ตอนที่ 10 : Post It แผ่นที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    19 พ.ย. 61



Post It แผ่นที่ 9

 

“กะ...ก็พูดได้นี่หว่า ก่อนหน้านี้จะติดอ่างทำไม”

ผมดึงมือออกมาจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย ทิ้งตัวลงนั่งตามเดิมแล้วแสร้งพูดเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนช่วงเวลาสั้นๆ ที่รู้สึกได้ว่าหัวใจกำลังเต้นแรงเมื่อสบสายตากับดวงตาคู่นั้นของไอ้แว่น

บะ...บ้าน่า มันคือไอ้แว่นนะไอ้แว่น! เป็นปรากฏการณ์ที่ผิดธรรมชาติอย่างรุนแรงเลย คนระดับผมมาใจเต้นให้คนอย่างมัน ถึงจะแค่แวบหนึ่งก็เหอะ

“ผะ...ผมแค่ไม่มั่นใจ”

กลับมาติดอ่างอีกละ

“ไม่มั่นใจอะไร?”

“มะ...ไม่มั่นใจว่า คะ...คู่สนทนาของผม จะ...จะอยากคุยด้วยหรือเปล่า”

“หา?”

“กะ...ก็...ตามนั้นครับ”

“แกจะบ้าเรอะ! ถ้าคนเขาคุยด้วยแล้วนั่นมันก็ชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือไงว่าเขาอยากคุยด้วย คนเราถ้าไม่อยากคุยก็ไม่มีใครมาคุยด้วยแต่แรกหรอก!

อย่างเช่นผมเป็นต้นลองถ้าใครที่ผมไม่ไดเห็นอยู่ในสายตาหรือสารบบชีวิตเลย ผมก็ไม่เคยคิดจะพูดคุยหรือทำความรู้จักด้วย แค่สบตายังไม่ทำเลยด้วยซ้ำ อีกอย่างอาจเพราะเมื่อก่อนถูกรังแกมาเยอะเลยทำให้ผมไม่ค่อยเปิดรับใครสักคนเท่าไหร่

“จะ...จริงเหรอครับ”

“เออสิ”

“งะ...งั้นคุณฟรีก็อยากคุยกับผมเหรอ?”

มันเอียงคอถามแบบแอ๊บแบ๊วใส่ผมอีกแล้ว!  ก่อนที่อะไรๆ จะผิดแปลกจากปกติไปมากกว่านี้ ผมว่าผมเว้นระห่างออกมาจากมันสักนิดคงจะดีกว่า

“ไม่ใช่ อยาก ก็แค่คุยได้ในระดับปกติทั่วไป ไม่ได้รังเกียจ”

พูดจบผมก็ดึงมือตัวเองออกมาแล้วกลับไปนั่งประจำที่ตามเดิม นึกโมโหอยู่เหมือนกันที่ผมไม่รู้ว่าภายใต้แมสอันนั้น เจ้าของร่างนี้กำลังมีใบหน้าแบบไหน ยิ้มอยู่หรือว่านิ่งเฉยกันแน่

“เดี๋ยวแบ่งหัวข้อกันทำแล้วกันนะ จะได้เสร็จเร็วๆ”

“ดะ...ได้ครับ”

ผมหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาเพื่อจะทำงานในส่วนของตัวเอง ต่างคนต่างลงมือทำงานที่ได้รับมอบหมายโดยไม่ปริปากพูดกันสักคำ ราวกับผมนั่งทำคนเดียวอยู่ในห้องงั้นแหละ ไอ้บ้านี่มีความสามารถพิเศษในการทำให้ตัวเองไร้ตัวตนไม่เป็นจุดสนใจหรือเปล่านะ

แกร๊ก

ทำไปได้สักพักก็นึกขึ้นได้ว่าเอาเบียร์ออกมา ผมเลยจัดการเปิดกินทันทีเพื่อเพิ่มความกระชุ่มกระชวยในการทำงาน ต้องรีบทำให้เสร็จก่อนวันหยุด ผมไม่ชอบไปเที่ยวโดยมีอะไรค้างคา ยิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับการบ้านด้วยแล้วยิ่งไม่ชอบ มันจะเหมือนขี้แล้วล้างตูดไม่เกลี้ยงประมาณนั้นเลย

ครืด...ครืด...

