ายรูปที่หน้าหอผมกับตรงทางเดินขึ้นบันไดแล้วบอกว่ากำลังจะมาหาผมแล้วนะ ชื่อไลน์มันก็ใช้ชื่อว่า ผมคือผัวของอิสระ รูปโปรฯก็เป็นรูปแอบถ่ายผมด้วยอ่ะพี่”

[เฮ้ย! แบบนั้นมันโรคจิตแล้ว แชร์โลเคชั่นมาเดี๋ยวนี้เลย พี่จะรีบไป]

“ครับๆ”

ผมกดวางสายแล้วแชร์โลเคชั่นส่งให้ทันที ให้ตายสิ มือสั่นจนกดอะไรไม่ถูกแล้ว

ติ๊ง

[ใกล้ๆเอง ไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงแล้ว ห้ามเปิดประตูจนกว่าพี่จะไปถึงเด็ดขาด]

“ครับ”

พิมพ์ตอบกลับไป หน้าจอขึ้นว่าอ่านแล้วก่อนที่ทางพี่สายฟ้าจะเงียบหายไปเลย คิดว่าคงกำลังรีบขับรถมาที่นี่แน่ๆ ผมเดินไปหยิบไม้เบสบอลที่ซื้อมาประดับห้องไว้เล่นๆมาถือไว้เพื่อใช้ป้องกันตัว เสียดายที่ผมทำอาหารไม่เป็นก็เลยไม่มีมีดทำครัวติดห้องไว้เลย

เสียงเข็มนาฬิกาแต่ละวินาทีเดินไปพร้อมๆ กับความสะพรึงกลัวในจิตใจ อย่าให้รู้เชียวว่าไอ้คนทำบ้าๆ แบบนี้มันเป็นใคร พ่อจะอัดให้ยับเอาให้ต้องขี้ออกทางรูจมูกเลย! ร้อยวันพันปีไม่เคยไปเหยียบหางหรือว่าฉี่รดเสาไฟฟ้าหน้าบ้านใครทั้งนั้น แล้วไหงวันดีคืนดีต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ

ให้ตายสิ

ผมกลัวจนมือไม้สั่นไปหมดแล้ว

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นอีกครั้ง ผมถอยกลับไปหยิบมือถือที่วางทิ้งไว้บนเตียงขึ้นมาดูที่หน้าจอ หน้าต่างป๊อบอัพการแจ้งเตือนเป็นชื่อของไอ้โรคจิตนั่น!

เวรกรรม ในชื่อนั้นแม่งก็มีชื่อผมด้วยนี่หว่า

อึก!

กลืนน้ำลายลงคออย่างหวาดหวั่น สาบานได้ว่านี่เป็นการกลืนน้ำลายที่ลำบากที่สุดในชีวิตของผมเลย ลำคอแห้งผาก และอาการสั่นสะท้านไปทั้งตัวเพิ่มความกลัวจนเกาะกินไปทั้งใจ ไม่มีอะไร ต้องไม่มีอะไรทั้งนั้น อีกเดี๋ยวพี่สายฟ้าก็จะมา ทุกอย่างต้องจบลง ผมจะต้องไม่เป็นอะไร!

ติ๊ด!

ตัดสินใจกดอ่านข้อความด้วยความอยากรู้ นาทีนี้ยังมีอารมณ์เสือกได้ลงอีกนะตัวกู

!!!

 

อยู่หน้าห้องแล้ว เปิดประตูสิ

 

“หึๆๆๆๆๆ”

ขวับ!

ทันทีที่อ่านข้อความจบ เสียงหัวเราะน่าสยดสยองก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง! ผมรีบมองไปที่กลอนประตูก็พบว่ามันถูกล็อกเรียบร้อยดีแล้ว ไอ้พี่สายฟ้าโว้ยยยยย นี่มึงคลานมาหรือไงฟะทำไมถึงได้ช้าขนาดนี้!!!

กึกๆๆๆๆ

ลูกบิดประตูถูกบิดและหมุนอย่างแรงราวกับคนด้านนอกตั้งใจจะบิดจนกว่ามันจะหลุดออก ผมผวาเฮือก ความกลัวแล่นเข้าสู่จิตใจถึงขีดสุด สาบานเลยว่าผมกำลังจะฉี่ราดแล้ว อ๊ากกกก!!!

