Sweet Sins > ต้ อ ง " ห้ า ม " รั ก YAOI EP 1.2

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 1.2 พี่เขยของผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    3 มิ.ย. 61



“ห้องของน้องอังอยู่ชั้นล่างนะครับ เป็นส่วนตัวที่สุดแล้วนะ พี่ยังอยากอยู่ห้องนี้เลย”

พี่บาร์เดินนำผมเข้ามาในบ้าน ตลอดทางเขาชี้นู่นชี้นี้พร้อมอธิบายโซนต่างๆของบ้านให้ฟัง ตอนแรกผมพอจะรู้มาบ้างว่าป้าตาลค่อนข้างมีฐานะ อีกทั้งพี่ใบบัวก็ยังมีหน้าที่การงานที่ดีอีกต่างหาก เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าจะรวยขนาดนี้! ถ้าไม่นับรวมตัวบ้าน บริเวณสวนรอบบ้านก็กินเนื้อที่เท่าบ้านผมที่ต่างจังหวัดเลยอ่ะ

“ห้องของน้องอังจะเข้าได้สองทางนะ จะเดินอ้อมสวนนอกบ้านไปก็ได้ หรือจะเดินเข้าบ้านมาก่อนแล้วออกทางประตูหลังก็ได้ทั้งนั้น”

ว่าพลางเปิดประตูหลังที่อยู่ติดกับโซนของห้องครัวออกไป ตัวห้องของผมอยู่แยกออกมาจากตัวบ้านหลัก เป็นห้องขนาดใหญ่พอสมควร มีประตูหน้าต่างรายล้อม และเพราะที่สวนของบ้านเต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้เลยทำให้อากาศของที่นี่ค่อนข้างสดชื่น มีลมพัดโชยตลอดเวลา

“ห้องนี้พี่กับใบบัวช่วยกันออกแบบและสร้างไว้เผื่อเวลามีงานที่ต้องใช้ความคิด หรืออยากใช้ไอเดียวสร้างสรรค์ จะได้มีโซนส่วนตัวแยกออกมา แต่พอรู้ว่าน้องอังจะมาอยู่ด้วย ใบบัวเลยบอกให้ยกห้องนี้ให้ไปเลย”

“เสียดายที่ใบบัวไม่อยู่ ไม่งั้นผมคงได้ขอบคุณด้วยตัวเอง”

“เดี๋ยวสิ้นเดือนนี้ก็กลับมาแล้วล่ะครับ เข้าไปดูห้องก่อนไหม”

พยักหน้ารับ ผมจำเรื่องของพี่ใบบัวได้ไม่ค่อยมากนักเพราะเราอายุห่างกันเป็นสิบปี แต่แม่บอกว่าตอนเด็กๆเราสองคนสนิทกันมาก พี่ใบบัวจะชอบมาเล่นกับผมและดูแลผมอย่างดีเวลาแม่กับป้าตาลพาพวกเรามาเจอกัน คงเพราะพี่ใบบัวเป็นลูกคนเดียวและไม่มีพี่น้องที่ไหน ก็เลยรักและเอ็นดูผมมากเป็นพิเศษ ตอนนี้ผมโตพอที่จะรับรู้เรื่องราวทุกอย่างแล้ว ถ้ามีอะไรที่ช่วยได้ ผมเองก็อยากช่วยและตอบแทนพี่ใบบัวเหมือนกันนะ

พลั่ก!

“อ๊ะ!

“เฮ้ยพี่ระวัง!

หมับ! ตุ้บ!

คว้าแขนคนตัวเล็กที่คาดว่าคงสะดุดพื้นต่างระดับของห้องเข้าจนเกือบล้มหน้าทิ่มพร้อมกระชากเข้าหาตัวแบบเต็มแรงด้วยความตกใจ ส่งผลให้ผมที่ไม่ได้ยืนปักหลักอย่างมั่นคงนักหงายหลังตึงไปกับพื้นโดยมีพี่บาร์ล้มทับตามลงมาติดๆ!

วงแขนโอบกอดร่างบางนี้เอาไว้แนบแน่นอย่างลืมตัว

“พะพี่ขอโทษครับ น้องอังเจ็บหรือเปล่า”

เอ่ยอย่างละล้ำละลัก พี่บาร์เงยหน้าขึ้นมองผม สีหน้าและท่าทางเป็นกังวลอย่างชัดเจน ฝฝ่ามือของผมแผ่นาบไปบนแผ่นหลังอ้อนแอ้นของอีกฝ่าย

ทำไมนะเป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ๆ แต่ผมกลับรู้สึกว่าเขาช่างบอบบางเหลือเกิน

“ผมไม่เป็นไรหรอก พี่นั่นแหละ เดินยังไงให้สะดุดได้เนี่ย บ้านตัวเองแท้ๆเลยนะ”

“ขอโทษแล้วกันครับที่พี่ซุ่มซ่าม”

“ฮ๋าๆๆ โอ๋ๆๆผมไม่ได้หมายความว่างั้นสักหน่อย อย่าทำหน้าบึ้งสิพี่”

ปล่อยมือข้างหนึ่งออกจากเอวบางเพื่อเอามาจิ้มแก้มพี่บาร์เล่น ความนุ่มนิ่มและนุ่มนวลของผิวหน้าเขาทำเอาผมชะงักค้างอยู่ในท่านั้น ความตัวเล็กและยิ้มง่ายของพี่บาร์กำลังทำให้ผมสับสนและมองเขาเด็กกว่าอยู่เรื่อย! หนักกว่านั้นคือกูกำลังนึกถึงหลานชายวัยสองขวบลูกของพี่สาวผมที่ต่างจังหวัดนั่นแหละ!

