Sweet Sins > ต้ อ ง " ห้ า ม " รั ก YAOI EP 1.2

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1.1 พี่เขยของผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    1 มิ.ย. 61



ตอนที่ 1

พี่เขยของผม

 

“ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอแม่”

ผมโวยวายใส่แม่ที่บังคับให้ลุกขึ้นมาเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมที่ชอบทำให้มันตั้งๆชี้ๆโดยการเอาที่คาดผมคาดไว้ถูกทำให้เรียบร้อยแม่จดการหักที่คาดผมของผมทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหวีผมหน้าม้าให้ปรกลงมาก่อนจะสวมแว่นตากรอบดำทับลงไป

“เห็นไหม ค่อยดูเรียบร้อยเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย เมื่อกี้อย่างกับนักเลงหัวไม้!

“แต่แบบนี้มันไม่เท่อ่ะแม่ ดูดิ เหมือนลุงวัยสามสิบเลย”

มองสารรูปตัวเองในกระจกด้วยไม่ชอบใจกับลุกค์ใหม่ที่แม่สรรค์สร้างให้ ผมเพิ่งอายุสิบเก้าเองนะ ทำไมต้องให้ทำตัวแก่กว่าอายุตัวเองด้วยเล่า!

“อย่าบ่นๆ ถ้าไม่เลิกบ่นฉันจะได้เอาสากมาแพ่นกบาลแก”

“นี่ผมลูกแม่นะ”

“เออ! รู้ ก็เจ็บท้องคลอดออกมาเองถึงได้มานั่งจ้ำจี้จ้ำไชอยู่แบบนี้ไง จำไว้นะไอ้อัง ป้าตาลเขาชอบเด็กเรียบร้อยเด็กขยัน ไปอยู่นู่นก็ทำตัวดีๆให้เขาเอ็นดูล่ะรู้ไหม”

“รู้แล้วน่า แม่บอกเป็นร้อยลอบแล้วเนี่ย”

“ต่อให้เป็นพันรอบก็จะบอก ตั้งใจทำให้งานเก็บเงินส่งตัวเองเรียนให้จบให้ได้นะไอ้อัง แม่เป็นกำลังใจให้”

ผมเสมองไปทางอื่น เอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเองไว้ทำเป็นไม่สนสิ่งที่แม่พูด ขืนสนใจมีหวังได้ร้องไห้เป็นเผาเต่าแหง ผมไม่อยากถูกล้อว่าเป็นลูกแหง่ติดแม่ตอนอายุสิบเก้าหรอกนะ มันไม่เท่เอาเสียเลย

กะอีแค่ไปทำงานเก็บเงินส่งตัวเองเรียนแค่นี้ คนอย่างไอ้อังไม่กลัวอยู่แล้ว!!!

 

“โอ๊กกกกกกกกกกกก!!!

ลืมบอกไปว่าผมอาจไม่กลัวสิ่งใดในใต้หล้า แต่เรื่องเมารถนี่ให้กราบกูก็ยอม!!!

สามชั่วโมงต่อมาแท็กซี่ที่แม่โบกให้ผมนั่งมาบ้านป้าตาลก็พาผมฝ่าด่านรถติดมรณะมาจนถึงที่หมายจนได้ พอมาถึงผมก็มุ่งตรงไปที่ถังขยะหน้าบ้านแล้วโก่งคออ้วกแบบไม่คิดชีวิต รู้สึกตาลายและมึนหัวคล้ายจะเป็นลมอีกด้วย ให้ตายสิ รู้งี้ซื้อหอยลายกระป๋องขึ้นมากินบนรถด้วยก็ดี!

ลืมบอกไป ผมเป็นพวกไม่ถูกกับรถยนต์ที่มีแอร์ทุกชนิด จะเมารถและอ้วกแบบนี้ทุกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพอมีวิธีแก้คือผมจะซื้อหอยลายกระป๋องที่มีขายตามเซเว่นหรือมินิมาร์ทขึ้นไปเปิดกินบนรถ กลิ่นของมันจะกลบกลิ่นเหม็นของแอร์และทำให้ผมมีชีวิตอยู่ต่อได้โดยไม่เมารถ

“โอ๊กกกกก!!!