“ใครก็ได้

“ใครก็ได้ช่วยผมด้วย!

“อั้ก!

เสียงแปลกๆ ดังมาจากด้านนอกเมื่อเสียงของผมสิ้นสุดลง กลอนประตูที่ถูกบิดอย่างแรงก่อนหน้านี้ก็สงบตามลงไปด้วย ผมขมวดคิ้วมุ่นแปลกใจ เกิดอะไรขึ้นกันนะ? มันไม่คิดจะพังประตูเข้ามาแล้วงั้นเหรอ?

ผมยังไม่ไว้ใจเลยเว้นระยะตัวเองกับประตูพอสมควร สองมือกำไม้เบสบอลแน่น แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ประตู ทุกอย่างเงียบกริบเหมือนข้างนอกไม่มีใคร เสียงหัวเราะก่อนหน้านี้ก็หายไปด้วยเช่นกัน แม้แต่ในไลน์เองก็ยังไร้การเคลื่อนไหว ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นที่ด้านนอกกันแน่ อยากรู้ใจแทบขาดแต่ก็กลัวเกินกว่าจะเปิดประตูออกไปดู

ครืดครืด

“เหี้ย!

ร้องสบถด้วยความตกใจกับมือถือที่สั่นเพราะมีสายเข้า หน้าจอโชว์เบอร์พี่สายฟ้า ผมรวบรวมสติแล้วกดรับสายทันที

“ฮัลโหลครับพี่”

[พี่ถึงข้างล่างแล้ว ฟรีอยู่ชั้นอะไร ห้องไหน]

“ชั้นสี่ห้องริมสุดเลยครับ เดินมาจนสุดทางเลย”

[โอเค พี่กำลังขึ้นไป ห้ามวางสายเด็ดขาดนะ!]

น้ำเสียงร้อนรนของพี่สายฟ้าทำเอาผมอดยิ้มกับตัวเองไม่ได้ ก็เล่นมาทำใจดีไปเรื่อยแบบนี้จะไม่ให้ผมคิดเข้าข้างตัวเองได้ยังไงว่าอาจจะยังพอมีโอกาสบ้าง แม้ว่าตอนนี้ผมจะอยู่ในฐานะแฟนของน้องสาวเขาก็เถอะ

ไม่ๆๆๆๆ แค่ฐานะแฟนของน้องสาวมันก็ทำให้ผมหมดสิทธิ์สานต่อกับพี่สายฟ้าแล้ว!

“เอ่อ พี่ถึง

ก๊อกๆๆๆๆ

“เปิดประตูฟรี!

[เปิดประตูฟรี!]

เสียงจากหน้าห้องกับเสียงในสายดังขึ้นพร้อมกัน ผมทิ้งไม้เบสบอลลงกับพื้นก่อนจะวิ่งไปปลดกลอนประตูทั้งหมดออกและเปิดให้พี่สายฟ้าเข้ามา

แอ๊ด…!

ปัง!

“ไม่เป็นไรใช่ไหม!

สงสัยผมจะเปิดประตูช้าเกินไป พี่สายฟ้าเลยผลักมันเข้ามาจากด้านนอกจนประตูกระแทกกับกำแพงห้องเสียงดังปัง ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาพลางจับต้นแขนทั้งสองข้างของผมเอาไว้ ใบหน้าเต็มที่อาบชุ่มไปด้วยเหงื่อนั้นเจือความเป็นห่วงผมเอาไว้

“มะไม่เป็นไรครับพี่ ขอบคุณที่มานะครับ”

“ให้ตายสิ พี่บิดมอเตอร์ไซค์ฝ่าไฟแดงมาทุกแยกเลยรู้ไหม โล่งอกไปทีที่ไม่เป็นอะไร”

พี่สายฟ้ายิ้มกว้างพลางถอนหายใจออกมา ผมส่งยิ้มแห้งๆ เพราะรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้เขาต้องทำผิดกฏจราจรขนาดนี้ คิดว่าอีกไม่กี่วันคงมีใบสั่งให้ไปจ่ายค่าปรับส่งไปเต็มบ้านเขาแน่ๆ