“อย่ามาทำเหมือนพี่เป็นเด็กสิครับน้องอัง”

เขาปัดมือผมออกก่อนจะยันตัวลุกขึ้น แก้มขาวๆป่องขึ้นเล็กน้อย จะผิดไหมหากผมจะมองว่าแม่งโคตรน่าเอ็นดู!!! ดวงตาปรือๆเหมือนคนง่วงนอนนั่นโคตรน่ามันเขี้ยวเลย!

“ง่วงนอนเหรอพี่”

“ครับ?”

“เห็นหลับตาคุยกับผมอ่ะ”

“พี่ตาตี่ครับ!

“ฮ่าๆๆๆ”

หลุดขำออกมาจนท้องแข็งเมื่ออีกฝ่ายขึ้นเสียงพร้อมพยายามเบิกตาให้กว้างเพื่อถลึงตาใส่ผม แต่ยิ่งทำผมยิ่งขำ คนบ้าอะไรวะ ทำห่าอะไรก็ดูน่าเอ็นดูไปหมดเลย

“น้องอังใจร้าย ไหนใบบัวบอกว่าเป็นเด็กเรียบร้อยน่ารักไง”

“นั่นมันผมตอนห้าหกขวบป่ะพี่ ผ่านมากี่ปีแล้ว ตอนนี้ผมก็แค่เด็กขี้แกล้งคนหนึ่งเท่านั้นแหละ”

“แล้วทำไมต้องแกล้งพี่ด้วยล่ะครับ พวกเราเพิ่งเจอกันไม่ถึงชั่วโมงเลยนะ”

“ไม่รู้สิ ผมแค่ชอบแกล้งคนน่ารักเท่านั้นเอง เวลาคนน่ารักโกรธมันจะยิ่งน่ารัก พี่ไม่รู้เหรอ”

ยักคิ้วข้างหนึ่งให้คนที่นั่งอ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าอึ้งเพราะคำพูดของผมหรือความหน้าด้านที่กล้าแกล้งว่าที่พี่เขยของตัวเองขนาดนี้กันแน่

หมับ!

“แมลงวันบินเข้าไปแทะขี้ฟันแล้ว”

“อ๊ะ บะบ้าเหรอครับ”

โดนปัดมือที่เอื้อมไปกดปิดปากของอีกฝ่ายออกอีกครั้ง ผมแกล้งมากไปหรือเปล่านะ แค่คิดว่าการแกล้งคนเป็นวิธีสร้างความสนิทสนมที่รวดเร็วกว่าการมาทำหน่อมแน้มใส่กันก็เท่านั้น

“โทษทีพี่ ผมไม่มีพี่น้องผู้ชาย แต่ว่าก็อยากจะมีพี่ชายหรือน้องชายมาตลอด ตอนเด็กๆอยากจะเล่นรถบังคับในบ้านก็ดันมีแต่ตุ๊กตาบาร์บี้ของพี่สาว บอกตามตรงว่าตอนแรกผมโคตรเกร็งเลยพี่ แต่พอรู้ว่ามีพี่อยู่ที่นี่ด้วย ถึงจะยังไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่ผมโล่งใจขึ้นนะ เหมือนอย่างน้อยก็มีพี่ชายล่ะมั้ง”

ผมเปิดใจเล่าความรู้สึกของตัวเองให้พี่บาร์ฟัง ไม่รู้ทำไมถึงมีความรู้สึกแบบนี้ได้ ทั้งที่เพิ่งเจอกันยังไม่ถึงชั่วโมงอย่างที่เขาว่า แต่ว่าในใจของผมมัน

เหมือนเราเคยเจอกันมาก่อน

นานแสนนาน

“ถ้างั้นเราก็มีความคิดเดียวกันสินะครับ”

“หืม?”