เอาลำไส้กูออกมาด้วยเลยไหม

“ไหวไหมครับ เอ้านี่เผื่อจะช่วยทำให้ดีขึ้น”

ใครบางคนเดินเข้ามาคุยกับผมพร้อมส่งยาดมให้ ผมรีบตะครุบเอามันมาเปิดดมเพราะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะไม่ไหวแล้วจริงๆ บ้านนอกเข้ากรุงของแท้เลยไอ้อัง!

“ขอบใจมากนะ นาย

คำพูดทุกอย่างถูกกลืนหายกลับเข้าไปในลำคอ คนตรงหน้าที่สูงแค่อกผมยิ้มแป้นจนตาหยี มะไม่ผิดแน่ๆ ทั้งรอยยิ้ม ดวงตา และส่วนสูง

ไอ้คุณพ่อพระผีเสื้อคนนั้นนี่หว่า!!!

แต่ท่าทางเขาจะจำผมไม่ได้แฮะ คงเพราะผมไม่ได้ทำผมตั้งและแต่งตัวเหมือนเด็กแว้นอย่างในวันนั้นล่ะมั้ง ว่าแต่หมอนี่บ้านอยู่แถวเหรอเนี่ย โลกกลมจริงวุ้ย

“พี่ชื่อบาร์นะครับ คุณแม่ให้พี่มารอรับเรา พอดีคุณพ่อกับคุณแม่มีธุระด่วน ส่วนใบบัวก็บินไปทำงานที่ต่างประเทศอีกแล้ว”

เขาเอ่ยออกมาเป็นชุดราวกับพวกเรารู้จักกันมาสามชาติ เดี๋ยวก่อนนะ ชื่อที่เขาพ่นออกมานั่นมันฟังดูคุ้นหูพิกล แถมเมื่อกี้เขายังบอกอีกว่ามารอรับผม

ใช่ไหม?

“ขอโทษนะ นายเป็น

“ฮะๆๆ ดูทำหน้าเข้าสิ โอเค งั้นพี่ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลยแล้วกันนะ พี่ชื่อบาร์ครับ เป็นแฟนของใบบัวลูกสาวของคุณแม่ตาลกับคุณพ่อศร ถ้าจะพูดให้เข้าใจง่ายคือพี่เป็นว่าที่ลูกเขยของป้าเรานั่นแหละ ว่าแต่เราคือน้องอังใช่ไหม”

“ชะใช่ ผมชื่ออัง”

ตอบรับไปแม้จะยังงงๆอยู่ ผู้ชายที่แสนใจดีแม้กระทั่งกับผีเสื้อตัวนั้นคือแฟนของพี่ใบบัวเหรอเนี่ย! ความจริงแม่ก็บอกมาเหมือนกันว่าที่บ้านนี้อาศัยอยู่กันสี่คนคือป้ากับลุง พี่ใบบัวลูกสาวของป้าและ

แฟนของพี่ใบบัว

คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคนๆนี้

“งั้นก็ถูกคนแล้ว เข้าไปในบ้านสิครับ พี่จะพาไปที่ห้องนะ”

พี่บาร์ยังคงยิ้มไม่เลิกขณะที่พูดคุยกับผม ดูเป็นเข้าใจดีและเข้ากับคนอื่นได้ง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะ อย่างน้อยการแสดงออกของเขาก็ไม่ทำให้ผมประหม่าในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแล้วกัน

“ขอบคุณมากนะพี่”

“หืม?”

“นี่ไง”

ผมชูยาดมขึ้นพร้อมส่งยิ้มให้เขาเป็นครั้งแรก ต้องมามองหน้าคนอื่นผ่านเลนส์แว่นแบบนี้มันไม่ชินยังไงไม่รู้ ถึงจะเป็นแว่นธรรมดาๆก็เหอะ ยิ่งไปกว่านั้นคือผมหน้าม้าของผมมันค่อนข้างยาวเพราะไม่ได้ตัดมานาน เล่นหวีผมปรกหน้าลงมาแบบนี้ก็บดบังทัศนียภาพกันพอดี!