“เข้ามาข้างในก่อนไหมครับ เดี๋ยวผมเอาน้ำให้”

“ก็ลองไม่ชวนเข้าดูสิ พี่โกรธฟรีแน่”

หมับ

มือหนาวางลงบหัวผมก่อนจะออกแรงกดเบาๆ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของพี่สายฟ้าสลายความกลัวที่มีไปจนหมดเลย ผมรู้สึกได้ว่าตอนนี้ผมปลอดภัยแล้ว

อ๊ะจริงสิ พี่สายฟ้ามาถึงห้องผมแล้ว ถ้างั้นไอ้โรคจิตที่มาถึงก่อนหายไปไหนแล้วล่ะ? มาคิดๆ ดูเหมือนจะเงียบหายไปก่อนพี่สายฟ้าจะมาถึงเสียอีก

ด้วยความสงสัย ผมเลยชะโงกคออกไปนอกประตู หันซ้ายหันขวาเพื่อหาอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่มองเอาไว้เพื่อจะมีหลักฐานอะไรของไอ้เวรนั่นหลงเหลืออยู่บ้าง

สายตาเหลือบไปเห็นบางอย่างตกอยู่ที่พื้นหน้าห้อง ผมเดินไปหยิบมันขึ้นมา สองคิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปมยิ่งกว่าเลขแปด

“นี่มัน

แมสสีดำ!!!

ในหัวมีภาพของไอ้แว่นขึ้นมาทันทีทันใด จริงอยู่ว่าแมสพวกนี้ใครจะใช้ก็ได้ทั้งนั้น แต่ว่ามันจะไม่บังเอิญเกินไปเหรอ ที่คนใส่แมสแบบนี้จะมาทำแมสของตัวเองตกไว้ที่หน้าห้องของผมในวันที่มีไอ้โรคจิตเวรตะไลคนนั้นโผล่มา!!! ไม่แน่นะ ไม่แน่ว่าบางทีไอ้โรคจิตคนนั้นก็คือ

กรอด

ผมกำแมสในมือไว้แน่น ความกลัวแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเมื่อคิดว่ารู้ตัวคนร้ายแน่นอนแล้ว ที่แท้มันก็เป็นไอ้โรคจิตที่คิดอะไรเหี้ยๆ กับผมอยู่นี่เอง เพราะงั้นเมื่อตอนเย็นถึงได้ช่วยผมจากการถูกรถชนทั้งที่ผมเป็นเพื่อนสนิทของกลุ่มคนที่แกล้งมันขนาดนั้น

ไอ้เลวเอ๊ย!!!

“ทำอะไรอยู่เหรอฟรี”

“ปะเปล่าครับ”

รีบหันไปตอบพี่สายฟ้า ผมยัดแมสของไอ้แว่นลงไปในกระเป๋ากางเกงด้วยความคับแค้นใจที่มีอยู่เต็มอก พรุ่งนี้มึงกับกูได้เห็นดีกันแน่!!!

“ห้องฟรีสวยดีนะ โล่งแล้วก็เรียบร้อยกว่าที่คิด”

“ห้องผู้ชายก็งี้แหละพี่ จะไปมีของจุกจิกอะไรมากมายล่ะ”

“นั่นสินะ”

ผมเดินไปเปิดประตูเย็นและหยิบน้ำออกมาหนึ่งขวดพร้อมกับเบียร์อีกหนึ่งกระป๋อง

“เอาอะไรดีครับ น้ำหรือว่าเบียร์ดี?

“เวลาแบบนี้ขอเป็นเบียร์ดีกว่า ดูเบียร์ไปเชียร์บอลไปดีไหม”

“เอาดิพี่ ปกติผมดูคนเดียวตลอด มีเพื่อนดูคงสนุกไปอีกแบบ”

เก็บน้ำเปล่าเข้าตู้เย็นไปแล้วหยิบเบียร์ออกมาอีกหนึ่งประป๋องแทน ผมเดินกลับไปหาพี่สายบฟ้าที่นั่งอยู่ตรงปลายเตียงก่อนจะส่งเบียร์ให้เขาหนึ่งประป๋องและนั่งลงข้างๆ

นะนี่มันช่วงเวลาในฝันชัดๆ เลย นั่งอยู่บนเตียงในห้องตามลำพังกับพี่สายฟ้าสองคน

“ฟรี คือว่า

เพราะถูกเรียก ผมเลยหันหน้าไปหาคนเรียกทันที พี่สายฟ้ายื่นหน้าเข้ามาด้วยสีหน้าท่าทางแปลกๆ หัวใจผมเต้นระรัว ยะอย่าบอกนะว่าจะจะ

จู….