 

พี่สายฟ้า

 

แทบจะพุ่งไปตะครุบมือถือที่นอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงเมื่อหันไปมองว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา ถ้าอยู่คนเดียวผมคงไม่ลังเลที่จะถลาไปรับโทรศัพท์ด้วยความลั้ลลา แต่เพราะมีไอ้แว่นนั่งปักหลักอยู่ ผมเลยทำแบบนั้นไม่ได้ จำต้องค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างนวดนาดเดินไปหยิบมันมากดรับ

“ครับ”

[ทำอะไรอยุ่เหรอ]

แค่ได้ยินเสียงพี่ฟ้าก็เหมือนโด๊ฟกระทิงแดงไปสิบขวด! อะดีนาลีนในกายพุ่งปรี๊ดมาก

“ทำรายงานกับเพื่อนอยู่ครับ พามีอะไรหรือเปล่า”

[ได้ยินจากไหมว่าอาทิตย์นี้จะไปเที่ยวสวนสยามกันเหรอ]

ขะ...ข่าวไหวจริง บางทีผมก็สงสัยนะว่าสายไหมเคยใช้ชีวิตแบบมีความลับอะไรบ้างหรือเปล่า ดูเหมือนเธอจะบอกทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเองตลอดเลย

“ใช่ครับ ไหมบอกว่าอยากเล่นน้ำ”

[งั้นเหรอออ อืม...พี่เองก็อยากเล่นน้ำเหมือนกันแฮะ”

“ก็ไปด้วยกันสิครับ ผมก็ว่าจะชวนเพื่อนๆ ผมไปอยู่เหมือนกัน เล่นน้ำแบบนี้ต้องหลายๆ คนถึงจะสนุก”

นะ...เนียนได้โล่มากไอ้ฟรี! ทำแบบนี้ก็มีโอกาสได้เห็นพี่ฟ้าในชุดว่ายน้ำอีกด้วย ให้ตายสิ ผมไม่ได้เห็นเรือนร่างของพี่ฟ้าเต็มๆ มานานแค่ไหนแล้วนะ

[เยี่ยมเลย พี่จะได้บอกยัยไหมได้ว่าฟรีชวน ตอนขอไปด้วยยัยนั่นทำหน้าเหมือนไม่อยากให้ไป คงกลัวพี่ไปเป็นกขค. ล่ะมั้ง ฮ่าๆๆๆ]

“มะ...ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ”

กขค. อะไรล่ะพี่ ตั้งแต่คบกันมาเต็มที่ก็แค่จับมือกันเท่านั้นเอง ว่ากันตามตรงคือผมไม่ได้มีความรู้สึกพิศวาสอะไรในตัวไหมเลยนั่นเอง

คิดๆ ดูแล้ว ผมก็โคตรเลวเลยเนอะ เหมือนกำลังใช้สายไหมเป็นสะพานทอดไปหาพี่สายฟ้าเลย

คุยไปสักพักผมก็เริ่มจะนึกขึ้นได้ว่าในห้องนี้ไม่ได้มีผมแค่คนเดียวเหมือนทุกวัน ไอ้การคุยไปฉีกกระดาษไปประหนึ่งสาวน้อยที่กำลังเขินอายคือสิ่งไม่ควรทำอย่างยิ่ง! เผลอแวบเดียวก็มีกองกระดาษกองพะเนินอยู่ตรงปลายเท้าเสียแล้ว งานงอกแล้วไงไอ้ฟรี!

“เอ่อ ถ้างั้นผมขอวางสายก่อนนะพี่ ต้องรีบทำรายงานต่อแล้วน่ะครับ”

[อ้อ ได้สิๆ ตั้งใจทำงานนะ]

“ครับ”

ติ๊ด!

รีบวางสายทันที ผมค่อยๆ หันหน้าไปทางไอ้แว่น ก็พบว่ามันกำลังก้มมองกองกระดาษอยู่ แม้จะไม่เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายในตอนนี้ แต่ผมคิดว่าผมพอจะเดาได้

“กะ...กระดาษมันใช้ไม่ได้แล้วน่ะ ฉันว่าจะเอาไปทิ้งพอดีก็เลยฉีกเล่นก่อนไปทิ้งซะเลย ฮะๆๆ”

“ตะ...แต่ว่ากระดาษพวกนั้น คะ...คุณฟรีเพิ่งหยิบออกมาจากลิ้นชักเองนะครับ”

“ฮะ? จะ...จริงอ่ะ?!