“พี่เองก็อยากมีพี่น้องเหมือนกัน จะผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้แต่ถ้าเป็นผู้ชายก็จะดีกว่าเพราะความชอบของเราคงไม่ต่างกันนัก ดังนั้นตอนที่รู้จากคุณแม่กับใบบัวว่าน้องอังจะมาอยู่ที่นี่และทำงานด้วยพี่เลยตื่นเต้นมาก เมื่อคืนก็นั่งค้นข้อมูลทั้งคืนว่าเด็กหนุ่มวัยนี้จะมีความชอบแบบไหนและควรชวนคุยเรื่องอะไรถึงจะสนิทสนมกันได้ แต่เอาเข้าจริงๆพี่กับประหม่าจนลืมเรื่องที่ตั้งใจจะชวนคุยไปเสียหมด ลงท้ายก็เลยพูดแต่เรื่องที่ตัวเองถนัดและอยากจะพูดทั้งนั้น ฮะๆๆ”

พวกเรื่องต้นไม้ดอกไม้สินะ ไม่คิดเลยว่าบนโลกนี้จะยังมีผู้ชายที่ชอบเรื่องพวกนี้อยู่ด้วย

“แปลว่าผมกับพี่คิดเหมือนกันสินะ”

“ครับ น้องอังทำให้พี่นึกถึงเด็กคนหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว เด็กคนนั้นเข้ามาทำให้โกของพี่สดใสขึ้นเยอะเลยล่ะครับ”

“ถ้าเป็นเด็กน่ารักขนาดนั้น กวนประสาทแถมชอบแกล้งอย่างผมคงไม่ใช่หรอกพี่”

“แน่ล่ะครับ เพราเด็กคนนั้นทั้งเรียบร้อยน่ารักและอ่อนหวานยิ่งกว่าเด็กผู้หญิงอีกนะ ที่พี่ชอบต้นไม้ดอกไม้พวกนี้ก็เพราะเด็กคนนั้นชอบเอาดอกไม้มาให้พี่เป็นประจำเลย”

“เด็กนั่นเป็นตุ๊ดป่ะพี่”

“ไม่ใช่หรอกครับ!

พี่บาร์ถลึงตาใส่อีกรอบ ผมกลั้นขำเต็มที่เพราะกลัวจะโดนโกรธจริงจัง คือไม่ใช่ว่าดวงตาเล็กๆของเขามันจะน่าเกลียดหรอกนะ อย่างที่บอกว่ามันน่าเอ็นดูเสียจนผมอยากจะเอามือไปบีบหน้าเขาเล่นเลยล่ะ

“พี่ว่าเรารีบไปดูห้องกันดีกว่าครับ อีกอย่างน้องอังจะได้นอนพักผ่อนด้วย เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะพาไปซื้อพวกของใช้ส่วนตัว”

“ดีเลยพี่ ผมอยากทัวร์ให้ทั่วเลย วันหลังจะได้ไปเองได้”

“งั้นพรุ่งนี้พี่อาสาเป็นไกด์ให้เอง ไปครับ ลุก”

พี่บาร์ลุกขึ้นยืนก่อนก่อนจะส่งมือมาให้เพื่อช่วยดึงผมขึ้น เห็นแบบนั้นผมเลยส่งมือกลับและอาศัยจังหวะตอนคนตัวเล็กทุ่มสุดแรงเพื่อดึงผมขึ้น

หมับ!

“อ๊ะ”

ปึก!

ออกแรงดึงกลับจนเขเป็นฝ่ายเซถลาเข้าซบแผงอกผมเองเสียอย่างงั้น กลิ่นหอมของร่างและและเส้นผมโชยเข้าจมูกจนเผลอสูดดมอย่างลืมตัว

ฟืด!

หะหอมฉิบ

“อย่าแกล้งพี่สิครับ”

“พี่ก็อย่าน่ารักมากนักสิ บอกแล้วว่าผมชอบแกล้งคนน่ารัก”

ก้มลงกระซิบข้างหูพี่บาร์ก่อนจะผละตัวออกห่างแล้วเดินเข้าไปสำรวจห้องนอนของตัวเองก่อน น่าแปลกที่ผมไม่สามารถหุบยิ้มได้เลย

น่ารักจนอดแกล้งไม่ได้จริงๆนั่นแหละ!

 

และนั่นคือจุดเริ่มต้นความรักที่ “ต้องห้ามรัก” ของผม

ผมไม่เคยคิดเลยว่าการแกล้งเพราะสนุกจะนำพามาซึ่งคนสำคัญของหัวใจ

 

 

บับเบิ้ลบิวชวนคุย :

มาอัปตอนที่ 1.2 ต่อค่า เด็กขี้แกล้งที่มักจะชอบแกล้งเฉพาะ “คนน่ารัก” อย่างน้องอังจะเป็นฝ่ายแกล้งจนหวั่นไหวเสียเองเมื่อไหร่นั้นต้องติดตาม ส่วนพี่บาร์...นอกจากแฟนสาวที่ใกล้จะแต่งงานกันอยู่รอมร่ออย่างพี่ใบบัวแล้วเขายังมีเด็กชายตัวน้อยผู้ซึ่งอยู่ใน “ความทรงจำ” เพิ่มมาอีกคนด้วยสิ ความรักที่ “ต้องห้ามรัก” ของทั้งคู่จะดำเนินต่อไปในรูปแบบไหนกันน้า ฝากติดตามด้วยนะคะ!

#ต้องห้ามรัก #น้องอังพี่บาร์ ติดแฮชแท็กนี้ในทวิตเตอร์ได้เลยจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

3 ความคิดเห็น