สนพ. DEEP Post It. คน ที่ ผม ไม่ รู้ จัก Yaoi จบแล้ว (อ่านก่อนลบตอน)

ตอนที่ 13 : Post It แผ่นที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 547
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    21 พ.ย. 61


Post It แผ่นที่ 12

 

“น้ำครับไหม”

ผมส่งน้ำส้มที่ไปซื้อมาจากที่ร้านส่งให้สายไหม เธอเล่นจนพอใจแล้วก็เลยมานั่งอยู่ที่เก้าอี้ ส่วนไอ้สามเกลอกับพี่สายฟ้าพากันไปเล่นสไลเดอร์เป็นชั่วโมงแล้วยังไม่กลับมาเลย ผมที่เริ่มเหนื่อยแลยแยกมานั่งพักกัยสายไหมก่อนจะออกไปซื้อน้ำมาให้เธอและคนอื่นๆ กับไอ้แว่น

“แล้วคุณแว่นล่ะคะ?”

“ไปเข้าห้องน้ำครับ คุณรุ้งล่ะ?”

“รุ้งไปว่ายน้ำเล่นตรงน้ำวนน่ะค่ะ ยัยนั่นชอบว่ายน้ำมาก”

“งั้นเหรอครับ”

เกิดความเงียบเข้าปกคลุม ผมกับสายไหมแต่มองคนนู้นคนนี้ไปเรื่อยเพราะไม่รู้จะคุยอะไร เอาจริงๆ พวกเรายังไม่ได้รู้จักกันมากพอเลยด้วยซ้ำก่อนที่จะตกลงคบกัน แต่ที่ผมคบด้วยก็เพราะเธอเป็นน้องสาวของพี่สายฟ้านั่นแหละ คิดแล้วก็อดเกลียดตัวเองไม่ได้ ถ้าสายไหมรู้เหตุผลที่ผมคบกับเธอ เธอคงเสียใจมาก

“ไหมครับ”

“คะ?”

“ผม...ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”

“อะไรเหรอคะ ถามมาได้เลยค่ะ ไหมจะตอบฟรีทุกอย่างเลย”

เธอเอียงตัวมาควงแขนผมพร้อมกับซบหน้าลงกับไหล่ ผมยิ้มอย่างเอ็นดูเธอจากใจจริง หากแต่มันปราศจากความรักหรือความเสน่หา เพราะผมไม่เคยคิดกับเธอในแง่นั้น ว่ากันตามตรงคือเธอไม่ใช่รสนิยมของผมนั่นเอง

“ถ้าวันหนึ่งผมทำเรื่องไม่ดี ทำให้ไหมเสียใจ ไหมจะโกรธ จะเกลียดผมไหมครับ”

“คะ? ทำไมฟรีพูดแบบนี้ล่ะ พูดเหมือนจะทำให้ไหมเสียใจเลย นี่หรือว่าแอบนอกใจไหมแล้วคะ?”

“ปะ...เปล่านะครับ ไม่ใช่แบบนั้น ผมแค่สมมติน่ะ สมติเฉยๆ”

เซ้นส์ของผู้หญิงเคยได้ยินว่าแม่นแสนแม่นประหนึ่งหมอดูเลยด้วยสิ

“ก็ต้องดูก่อนนั่นแหละค่ะว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคือเรื่องอะไร แต่ไม่ว่าฟรีจะทำอะไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่ไหมมั่นใจมากๆ ก็คือไหมจะไม่มีวันเกลียดคุณค่ะ”

“...”

“ไหมรู้ดีว่าฟรีเป็นคนใจดีแค่ไหน ฟรีเป็นคนดี ไหมจะเกลียดคนดีๆ ได้ยังไงล่ะคะ”

“ไหม...”

