Sweet Sins > ต้ อ ง " ห้ า ม " รั ก YAOI EP 1.2

ตอนที่ 1 : บทนำ “อัง” ศุมาลิน กับ โก “บาร์” ริ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    1 มิ.ย. 61



Sweet Sin

ต้อง “ห้าม” รัก

 

บทนำ

“อัง” ศุมาลิน กับ โก “บาร์” ริ

 

“เฮ้ยไอ้อัง แล้วมึงจะเอาไงต่อวะ อย่าบอกนะว่าต้องดรอปเรียนก่อน”

ไอ้โจ๊ก เพื่อนร่วมก๊วนของผมเอ่ยถามขณะที่พวกเรานัดกันมาสังสรรค์ในช่วงปิดเทอมใหญ่ของเด็กเพิ่งจบมัธยมปลาย ช่วงเวลานี้คนส่วนใหญ่จะเริ่มจัดการเรื่องขึ้นมหาวิทยาลัยกันแล้ว ยกเว้นก็แต่ผม

“คงงั้นว่ะ ทำไงได้วะ บ้านกูไม่มีตังค์ แถมกู้กองทุนอะไรก็ไม่ผ่านสักอย่าง”

ตอบแบบขอไปที ผมเริ่มจะหมดอาลัยตายอยากกับชีวิตของตัวเองแล้ว เพราะถึงแม้ว่าผมจะตั้งใจกับมันมากแค่ไหน แต่พระเจ้าก็ไม่เคยอยู่ข้างผมเลย

ในชีวิตผมมีแค่แม่กับพี่สาวสองคน พ่อของผมเสียไปนานแล้ว แม่ต้องทำงานอย่างหนักเพื่อเลี้ยงดูเราสองคนพี่น้องจนเมื่อพี่สาวผมแต่งงานมีครอบครัวไป แม้ก็เริ่มเจ็บออดๆแอดๆทำงานหนักไม่ได้และย้ายไปอยู่กับพี่สาวเพื่อเลี้ยงหลาน แน่นอนว่าผมตามไปอยู่ด้วย แต่นั่นยิ่งทำให้ครอบครัวของเราขัดสนเรื่องเงินมากขึ้น จนกระทั่งเมื่อคืนนี้ แม่ก็ออกคำคำสั่งขั้นเด็ดขาดกับผมมา

 

แกต้องย้ายไปอยู่กับป้าตาล ที่นั้นป้าตายมีงานให้แกทำ มีบ้านให้แกซุกหัวนอน แกจะมีอนาคตที่ดีมากกว่ามาจมปลักอยู่ที่นี่เข้าใจไหมไอ้อัง

 

ป้าตาล คือพี่สาวของแม่ผมเอง ผมเคยเจอป้าไม่กี่ครั้งเมื่อตอนเด็กๆ ป้าเป็นคนใจดีและรักญาติพี่น้องมาก ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างจากครั้งก่อนๆนักคือป้าอยากจะช่วยครอบครัวของผมที่เริ่มเข้าขั้นวิกฤตแทบจะกินข้าวคลุกเกลือกันอยู่แล้ว

“แต่พวกมึงไม่ต้องห่วง กูจะย้ายไปอยู่กับป้าที่กรุงเทพฯ แม่บอกว่าป้ามีงานให้ทำ มีบ้านให้อยู่ อีกไม่นานก็จะเก็บเงินแล้วเรียนตามพวกมึงไปนะ”

“โฮ ไอ้อังศุมาลินยอดขมองอิ่มของไอ้โจ๊กกกก”

ว่าพลางดึงตัวผมเข้าไปกอดแล้วเอาหัวหยิกหยอยเหมือนฝอยขัดหม้อของมันถูไถหน้าผมไปมา

“เลิกเรียกกูว่าอังศุมาลินสักทีเหอะไอ้เวร!

“ทำไมวะ กูว่ามุ้งมิ้งกระดิ่งแมวดีออก”

“แดกตีนกูก่อนไหมล่ะ”

“ไอ้เลว ไอ้โหดกับเพื่อนฝูง!

มันก่นด่าผมเป็นชุดก่อนจะหันไปอ้อนเพื่อนคนอื่นตามนิสัยของตัวเอง ผมกระดกเบียร์ในมือเข้าปากทว่าน้ำสีอำพันในกระป๋องกลับไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

“เบียร์หมดว่ะ กูไปซื้อก่อน”

“เผื่อพวกกูด้วย”

พยักหน้ารับคำสั่งเพื่อนก่อนจะเดินออกจากบ้านไอ้โจ๊กไปที่เซเว่นหน้าปากซอย ดีที่บ้านมันไม่ได้ห่างจากเซเว่นมากนักไม่งั้นผมคงไม่เป็นฝ่ายเสียสละออกมาเองแบบนี้หรอก

เมื่อยตายห่า!