หงึกๆๆๆๆ

ไอ้แว่นพยักหน้ารับ ผมได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอพร้อมกับหยาดเหงื่อเม็ดเป้งที่ไหลอาบข้างแก้มลงมา แถต่อไม่ไหวแล้วกู เลิกแถแล้วทำรายงานต่อดีกว่าแบบนี้

“คะ...คุณฟรีคุยกับแฟนเหรอครับ”

“หา?”

“ผะ...ผมเห็นคุยไปหน้าแดงไป ก็เลย...”

“เฮ้ย! ไม่ใช่ เข้าใจผิดแล้ว นั่นพี่สายฟ้า พี่ชายของแฟนฉันต่างหาก ฉันเป็นแฟนกับสายไหมน่ะ แกรู้จักสายไหมใช่ไหม”

หงึกๆๆๆๆ

ไอ้แว่นหน้าพรืด เดี๋ยวนะ ในมหาวิทยาลัยมีคนไม่รู้จักสายไหมด้วยเรอะ!

“ไหงงั้นอ่ะ สายไหมทีเป็นดาวมหาลัย แกไม่รู้จักจริงดิ”

“คะ...ครับ ผมไม่ค่อยได้ สะ...สนใจใคร...เท่าไหร่”

“ระดับการเข้าสังคมของแกต่ำเตี้ยเรี่ยดินมากเลยนะ เพราะแบบนี้ไงถึงได้โดนรังแกเป็นประจำ แกมันเป็นความฝันของพวกอันธพาลเลยรู้หรือเปล่า”

เช่นพวกเพื่อนๆ ของผมเป็นต้นเลย

“ผะ...ผมก็แค่ไม่มั่น...”

“ไม่มั่นใจ”

ผมพูดแทรกขึ้น ขืนรอให้มันพูดจบเองคืนนี้คงไม่ได้นอน

“ขะ...ขอบคุณครับ”

“เรื่อง?”

“ทะ...ที่ต่อประโยคให้ผมจนจบ”

กูอยากจะบ้าตาย! เรื่องแบบนี้ไม่ต้องหยิบมาเป็นประเด็นขอบคุณด้วยท่าทีจริงจังแบบนี้ก็ได้เฟ้ย! ไม่ไหวแล้วล่ะ ผมว่าผมทนกับอิมเมจของไอ้บ้านี่ต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ

หมับ!

“คะ...ครับ?!

ไอ้แว่นเงยหน้ามองผมอย่างตกใจที่จู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นไปยืนตรงหน้ามันแล้วจับไหล่ทั้งสองข้างของมันไว้ด้วยแววตามุ่งมั่น

“ฉันตัดสินใจแล้ว”

“...”

“ฉันจะเปลี่ยนแก!

“คะ...ครับ?!

“ฉันจะทำให้แกเป็นคนใหม่ที่ไม่ถูกใครรังแกอีกต่อไป ให้แกมีเพื่อน มีสังคม มีโลกที่ดีกว่าที่แกอยู่ในตอนนี้!

จะต้องสลัดคราบความติ๋มของมันออกให้หมด เห็นสภาพมันในตอนนี้ผมก็เหมือนเห็นตัวเองในแบบเมื่อก่อน ภาพที่ตัวเองถูกเพื่อนๆ กันออกมา ไม่มีเพื่อน ไม่ได้รับความสนิทสนมจากใคร ยิ่งไปกว่านั้นยังถูกรังแกและ Bully ในรูปแบบต่างๆ จนแทบจะทนอยู่ในโรงเรียนไม่ไหว

ผมไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกไม่ว่ากับใครก็ตาม

“ทะ...ทำไมล่ะครับ”

“เพราะสมเพช”

“คะ...ครับ?”

“เออน่า เอาเป็นว่าแกมีหน้าที่ทำตามที่ฉันบอกก็แล้วกัน ถ้าอยากใช้ชีวิตอยู่ในมหาลัยได้อย่างสงบสุขก็ทำตามที่ฉันบอกก็พอ เริ่มต้นด้วยวันอาทิตย์นี้เลย”

“...”

“แกต้องไปเที่ยวสวนสยามกับพวกฉัน!

“คะ...ครับ?!

 

“รถเมล์มาแล้ว เร็วสิวะไอ้แว่น!

ผมหันไปลากไอ้แว่นที่พอจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ตรงป้ายรถเมล์ก็ดันสะดุดล้มจนหน้าทิ่ม เดือดร้อนผมต้องวกกลับไปกระชากคอเสื้อมันแล้วลากขึ้นรถเมล์อย่างรวดเร็ว

หวุดหวิดจนเกือบจะตกรถตายแล้วไหมล่ะ!