ยิ่งเธอพูดแบบนี้ผมก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น ผู้หญิงที่แสนดีและมองเห็นคุณค่าของผมด้วยใจจริง แต่ผมกลับ...กำลังหลอกเธอ กำลังทำร้ายเธอทางอ้อมด้วยการใช้เธอเป็นสะพานไปหาพี่สายฟ้า ถ้าหากว่าผมไม่อยากทำร้ายเธออีกต่อไป มีวิธีเดียวเท่านั้นสินะที่จะทำให้ผมจบเรื่องทั้งหมดนี้ได้

ผมต้องบอกเลิกเธอ

ต้องบอกสายไหมตั้งแต่ตอนนี้ก่อนทุกอย่างจะสายไป ก่อนที่ผมหรือเธอจะถลำลึกในความรักจอมปลอมครั้งนี้ไปมากเกินกว่าจะแก้ไขได้!

“ไหมครับ คือว่าผมมีความจริง

“กรี๊ดดด! ยัยรุ้ง!

เสียงกรี๊ดพร้อมสีหน้าแตกตื่นของไหมทำให้ผมรีบหันไปมองตามสายตาของเธอ ในสระน้ำวนนั่น...!

“ไอ้แว่น!

ผมกับสายไหมรีบลุกวิ่งไปที่สระน้ำวนซึ่งมีไอ้แว่นและคุณรุ้งกำลังตะเกียกตะกายพยายามขึ้นมาจากสระ แถวนี้ไม่มีใครมาเล่นเลยเพราะเริ่มจะเย็นแล้ว ทุกคนเลยพากันไปเล่นสไลเดอร์หรือไม่ก็กลับบ้านกันหมด ทำให้ไม่มีใครเห็นว่ามีสองชีวิตกำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ในน้ำ!

ตู้ม! ตู้ม!

ผมและสายไหมต่างก็กระโดดลงน้ำไปเพื่อช่วยเพื่อนของตัวเอง สายไหมตรงเข้าไปช่วยคุณรุ้ง ส่วนผมก็เข้าไปช่วยไอ้แว่นเอาไว้ มันเอาแต่ดิ้นตะเกียกตะกายไปทางคุณรุ้ง ผมรีบตะครุบตัวมันเอาไว้ก่อนจะออกแรงว่ายกลับเข้าไปที่ฝั่ง พร้อมกับสายไหมที่กำลังพาคุณรุ้งมาเช่นกัน

“ไหม! ฟรี! เกิดอะไรขึ้น”

“เดี๋ยวค่อยถามครับพี่ มารับไอ้แว่นไปก่อน”

พี่สายฟ้ารีบยื่นมามาดึงไอ้แว่นขึ้นไป ส่วนผมก็ออกแรงดันมันจากใต้น้ำ ไอ้สามเกลอรีบเข้าไปช่วยคุณรุ้งและสายไหม ตอนนี้ทุกคนเริ่มเข้ามามุงดูพวกเราเป็นจุดเดียว

“แค่กๆ!

ทั้งไอ้แว่นและคุณรุ้งต่างก็พากันสำลักออกมา ดูเหมือนแว่นกันแดดของมันจะตกหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ แต่ผมของมันก็เปียกลู่จนลงมาปกปิดใบหน้าแทนเหมือนเดิม ยางหลุดไปตอนไหนล่ะนั่น

“ยัยรุ้ง! ยัยรุ้งเป็นอะไรไหม!

“แค่กๆ! ไหม ยัยไหม! ฮืออออ ฉันกลัว ฉันกลัวมากเลยแก”

สาวๆ โผเข้ากอดกัน คุณรุ้งร้องห่มร้องไห้กอดสายไหมยกใหญ่ ส่วนผมก็รอไอ้แว่นสำลักน้ำให้เสร็จแล้วเล่าให้ฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

นึกยังไงถึงไปจมน้ำเล่นกันฟะ!

“แค่กๆ! แค่กๆ!