“ยิ้มแบบนี้ดูเป็นมิตรขึ้นเยอะเลยนะครับ ดีแล้วล่ะ การที่ต้องมาอยู่ในสถานที่ที่เราไม่คุ้นชินแถมยังไกลจากบ้านของตัวเองบ้านนี้ รอยยิ้มจะช่วยสร้างมิตรภาพที่ดีและทำให้เราปรับตัวเข้ากับคนอื่นได้ง่ายขึ้นด้วยนะ”

คนตัวเล็กบอกพลางยกแขนขึ้นคล้ายท่าเอื้อมมือมาที่หัวของผม การกระทำของทำให้ผมหยุดชะงักพอๆกับอีกฝ่ายเองก็ชะงักไปเหมือนกัน

“ขะขอโทษนะครับ พอดีพี่ติดนิสัยชอบลูบหัวคนอื่นโดยเฉพาะคนที่เด็กกว่า มันอดรู้สึกเอ็นดูไม่ได้”

พี่บาร์ส่งยิ้มแห้งๆมาให้ มือของเขาค้างเติ่งกลางอากาศ ไม่ใช่เพราะผมส่งสายตาดุดันหรือว่าแยกเขี้ยวใส่หรอกนะ แต่เพราะเขาเอื้อมมือก็แล้ว เขย่งก็แล้วแต่ก็ยังไม่สามารถลูบหัวผมได้ต่างหากล่ะ

จะบอกว่าพี่บาร์แม่งเตี้ยเกินไปกูก็กลัวเขาจะคิดมาก

เอ้า! งั้นกูผิดเองก็ได้ที่สูงเกินไป

หมับ

ผมรั้งแขนพี่บาร์ที่กำลังหมุนตัวจะเดินต่อเอาไว้ก่อนจะกระตุกให้เขาหันกลับมา ทิ้งตัวลงนั่งชันเช่าข้างหนึ่งลงกับพื้นอีกข้างหนึ่งตั้งฉากเอาไว้ก่อนจะดึงมือเล็กๆนี่ให้มาวางบนหัว

“แค่นี้ก็ลูบได้แล้วใช่ไหมพี่”

เหยียดยิ้มเล็กน้อยพลางจ้องหน้าคนที่กำลังยืนอึ้งอย่างไม่หลบสายตา ผิวขาวๆที่พอโดนแสงแดดทีก็กลายเป็นสีชมพูหน่อยๆโคตรเข้ากับร่างกายผอมบางนี้เลยจริงๆ

“งั้นก็ยินดีต้อนรับนะครับ”

“น้องอัง”

ปุงๆๆๆๆๆๆ

ราวกับมีใครมาจุดพลุอยู่ในหัวใจของผม รอยยิ้มที่ทำให้คิดถึงดอกทานตะวันในหน้าร้อนของพี่บาร์ตอกลึกลงในก้อนเนื้อข้างซ้ายของผมเสียแล้ว

บะบ้าน่า!

ความรู้สึกแบบนี้อาการใจเต้นแรงแบบนี้นี่มันนี่มัน

เป็นอาการข้างเคียงของคนเมารถใช่ไหม!

 

 

บับเบิ้ลบิวชวนคุย :

มาอัปตอนที่ 1.1 ค่า พรหมลิขิตชักนำให้น้องอังกับพี่บาร์ได้หวนมาเจอกันอีกแล้ววว  คนหนึ่งก็ห้าวเป้งตามประสาเด็กวัยทระนง ขณะที่อีกคนก็อบอุ่นออนโยนใจดีราวกับพ่อพระ ผู้ชายเจ้าของรอยยิ้มดอกทานตะวันในหน้าร้อน >___<// ไม่รู้ว่าอาการที่น้องอังเป็นอยู่ตอนนี้คืออาการข้างเคียงของคนเมารถหรืออาการตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบกันแน่! แต่อย่าลืมนะว่าคนๆนี้น่ะเป็นว่าที่พี่เขยเชียวนะ! เรื่องราวของทั้งคู่จะเป็นยังไงต่อไป ติดตามกันไปเรื่อยๆน้า

#ต้องห้ามรัก #น้องอังพี่บาร์ ติดแฮชแท็กนี้ในทวิตเตอร์ได้เลยจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Cosmo_ (@PrayAlive) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 12:54
    เมารถอะไรล่ะ อังงงง แหม่
    #3
    0
  2. #2 loveboss (@loveboss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 22:18
    ตายละแฟนพี่จะมาเป็นแฟนน้องรอๆ5555
    #2
    0
  3. #1 SUPPERBOsSboss (@SUPPERBOsSboss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 17:56

    เห้ จะมาเอาพี่เขยไปเป็นลูกสะใภ้ไม่ได้นะ55555555555555555

    #1
    0