เมื่อคืนพวกเราอยู่ทำรายงานกันจนถึงตีสามกว่าๆ เห็นจะได้ แล้วก็ผล็อยหลับกันไปทั้งคู่ ตื่นมาอีกทีตอนนาฬิกาในมือถือของผมปลุกนั่นแหละ เป็นการค้างคืนแบบไม่ได้คิดว่าจะให้มันค้างแต่แรกด้วยซ้ำ แต่เพราะรายงานผมเลยปล่อยเลยตามเลยไป พอนาฬิกาปลุกก็รีบอาบน้ำแต่งตัวออกมานี่แหละ แน่นอนว่าไอ้แว่นใส่ชุดเดิม...

“โชคดีนะเนี่ยที่มีที่นั่งเหลือสองที่พอดี”

ผมยื่นหน้าไปคุยกับไอ้แว่นที่นั่งอยู่เบาะเดี่ยวด้านหน้า มันหันมาพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะทำการเปิดกระเป๋าสะพายตรวจดูสัมภาระของตัวเอง

เอี๊ยด

รถเมล์จอดที่ป้ายต่อไป มีคนไหลทะลักขึ้นมามากมายก่อนจะปิดท้ายด้วยคุณยายคนหนึ่งที่หอบของพะรุงพะรังพอสมควร เห็นแบบนั้นผมก็เตรียมที่จะลุกขึ้นให้คุณยายนั่ง ทว่า...

“เอ่อ...คะ...คุณยาย เชิญนั่งครับ”

ไอ้แว่นลุกขึ้นไปก่อนผม!

มันลุกไปช่วยคุณยายถือของแล้วประคองพามานั่งตรงที่ของตัวเอง ผมได้แต่นั่งนิ่งมองการกระทำของมันอย่างคาดไม่ถึงก่อนจะลุกขึ้นให้ผู้หญิงวัยทำงานคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าพอดีนั่งที่ของผมแทน

“เชิญนั่งเลยครับ”

“ขอบคุณมากนะคะ”

เธอหันมาขอบคุณผมที่กำลังส่งยิ้มให้ ผมรีบเดินเข้าไปหาไอ้แว่นที่ยืนเกาะราวอยู่แถวประตู พอมันหันมาเห็นผมก็รีบหันขวับไปมองตรงจุดที่ผมนั่งอยู่เมื่อกี้

“ใจดีเหมือนกันนะแก”

ไอ้แว่นไม่ได้ตอบอะไรนอกจาก้มหน้างุดเหมือนมุดหารูหนีก็ไม่ปาน เอาเถอะ ผมว่าผมเริ่มจะชินกับนิสัยของมันทีละนิดแล้วล่ะนะ อีกอย่าง...

ถึงภายนอกจะมืดมนและดูไม่น่าคบหามากแค่ไหนก็ตาม แต่ภายในจิตใจของมัน ผมกลับคิดว่า...ไอ้แว่นเป็นลูกผู้ชายที่ใจดีคนหนึ่งเลยทีเดียว

 

 

 

บับเบิ้ลบิวชวนคุย :

มาอัพตอนที่  9 แล้วค่า ความใกล้ชิดระหว่างแว่นกับฟรีเริ่มก่อตัวขึ้นมาทีละนิดๆ แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นพี่สายฟ้าก็ยังรุกไม่เลิก เอ๊ะ หรือจะแค่ทำไปเพราหวงน้องสาวกันนะ? มาเอาใจช่วยความรักของฟรีครั้งนี้กันด้วยนะคะ ว่าสุดท้ายแล้วบทสรุปจะส่งผลให้ใครเป็นพระเอกตัวจริงของเรื่องนี้ 55555

นิยายเรื่องนี้จะตีพิมพ์กับสนพ. DEEP นะคะ ฝากติดตามด้วยจ้า

#คนที่ผมไม่รู้จัก ติดแฮชแท็กนี้เพื่อเม้ามอยกันในทวิตเตอร์ได้เลยยยย



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

187 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 13:14

    สนุกจ้า
    #146
    0
  2. #131 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 12:49
    แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม เดี๋ยวก็หวั่นไหวแล้วเหอะ
    #131
    0
  3. #25 aunaunmtyj (@aunaunmtyj) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 20:23
    งานดีอ่าาาส
    #25
    0