“แล้วตกลงจะมีใครเล่าได้หรือยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงได้จมน้ำแพ็คคู่ได้ แล้วก็ไอ้แว่น มึงไม่ได้เลิกเล่นน้ำแล้วเหรอวะ”

ไอ้หยองถามด้วยความอยากรู้ ไอ้แว่นพยักหน้าตอบรับคำถามนั้นหากแต่ก็ยังไม่ยอมอธิบายออกมเป็นคำพูดสักที

“เอ้า! พยักหน้าแล้วก็ต้องพูดด้วยสิเว้ย มึงคิดว่าจะมีใครเข้าใจภาษาพยักหน้าของมึงเหรอ กูไม่ใช่อัปดุลนะ”

ไอ้ดอนว่าเข้าให้ ผมจับไหล่ไอ้แว่นให้มันหันมาทางผม ปัดหน้าม้าที่ปรกลงมาของมันออกเล็กน้อยเพราะอยากจะมองหน้ามันในตอนนี้ชัดๆ แม้ว่าแมสจะไม่ได้หลุดไปด้วยก็ตาม

“...”

ทั้งผมและมันต่างก็สบตากัน รอบดวงตาของมันแดงก่ำคงเพราะโดนคลอรีนจากน้ำและสำลักไปเยอะนั่นแหละ

“เกิดอะไรขึ้นไอ้แว่น”

“คะ...คือว่า...”

“เขาช่วยฉันค่ะ”

คุณรุ้งเป็นฝ่ายพูดขื้นมาแทน ทุกสายตาจึงหันไปทางเธอเป็นจุดเดียว

“เมื่อกี้ตอนที่ว่ายน้ำเล่นอยู่ จู่ๆ ขาฉันก็เป็นตะคริวขึ้นมา ฉันจมน้ำและพยายามตะเกียกตะกายขอความช่วยเหลือแต่ก็ไม่มีใครเห็นหรือผ่านมาเลย แล้ว...คุณแว่นก็เดินผ่านมาพอดี จากนั้นเขาก็กระโดดลงมาเพื่อจะช่วยฉันค่ะ แต่ว่า...ก็เป็นอย่างที่ทุกคนเห็น เขาจมน้ำไปพร้อมกับฉัน”

มิน่าล่ะ ตอนที่ผมว่ายเข้าไปช่วยมัน ไอ้แว่นถึงพยายามว่ายหนีแต่ตะเกียกตะกายไปทางคุณรุ้งแทน เพราะมันไม่รู้นี่เองว่าผมกระโดดลงมาช่วย คิดแต่ว่าจะไปช่วยคุณรุ้งให้ได้เลยไม่ทันสังเกตเห็นผมกับสายไหม...

“ไอ้แว่นว่ายน้ำไม่แข็งน่ะครับ เกือบจะไม่เป็นเลยก็ว่าได้ ที่เห็นว่ายน้ำเล่นได้เมื่อกี้เพราะมีห่วงยางน้องเป็ดต่างหาก”

“ห่วงยางน้องเป็ด?”

ไอ้ขิงผู้แย่งเอาห่วงยางน้องเป็นไปครอบครองไว้เองทวนคำพลางชี้ไปที่ห่วงยางตรงเอวของตัวเอง

“เออ อันนี้แหละ”

“งั้นก็แปลว่าคุณแว่นกระโดดลงไปช่วยยัยรุ้งทั้งๆ ที่ตัวเองก็ว่ายน้ำไม่ได้อย่างนั้นเหรอคะ”

สายไหมหันไปถามไอ้แว่น ซึ่งก็ได้รับการพยักหน้าเป็นคำตอบแทน ไอ้บ้านี่...ไม่ได้คิดเลยใช่ไหมว่าตัวเองอาจจะตายก็ได้น่ะ ถ้าผมกับสายไหมไม่มาช่วยไว้ได้ทันป่านนี้เป็นผีเฝ้าสระไปแล้ว!

“ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณจริงๆ ที่ช่วยเพื่อนของฉัน”

“ผะ...ผะ...ผมยังไม่ได้ทำ อะ...อะไรเลยครับ”

“ผมว่าวันนี้พวกเราแยกย้ายกันกลับบ้านดีกว่าครับ ไอ้แว่น คืนนี้แกค้างกับฉันแล้วกันจะได้ทำรายงานต่อ เอาเสื้อผ้ามาแล้วใช่ไหม”

หงึกๆๆๆ

มันพยักหน้ารับ

“เอาตามนี้นะครับไหม คุณจะได้พาคุณรุ้งกลับไปพักด้วย”

“ได้ค่ะ งั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะฟรี”

“ครับ”

พี่สายฟ้าเข้าไปช่วยสายไหมประคองคุณรุ้ง เธอยังไม่เลิกมองไอ้แว่น แต่ผมสังเกตได้ว่าสายตาที่เธอมองเปลี่ยนไปจากเดิมแล้วจริงๆ คราวนี้ดูเหมือนจะเพิ่มความซาบซึ้งใจมาด้วย ก็แหงล่ะ เป็นใครก็คงซึ้งใจไม่น้อยที่คนซึ่งว่ายน้ำไม่เก่งมาเสี่ยงชีวิตช่วยตัวเองจนเกือบตายไปด้วยแบบนี้

“เป็นอะไรของมึงวะไอ้ฟรี”

ไอ้หยองถามขึ้นเมื่อคนอื่นๆ ไปหมดแล้วจนเหลือแค่พวกผมห้าคน

“เป็นอะไร”

“มึงดูเหมือนโกรธอะไรสักอย่าง”

“เปล่า”

“โกหก”

“เออ กูโกหก ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ พวกมึงก็อย่าลืมทำรายงานให้เสร็จแล้วกัน ไอ้แว่น กลับ!

“คะ...ครับ งะ...งั้นลาก่อนนะครับทุกคน”

มันหันไปบอกลาไอ้สามเกลอ ไอ้ขิงรีบถอดห่วงยางน้องเป็ดคืนไอ้แว่น ผมพยายามอย่างมากที่จะระงับอารมณ์เอาไว้โดยไม่ระเบิดออกไปเสียก่อน รอให้ถึงบ้านก่อนเถอะไอ้แว่น มึงได้ตายคาตีนกูจริงๆ แน่!!!

 

“ไปไอ้หยอง พวกเราก็กลับกันบ้างดีกว่า กูเหนื่อยแล้วว่ะ”

ดอนเอ่ยชวนหยองที่ยังมองตามฟรีและแว่นซึ่งเดินทิ้งห่างออกไปแล้วไม่เลิกจนขิงต้องสะกิดให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวหลังจากที่เรียกตั้งนานแล้วหยองไม่ตอบ

“มีอะไรวะ ไอ้ฟรีมันเป็นอะไรงั้นเหรอ”

ขิงถาม

“ไม่รู้ว่ะ แต่เมื่อกี้กูรู้สึกว่ามันกำลังโกรธนะ”

“โกรธ? โกรธใครอ่ะ ใครทำอะไรผิด?”

“กูก็ไม่รู้ว่ะ แต่มันกำลังโกรธอยู่แน่ๆ กูมั่นใจ”

หยองยืนยันความคิดของตัวเองก่อนจะโดนเพื่อนทั้งสองลากไปทางห้องเปลี่ยนชุด

 

ปัง...!

สองชั่วโมงต่อมาหลังจากฝ่ารถติดอยู่บนแท็กซี่ก็มาถึงห้องของผมจนได้ ขากลับผมเลือกกลับแท็กซี่เพราะไอ้แว่นยังดูอิดโรยอยู่เลยไม่อยากให้มันต้องเบียดเสียดคนเยอะๆ ตลอดทางผมนิ่งเงียบไม่พูดอะไรกับไอ้แว่นสักคำ แต่ก็รู้สึกได้ว่ามันคอยลอบมองผมอย่างหวาดหวั่นอยู่เป็นระยะๆ

“เอ่อ...คะ...คุณฟรีเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“...”

“โกรธผม...เหรอ?”

กูเกลียดท่าเอียงคอของมึงที่สุดเลย!

“ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ”

“อ้าว...”