จู

“จู

“ขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหม เมื่อกี้บิดมาซะเร็ว ฉี่จะราดแล้ว!

ลืมตาโดยพลันพร้อมเก็บปากที่ทำท่ายื่นออกไปให้เข้าที่ ผมยิ้มแห้งๆ ก่อนจะชี้ไปทางประตูห้องน้ำ

“ชะเชิญตามสบายเลยครับ”

“ขอบใจนะ  นึกว่าจะไม่ได้ฉี่ซะแล้ว เห็นฟรีหลับตาทำปากแปลกๆ พี่ก็คิดว่าเราง่วง”

พูดจบก็วิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที ทิ้งผมไว้กับความอายอันแสนสาหัสและเศษหน้าที่หล่นกระจายอยู่เต็มพื้นห้อง

หน้าแตกหมอไม่รับเย็บเลยไอ้ฟรีเอ๊ย!

 

 

บับเบิ้ลบิวชวนคุย :

มาอัพตอนที่  3 แล้วค่า ไอ้โรคจิตคนนั้นคือไอ้แว่นจริงๆเหรอเนี่ยยย ส่วนพี่สายฟ้าทำคะแนนเป็นอัศวินขี่ม้าขาวรัวๆ ว่าแต่โรคจิตคนนั้นทำไมจู่ๆ ถึงหายไปกันน้า แล้วน้องฟรีของเราจะอยู่รอดปลอดภัยไปได้ตลอดหรือเปล่าก็ไม่รู้ มาเอาใจช่วยความรักของน้องฟรีกันด้วยนะคะ ว่าใครกันแน่คือพระเอกตัวจริงเสียงจริง!

นิยายเรื่องนี้จะตีพิมพ์กับสนพ. DEEP นะคะ ฝากติดตามด้วยจ้า

#คนที่ผมไม่รู้จัก ติดแฮชแท็กนี้เพื่อเม้ามอยกันในทวิตเตอร์ได้เลยยยย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

187 ความคิดเห็น

  1. #185 ThUnYaLuK.T (@thunyalukz9968) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 13:33
    น้องฟรีว้อยยย แว่นมาช่วยมากกว่าป่ะ ใช่แล้วเราเชื่อ เราทีมพี่แว่น!
    #185
    0
  2. #170 NJChokdee (@NJChokdee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:50
    ไม่ใช่แว่นหรอกมั้ง อาจจะเป็นพี่ฟ้าก็ได้ สงสัยพี่ฟ้าจะผิดมั้ย
    #170
    0
  3. วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 21:49

    สนุกจ้า
    #140
    0
  4. #125 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 11:07
    ถ้าไม่ใช่นี่เข้าใจผิดกันอีก
    #125
    0
  5. #16 aunaunmtyj (@aunaunmtyj) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 08:57
    แต่คิดไปคิดมาจะใช่แว่นจริงหรอ มึนงง แล้วใครช่วยกำจัดโรคจิตกัน
    #16
    0
  6. #9 kongdamp (@kongdamp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 14:43

    ใช่พี่สายฟ้ามั้ยนะ แว่นก็น่าสงสัย
    #9
    0
  7. #8 ooy1565 (@ooy1565) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 23:13
    แอบสงสัยพี่สายฟ้านะพอพี่สายฟ้ามา-โรคจิตก็หายไป ส่วนแว่นถ้าไม่ใช่ซวยเลยอุตส่าห์ช่วยฟรีไว้แท้ๆ
    #8
    0
  8. #7 Wearelone (@bbbbbbbbbaitong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 22:47
    โถ่เอ๊ยยยยยยย
    #7
    0