หมับ!

“หยุดก่อนครับ!

แขนถูกรั้งไว้ในช่วงจังหวะที่กำลังจะเลี้ยวตรงหัวมุมเพื่อเข้าเซเว่น ผมหยุดกึก ขาที่กำลังจะก้าวชะงักข้างก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าของมือที่จับแขนผมเอาไว้อย่างงุนงง

ผู้ชายตัวผอมบาง สูงแค่หน้าอกผมเท่านั้น หน้าตาจัดอยู่ในระดับจิ้มลิ้ม ผมสีดำตัดสั้นเป็นระเบียบ ผิวขาวตัดกับเสื้อโปโลสีเหลืองที่เขาใส่อยู่ กางเกงขาสั้นเทียมเข่าสีดำ ค่อนข้างเป็นหนุ่มตี๋เลยก็ว่าได้  อ่านี่ผมสังเกตเขามากเกินไปไหมนะ?

“ว่า?”

ถามออกไปห้วนๆพลางมองมือเขาที่ยังจับแขนผมอยู่ คนตัวเล็กกว่าเงยหน้ามองก่อนจะส่งยิ้มให้จนตาหยี สาบานว่าเขชาลืมตาคุยกับผมแล้ว

หนุ่มหนาตี๋กำลังมาแรงหรือไงวะ!

“ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ แต่ว่าคุณกำลังจะเหยียบมัน”

“เหยียบมัน?”

ขมวดคิ้วมุ่นงุนงง เขาไม่ตอบข้อสงสัยผมแต่มองไปบนพื้นซึ่งเป็นจุดที่ผมกำลังจะก้าวเท้าเหยียบลงไปเมื่อกี้ ตรงนั้นมี

ผีเสื้อปีกขาดนอนพะงาบๆอยู่

“ผมว่ามันยังไม่ตาย ถ้ามันไปหลบในที่ที่ปลอดภัยได้มันน่าจะรอดนะครับ”

“อ่างั้นเหรอ”

“ไอ้โกบาร์ริ! ก็ว่ารีบวิ่งไปไหน มาสร้างเรื่องอีกแล้วเหรอฮะ”

ชายหนุ่มร่างสูงพอๆกับผมวิ่งเข้ามาหาคนตัวเล็กก่อนจะแกะมือเขาออกไปจากแขน ผมรีบถอยหลังออกมาจากผีเสื้อตัวนั้นก่อนจะเผลอเหยียบมันเข้าจริงๆ

“ดูผีเสื้อตัวนี้สิ เกือบไปเกิดใหม่แล้วไหมล่ะ”

ตรงเข้าไปช่วยชีวิตผีเสื้อขึ้นมาทันที ชายหนุ่มอีกคนหันมาก้มหัวให้ผมเหมือนจะขอโทษแทนก่อนจะวิ่งตามชายตัวเล็กคนนั้นข้ามไปทางสวนสาธารณะอีกฝั่ง ทิ้งผให้ยืนอยู่ที่เดิมด้วยอาการเหวอรับประทาน

“โกบาร์ริเหรอ?”

คนบ้าอะไรชื่อโกบาร์ริฟะ เล่นเอาตกใจไปวูบหนึ่งเลยเพราะเผลอนึกถึงฉายาของตัวเองที่เพื่อนๆในก๊วนผมเรียกมาตลอด

อัง ศุมาลิน

โก บาร์ ริ

เหอะๆ บังเอิญเท่านั้นแหละน่า!

 

บับเบิ้ลบิวชวนคุย :

เปิดเรื่องมาก็พรหมลิขิตบันดาลชักพาเลย 5555+ น้องอังกับพี่บาร์เขาเจอกันแล้ว! ความรักที่ต้อง “ห้าม” รัก ครั้งนี้จะเกิดขึ้นเมื่อไหร่และจบลงอย่างไรต้องรอติดตามนะคะ บอกไว้ก่อนว่าเรื่องนี้บิวได้พล็อตมาจากการจิ้นคนใกล้ตัว พอดีบิวจิ้นพี่เขยของตัวเองกับน้องชายอยู่ก็เลยหยิบเอาทั้งคู่มาแต่งเป็นนิยาย 55555+ หวังว่าจะให้การต้อนรับน้องอังกับพี่บาร์อย่างอบอุ่นน้า >__<

#ต้องห้ามรัก #น้องอังพี่บาร์ ติดแฮชแท็กนี้ในทวิตเตอร์ได้เลยจ้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

3 ความคิดเห็น