“ไม่ต้องมาอ้าว!

“ครับ...”

มันก้มหน้างุดเหมือนหมาหงอยเวลาโดนดุ ผมสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด พยายามสงบสติอารมณ์ไม่ให้รุนแรงไปมากกว่านี้

“ฉันถามหน่อย แกเป็นคนหรือแมว”

“ครับ?”

“เป็นคนหรือแมว ตอบสิเฟ้ย!

“คะ...คนครับ”

“เออ กูรู้นี่ว่าตัวเองเป็นคน คนมีชีวิตเดียวเว้ย ไม่ใช่เก้าชีวิต ตายแล้วคือตายเลยไม่ได้ตายแล้วฟื้น ชีวิตใครชีวิตมัน รีเซ็ตตั้งค่าใหม่อะไรก็ไม่ได้ทั้งนั้น! ในเมื่อรู้ว่าตัวเองว่ายน้ำไม่เก่งทำไมไม่ตะโกนเรียกให้คนช่วย ทำไมไม่เรียกฉันหรือใครก็ได้ ทำไมต้องกระโดดลงไปเอง คิดบ้างไหมว่ามันอาจทำให้แกตายเป็นผีเฝ้าสระได้เลยนะ!

ผมตวาดออกไปหมดแม็กเนื่องจากสูญเสียความสามารถด้านการควบคุมอารมณ์ไปจนหมดสิ้น ภาพที่ไอ้แว่นเกือบตายอยู่ตรงหน้ามันยังติดตาผมอยู่เลย!

คราวก่อนก็ทีหนึ่งแล้ว ที่มันช่วยผมจากไอ้เด็กวัดโรคจิตนั่นจนตัวเองต้องเจ็บตัว แถมยังไม่คิดจะบอกผมว่ามันเป็นคนช่วยอีก ถ้าผมไม่เสือกจนรู้เอง ผมก็คงไม่รู้หรอกว่ามันเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อช่วยผมไว้ แล้วยังจะมาคราวนี้อีก ทั้งที่คุณรุ้งแสดงออกชัดเจนว่าไม่ค่อยชอบขี้หน้ามัน แต่มันก็ยังกระโดดลงไปช่วยเธอแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง นี่มันคนดีหรือคนโง่กันแน่ ผมล่ะดูไม่ออกจริงๆ!

“ผม...ทำให้คุณฟรีเป็นห่วงเหรอครับ?”

“ก็เออสิวะ! แกคิดว่าฉันจะรู้สึกผิดแค่ไหนถ้าแกต้องมาตายที่สระนั่น ในเมื่อฉันเป็นคนชวนแก หัดคิดบ้างสิเว้ย! หัวใจฉันเหมือนถูกหลุมดำดูดออกไปเลยตอนที่เห็นแกกำลังจะจมน้ำน่ะ ฉัน...ฉัน...”

หมับ...

“ขอโทษครับ”

!!!

“ขอโทษที่ทำให้คุณเป็นห่วงมากขนาดนี้ ผม...จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้วล่ะ”

นะ...นี่มันอะไรกัน...

ไอ้แว่นกำลังกอดผม!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

187 ความคิดเห็น

  1. #187 ชุติมันต์? (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 02:14

    อ่าน​ถึง​ตอน​12จบรีบเดินไปร้านนายอินทร์​ซื้อมาอ่านเลยจ้า????

    #187
    0
  2. วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 14:17

    สนุกจ้า
    #149
    0
  3. #32 ooy1565 (@ooy1565) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 00:09
    ฟรีแกรีบบอกไหมไปเลยนะเพราะหัวใจแกกำลังนะติดบ่วงเจ้าแว่นแล่วตกหลุมดำขึ้ยไม่ไหวแน่ไม่ได้พี่ส่ยฟ้าหรอก
    #32
    0
  4. #31 knwpyyt (@0930653088) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 19:49
    ทำไมรู้สึกว่านังแว่นมันร้ายวะะะ555555
    #31
    0